ლოსარ-დენკი 50მგ #28ტ

Name: ლოსარ-დენკი 50მგ #28ტ
SKU: 66722
Price: 9.52 GEL
Availability: InStock

9.52 ლარი

ფარმაკოლოგიური ჯგუფი: ანტიჰიპერტენზიული საშუალებები, ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ანტაგონისტები

ქვეყანა: გერმანია

მწარმოებელი: დენკ ფარმა

ჯენერიკი - შეადარეთ ანალოგები: ლოსარტანი

გაცემის ფორმა: II ჯგუფი რეცეპტული

კოდი: 66722

გააზიარე:

შეუკვეთე

ანოტაცია
სად შევიძინო

პროდუქტის მახასიათებლების შეჯამება

1. სამედიცინო პროდუქტისდასახელება

ლოსარ-დენკ 50

2. ხარისხობრივიდარაოდენობრივიშემადგენლობა

აქტიური ნივთიერება: ლოსარტანი

თითოეული აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტი შეიცავს 50 მგ ლოსარტანის კალიუმს, რაც ექვივალენტურია 45.8 მგ ლოსარტანის.

ცნობილი ეფექტის მქონე დამხმარე ნივთიერებები:

თითოეული აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტი შეიცავს 35 მგ ლაქტოზას მონოჰიდრატს.

დამხმარე ნივთიერებების სრული ჩამონათვალი იხილეთ პუნქტიში 6.1.

3. ფარმაცევტული ფორმა

აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტი.

თეთრი-მოთეთრო ფერის, მრგვალი ფორმის, ორმხრივ ამოზნექილი აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტები გამყოფი ხაზით, ერთ მხარეს ფაცეტის გარეშე. აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტის გაყოფა შესაძლებელია თანაბარ ნაწილებად.

4. კლინიკური მახასიათებლები

4.1 თერაპიული ჩვენებები

მაღალი არტერიული წნევის, ჰიპერტენზიის მკურნალობა 6-18 წლის ასაკის მოზრდილებსა და ბავშვებში.
თირკმლის დაავადების მკურნალობა, მაღალი არტერიული წნევის და მე-2 ტიპის დიაბეტით დაავადებულ ზრდასრულ პაციენტებში, რომელთა პროტეინურია არის ≥ 0,5 გ/დღეში, როგორც ანტიჰიპერტენზიული მკურნალობის ნაწილი (იხ. პუნქტები: 4.3 ; 4.4 ; 4.5 და 5.1). გულის ქრონიკული უკმარისობის სამკურნალოდ ზრდასრულ პაციენტებში, როდესაც აგფ ინჰიბიტორებით მკურნალობა არ არის ეფექტური აუტანლობის გამო, კერძოდ, ვლინდება ხველით, ან განიხილება როგორც უკუჩვენება. გულის უკმარისობის მქონე პაციენტები, რომლებიც სტაბილურად კონტროლდებიან აგფ ინჰიბიტორებით, არ შეიძლება გადავიდნენ ლოსარტანით მკურნალობაზე. პაციენტებს უნდა შეუმცირდეთ მარცხენა პარკუჭის განდევნის ფრაქცია ≤ 40%-ზე, და გულის უკმარისობის სამკურნალო მედიკამენტებით მკურნალობისას უნდა იყვნენ კლინიკურად სტაბილურად.
მარცხენა პარკუჭის ჰიპერტროფიის მქონე ჰიპერტონიულ პაციენტებში, ინსულტის განვითარების რისკის შემცირება ეკგ კრიტერიუმებით (იხ. პუნქტი 5.1: LIFE კვლევა, რასა).

4.2 ფოზოლოგია და მიღების მეთოდი

ფოზოლოგია

მაღალი არტერიული წნევა

პაციენტების უმრავლესობისთვის ჩვეულებრივ საწყისი და შესანარჩუნებელი დოზა არის 50 მგ დღეში ერთხელ. არტერიული წნევის შემცირების მაქსიმალური ეფექტი მიიღწევა თერაპიის დაწყებიდან დაახლოებით 3-6 კვირაში. ზოგიერთი პაციენტისათვის შეიძლება რეკომენდებული იყოს დოზის გაზრდა 100 მგ-მდე დღეში 1-ჯერ (დილით), უფრო მეტი ოპტიმალური ეფექტის მისაღწევად.

ლოსარტანი შეიძლება გამოყენებულ იქნას სხვა ანტიჰიპერტენზიულ პრეპარატებთან ერთად, კერძოდ, შარდმდენებთან (მაგ. ჰიდროქლოროთიაზიდი) (იხ. პუნქტები 4.3; 4.4; 4,5; 5.1).

მაღალი არტერიული წნევის მქონე პაციენტები, რომელთაც აქვთტიპი 2შაქრიანი დიაბეტი და პროტეინურია ≥ 0.5 გ/დღეში

ჩვეულებრივი საწყისი დოზაა 50 მგ დღეში ერთხელ. დოზა შეიძლება გაიზარდოს 100 მგ-მდე დღეში ერთჯერ, მკურნალობის დაწყებიდან 1 თვის შემდეგ, არტერიული წნევის დაწევის რეაქციიდან გამომდინარე. ლოსარტანი შეიძლება გამოყენებულ იქნას სხვა ანტიჰიპერტენზიულ საშუალებებთან ერთად, (მაგ: შარდმდენები, კალციუმის არხის ბლოკატორები, ალფა ან ბეტა ბლოკატორები და ცენტრალურად მოქმედი საშუალებები) (იხ. პუნქტები 4.3; 4.4; 4.5; და 5.1) ინსულინთან და სხვა ხშირად გამოყენებად ანტიდიაბეტურ საშუალებებთან ერთად (მაგალითად: სულფონილშარდოვანები, გლიტაზონები და გლუკოზიდაზას ინჰიბიტორები).

გულის უკმარისობა

ლოსარტანის ჩვეულებრივ საწყისი დოზა გულის უკმარისობის მქონე პაციენტებში არის 12,5 მგ დღეში ერთხელ. ჩვეულებრივ, დოზის გაზრდა ხდება ყოველკვირეული ინტერვალებით (მაგ. 12,5 მგ ყოველდღიურად, 25 მგ ყოველდღიურად, 50 მგ ყოველდღიურად, 100 მგ ყოველდღიურად, მაქსიმალური დოზა 150 მგ დღეში ერთხელ), პაციენტის ამტანობიდან გამომდინარე.

მარცხენა პარკუჭის ჰიპერტროფიის მქონე ჰიპერტონიულ პაციენტებში ინსულტის რისკის შემცირება ეკგ კრიტერიუმებით

ჩვეულებრივ საწყისი დოზაა 50 მგ ლოსარტანი დღეში ერთხელ. არტერიული წნევის რეაქციის შესაბამისად, უნდა დაინიშნოს ჰიდროქლოროთიაზიდის დამატებითი დაბალი დოზა და / ან დოზა უნდა გაიზარდოს 100 მგ დღეში ერთხელ.

სპეციალური ჯგუფის მოსახლეობა

გამოყენება ინტრავასკულარული მოცულობის შემცირების მქონე პაციენტებში:

ინტრავასკულარული მოცულობის დაქვეითების მქონე პაციენტებისათვის (მაგ: ასევე იმ პაციენტებში, რომლებიც იღებენ შარდმდენებს მაღალი დოზებით), მისაღებ საწყის დოზად უნდა იქნას გათვალისწინებული 25 მგ დღეში ერთხელ (იხ. პუნქტი 4.4).

გამოყენება თირკმლის დაქვეითებული ფუნქციის და ჰემოდიალიზზე მყოფ პაციენტებში

თირკმლის დაქვეითებული ფუნქციის მქონე და ჰემოდიალიზზე მყოფი პაციენტებისთვის არ არის საწყისი დოზის შეცვლა საჭირო.

გამოყენება ღვიძლის დაქვეითებული ფუნქციის მქონე პაციენტებში :

პაციენტებში, რომლებსაც ანამნეზში აღენიშნებათ ღვიძლის ფუნქციის დაქვეითება, განიხილება უფრო დაბალი დოზის მიღება. ღვიძლის მწვავე უკმარისობის მქონე პაციენტებში არ არსებობს თერაპიული გამოცდილება. აქედან გამომდინარე, ლოსარტანი უკუნაჩვენებია ღვიძლის მწვავე უკმარისობის მქონე პაციენტებში (იხ. პუნქტები 4.3 და 4.4).

პედიატრიული ჯგუფის მოსახლეობა

6 თვე - 6 წელზე ნაკლები

6 თვიდან და 6 წლამდე ასაკის ბავშვებში, უსაფრთხოების და ეფექტურობის პროფილი არ არის დადგენილი. ამჟამად ხელმისაწვდომი მონაცემები მოცემულია პუნქტებში 5.1 და 5.2 , მაგრამ დოზირების შესახებ რეკომენდაციის გაცემა არ შეიძლება.

6 წლიდან - 18 წლამდე

პაციენტებისთვის, რომელთაც შეუძლიათ ტაბლეტების გადაყლაპვა, რეკომენდებული დოზაა 25 მგ დღეში ერთხელ, პაციენტებში >20-დან <50 კგ-მდე (გამონაკლის შემთხვევებში, დოზა შეიძლება გაიზარდოს მაქსიმუმ 50 მგ, დღეში ერთხელ). დოზა უნდა იყოს მორგებული არტერიული წნევის პასუხის შესაბამისად.

50 კგ > მქონე პაციენტებში, ჩვეულებრივი დოზაა 50 მგ დღეში ერთხელ. გამონაკლის შემთხვევებში, დოზა შეიძლება მორგებული იყოს მაქსიმუმ 100 მგ დღეში ერთხელ. პედიატრიულ პაციენტებში არ არის შესწავლილი დღიური 1,4 მგ/კგ-ზე მეტი დოზა (ან 100 მგ-ზე მეტი).

ლოსარტანის გამოყენება არ არის რეკომენდებული 6 წლამდე ასაკის ბავშვებში, რადგან ამ პაციენტთა ჯგუფებში შეზღუდული მონაცემებია ხელმისაწვდომი.

არ არის რეკომენდებული გლომერულური ფილტრაციის სიჩქარის მქონე ბავშვებში <30 მლ/წთ/1.73 მ², რადგან მონაცემები არ არის ხელმისაწვდომი (იხ. ასევე ნაწილი 4.4).

ლოსარტანი ასევე არ არის რეკომენდებული ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე ბავშვებში (აგრეთვე იხ. პუნქტი 4.4).

გამოყენება ხანდაზმულ პაციენტებში

მიუხედავად იმისა, რომ 75 წელზე უფროსი ასაკის პაციენტებში გასათვალისწინებელია 25 მგ-ით თერაპიის დაწყება, ჩვეულებრივ დოზის კორექცია არ არის საჭირო ხანდაზმულებისთვის.

მიღების მეთოდი

ლოსარტანის ტაბლეტები მთლიანად უნდა გადაიყლაპოს ჭიქა წყლის მიყოლებით.

ლოსარტანის ტაბლეტები მიიღება საკვებთან ერთად ან მის გარეშე.

4.3 უკუჩვენებები

- ჰიპერმგრძნობელობა აქტიური ნივთიერების ან რომელიმე დამხმარე ნივთიერების მიმართ, რომელიც მოცემულია პუნქტებში 4.4 და 6.1

- ორსულობის მე-2 ან მე-3 ტრიმესტრში (იხ. პუნქტები 4.4 და 4.6)

- ღვიძლის მწვავე უკმარისობისას

- ალისკირენის-შემცველი სამკურნალო საშუალებების და ლოსარტანის ერთდროული მიღება უკუნაჩვენებია შაქრიანი დიაბეტის ან თირკმლის უკმარისობის (GFR <60 მლ/წთ/1,73 მ²) მქონე პაციენტებისათვის (იხ. პუნქტები 4.5 და 5.1).

4.4 სპეციალური გაფრთხილებები და სიფრთხილის ზომები გამოყენებისას

ჰიპერმგრძნობელობა

ანგიოშეშუპება: ანგიოედემის ანამნეზის მქონე პაციენტებისთვის (სახის, ტუჩების, ყელის და/ან ენის შეშუპება) საჭიროა ხშირი მონიტორინგი.

მაღალი არტერიული წნევა და ელექტროლიტური/სითხის დისბალანსი.

სიმპტომური ჰიპოტენზია, კერძოდ პირველი დოზის მიღების ან დოზის გაზრდის შემდეგ, შეიძლება განვითარდეს პაციენტებში სითხის დაკარგვის და/ან მარილის დაკარგვის გამო ფორსირებული დიურეზული თერაპიით, უმარილო დიეტის დროს, დიარეის ან ღებინების გამო. აღნიშნული გარემოებები უნდა იყოს დაბალანსებული ლოსარტანის მიღებამდე, ან დაინიშნოს დაბალი საწყისი დოზა (იხ. ნაწილი 4.2). ეს ასევე ეხება 6-დან 18 წლამდე ბავშვებს.

ელექტროლიტური დისბალანსი

თირკმელების უკმარისობის მქონე პაციენტებს, შაქრიანი დიაბეტით ან მის გარეშე, ხშირად უვითარდებათ ელექტროლიტების დისბალანსი, რომელიც საყურადღებოა. კლინიკური კვლევებით ტიპი 2 დიაბეტის მქონე პაციენტები, რომელთაც აღენიშნებათ ნეფროპათია, ჰიპერკალემიის განვითარება უფრო ხშირია ლოსარ-დენკ 50-ით მკურნალობის დროს, ვიდრე პლაცებო ჯგუფის პაციენტებში (იხ. პუნქტი 4.8). ამიტომ, შრატში კალიუმის დონის და კრეატინინის კლირენსის მონიტორინგი რეგულარულად უნდა განხორციელდეს; განსაკუთრებით გულის უკმარისობის და კრეატინინის კლირენსით 30-50 მლ/წთ მქონე პაციენტებში.

კალიუმის დამზოგველი შარდმდენების, კალიუმის საკვები დანამატების, კალიუმის შემცველი მარილების, ან სხვა პრეპარატების, რომლებმაც შეიძლება გაზარდონ შრატში კალიუმი (მაგ: ტრიმეტოპრიმის შემცველი პროდუქტები), ერთდროულმა გამოყენებამ ლოსარტანთან ერთად არ არის რეკომენდებული (იხ. პუნქტი 4.5).

ღვიძლის უკმარისობა

ფარმაკოკინეტიკური მონაცემების საფუძველზე, რომლებიც აჩვენებენ, რომ ციროზით დაავადებულ პაციენტებში ლოსარტანის პლაზმური კონცენტრაციის მნიშვნელოვანი გაზრდა მოხდა, ღვიძლის შეზღუდული ფუნქციის ანამნეზის მქონე პაციენტებისათვის უნდა იქნას გათვალისწინებული უფრო დაბალეფექტური დოზა. ღვიძლის მწვავე უკმარისობის მქონე პაციენტებში, ლოსარტანის თერაპიული გამოცდილება არ არსებობს. აქედან გამომდინარე, თირკმლის მწვავე უკმარისობის მქონე პაციენტებისათვის ლოსარტანი უკუნაჩვენებია (იხ. პუნქტები 4.2, 4.3 და 5.2).

ლოსარტანის მიღება არ არის რეკომენდებული ღვიძლის უკმარისობის მქონე ბავშვებისთვის (იხ. პუნქტი 4.2).

თირკმლის უკმარისობა

რენინ-ანგიოტენზინ-სისტემის ინჰიბიციის საფუძველზე, გამოვლინდა თირკმლის ფუნქციის მხრივ ცვლილებები, მათ შორის თირკმლის უკმარისობა (განსაკუთრებით იმ პაციენტებში, რომელთა თირკმლის ფუნქცია რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონის სისტემაზეა დამოკიდებული, როგორიცაა გულის მწვავე უკმარისობის ან თირკმლის უკვე არსებული დისფუნქციის მქონე პაციენტებისათვის). როგორც სხვა სამკურნალო საშუალებების შემთხვევაში, რომლებიც გავლენას ახდენენ რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონის სისტემაზე, სისხლში შარდოვანას და შრატში კრეატინინის დონის ზრდა გამოვლინდა, თირკმლის ორმხრივი არტერიის სტენოზის ან ერთ თირკმელში არტერიის სტენოზის მქონე პაციენტებში, რომელთაც აქვთ მხოლოდ ერთი თირკმელი. თირკმლის ფუნქციის ასეთი ცვლილებები შეიძლება შექცევადი იყოს თერაპიის შეწყვეტის შემდეგ. ლოსარტანი სიფრთხილით გამოიყენება თირკმლის ორმხრივი არტერიის სტენოზის ან ერთ თირკმელში არტერიის სტენოზის მქონე პაციენტებში, რომელთაც აქვთ მხოლოდ ერთი თირკმელი.

გამოყენება თირკმლის უკმარისობის მქონე პედიატრიული ასაკის პაციენტებში

მონაცემთა სიმცირის გამო < 30 მლ / წთ / 1.73 მ² გლომერულური ფილტრაციის სიჩქარის მქონე ბავშვებში ლოსარტანის მიღება რეკომენდებული არ არის (იხ. პუნქტი 4.2).

ლოსარტანით მკურნალობის დროს, უნდა მოხდეს თირკმლის ფუნქციის რეგულარული შემოწმება, რადგან ის შეიძლება გაუარესდეს. განსაკუთრებით, ეს ეხება იმ შემთხვევას, თუ ლოსარტანი მიიღება სხვა პირობებში (როგორიც არის ცხელება, დეჰიდრატაცია), რამაც შეიძლება გავლენა მოახდინოს თირკმელების ფუნქციონირებაზე.

ლოსარტანისა და აგფ ინჰიბიტორების კომბინირებული თერაპიის შემთხვევაში, გამოვლინდა თირკმელების ფუნქციის დაზიანება. აქედან გამომდინარე, მათი კომბინირებული მიღება არ არის რეკომენდებული (იხ. პუნქტი 4.5).

თირკმლის გადანერგვის დროს

უახლოეს წარსულში, თირკმლის ტრანსპლანტაციის მქონე პაციენტებში გამოცდილება არ არსებობს.

პირველადი ჰიპერალდოსტერონიზმი

პირველადი ჰიპერალდოსტერონიზმის მქონე პაციენტები, ზოგადად, არ რეაგირებენ ანტიჰიპერტენზიულ პრეპარატებზე, რომლებიც აინჰიბირებენ რენინ-ანგიოტენზინ-სისტემას. ამიტომ, ლოსარტანის გამოყენება არ არის რეკომენდებული.

გულის კორონარული და ცერებროვასკულარული დაავადება

როგორც ნებისმიერმა ანტიჰიპერტენზიულმა საშუალებებმა, არტერიული წნევის ჭარბმა დაქვეითებამ იშემიური კარდიოვასკულარული და ცერებროვასკულარული დაავადების მქონე პაციენტებში შეიძლება გამოიწვიოს მიოკარდიუმის ინფარქტი ან ინსულტი.

გულის უკმარისობა

გულის უკმარისობის მქონე პაციენტებში, თირკმლის ფუნქციის დაქვეითებით ან მის გარეშე, ისევე როგორც სხვა მედიკამენტების შემთხვევაში, რომლებიც გავლენას ახდენენ რენინ-ანგიოტენზინ-სისტემაზე, არსებობს მწვავე არტერიული ჰიპოტენზიის და თირკმლის უკმარისობის (ხშირად მწვავე) რისკი.

არ არსებობს ლოსარტანის საკმარისი თერაპიული გამოცდილება გულის უკმარისობის და თანმდევი თირკმლის მწვავე უკმარისობის მქონე პაციენტებში, გულის მწვავე უკმარისობის მქონე პაციენტებში (NYHA კლასი IV) ასევე პაციენტებში, რომელთაც გულის უკმარისობა და სიმპტომური ან სიცოცხლისათვის საშიში არითმიები აღენიშნებათ. ამრიგად, ლოსარტანი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული პაციენტთა ამ ჯგუფებში.

ლოსარტანის და ბეტა-ბლოკატორების კომბინაცია, სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული (იხ. პუნქტი 5.1).

აორტის და მიტრალური სარქვლის სტენოზი, ობსტრუქციული ჰიპერტროფიული კარდიომიოპათია

როგორც სხვა ვაზოდილატატორებთან, განსაკუთრებული სიფრთხილეა საჭირო აორტის ან მიტრალური სარქვლის სტენოზის, ან ობსტრუქციული ჰიპერტროფიული კარდიომიოპათიის მქონე პაციენტებში.

ორსულობა

ორსულობის დროს არ შეიძლება ლოსარტანით მკურნალობის დაწყება. გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც ლოსარტანით თერაპიის გაგრძელება აუცილებელია, პაციენტები, რომლებსაც სურთ დაორსულება, უნდა გადავიდნენ ალტერნატიულ ანტიჰიპერტენზიულ მკურნალობაზე, რომლის უსაფრთხოება დადგენილია ორსულთათვის. თუ ორსულობა დადასტურდა, უნდა შეწყდეს ლოსარტანის მიღება დაუყონებლივ და თუ არსებობს დანიშნულება, განხილული უნდა იყოს ალტერნატიული თერაპია (იხ.პუნქტები 4.3 და 4.6).

სხვა გაფრთხილებები და სიფრთხილის ზომები

როგორც აგფ-ინჰიბიტორების შემთხვევაში გამოვლინდა, ლოსარტანი და სხვა ანგიოტენზინ-II-რეცეპტორ-ანტაგონისტები წნევის დასაქვეითებლად ნაკლებ-ეფექტურია შავკანიან პაციენტებში, ვიდრე არა შავკანიან პაციენტებში, ეს შეიძლება გამოწვეული იყოს შავკანიან ჰიპერტონიკ მოსახლეობაში რენინის დაბალი დონის გავრცელების მაღალი ალბათობით.

რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონ-სისტემის ორმაგი ბლოკადა (RAAS)

არსებობს მტკიცებულება, რომ ACE-ინჰიბიტორების, ანგიოტენზინ-II-რეცეპტორ- ანტაგონისტების ან ალისკირენის ერთდროული გამოყენება ზრდის ჰიპოტენზიის, ჰიპერკალიემიის და თირკმლის ფუნქციის დაქვეითების რისკს (თირკმლის მწვავე უკმარისობის ჩათვლით). RAAS-ის ორმაგი ბლოკადა ACE-ინჰიბიტორების, ანგიოტენზინ-II-რეცეპტორ-ანტაგონისტების ან ალისკირენის ერთდროული გამოყენებით, არ არის რეკომენდებული (იხ. პუნქტები 4.5 და 5.1).

თუ ორმაგი ბლოკადით თერაპია ითვლება აბსოლუტურ აუცილებლობად, აღნიშნული უნდა განხორციელდეს მხოლოდ სპეციალისტის მეთვალყურეობის ქვეშ და თირკმელების ფუნქციის, ელექტროლიტების მაჩვენებლების და არტერიული წნევის რეგულარული კონტროლით.

აგფ-ინჰიბიტორები და ანგიოტენზინ-II-რეცეპტორ-ანტაგონისტები არ უნდა იქნას გამოყენებული ერთდროულად დიაბეტური ნეფროპათიის მქონე პაციენტებში.

ეს მედიკამენტი შეიცავს ლაქტოზას.

ეს მედიკამეტი უკუნაჩვენებია იშვიათი მემკვიდრეობითი გალაქტოზას აუტანლობის, ლაქტოზას დეფიციტის ან გლუკოზა-გალაქტოზას მალაბსორბაციის მქონე პაციენტებისათვის.

4.5 ურთიერთქმედებები სხვა სამკურნალო საშუალებებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები

ლოსარტანის ჰიპოტენზიური მოქმედება შეიძლება გაძლიერდეს სხვა ანტიჰიპერტენზიული პრეპარატებით. სხვა ნივთიერებებთან ერთდროულმა გამოყენებამ, რომლებმაც შეიძლება გამოიწვიოს ჰიპოტენზია, როგორც გვერდითი რეაქცია (როგორიც არის ტრიციკლური ანტიდეპრესანტები, ანტიფსიქოტიკური საშუალებები, ბაკლოფენი და ამიფოსტინი), შესაძლებელია გაზარდოს ჰიპოტენზიის განვითარების რისკი.

ლოსარტანი მეტაბოლიზდება ციტოქრომ P450 (CYP) 2C9 საშუალებით აქტიური კარბოქსილმჟავას მეტაბოლიტად. კლინიკურმა კვლევამ აჩვენა, რომ ფლუკონაზოლი (CYP2C9 -ის ინჰიბიტორი) აქტიური მეტაბოლიტის პლაზმის კონცენტრაციას დაახლოებით 50% -ით ამცირებს. ლოსარტანის თანმხლებმა მკურნალობამ რიფამპიცინით (მეტაბოლური ფერმენტების ინდუქტორი) გამოიწვია აქტიური მეტაბოლიტის პლაზმის კონცენტრაციის შემცირება 40%-ით. ამ ეფექტის კლინიკური მნიშვნელობა უცნობია. პლაზმის კონცენტრაციაზე გავლენა ვერ იქნა ნაპოვნი ფლუვასტატინით თანმხლები მკურნალობისას (სუსტი CYP2C9 ინჰიბიტორი).

როგორც სხვა სამკურნალო საშუალებების შემთხვევაში, რომლებიც ანგიოტენზინ -II-ს ან მის ეფექტს აფერხებენ, სხვა სამკურნალო საშუალებების ერთდროული გამოყენება, რომლებიც ინარჩუნებენ კალიუმს (მაგ: კალიუმის დამზოგველი შარდმდენები: ამილორიდი, ტრიამტერინი, სპირონოლაქტონი) ან რომლებიც ზრდის შრატში კალიუმის დონეს (მაგ. ჰეპარინი, ტრიმეტოპრიმის შემცველი პროდუქტები), ასევე კალიუმის დანამატების ან კალიუმის შემცველი მარილის დანამატების ერთდროული გამოყენება შესაძლოა იწვევდეს შრატში კალიუმის კონცენტრაციის ზრდას. ერთდროული მიღება არ არის მიზანშეწონილი.

შრატში ლითიუმის კონცენტრაციისა და ტოქსიკურობის შექცევადი მატება აღინიშნა ლითიუმის აგფ-ინჰიბიტორებთან ერთდროული მიღებით. ძალიან იშვიათ შემთხვევებში, ეს ასევე აღინიშნა ანგიოტენზინ-II-რეცეპტორ-ანტაგონისტებთან. ამიტომ, ლითიუმისა და ლოსარტანის ერთდროული მიღება სიფრთხილით უნდა განხორციელდეს. თუ ეს კომბინაცია აუცილებელია, მაშინ ერთდროული გამოყენების დროს საჭიროა შრატის ლითიუმის დონის მონიტორინგი.

როდესაც ანგიოტენზინ-II-რეცეპტორ-ანტაგონისტები და არასტეროიდული ანთების სააწინააარმდეგო საშუალებები მიიღება ერთდროულად (ე.ი. COX-2-ინჰიბიტორები, აცეტილსალიცილის მჟავა ანთების საწინააღმდეგო დოზებში და არასელექციური/არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები), ანტიჰიპერტენზიული მოქმედება შეიძლება დასუსტდეს. ანგიოტენზინ-II-რეცეპტორ-ანტაგონისტების ან არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების ან შარდმდენების ერთდროულმა გამოყენებამ, შეიძლება გაზარდოს თირკმლის ფუნქციის გაუარესების რისკი, მათ შორის თირკმლის მწვავე უკმარისობა და შრატში კალიუმის მომატება, განსაკუთრებით პაციენტებში, რომლებსაც ადრე აღენიშნებოდათ თირკმელების ფუნქციის დარღვევა.

ეს კომბინაციები სიფრთხილით უნდა იქნეს გამოყენებული, განსაკუთრებით ხანდაზმულებში. პაციენტები უნდა იყვნენ საკმარისად ჰიდრატირებულები, ხოლო თირკმელების ფუნქციის კონტროლი გათვალისწინებული უნდა იყოს კომბინირებული თერაპიის შემდეგ და ამასთან რეგულარული ინტერვალებით.

კლინიკურმა კვლევებმა აჩვენა, რომ რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონ-სისტემის (RAAS) ორმაგი ბლოკირება აგფ-ინჰიბიტორების, ანგიოტენზინ-II-რეცეპტორ-ანტაგონისტების ან ალისკირენის ერთდროული გამოყენებით, ერთი ნივთიერების გამოყენებასთან შედარებით, რომელიც მოქმედებს RAAS-ზე/რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონის სისტემა–ზე, არასასურველი მოვლენების უფრო მაღალ წილს ქმნის, როგორიცაა ჰიპოტენზია, ჰიპერკალიემია და თირკმლის ფუნქციის დაქვეითება (თირკმლის მწვავე უკმარისობის ჩათვლით) (იხ. პუნქტები 4.3, 4.4 და 5.1).

4.6 ფერტილობა, ორსულობა და ლაქტაცია

ორსულობა

ლოსარტანის გამოყენება არ არის რეკომენდებული ორსულობის პირველ ტრიმესტრში (იხ. პუნქტი 4.4). ლოსარტანის გამოყენება უკუნაჩვენებია ორსულობის მე-2 და მე-3 ტრიმესტრში (იხ. პუნქტები 4.3 და 4.4 ).

ორსულობის პირველი ტრიმესტრის განმავლობაში აგფ-ინჰიბიტორების გამოყენების შემდეგ, ტერატოგენულ რისკთან დაკავშირებით არ არსებობს საბოლოო ეპიდემიოლოგიური მონაცემები; ამასთან, ოდნავ გაზრდილი რისკი არ არის გამორიცხული. მაშინაც კი თუ არ არსებობს კონტროლირებული ეპიდემიოლოგიური მონაცემები ანგიოტენზინ-II რეცეპტორის ინჰიბიტორების რისკის შესახებ (AIIRAs), შესაძლოა არსებობდეს ანალოგიური რისკები წამლის ამ კლასისთვის. პაციენტები, რომლებიც აპირებენ დაორსულებას, უნდა გადავიდნენ ორსულობისთვის უსაფრთხო პროფილის მქონე ალტერნატიულ ანტიჰიპერტენზიულ თერაპიაზე. ორსულობის დადგენის შემთხვევაში, დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს მკურნალობა და საჭიროების შემთხვევაში უნდა დაიწყოს ალტერნატიული თერაპია.

ცნობილია, რომ ორსულობის მეორე და მესამე ტრიმესტრში ლოსარტანით თერაპიას გააჩნია ფეტოტოტოქსიური მოქმედებები (თირკმლის ფუნქციის შემცირება, ოლიგოჰიდრამნიონი, თავის ქალას ოსიფიკაციის ჩამორჩენა) და ნეონატალური ტოქსიკური ეფექტები (თირკმლის უკმარისობა, ჰიპოტენზია, ჰიპერკალიემია) (იხ. პუნქტი 5.3).

უნდა მოხდეს ლოსარტანთან ექსპოზიცია ორსულობის მეორე ტრიმესტრიდან, რეკომენდებულია თირკმლის ფუნციისა და თავის ქალის ულტრაბგერითი შემოწმება.

ჩვილები, რომელთა დედებიც იღებდნენ ლოსარტანს ოსრულობის დროს, ხშირად უნდა ჩაუტარდეთ ჰიპოტენზიის მხრივ კვლევები (იხ. პუნქტები 4.3 და 4.4).

ლაქტაცია

ვინაიდან, არ არსებობს მონაცემები ლაქტაციის დროს ლოსარტანის გამოყენების შესახებ, აღნიშნული არ არის რეკომენდებული და ლაქტაციაზე მყოფ ახალშობილებში ან დღენაკლული ბავშვების დედებისთვის სასურველია ალტერნატიული ანტიჰიპერტენზიული თერაპიის გამოყენება, რომელსაც უფრო სათანადო უსაფრთხოების პროფილი გააჩნია.

4.7 გავლენა მანქანების მართვასა და მათი გამოყენების უნარზე.

არ ჩატარებულა გამოკვლევა მანქანების მართვის და მათი გამოყენების უნარზე გავლენის შესახებ. ამასთან, სატრანსპორტო საშუალების ან სხვა მექანიზმების მართვისას გასათვალისწინებელია რომ თავბრუსხვევა ან დაღლილობა ზოგჯერ შეიძლება ანტიჰიპერტენზიულმა თერაპიამ გამოიწვიოს, კერძოდ მკურნალობის დაწყებისას ან დოზის გაზრდის დროს.

4.8 გვერდითი მოვლენები

ლოსარტანი კლინიკურ კვლევებში, შეფასებული იყო შემდეგნაირად:

- კონტროლირებად კლინიკურ კვლევაში > 3000 ზრდასრულ პაციენტში 18 წელზე ზემოთ, ესენციური ჰიპერტენზიის გამო

- კონტროლირებად კლინიკურ კვლევაში, 177 ჰიპერტენზიულ პედიატრიულ პაციენტში 6-დან 16 წლამდე

- კონტროლირებად კლინიკურ კვლევაში > 9000 ჰიპერტენზიულ პაციენტში, 55-დან 80 წლამდე, მარცხენა პარკუჭის ჰიპერტროფიით (იხ. LIFE კვლევა, ნაწილი 5.1)

- კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში > 7700 ზრდასრულ პაციენტში, გულის ქრონიკული უკმარისობით (იხ. ELITE I, ELITE II da HEAAL კვლევა, ნაწილი 5.1)

- კონტროლირებად კლინიკურ კვლევაში > 1,500 ტიპი 2 დიაბეტით დაავადებულ პაციენტში 31 წლის და უფროსი ასაკის, პროტეინურიით (იხ. RENAAL კვლევა, ნაწილი 5.1).

მოცემულ კლინიკურ კვლევებში, ყველაზე გავრცელებული გვერდითი მოვლენა იყო თავბრუსხვევა.

ქვემოთ მოცემული გვერდითი ეფექტების კლასიფიცირება ხდება სიხშირის მიხედვით:

ძალიან ხშირი: (>1/10);

ხშირი: (>1/100-დან <1/10);

არახშირი: (>1/1.000-დან <1/100);

იშვიათი (>1/10.000-დან < 1/1.000);

ძალიან იშვიათი: (<1/10.000);

უცნობი სიხშირით (არსებული მონაცემების მიხედვით სიხშირე არ არის დადგენილი).

ცხრილი 1: გვერდითი რეაქციების სიხშირე, გამოვლენილი პლაცებოზე კონტროლირებადი კლინიკური კვლევებიდან და პოსტმარკეტინგული გამოცდილებიდან

გვერდითი რეაქცია	გვერდითი რეაქციის სიხშირე ჩვენებით				სხვა
	ჰიპერტენზია	ჰიპერტონიული პაციენტები, მარცხენა პარკუჭის ჰიპერტროფიით	გულის ქრონიკული უკმარისობა	ჰიპერტენზია და ტიპი 2 დიაბეტი, თირკმლის დაავადებით	პოსტ-მარკეტინგული გამოცდილება
სისხლისა და ლიმფური სისტემის მხრივ დარღვევები
ანემია			ხშირი		უცნობი სიხშირით
თრომბოციტოპენია					უცნობი სიხშირით
იმუნური სისტემის მხრივ დარღვევები
ჰიპერსენსიტიური რეაქციები, ანაფილაქსიური რეაქციები, ანგიონევროზული შეშუპება, და ვასკულიტი *					იშვიათი
ფსიქიატრიული დარღვევები
დეპრესია					უცნობი სიხშირით
ნერვული სისტემის მხრივ დარღვევები
თავბრუსხვევა	ხშირი	ხშირი	ხშირი	ხშირი
ძილიანობა	არახშირი
თავის ტკივილი	არახშირი		არახშირი
ძილის მხრივ დარღვევები	არახშირი
პარესთეზია			იშვიათი
შაკიკი					უცნობი სიხშირით
დისგეუზია					უცნობი სიხშირით
ყურისა და ლაბირინთის მხრივ დარღვევები
ვერტიგო	ხშირი	ხშირი
ტინიტუსი					უცნობი სიხშირით
გულის მხრივ დარღვევები
პალპიტაციები	არახშირი
სტენოკარდია	არახშირი
სინკოპე			იშვიათი
წინაგულის ფიბრილაცია			იშვიათი
ცერებროვასკულური შემთხვევა			იშვიათი
სისხლძარღვთა დარღვევები
(ორთოსტატული) ჰიპოტენზია (დოზა-ზე დამოკიდებული ორთოსტატული ეფექტების ჩათვლით)^║	არახშირი		ხშირი	ხშირი
სუნთქვის, გულმკერდის და შუასაყარის მხრივ დარღვევები
დისპნოე			არახშირი
ხველა			არახშირი		უცნობი სიხშირით
კუჭ-ნაწლავის დარღვევები
მუცლის ტკივილი	არახშირი
ობსტიპაცია	არახშირი
დიარეა			არახშირი		უცნობი სიხშირით
გულისრევა			არახშირი
ღებინება			არახშირი
ჰეპატობილიარული დარღვევები
პანკრეატიტი					უცნობი სიხშირით
ჰეპატიტი					იშვიათი
ღვიძლის ფუნქციის დარღვევები					უცნობი სიხშირით
კანისა და კანქვეშა ქსოვილის დარღვევები
ჭინჭრის ციება			არახშირი		უცნობი სიხშირით
ქავილი			არახშირი		უცნობი სიხშირით
გამონაყარი	არახშირი		არახშირი		უცნობი სიხშირით
ფოტომგრძნობელობა					უცნობი სიხშირით
კუნთოვანი და შემაერთებელი ქსოვილის დარღვევები
მიალგია					უცნობი სიხშირით
ართრალგია					უცნობი სიხშირით
რაბდომიოლიზი					უცნობი სიხშირით
თირკმელებისა და საშარდე დარღვევები
თირკმლის უკმარისობა			ხშირი
თირკმლის უკმარისობა			ხშირი
რეპროდუქციული სისტემის და მკერდის მხრივ დარღვევები
ერექციული დისფუნქცია/ იმპოტენცია					უცნობი სიხშირით
ზოგადი დარღვევები და შეყვანის ადგილის პირობები
ასთენია	არახშირი	ხშირი	არახშირი	ხშირი
დაღლილობა	არახშირი	ხშირი	არახშირი	ხშირი
შეშუპება	არახშირი
სისუსტე					უცნობი სიხშირით
გამოკვლევები
ჰიპერკალიემია	ხშირი		არახშირი^†	ხშირი^†^†
მომატებული ალანინ ამინოტრანსფერაზა (ALT)^§	იშვიათი
სისხლში შარდოვანას, შრატში კრეატინინისა და კალიუმის მომატება			ხშირი
ჰიპონატრიემია					უცნობი სიხშირით
ჰიპოგლიკემია				ხშირი

* ხორხის, გლოტის, სახის, ტუჩების, ფარინქსის და/ან ენის შეშუპების ჩათვლით (სასუნთქი გზების ობსტრუქცია); ზოგიერთ პაციენტში, ანამნეზში ანგიონევროზული შეშუპება, დაკავშირებული სხვა მედიკამენტების მიღებასთან, მათ შორის აგფ-ინჰიბიტორების.

** ჰენოხ-შონლაინის პურპურის ჩათვლით

║განსაკუთრებით პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ინტრავასკულური დაქვეითება, მაგ: პაციენტები გულის მწვავე უკმარისობით ან, რომლებიც მკურნალობენ შარდმდენების მაღალი დოზებით.

† ხშირად პაციენტებში, რომლებმაც მიიღეს 150 მგ ლოსარტანი, 50 მგ-ის ნაცვლად.

†† კლინიკურ კვლევაში, რომელიც ჩატარდა ტიპი 2 დიაბეტიან, ნეფროპათიის მქონე პაციენტებში, პაციენტების 9.9%-ს, რომლებიც მკურნალობდნენ ლოსარტანის ტაბლეტებით, განუვითარდათ ჰიპერკალემია >5,5 მმოლ/ლ და პაციენტების 3,4%-ს, რომლებიც მკურნალობდნენ პლაცებოთი.

§ ჩვეულებრივ ქრება, შეწყვეტისთანავე

შემდეგი დამატებითი გვერდითი რეაქციები უფრო ხშირად აღინიშნებოდა პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ლოსარტანს, ვიდრე პლაცებოს ( სიხშირე უცნობია): ზურგის ტკივილი, საშარდე გზების ინფექცია და გრიპის მსგავსი სიმპტომები.

თირკმელი და საშარდე ტრაქტის მხრივ დარღვევები

რენინ-ანტიოტენზინ-ალდოსტერონის სისტემის ინჰიბირების ეფექტის შედეგად გამოვლინდა, თირკმლის ფუნქციის მხრივ ცვლილებები, მათ შორის თირკმლის უკმარისობა. აღნიშნული ცვლილებები შეიძლება შემცირდეს მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ (იხ. პუნქტი 4.4)

პედიატრიული ჯგუფის მოსახლეობა

გვერდითი რეაქციების პროფილი პედიატრიულ პაციენტებში, როგორც ჩანს, მსგავსია ზრდასრულ პაციენტებში არსებულის.

პედიატრიულიი ასაკის მოსახლეობაში მოიპოვება მხოლოდ შეზღუდული მონაცემები.

საეჭვო გვერდითი რეაქციების შესახებ შეტყობინება

პრეპარატის ავტორიზაციის შემდეგ, საეჭვო გვერდითი რეაქციების შესახებ შეტყობინება მნიშვნელოვანია. ეს იძლევა სამკურნალო პროდუქტის სარგებელის/რისკის ბალანსის მუდმივი მონიტორინგის საშუალებას. ჯანდაცვის სპეციალისტებს სთხოვენ შეატყობინონ ნებისმიერი საეჭვო გვერდითი რეაქციის შესახებ, ეროვნული მოხსენების სისტემის მეშვეობით.

4.9 დოზის გადაჭარბება

ინტოქსიკაციის სიმპტომები

ამ დრომდე ადამიანებში დოზის გადაჭარბების შეზღუდული გამოცდილება არსებობს. დოზის გადაჭარბების ყველაზე სავარაუდო ნიშნები შეიძლება იყოს ჰიპოტენზია და ტაქიკარდია. ბრადიკარდია შეიძლება მოხდეს პარასიმპათიკური (ვაგალური) სტიმულაციის შედეგად.

ინტოქსიკაციის მკურნალობა

თუ მოხდება სიმპტომატური ჰიპოტენზია, უნდა დაინიშნოს დამხმარე მკურნალობა. მკურნალობა დამოკიდებულია მიღების დროზე, ნიშნების ხასიათსა და სიმწვავეზე.

სისხლის მოძრაობის სტაბილურობის აღდგენა პრიორიტეტულია. პერორალურად მიღების შემდეგ, განხილული უნდა იყოს ადექვატური რაოდენობით აქტივირებული ნახშირის შეყვანა. ამის შემდეგ, ყურადღება უნდა მიექცეს სასიცოცხლო ნიშნებს და, თუ აუცილებელია, ჩატარდეს შესაბამისი მკურნალობა.

არც ლოსარტანი და არც აქტიური მეტაბოლიტი ვერ გამოიდევნება ჰემოდიალიზით.

5. ფარმაკოლოგიური თვისებები

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი: ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ანტაგონისტი (ARBs), მარტივი

ათქ კოდი: C09CA01

5.1 ფარმაკოდინამიური თვისებები

ლოსარტანი არის სინთეზურად დამზადებული პერორალური ანგიოტენზინ-II-რეცეპტორ (ტიპი AT₁) ანტაგონისტი. ანგიოტენზინ-II, პოტენციური ვაზოკონსტრიქტორი, რენინ-ანგიოტენზინ-სისტემის პირველადად აქტიური ჰორმონია და ჰიპერტენზიის პათოფიზიოლოგიის მნიშვნელოვანი განმსაზღვრელი. ანგიოტენზინ-II უკავშირდება AT₁-რეცეპტორს, რომელიც გვხვდება მრავალ ქსოვილში (მაგალითად, გლუვი სისხლძარღვთა კუნთები, თირკმელზედა ჯირკვალი, თირკმელები, გული) და იწვევს მნიშვნელოვან ბიოლოგიურ ეფექტებს, როგორიცაა მაგალითად ვაზოკონსტრიქცია და ალდოსტერონის გამონთავისუფლება. ანგიოტენზინ-II ასევე ასტიმულირებს გლუვი კუნთების უჯრედების პროლიფერაციას.

ლოსარტანი შერჩევით ბლოკავს AT₁რეცეპტორს. ლოსარტანი და მისი ფარმაკოლოგიურად აქტიური კარბოქსილის მჟავა-მეტაბოლიტი E-3174 აინჰიბირებენ in vitro და in vivo ანგიოტენზინ II-ის ყველა ფიზიოლოგიურად მნიშვნელოვან ეფექტს, მიუხედავად მისი წარმოშობისა თუ სინთეზის გზისა.

ლოსარტანს არ აქვს აგონისტური მოქმედება და ასევე არც სხვა ჰორმონის რეცეპტორების ან იონური არხების დაბლოკვა ხდება, რომლებიც მნიშვნელოვანია კარდიოვასკულარულ რეგულირებაში. ლოსარტანი ასევე არ აფერხებს ACE-ს (Kininase II), ფერმენტს, რომელიც ბრადიკინინს ანეიტრალებს. ამრიგად, ბრადიკინინის შუამავლობით არასასურველი ეფექტების ზრდა არ აღინიშნება.

ლოსარტანის მიღების დროს, ანგიოტენზინ-II-ის ნეგატიური უკუკავშირის აღმოფხვრა რენინის წარმოქმნაზე იწვევს პლაზმური-რენინის- აქტივობის (PRA) მატებას. PRA–ს ზრდა ანგიოტენზინ II–ის მომატებას იწვევს პლაზმაში. მიუხედავად ამ ზრდისა, ანტიჰიპერტენზიული მოქმედება და პლაზმური-ალდოსტერონის-კონცენტრაციის დათრგუნვა ნარჩუნდება, რაც ეფექტურ ანგიოტენზინ-II-რეცეპტორ-ბლოკადაზე მიუთითებს. ლოსარტანის შეწყვეტის შემდეგ, PRA და ანგიოტენზინ-II-ის დონე სამი დღის განმავლობაში ეცემა საწყის მაჩვენებლებამდე.

როგორც ლოსარტანს, ასევე მის მთავარ აქტიურ მეტაბოლიტს გაცილებით დიდი კავშირი აქვთ AT₁-რეცეპტორთან, ვიდრე AT₂-რეცეპტორთან. აქტიური მეტაბოლიტი 10-დან 40-ჯერამდე უფრო ეფექტურია წონის საფუძველზე, ვიდრე ლოსარტანი.

ჰიპერტენზიის კვლევები

ჩატარებული კონტროლირებულ კლინიკურ კვლევებში, ლოსარტანის დღეში ერთხელ მიღება სტატისტიკურად მნიშვნელოვნად ამცირებს სისტოლურ და დიასტოლურ არტერიულ წნევას მსუბუქი, საშუალო სიმძიმის რეგულირებადი ჰიპერტონიის მქონე პაციენტებში. არტერიული წნევის მაჩვენებლების გაზომვებმა 24 საათიანი წამლის მიღების შემდეგ, შედარებით 5-6 საათიან-თან, არტერიული წნევის დაწევა აჩვენეს 24 საათის განმავლობაში; შენარჩუნებული იყო ბუნებრივი დღიური რითმი. არტერიული წნევის დაწევა დოზირების ინტერვალის ბოლოს შეადგენდა ეფექტის დაახლოებით 70-80%-ს, რომელიც მიღებიდან 5-6 საათის შემდეგ ჩანდა.

ლოსარტანის შეწყვეტამ არ გამოიწვია ჰიპერტენზიულ პაციენტებში არტერიული წნევის მკვეთრი მომატება (მოშლა). არტერიული წნევის მნიშვნელოვანი ვარდნის მიუხედავად, ლოსარტანს არ ჰქონდა კლინიკურად მნიშვნელოვანი გავლენა გულის რითმის მხრივ.

ლოსარტანი თანაბრად ეფექტურია მამაკაცებსა და ქალებში, ის ასევე ისეთივე ეფექტურია დაბალ ჰიპერტენზიულ ასაკში (65 წლამდე ასაკის), როგორც უფრო ხანდაზმული ასაკის პაციენტებში.

LIFE კვლევა

„ლოსარტან-ინტერვენციული-კვლევა რეზულტატის მაჩვენებლის/საბოლოო წერტილის (LIFE) შესაზღუდად ჰიპერტენზიის დროს იყო რანდომიზებული, სამმაგად ბრმა და აქტიური-კონტროლირებული გამოკვლევა 9,193 ჰიპერტონიკ 55-დან 80 წლამდე ასაკის პაციენტში, ეკგ-ით დაფიქსირებული მარცხენა პარკუჭის ჰიპერტროფიით.

პაციენტები, რანდომიზირებულად იღებდნენ ლოსარტანის 50 მგ-ს ან ატენოლოლს 50 მგ-ს დღეში ერთხელ. თუ სამიზნე არტერიული წნევა (<140/90 mmHg) არ იყო მიღწეული, დაემატა ჰიდროქლოროთიაზიდი (12,5 მგ) და შემდეგ გარემოების მიხედვით ლოსარტანის ან ატენოლოლის დოზა გაიზარდა 100 მგ-მდე დღეში ერთხელ. საჭიროების შემთხვევაში, ორივე ჯგუფში დაემატა სხვა ანტიჰიპერტენზიული საშუალებები, მაგრამ არა ACE-ინჰიბიტორები, ანგიოტენზინ-II-რეცეპტორ-ანტაგონისტები ან ბეტა-რეცეპტორ-ბლოკატორები, რათა ორივე ჯგუფში მიღწეულიყო არტერიული წნევის ანალოგიური დაწევა.

დაკვირვების საშუალო პერიოდი იყო 4.8 წელი.

პირველადი საბოლოო წერტილი იყო კომბინაცია კარდიოვასკულარული ავადობისგან და სიკვდილიანობისგან განსაზღვრული, როგორც გულ-სისხლძარღვთა სისტემის ავადობით გამოწვეული გარდაცვალების, ინსულტის და მიოკარდიუმის ინფარქტის კომბინირებული შემთხვევების შემცირება. ორივე მომკურნალე ჯგუფში მოხდა არტერიული წნევის მნიშვნელოვანი დაქვეითება. ლოსარტანით მკურნალობამ ატენოლოლთან შედარებით გამოიწვია 13,0% (p = 0,021, 95% ნდობის ინტერვალი 0,77-0,98) რისკის შემცირება პირველად კომპლექსურ საბოლოო წერტილთან დაკავშირებით. ეს ძირითადად გამოწვეული იყო ინსულტის მაჩვენებლის შემცირებით. ლოსარტანის მკურნალობამ შეამცირა ინსულტის ფარდობის რისკი 25% -ით (p = 0,001, 95% ნდობის ინტერვალი 0,63-0,89) ატენოლოლთან შედარებით. გულ-სისხლძარღვთა სისტემის ავადობით გამოწვეული სიკვდილიანობის და მიოკარდიუმის ინფარქტის შემთხვევების წილი მნიშვნელოვნად არ განსხვავდებოდა სამკურნალო ჯგუფებს შორის.

ეთნიკური ჯგუფი

LIFE- კვლევაში ლოსარტანით მკურნალობაზე მყოფ შავკანიან პაციენტებს უფრო მაღალი რისკი ჰქონდათ, რომ პირველადი საბოლოო წერტილი კარდიოვასკულარული შემთხვევა (მაგ. გულის ინფარქტი, გულ-სისხლძარღვთა სისტემის დაავადებით გამოწვეული სიკვდილი) და კერძოდ ინსულტი აღინიშნებოდა, ვიდრე შავკანიან პაციენტებს, რომლებიც მკურნალობდნენ ატენოლოლით. ამიტომ, LIFE-კვლევაში ლოსარტანით დაფიქსირებული შედეგები ატენოლოლთან შედარებით, კარდიოვასკულარულ ავადობა/ სიკვდილიანობასთან დაკავშირებით შავკანიან პაციენტებზე, რომლებსაც აქვთ ჰიპერტენზია და მარცხენა პარკუჭის ჰიპერტროფიია, არ ვრცელდება.

RENAAL - კვლევა

RENAAL-კვლევა (Reduction of Endpoints in NIDDM [არა-ინსულინ დამოკიდებული შაქრიანი დიაბეტი] ანგიოტენზინ-II-რეცეპტორის ანტაგონისტ ლოსარტანთან ერთად, ჩატარდა კონტროლირებული გლობალური კლინიკური გამოკვლევა 1513 პაციენტში, ტიპი 2 შაქრიანი დიაბეტით და პროტეინურიით, ჰიპერტენზიით ან მის გარეშე. 751 პაციენტი იღებდა ლოსარტანს.

კვლევის მიზანს წარმოადგენდა არტერიული წნევის დაწევის გამოყენებისგან გამომდინარე ლოსარტან-კალიუმის ნეფროპროტექტორული ეფექტის ჩვენება.

პროტეინურიის და 1,3-3,0 mg/dl შრატის კრეატინინის შემცველობის მქონე პაციენტები რანდომიზებული იყვნენ ჩვეულებრივი ანტიჰიპერტენზიული თერაპიის საფუძველზე, აგფ-ინჰიბიტორების და ანგიოტენზინ-II–ანტაგონისტების გამორიცხვით და მკურნალობდნენ დღეში ერთხელ 50 მგ-იანი ლოსარტანით, რაც არტერიული წნევის დაცემისგან დამოკიდებულებით იყო ტიტრირებული ან პლაცებოთი.

მაკონტროლებელ ექიმებს მოუწოდეს საჭიროების შემთხვევაში ყოველდღიურად 100 მგ-ზე მოეხდინათ ტიტრირება; პაციენტთა 72% –მა მიიღო დღიური დოზა 100 მგ ყველაზე მეტი ხნით. საჭიროებისამებრ, შეიძლებოდა დამატებით დანიშნულიყო ორივე ჯგუფში სხვა ანტიჰიპერტენზიული საშუალებები (შარდმდენები, კალციუმის ანტაგონისტები, ალფა და ბეტა რეცეპტორების ბლოკატორები, ასევე ცენტრალურად მოქმედი ანტიჰიპერტენზიული საშუალებები). პაციენტებს 4,6 წლამდე აკვირდებოდნენ (საშუალო მაჩვენებელი 3,4 წელი).

კვლევის პირველადი საბოლოო წერტილი იყო კომპლექსური საბოლოო წერტილი შრატის კრეატინინის გაორმაგებისაგან, თირკმლის ტერმინალური უკმარისობისგან (მოითხოვს დიალიზს ან გადანერგვას), ან გარდაცვალებისგან.

შედეგებმა აჩვენა, რომ ლოსარტანით მკურნალობამ (327 შემთხვევა) პლაცებოსთან შედარებით (359 შემთხვევა) რისკის შემცირება 16,1% (p = 0,022)-ით დადგა პაციენტებისთვის, რომლებმაც პირველად კომპლექსურ შეფასებად საბოლოო რეზულტატს მიაღწიეს.

პირველადი რეზულტატის მაჩვენებლის შემდგომმა ერთეულმა ანკომბინირებულმა კომპონენტებმა პაციენტებში, რომლებსაც ლოსარტანით მკურნალობდნენ, გამოიწვია რისკების მნიშვნელოვანი შემცირება. შრატის-კრეატინინის (p = 0,006) გაორმაგების 25,3% რისკის შემცირება; თირკმლის ტერმინალური უკმარისობის (p = 0,002 ) 28,6% რისკის შემცირება; თირკმლის ტერმინალური უკმარისობის ან გარდაცვალების (p = 0,009) 19.9% რისკის შემცირება; შრატის-კრეატინინის ან ტერმინალური თირკმლის უკმარისობის (p = 0,01) გაორმაგების 21,0% რისკის შემცირება. მთლიანი სიკვდილიანობის მაჩვენებელი მნიშვნელოვნად არ განსხვავდებოდა მკურნალობის ორ ჯგუფს შორის. ლოსარტანის ამტანობა ზოგადად კარგი იყო ამ კვლევაში, როგორც ეს გვერდითი ეფექტების საფუძველზე შეწყვეტილი თერაპიის წილმა დაადასტურა, პლაცებო ჯგუფთან შედარებით.

HEAAL - კვლევა

ანგიოტენზინ II-ის ანტაგონისტის, ლოსარტანის (HEAAL) გულის უკმარისობის საბოლოო წერტილი შეფასდა კონტროლირებად კლინიკურ კვლევაში, რომელიც ჩატარდა მსოფლიოში 18-დან 98 წლამდე ასაკის 3,834 პაციენტში, გულის უკმარისობით ( NYHA კლასი II-IV), რომლებსაც აუტანლობა ჰქონდათ აგფ-ინჰიბიტორების მიმართ. პაციენტები რანდომიზირებულნი იყვნენ ლოსარტანის 50 მგ-ით, დღეში ერთხელ ან ლოსარტანის 150 მგ-ით, ჩვეულებრივი თერაპიის ფონზე, აგფ ინჰიბიტორების გარეშე.

პაციენტებს აკვირდებოდნენ 4 წელზე მეტი ხნის განმავლობაში ( საშუალო 4.7 წელი). კვლევის პირველადი საბოლოო წერტილი იყო ყველა მიზეზით, სიკვდილის ან ჰოსპიტალიზაციის კომპოზიტური საბოლოო წერტილი, გულის უკმარისობის გამო.

შედეგებმა აჩვენა, რომ 150 მგ ლოსარტანით მკურნალობამ (828 შემთხვევა), 50 მგ ლოსარტანთან შედარებით (889 შემთხვევა), გამოიწვია რისკის შემცირება 10,1%-ით (p=0.027, 95% ნდობის ინტერვალი 0.82-0.99) პაციენტების იმ რაოდენობაში, რომლებმაც მიაღწიეს პირველად კომპოზიტურ საბოლოო წერტილს. ეს, ძირითადად, გამოწვეული იყო გულის უკმარისობის გამო, ჰოსპიტალიზაციის სიხშირის შემცირებასთან. 150 მგ ლოსარტანით მკურნალობამ შეამცირა გულის უკმარისობის ჰოსპიტალიზაციის რისკი 13.5%-ით, 50 მგ ლოსარტანთან შედარებით (p=0,025, 95% ნდობის ინტერვალი 0.76-0.98). ყველა მიზეზით გამოწვეული გარდაცვალების მაჩვენებელი მნიშვნელოვნად არ განსხვავდებოდა მომკურნალე ჯგუფებს შორის. თირკმელების უკმარისოაბა, ჰიპოტენზია და ჰიპერკალიემია უფრო ხშირი იყო 150 მგ ჯგუფში, ვიდრე 50 მგ ჯგუფში, მაგრამ ამ გვერდითმა მოვლენებმა არ გამოიწვია მკურნალობის მნიშვნელოვნად მეტი შეწყვეტა 150 მგ ჯგუფში.

ELITE-I და ELITE-II კვლევა

48 – კვირაზე მეტი ხნის განმავლობაში ჩატარებული ELITE-კვლევისას 722 პაციენტში გულის უკმარისობით (NYHA კლასი II-IV) სხვაობა არ ყოფილა თირკმლის ფუნქციის გრძელვადიანი ცვლილების პირველადი რეზულტატის მაჩვენებლის თვალსაზრისით ლოსარტანით და კაპტოპრილით მომკურნალე პაციენტებს შორის. ELITE-კვლევის დაკვირვება, რომ ლოსარტანმა შეამცირა სიკვდილიანობის რისკი კაპტოპრილთან შედარებით, არ დადასტურებულა შემდგომ ELITE II-ის კვლევაში, რომელიც აღწერილია ქვემოთ.

ELITE II-ის კვლევაში, 50 მგ ლოსარტანი დღეში ერთხელ (საწყისი დოზა 12.5 მგ, გაზრდილი 25 მგ-ზე, შემდეგ 50 მგ ერთხელ დღეში) ედრებოდა 50 მგ კაპტოპრილს სამჯერ დღეში (საწყისი დოზა 12,5 მგ, გაზრდილი 25 მგ, შემდეგ 50 მგ დღეში სამჯერ). ამ პროსპექტიული კვლევის პირველადი რეზულტატის მაჩვენებელი იყო საერთო სიკვდილიანობა.

ამ კვლევაში, 3,152 პაციენტს გულის უკმარისობით (NYHA კლასი II-IV) აკვირდებოდნენ თითქმის ორი წლის განმავლობაში (საშუალოდ: 1,5 წელი) იმის დასადგენად, სიკვდილიანობის საერთო მაჩვენებლის დაწევით აჭარბებდა თუ არა ლოსარტანი კაპტოპრილს. პირველადმა რეზულტატის მაჩვენებელმა არ აჩვენა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი განსხვავება ლოსარტანსა და კაპტოპრილს შორის სიკვდილიანობის ზოგადი მაჩვენებლის შემცირებაში.

ორივე აქტიური ნივთიერებით კონტროლირებულ კლინიკურ კვლევაში (არა პლაცებო-კონტროლირებულ) გულის უკმარისობის მქონე პაციენტებში, ლოსარტანის ამტანობა აჭარბებდა კაპტოპრილის ამტანობას, გაზომილი თერაპიის შეწყვეტის მნიშვნელოვნად დაბალი მაჩვენებელის საშუალებით არასასურველი ეფექტების და ხველების მნიშვნელოვნად უფრო დაბალი სიხშირის საფუძველზე.

ELITE-II-კვლევაში, მცირე ქვეჯგუფში (ყველა გულის შეტევის პაციენტთა 22%), რომელიც ბეტა-ბლოკატორების ქვეშ იყო მკურნალობის საწყის ეტაპზე, დაფიქსირდა გაზრდილი სიკვდილიანობა.

რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონის სისტემის ორმაგი ბლოკადა (RAAS)

ორ დიდ რანდომიზებულ, კონტროლირებულ კვლევაში ("ONTARGET" [ONgoing Telmisartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial] და "VA NEPHRON-D" [ვეტერანების საქმეთა ნეფროპათია დიაბეტის დროს]) გამოკვლეულ იქნა აგფ-ინჰიბიტორის ანგიოტენზინ-II-რეცეპტორ-ანტაგონისტით ერდთროული გამოყენება.

„ONTARGET“-კვლევა ჩატარდა პაციენტებში კარდიოვასკულარული ან ცერებროვასკულური დაავადებით ანამნეზში, ან მე-2 ტიპის შაქრიანი დიაბეტით, რომელთაც დადასტურებული ჰქოდათ სამიზნე ორგანოს დაზიანება. „VA NEPHRON-D“- კვლევა ჩატარდა პაციენტებში, რომლებსაც ჰქონდათ მე-2 ტიპის შაქრიანი დიაბეტი და დიაბეტური ნეფროპათია.

ამ კვლევებმა არ აჩვენა მნიშვნელოვანი დადებითი ეფექტი რენალურ და/ან კარდიოვასკულურ შედეგზე და სიკვდილიანობაზე, როდესაც ჰიპერკალიემიის, თირკმელების მწვავე დაზიანების და/ან დაფიქსირდა ჰიპოტენზიის გამოვლენის მაღალი რისკი მონოთერაპიასთან შედარებით. ფარმაკოდინამიკის ანალოგიური თვისებების საფუძველზე ეს შედეგები გადატანადია სხვა ACE- ინჰიბიტორებსა და ანგიოტენზინ-II-რეცეპტორ-ანტაგონისტებზე.

ამ საფუძვლით, ACE-ინჰიბიტორები და ანგიოტენზინ-II-რეცეპტორ-ანტაგონისტები არ უნდა იქნას გამოყენებული ერთდროულად დიაბეტური ნეფროპათიის მქონე პაციენტებში.

ALTITUDE -კვლევა

"ALTITUDE" კვლევაში (ტიპი 2 დიაბეტის დროს ჩატარებული კვლევა ალისკირენით, კარდიოვასკულარული და თირკმლის მხრივ დარღვევებით) გამოკვლეულ იქნა, აქვს თუ არა ალისკირენის გამოყენებას დამატებითი სარგებელი, თუ სტანდარტულ თერაპიაზე ACE-ინჰიბიტორი ან ანგიოტენზინ-II-რეცეპტორ-ანტაგონისტები ემატებიან, პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ შაქრიანი დიაბეტი ტიპი 2 და თირკმელების ქრონიკული დაავადება, კარდიოვასკულური დაავადება, ან ორივე ზემოთ ხსენებული. კვლევა შეჩერდა არასასურველი შემთხვევების გამო ადრეულ ეტაპზე. როგორც კარდიოვასკულარული სიკვდილიანობა, ასევე ინსულტები რიცხობრივად უფრო ხშირი იყო ალისკირენის ჯგუფში ვიდრე პლაცებო ჯგუფში, ასევე არასასურველი შემთხვევები და განსაკუთრებით სერიოზული არასასურველი შემთხვევები (ჰიპერკალიემია, ჰიპოტენზია და თირკმლის დისფუნქცია).

პედიატრიული მოსახლეობა

მაღალი არტერიული წნევა ბავშვებში

ლოსარ-დენკ 50-ის ანტიჰიპერტენზიული მოქმედება გამოიკვლიეს კლინიკურ კვლევაში, 177 ჰიპერტონიული 6-16 წლის ასაკის ბავშვებში, სხეულის წონით 20 კგ-ზე მეტი და გლომერულური ფილტრაციის სიჩქარით > 30 მლ / წთ / 1.73 მ². პაციენტებმა, რომელთა წონა იყო 20 კგ და 50 კგ შორის, დღეში მიიღეს 2.5 მგ, 25 მგ ან 50 მგ ლოსარტანი. 50 კგ-ზე მეტი სხეულის წონის მქონე პაციენტებმა მიიღეს დღეში 5 მგ, 50 მგ ან 100 მგ ლოსარტანი. მესამე კვირის ბოლოს ერთხელ დღიური ლოსარტანის მიღებამ გამოიწვია დოზირების ინტერვალის ბოლოს არტერიული წნევის დოზაზე დამოკიდებული დაწევა.

საერთო ჯამში, გამოვლინდა დოზის და ეფექტის ურთიერთობა. მცირე დოზიან ჯგუფთან, საშუალო დოზიან ჯგუფთან შედარებით (კვლევის მონაკვეთი I: -6,2 mmHg vs. -11,65 mmHg) დოზის და ეფექტის ურთიერთობა აშკარა იყო, მაგრამ საშუალო დოზიან ჯგუფთან, მაღალ დოზიან ჯგუფთან (კვლევის მონაკვეთი I: -11,65 mmHg v.s -12,21 მმჰგ) შედარებით, ის შესუსტდა. ყველაზე დაბალ კვლევებში გამოკვლეულმა 2,5 მგ და 5 მგ დოზებმა, 0,07 მგ / კგ საშუალო დღიური დოზის შესაბამისად, აშკარად არ გამოავლინა სტაბილური ანტიჰიპერტენზიული მოქმედება.

აღნიშნული შედეგები დადასტურდა კვლევის II ნაწილში, რომელშიც პაციენტები რანდომიზირებულნი იყვნენ 3 კვირის მკურნალობის შემდეგ ლოსარტანის ან პლაცებო თერაპიის გასაგრძელებლად. განსხვავება არტერიული წნევის მატებაში პლაცებოსთან შედარებით ყველაზე მეტი იყო საშუალო დოზის ჯგუფში (6,70 mmHg საშუალო დოზისას vs. 5,38 mmHg -მდე მაღალი დოზისას). დოზირების ინტერვალის ბოლოს დიასტოლური არტერიული წნევის მატება პლაცებო პაციენტთა ჯგუფში და ყველაზე დაბალი ლოსარტანის დოზის პაციენტებში ერთიდაიგივე იყო. ეს ასევე აჩვენებს, რომ ყველაზე დაბალ დოზას ყველა ჯგუფში არ ჰქონდა მნიშვნელოვანი ანტიჰიპერტენზიული მოქმედება.

ლოსარტანის გრძელვადიანი მოქმედებები ზრდაზე, პუბერტატულობასა და ზოგად განვითარებაზე არ არის შესწავლილი. ასევე არ არის შესწავლილი ბავშვებში ლოსარტანით ანტიჰიპერტენზიული თერაპიის ხანგრძლივი ეფექტურობა გულ-სისხლძარღვთა ავადობასა და სიკვდილიანობის შემცირებაზე.

ჰიპერტენზიულ (N=60) და ნორმატიულ (N=246) ბავშვებში პროტეინურიით, ლოსარტანის ეფექტი პროტეინურიაზე შეფასებული იყო 12- კვირიან პლაცებო და აქტიუ-კონტროლირებად (ამლოდიპინი) კლინიკურ კვლევაში. პროტეინურია განისაზღვრა, როგორც შარდის ცილა/კრეატინინის თანაფარდობა >0.3. ჰიპერტენზიული პაციენტები (6-დან 18 წლამდე) რანდომიზებული იყვნენ ლოსარტანის (n=30) ან ამლოდიპინის (n=30) მისაღებად. ნორმატიული პაციენტები ( 1-დან 18 წლამდე ასაკის) რანდომიზირებული იყვნენ ლოსარტანის (n=122) ან პლაცებოს (n=124) მისაღებად. ლოსარტანი მიღებული იქნა 0.7 მგ/კგ-დან 1.4 მგ/კგ-მდე დოზებით ( მაქსიმალური დოზა 100 მგ დღეში). ამლოდიპინი მიღებული იქნა 0.05 მგ/კგ-დან 0.2 მგ/კგ-მდე დოზებით (მაქსიმალური დოზა 5 მგ დღეში).

საბოლოო ჯამში, მკურნალობის 12 კვირის შემდეგ, პაციენტებს, რომლებიც იღებდნენ ლოსარტანს, აღენიშნებოდათ პროტეინურიის საწყისიდან სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი შემცირება 36%-ით, პლაცებო/ამლოდიპინის ჯგუფში 1%-იანი ზრდის წინააღმდეგ (p<0.001). ჰიპერტენზიულ პაციენტებს, რომლებიც იღებდნენ ლოსარტანს, აღენიშნებოდათ საწყისი პროტეინურიის შემცირება -41.5% (95% CI -29.9; -51.1) წინააღმდეგ +2.4% (95% CI -22.2; 14.1) ამლოდიპინის ჯგუფში. სისტოლური და დიასტოლური არტერიული წნევის დაქვეითება უფრო დიდი იყო ლოსარტანის ჯგუფში (-5.5/-3.8 მმ.ვცხ.სვ), ამლოდიპინის ჯგუფთან შედარებით (-0.1/+0.8 მმ.ვცხ.სვ.). ნორმატიულ ბავშვებში არტერიული წნევის მცირე დაქვეითება დაფიქსირდა ლოსარტანის ჯგუფში (-3.7/-3.4 მმ.ვცხ.სვ), პლაცებოსთან შედარებით. არ აღინიშნა მნიშვნელოვანი კორელაცია პროტეინურიის დაქვეითებასა და არტერიულ წნევას შორის, თუმცა შესაძლებელია, რომ არტერიული წნევის დაქვეითება ნაწილობრივ პასუხისმგებელი იყოს პროტეინურიის დაქვეითებაზე, ლოსარტანით ნამკურნალებ ჯგუფში.

ლოსარტანის გრძელვადიანი ეფექტები პროტეინურიის მქონე ბავშვებში, შესწავლილი იყო 3 წლამდე იმავე კვლევის ღია-ეტიკეტირების უსაფრთხოების გაფართოების ფაზაში, რომელშიც მონაწილეობას იღებდა ყველა პაციენტი, ვინც დაასრულა 12 კვირიანი საბაზო კვლევა. სულ 268 პაციენტმა მიიღო მონაწილეობა ღია გაფართოების ფაზაში და ხელახლა რანდომიზირებული იყვნენ ლოსარტანსა (N=134) ან ენალაპრილზე (N=134) და 109 პაციენტი იყო >3 წლიანი დაკვირვების ქვეშ (წინასწარ განსაზღვრული შეწყვეტის წერტილი >100 პაციენტი, რომლებიც იყვნენ 3 წლის შემდგომი დაკვირვების პერიოდში). ლოსარტანისა და ენალაპრილის დოზების დიაპაზონი, რაც მოცემულია მკვლევარის შეხედულებისამებრ, შეადგენდა 0.30-დან 4.42 მგ/კგ დღეში და 0.02-დან 1.13 მგ/კგ/დღეში, შესაბამისად. მაქსიმალური დღიური დოზა 50 მგ <50 კგ სხეულის მასაზე და 100 მგ > 50 კგ, არ იყო გადაჭარბებული პაციენტების უმეტესი ნაწილისათვის, კვლევის გაფართოების ფაზაში.

საბოლოო ჯამში, უსაფრთხოების გაფართოების შედეგები აჩვენებს, რომ ლოსარტანი იყო ამტანუნარიანი და გამოიწვია პროტეინურიის მდგრადი შემცირება გლომერულური ფილტრაციის სიჩქარის (GFR) შესამჩნევი ცვლილებების გარეშე, 3 წლის განმავლობაში. ნორმატიული პაციენტებისთვის (n=205), პროტეინურიაზე ენალაპრილს ჰქონდა რიცხობრივად უფრო დიდი ეფექტი, ლოსარტანთან შედარებით (-33.0% (95%CI -47.2;-15.0) vs -16.6% (95%CI -34.9; 6.8)) და GFR-ზე (9.4 (95%CI 0.4; 18.4) vs -4.0 (95%CI -13.1; 5.0) ml/min/1.73m2)).

ჰიპერტონული პაციენტებისთვის (n=49), პროტეინურიაზე ლოსარტანს ჰქონდა რიცხობრივად უფრო დიდი ეფექტი (-44.5% (95%CI -64.8; -12.4) vs -39.5% (95%CI -62.5; -2.2)) და GFR-ზე (18.9 (95%CI 5.2; 32.5) vs -13.4 (95%CI -27.3; 0.6)) ml/min/1.73m2.

ჩატარდა ღია ეტიკეტირების, დოზის დიაპაზონის კლინიკური კვლევა, ლოსარტანის უსაფრთხოებისა და ეფექტურობის შესასწავლად 6 თვიდამ 6 წლამდე ასაკის პედიატრიულ პაციენტებში, ჰიპერტენზიით. სულ 101 პაციენტი იყო რანდომიზირებული ლოსარტანის სამი განსხვავებული საწყისი დოზიდან ერთ-ერთზე: დაბალი დოზა 0.1 მგ/კგ/დღეში (N=33), საშუალო დოზა 0.3 მგ/კგ/დღეში (N=34) ან მაღალი დოზა 0.7 მგ/კგ/დღეში (N=34). მათგან 27 იყო ჩვილი, რომლებიც განსაზღვრულნი იყვნენ 6 თვიდან 23 თვემდე ასაკის ბავშვებად. საკვლევი მედიკამენტი ტიტრირებული იყო დოზის შემდეგ დონემდე მე-3, მე-6 და მე-9 კვირაში პაციენტებისთვის, რომლებსაც არ ჰქონდათ არტერიული წნევის მიზანი და ჯერ არ მიუღიათ ლოსარტანის მაქსიმალური დოზა ( 1.4 მგ/კგ/დღეში, არაუმეტეს 100 მგ/დღეში).

99 პაციენტიდან, რომლებიც მკურნალობდნენ საკვლევი მედიკამენტებით, 90 (90.9%) პაციენტი აგრძელებდა გაფართოებულ კვლევას შემდგომი ვიზიტებით ყოველ 3 თვეში. თერაპიის საშუალო ხანგრძლივობა იყო 264 დღე.

საბოლოო ჯამში, არტერიული წნევის საშუალო დაქვეითება საწყისი მაჩვენებლიდან მსგავსი იყო მკურნალობის ყველა ჯგუფში (ცვლილება საწყისი მაჩვენებლიდან მე-3 კვირამდე SBP იყო -7.3, -7.6 და -6.7 მმ Hg დაბალი, საშუალო და მაღალი დოზების ჯგუფებისთვის, შემცირება საწყისი მაჩვენებლიდან მე-3 კვირამდე DBP-ში იყო -8.2, -5.1 და -6.7 მმ Hg დაბალი, საშუალო და მაღალი დოზების ჯგუფებისთვის.); თუმცა, არ იყო სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი დოზა-დამოკიდებული საპასუხო ეფექტი SBP-სა და DBP-სთვის.

ლოსარტანი, 1.4 მგ/კგ-მდე მაღალი დოზებით, ზოგადად, კარგი ამტანუნარიანი იყო 6 თვიდან 6 წლამდე ასაკის ჰიპერტენზიულ ბავშვებში, მკურნალობიდან 12 კვირის შემდეგ. უსაფრთხოების საერთო პროფილი შედარებადი აღმოჩნდა მომკურნალე ჯგუფებს შორის.

5.2 ფარმაკოკინეტიკური თვისებები

აბსორბცია

ლოსარტანი კარგად შეიწოვება პერორალური მიღების შემდეგ და ექვემდებარება პირველადი გადასვლის მეტაბოლიზმს. იქმნება აქტიური კარბოქსილის მჟავა-მეტაბოლიტი და სხვა არააქტიური მეტაბოლიტები. ლოსარტანის აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტების სისტემური ბიოშეღწევადობა დაახლოებით 33% -ს შეადგენს. ლოსარტანის საშუალო მაქსიმალური პლაზმური კონცენტრაცია მიიღწევა ერთ საათში, აქტიური მეტაბოლიტის 3-4 საათში.

განაწილება

ლოსარტანი და მისი აქტიური მეტაბოლიტი ≥99% პროტეინებთან არის დაკავშირებული, პირველადად ალბუმინთან. ლოსარტანის განაწილების მოცულობა 34 ლიტრს შეადგენს.

ბიოტრანსფორმაცია

ინტრავენურად ან პერორალურად მიღებული ლოსარტანის დაახლოებით 14% გარდაიქმნება მის აქტიურ მეტაბოლიტში. ¹⁴C ნიშნით ლოსარტანის კვლევებმა პერორალური და ინტრავენური შეყვანის შემდეგ აჩვენა, რომ პლაზმაში რადიაქტიურობა ძირითადად ლოსარტანს და მის აქტიურ მეტაბოლიტს მიეწერება. კვლევის მონაწილეთა დაახლოებით 1% -ში ლოსარტანის დაბალი გადასვლა დაფიქსირდა მის აქტიურ მეტაბოლიტში. აქტიურ მეტაბოლიტზე დამატებით იქმნება არა აქტიური მეტაბოლიტები.

გამოყოფა

ლოსარტანის, შესაბამისად მისი აქტიური მეტაბოლიტის, პლაზმის კლირენსი შეადგენს დაახლოებით 600 მლ / წთ ან 50 მლ / წთ შესაბამისად. თირკმლის კლირენსის მაჩვენებლები შეადგენს დაახლოებით 74 მლ / წთ (ლოსარტანი) და 26 მლ/წთ (აქტიური მეტაბოლიტი). პერორალური მიღების შემდეგ, დოზის დაახლოებით 4% გამოიყოფა უცვლელი სახით შარდში, დოზის დაახლოებით 6% შარდში ჩნდება, როგორც აქტიური მეტაბოლიტი. დღეში 200 მგ ლოსარტან-კალიუმის პერორალურ დოზამდე ლოსარტანის ფარმაკოკინეტიკა და მის აქტიურ მეტაბოლიტამდე ხაზოვანია/წრფივია.

პერორალური მიღების შემდეგ, ლოსარტანის და მისი აქტიური მეტაბოლიტის პლაზმური კონცენტრაცია მიმდინარეობს პოლი-ექსპონენციალურად დაახლოებით 2 საათის, შესაბამისად 6-9 საათის, ტერმინალური ნახევარად-შლის პერიოდით. 100 მგ დოზირებისას დღეში ერთხელ არც ლოსარტანი და არც მისი აქტიური მეტაბოლიტი მნიშვნელოვნად არ გროვდება პლაზმაში.

ლოსარტანი და მისი მეტაბოლიტები გადადის ნაღველში და შარდში. ¹⁴C მარკირებული ლოსარტანის პერორალური / ინტრავენური შეყვანის შემდეგ, ადამიანებში რადიოაქტივობის დაახლოებით 35% / 43% გვხვდება შარდში, ხოლო 58% / 50% ფეკალურ მასებში.

სპეციალური ჯგუფის პაციენტები

ხანდაზმულ ჰიპერტონიკებში ლოსარტანის და მისი აქტიური მეტაბოლიტის პლაზმური კონცენტრაცია მნიშვნელოვნად არ განსხვავდებოდა ახალგაზრდა ჰიპერტონიკებისგან.

ჰიპერტენზიის მქონე ქალებში ლოსარტანის პლაზმის დონე 2-ჯერ მაღალი იყო, ვიდრე ჰიპერტენზიის მქონე მამაკაცებში, ხოლო აქტიური მეტაბოლიტის პლაზმური დონე განსხვავებული არ იყო ქალებში და მამაკაცებში.

პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ მსუბუქი და ზომიერი ალკოჰოლით გამოწვეული ციროზი, ლოსარტანის და მისი აქტიური მეტაბოლიტის პლაზმური დონე პერორალური მიღების შემდეგ 5-ჯერ შესაბამისად 1,7 ჯერ მაღალი იყო, ვიდრე კვლევაში მონაწილე ახალგაზრდა მამაკაცებში (იხ. პუნქტები 4.2 და 4.4).

ლოსარტანის პლაზმური კონცენტრაცია პაციენტებში კრეატინინის კლირენსით 10 მლ / წთ-ზე მეტი უცვლელია. თირკმელების ნორმალური ფუნქციის მქონე პაციენტებთან შედარებით, დიალიზის მქონე პაციენტებში ლოსარტანის AUC დაახლოებით 2-ჯერ მაღალია.

აქტიური მეტაბოლიტის პლაზმური კონცენტრაციები უცვლელია შეზღუდული თირკმელების ფუნქციის მქონე პაციენტებში, ისევე როგორც დიალიზის მქონე პაციენტებში.

არც ლოსარტანი და არც აქტიური მეტაბოლიტი ვერ გამოიდევნება ჰემოდიალიზით.

ფარმაკოკინეტიკა პედიატრიული ასაკის პაციენტებში

ლოსარტანის ფარმაკოკინეტიკა შეისწავლეს 50 ჰიპერტონიულ ბავშვში > 1 თვის ასაკიდან <16 წლის ასაკამდე. მიღებულ იქნა დღიური დოზა 0,54-0,77 მგ ლოსარტანი / კგ სხეულის წონაზე (საშუალო დოზები).

შედეგებმა აჩვენა, რომ ლოსარტანის აქტიური მეტაბოლიტი ყალიბდებოდა ყველა ასაკობრივ ჯგუფში. შედეგებმა ლოსარტანის პერორალური მიღების შემდეგ დაახლოებით მსგავსი ფარმაკოკინეტიკური პარამეტრები გამოვლინდა ჩვილებში, მცირეწლოვან ბავშვებში, სკოლამდელებში, სკოლის ასაკის ბავშვებში და მოზარდებში. მეტაბოლიტის ფარმაკოკინეტიკური პარამეტრები უფრო განსხვავდებოდა ასაკობრივ ჯგუფებს შორის. ეს განსხვავებები სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი იყო სკოლამდელი ასაკის ბავშვების მოზარდებთან შედარებისას. ახალშობილებში / მცირეწლოვან ბავშვებში ექსპოზიცია შედარებით მაღალი იყო.

5.3 უსაფრთხოების პრეკლინიკური მონაცემები

წინასწარი კლინიკური კვლევები ჩვეულებრივი კვლევების ჩათვლით ზოგადი ფარმაკოლოგიის, გენოტოქსიკურობის და კანცეროგენული პოტენციალის შესახებ არ ავლენს ადამიანისთვის რაიმე განსაკუთრებულ საფრთხეს. ტოქსიკურობის კვლევებში, ლოსარტანის განმეორებითმა მიღებამ გამოიწვია სისხლის წითელი უჯრედების პარამეტრების დაქვეითება (ერითროციტები, ჰემოგლობინი, ჰემატოკრიტი), შრატში შარდოვანას -აზოტის მომატება და შრატის კრეატინინის ხანდახან მომატება, გულის წონის დაკლება (ჰისტოლოგიური კორელატის გარეშე) და გასტროინტესტინალური ცვლილებები (ლორწოვანის დაზიანება, წყლულები, ეროზია, სისხლდენა). როგორც სხვა ნივთიერებებთან, რომლებიც უშუალოდ რენინ-ანგიოტენზინის სისტემაზე მოქმედებენ, ლოსარტანი აჩვენებს არასასურველ ეფექტს ნაყოფის გვიან განვითარებაზე, რაც იწვევს ნაყოფის სიკვდილს და ანომალიებს.

6. ფარმაცევტული მახასიათებლები

6.1 დამხმარე ნივთიერებების ჩამონათვალი

ლაქტოზას მონოჰიდრატი

მიკროკრისტალური ცელულოზა

პრეჟელატინირებული სახამებებლი

მაგნიუმის სტეარატი [მცენარეული]

ჰიპრომელოზა

ჰიდროქსიპროპილ ცელულოზა

ტიტანის დიოქსიდი

6.2 შეუთავსებლობები

არ არის მონაცემები

6.3 ვარგისიანობის ვადა