იანუმეტი 50მგ/1000მგ#56ტ(ნიდერ

სამკურნალო საშუალების სამედიცინო გამოყენების ინსტრუქცია

იანუმეტი \JANUMET

სავაჭრო დასახელება: იანუმეტი

საერთაშორისო არაპატენტური დასახელება : სიტაგლიპტინი+მეტფორმინი

აღწერა

აპკიანი გარსით დაფარული 50მგ/500მგ: ორმხრივამოზნექილი კაფსულის ფორმის, ღია-ვარდისფერი ტაბლეტები გრავირებით 575 ერთ მხარეს და სუფთა - მეორე მხარეს.

აპკიანი გარსით დაფარული 50მგ/850მგ: ორმხრივამოზნექილი კაფსულის ფორმის, ვარდისფერი ტაბლეტები გრავირებით 515 ერთ მხარეს და სუფთა - მეორე მხარეს.

აპკიანი გარსით დაფარული 50მგ/1000მგ: ორმხრივამოზნექილი კაფსულის ფორმის, წითელი ფერის ტაბლეტები გრავირებით 577 ერთ მხარეს და სუფთა მეორე მხარეს.

შემადგენლობა:

აპკიანი გარსით დაფარული 1 ტაბლეტი შეიცავს 50მგ სიტაგლიპტინს სიტაგლიპტინის ფოსფატის მონოჰიდრატის სახით და 500მგ, 850მგ ან 1000მგ მეტფორმინის ჰიდროქლორიდს.

დამხმარე ნივთიერებები: მიკროკრისტალური ცელულოზა; პოლივინილპიროლიდონი (პოვიდონი): ნატრიუმის სტეარილფუმარატი; ნატრიუმის ლაურილსულფატი)

ტაბლეტის გარსი (ოპადრაი® II 85 F94203 ვარდისფერი 50 მგ/500მგ დოზისთვის; ოპადრაი® II 85 F94182 ვარდისფერი 50მგ/850მგ დოზისთვის; ოპადრაი® II 85 F15464 წითელი 50მგ/1000მგ დოზისთვის) შეიცავს: პოლივინილის სპირტს, ტიტანის დიოქსიდს (Е171), მაკროგოლს (პოლიეთილენგლიკოლი) 3350, ტალკს, რკინის შავ ოქსიდს (Е172), რკინის წითელ ოქსიდს (Е172).

გამოშვების ფორმა

აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტები.

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი

სისხლში გლუკოზის დონის დამაქვეითებელი პრეპარატების კომბინაცია პერორალური მიღებისთვის.

ათქ კოდი А10ВD07.

ფარმაკოლოგიური თვისებები

ფარმაკოდინამიკა

იანუმეტი წარმოადგენს ორი ჰიპოგლიკემიური პრეპარატის კომბინაციას ურთიერთდამატებითი მოქმედების მექანიზმით, რაც განკუთვნილია გლიკემიის კონტროლის გაუმჯობესებისთვის ტიპი 2 შაქრიანი დიაბეტით დაავადებულ პაციენტებში: სიტაგლიპტინის ფოსფატი, დიპეპტიდილპეპტიდაზა 4 (დპპ-4) ინჰიბიტორი და მეტფორმინის ჰიდროქლორიდი-ბიგუანიდების კლასის წარმომადგენელი.

სიტაგლიპტინის ფოსფატი – პერორალური მიღებისას აქტიური, ძლიერი ფერმენტ დიპეპტიდილპეპტიდაზა-4-ს (დპპ-4) მაღალსელექციური ინჰიბიტორი ტიპი 2 დიაბეტის მკურნალობისთვის. დპპ-4 ინჰიბიტორები-პრეპარატების კლასი, რომლებიც მოქმედებს როგორც ინკრეტინების გამაძლიერებელი. ფერმენტ დპპ-4 ინჰიბირების გზით სიტაგლიპტინი ზრდის ორი აქტიური ინკრეტინული ჰორმონის გლუკაგონის მსგავსი პეპტიდი 1-ს (გპპ-1) და გლუკოზა-დამოკიდებული ინსულინოტროპული პოლიპეპტიდი (გიპ)-ს დონეს. ინკრეტინები წარმოადგენს ენდოგენური სისტემის ნაწილს, რომელიც მონაწილეობს გლუკოზის ჰომეოსტაზის ფიზიოლოგიურ რეგულაციაში. სისხლში გლუკოზის ნორმალური ან მომატებული დონისას გმპ-1 და გიპ აძლიერებს ინსულინის სინთეზს, აგრეთვე მის გამოთავისუფლებას კუჭქვეშა ჯირკვლის ბეტა-უჯრედებიდან. ამას გარდა გმპ-1 აქვეითებს კუჭქვეშა ჯირკვლის ალფა უჯრედების მიერ გლუკაგონის სეკრეციას, რაც იწვევს ღვიძლის მიერ გლუკოზის გამომუშავების შემცირებას. თუ გლუკოზის დონე დაბალია, ინსულინის გამოთავისუფლება არ ძლიერდება და გლუკაგონის სეკრეცია არ ითრგუნება. სიტაგლიპტინი წარმოადგენს ფერმენტ დპპ-4-ის ძლიერმოქმედ და მაღალსელექციურ ინჰბიტორს და თერაპიული კონცენტრაციით არ აინჰიბირებს ახლომონათესავე ფერმენტებს-დპპ-8 ან დპპ-9-ს. სიტაგლიპტინი ქიმიური სტრუქტურით და ფარმაკოლოგიური მოქმედებით განსხვავდება გმპ-1 ანალოგებისგან, ინსულინისგან, სულფონილშარდოვანას ან მეგლიტინიდებისგან, ბიგუანიდებისგან, პეროქსისის პროლიფერატით (PPARγ) გააქტიურებული რეცეპტორების აგონისტებისგან, ალფა-გლუკოზიდაზას ინჰიბიტორებისგან და ამილინის ანალოგებისგან.

ორდღიან კვლევაში ჯანმრთელი მოხალისეების მონაწილეობით, რომლებიც მხოლოდ სიტაგლიპტინს იღებდნენ, იზრდებოდა აქტიური გმპ-1-ის კონცენტრაცია, ხოლო მხოლოდ მეტფორმინის გამოყენებისას - თანაბარი ხარისხით იზრდებოდა აქტიური და საერთო გმპ-1-ის კონცენტრაცია. სიტაგლიპტინის და მეტფორმინის ერთად გამოყენება ადიტიურ მოქმედებას ახდენს აქტიური გმპ-1-ის კონცენტრაციაზე. სიტაგლიპტინი, მაგრამ არა მეტფორმინი ზრდის აქტიურ გიპ-ს კონცენტრაციას.

საერთო ჯამში, სიტაგლიპტინი აუმჯობესებს გლიკემიურ კონტროლს როგორც მონოთერაპიის სახით, ისე კომბინაციაში გამოყენებისას.

კლინიკურ კვლევებში სიტაგლიპტინი მონოთერაპიის სახით აუმჯობესებდა გლიკემიურ კონტროლს A1c (HbA1c) ჰემოგლობინის, აგრეთვე გლუკოზის დონის მნიშვნელოვანი დაქვეითებით უზმოდ და საკვების მიღების შემდეგ. პლაზმაში უზმოზე გლუკოზის დონის დაქვეითება აღინიშნებოდა მე-3 კვირას (დროის პირველი წერტილი, როდესაც ტარდებოდა უზმოზე გლუკოზის დონის განსაზღვრა). ჰიპოგლიკემიის განვითარების სიხშირე ანალოგიური იყო პაციენტებში, რომლებიც სიტაგლიპტინს და პლაცებოს იღებდნენ. სიტაგლიპტინით მკურნალობისას სხეულის მასა არ იმატებდა საწყის მაჩვენებელთან შედარებით. აღინიშნებოდა გაუმჯობესება ბეტა-უჯრედების სუროგატული მარკერების მხრივ HOMA-β ჩათვლით (ჰომეოსტაზი-β შეფასების მოდელი), პროინსულინის ინსულინთან შეფარდება და ბეტა უჯრედების რეაქტიულობის მაჩვენებლები საკვების ტოლერანტობის ტესტში სინჯების ხშირად აღებისას.

მეტფორმინის ჰიდროქლორიდი

მეტფორმინი წარმოადგენს ბიგუანიდს ანტიჰიპერგლიკემიური მოქმედებით, აქვეითებს პლაზმაში გლუკოზის ბაზალურ დონეს და მის მაჩვენებელს საკვების მიღების შემდეგ. პრეპარტი არ ასტიმულირებს ინსულინის სეკრეციას და ამიტომ არ იწვევს ჰიპოგლიკემიას.

მეტფორმინი შეიძლება მოქმედებდეს სამი მექანიზმით:

- გლუკოზის გამომუშავების დაქვეითება ღვიძლში გლუკონეოგენეზის და გლიკოგენოლიზის ინჰიბირებით;

- კუნთოვან ქსოვილში ინსულინისადმი მგრძნობელობის ზომიერი მომატების გზით, პერიფერიულ ქსოვილებში გლუკოზის მიტაცების და უტილიზაციის გაუმჯობესებით.

- ნაწლავში გლუკოზის აბსორბციის შენელებით.

მეტფორმინი ასტიმულრეიბს გლიკოგენის სინთეზს უჯრედების შიგნით, გლიკოგენსინთაზაზე ზემოქმედებით. მეტფორმინი აძლიერებს გლუკოზის სპეციფიური მემბრანული გადამტანების (GLUT-1 და GLUT-4) სატრანსპორტო შესაძლებლობებს.

ადამიანში გლიკემიაზე პრეპარატის ზემოქმედებისგან დამოუკიდებლად მეტფორმინი დადებითად მოქმედებს ლიპიდების მეტაბოლიზმზე. საშუალო და ხანგრძლივ კლინიკურ კვლევებში თერაპიული დოზების გამოყენებისას ნაჩვენები იყო შემდეგი: მეტფორმინი აქვეითებს საერთო ქოლესტერინის დსლპ ქოლესტერინის (დაბალი სიმკვრივის ლიპოპროტეინები) და ტრიგლიცერიდების დონეს.

ფარმაკოკინეტიკა

იანუმეტი

ბიოეკვივალენტობის კვლევებმა ჯანმრთელი მოხალისეების მონაწილეობით აჩვენა, რომ პრეპარატი იანუმეტი (სიტაგლიპტინი/მეტფორმინის ჰიდროქლორიდი), კომბინირებული ტაბლეტები არის სიტაგლიპტინის ფოსფატის და მეტფორმინის ჰიდროქლორიდის ცალკე ტაბლეტების მიღების ბიოეკვივალენტური.

შემდეგი მონაცემები ასახავს პრეპარატ იანუმეტის შემადგენლობაში შემავალი მოქმედი ნივთიერებების ფარმაკოკინეტიკურ თვისებებს.

სიტაგლიპტინის ფოსფატი

აბსორბცია

ჯანმრთელ პირებში 100მგ სიტაგლიპტინის პერორალური მიღების შემდეგ პრეპარატი სწრაფად შეიწოვებოდა, პლაზმაში მაქსიმალური კონცენტრაცია (მედიანა T_max) მიიღწევა 1-4 საათის შემდეგ. პლაზმაში სიტაგლიპტინის AUC შეადგენდა 8,52 მკმოლ/სთ, C_max შეადგენდა 950 ნმოლს. სიტაგლიპტინის აბსოლუტური ბიომისაწვდომლობა დაახლოებით 87%-ს შეადგენს. რადგან მაღალცხიმიანი საკვების და სიტაგლიპტინის ერთდროული მიღება გავლენას არ ახდენს ფარმაკოკინეტიკაზე, მისი მიღება შესაძლებელია საკვების მიღებისგან დამოუკიდებლად. პლაზმაში სიტაგლიპტინის AUC მნიშვნელობა დოზის პროპორციულად იზრდება. დოზისადმი პროპორციულობა დადგენილი არ არის C_max და C_24სთ მაჩვენებლებისთვის (C_max იზრდებოდა უფრო გამოხატულად ვიდრე დოზის პროპორციულად ხოლო C_24სთ იზრდებოდა ნაკლებ გამოხატულად, ვიდრე დოზის პროპორციულად).

განაწილება

100მგ სიტაბლიპტინის ერთჯერადი ინტრავენური შეყვანის შემდეგ ჯანმრთელ მოხალისეებში წონასწორულ მდგომარეობაში განაწილების საშუალო მოცულობა შეადგენს დაახლოებით 198 ლიტრს. სიტაგლიპტინის პლაზმის ცილებთან შექცევადად დაკავშირებული ფრაქცია დაბალია (38 %).

მეტაბოლიზმი

სიტაგლიპტინი ძირითადად უცვლელად გამოიყოფა შარდთან ერთად, მეტაბოლიზმი უმნიშვნელოა, სიტაგლიპტინის დაახლოებით 79% შარდთან ერთად უცვლელად გამოიყოფა.

[¹⁴С] მონიშნული სიტაგლიპტინის პერორალური მიღების შემდეგ რადიოაქტიური პრეპარატის დაახლოებით 16% გამოიყოფა სიტაგლიპტინის მეტაბოლიტების სახით. აღმოჩენილი იყო 6 მეტაბოლიტის კვალის დონე, რომლებსაც როგორც მოსალოდნელია არ ახასიათებს პლაზმაში სიტაგლიპტინის დპპ-4 მაინჰიბირებელი აქტივობა. in vitro კვლევებში გამოვლინდა, რომ სიტაგლიპტინის შეზღუდულ მეტაბოლიზმზე პასუხისმგებელი ძირითადი ფერმენტია CYP3A4, CYP2C8-ს მონაწილეობით.

In vitro მონაცემები აჩვენებს, რომ სიტაგლიპტინი არ წარმოადგენს CYP იზოფერმენტების CYP3A4, 2C8, 2C9, 2D6, 1A2, 2C19 ან 2B6 ინჰიბიტორს და CYP3A4 და CYP1A2-ს ინდუქტორს.

გამოყოფა

ჯანმრთელ მოხალისეებში [¹⁴С] სიტაგლიპტინის პერორალური მიღების შემდეგ მიღებული რადიოაქტიური პრეპარატის დაახლოებით 100% გამოიყოფა განავლით (13 %) და შარდით (87 %) პრეპარატის მიღებიდან ერთი კვირის განმავლობაში. 100მგ სიტაგლიპტინის პერორალური დოზის მიღების შემდეგ ნახევარგამოყოფის ხილული საბოლოო პერიოდი შეადგენს დაახლოებით 12,4 საათს; თირკმლისმიერი კლირენსი შეადგენს დაახლოებით 350მლ/წთ-ს.

სიტაგლიპტინის გამოყოფა ძირითადად ხორციელდება თირკმლებით აქტიური მილაკოვანი სეკრეციით. სიტაგლიპტინი წარმოადგენს სუბსტრატს ადამიანის მესამე ტიპის ორგანული ანიონების გადამტანისთვის (hOAT-3), რომელიც შეიძლება ჩართული იყოს თირკმელებით სიტაგლიპტინის გამოყოფის პროცესში. სიტაგლიპტინის ტრანსპორტში hOAT-3 -ს კლინიკური მნიშვნელობა დადგენილი არ არის. სიტაგლიპტინი აგრეთვე წარმოადგენს р-გლიკოპროტეინის სუბსტრატს, რომელიც აგრეთვე მონაწილეობს თირკმელებით სიტაგლიპტინის გამოყოფის პროცესში. თუმცა ციკლოსპორინი, რომელიც წარმოადგენს р-გლიკოპროტეინის ინჰიბიტორს, არ აქვეითებდა სიტაგლიპტინის თირკმლისმიერ კლირენსს.

სიტაგლიპტინი არ წარმოადგენს OCT2 ან OAT1 ან PEPT1/2 გადამტანების სუბსტრატს. In vitro, სიტაგლიპტინი არ აინჰიბირებს OAT3 (IC50=160 მკმოლი) ან р-გლიკოპროტეინს (250 მკმოლ-მდე) განპირობებულ ტრანსპორტს პლაზმაში თერაპიულად მნიშვნელოვანი კონცენტრაციით. კლინიკურ კვლევებში სიტაგლიპტინმა გამოავლინა პლაზმაში დიგოქსინის კონცენტრაციაზე უმნიშვნელო გავლენა, რაც მიუთითებს, რომ ის შეიძლება იყოს р‑გლიკოპროტეინის სუსტი ინჰიბიტორი.

მახასიათებლები პაციენტებში

სიტაგლიპტინის ფარმაკოკინეტიკა საერთო ჯამში მსგავსი იყო ჯანმრთელ ადამიანებში და 2 ტიპის შაქრიანი დიაბეტით დაავადებულ პაციენტებში.

თირკმლის ფუნქციის დარღვევა

ღია კვლევა ერთჯერადი დოზის გამოყენებით ჩატარდა სიტაგლიპტინის შემცირებული დოზის (50მგ) ფარმაკოკინეტიკის შეფასების მიზნით თირკმლის ფუნქციის სხვადასხვა ხარისხის ქრონიკული დარღვევის მქონე პაციენტებში ჯანმრთელი პირების ჯგუფთან შედარებით. კვლევაში მონაწილეობას იღებდნენ პაციენტები, რომლებსაც აღენიშნებოდათ თირკმლის ფუნქციის მსუბუქი, საშუალო და მძიმე ხარისხის დარღვევები, აგრეთვე ის პირები, რომლებსაც აღენიშნებოდათ თირკმლის დაავადების ტერმინალური სტადია, რომლის დროსაც ტარდება ჰემოდიალიზი. დამატებით, პოპულაციური ფარმაკოკინეტიკური ანალიზის გამოყენებით ფასდებოდა თირკმლის ფუნქციის დარღვევის გავლენა სიტაგლიპტინის ფარმაკოკინეტიკაზე ტიპი 2 შაქრიანი დიაბეტით დაავადებულ პირებში, რომლებსაც აღენიშნებოდათ თირკმლის მსუბუქი, საშუალო და მძიმე ხარისხის დარღვევები (ტერმინალური სტადიის ჩათვლით). ჯანმრთელი პაციენტების საკონტროლო ჯგუფთან შედარებით, პლაზმაში სიტაგლიპტინის AUC მაჩვენებლები დაახლოებით 1,2 და 1,6 -ჯერ იზრდებოდა თირკმლის ფუნქციის მსუბუქი (გფს≥ 60 -< 90 მლ/წთ) და საშუალო დარღვევის მქონე პაციენტებში (გფს ≥ 45 - < 60 მლ/წთ). რადგან ამგვარ მატებას კლინიკური მნიშვნელობა არ აქვს, ამ ჯგუფის პაციენტებში დოზის კორექცია აუცილებელი არ არის.

სიტაგლიპტინის პლაზმური AUC მაჩვენებელი დაახლოებით 2-ჯერ იზრდებოდა პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებოდათ თირკმლის ფუნქციის საშუალო დარღვევა (გფს ≥ 30 - < 45 მლ/წთ) და დაახლოებით 4-ჯერ იზრდებოდა პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებოდათ თირკმლის ფუნქციის მძიმე დარღვევა (გფს < 30 მლ/წთ), თირკმლის დაავადების ტერმინალური სტადიის ჩათვლით, რომლის დროსაც ტარდება ჰემოდიალიზი (13,5 % ჰემოდიალიზამდე 3-4 საათით ადრე, რომელიც იწყება დოზის გამოყენებიდან 4 საათში).

ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა

არ არსებობს სიტაგლიპტინის დოზის კორექციის აუცილებლობა პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ ღვიძლის ფუნქციის მსუბუქი და საშუალო ხარისხის დარღვევა (≤9 ჩაილდ-პიუს სკალით). ღვიძლის ფუნქციის მძიმე დარღვევის მქონე პაციენტებში (ჩაილდ პიუს სკალით 9 ბალზე მეტი). თუმცა იმის გამო, რომ სიტაგლიპტინი ძირითადად თირკმელებით გამოიყოფა, მოსალოდნელი არ არის ფარმაკოკინეტიკაზე მნიშვნელოვანი გავლენა ღვიძლის ფუნქციის მძიმე დარღვევის დროს.

ხანდაზმული ასაკი

ასაკის მიხედვით აუცილებელი არ არის პრეპარატის დოზის კორექცია. პაციენტების ასაკი კლინიკურად მნიშვნელოვან გავლენას არ ახდენს სიტაგლიპტინის ფარმაკოკინეტიკაზე. ხანდაზმული ასაკის პაციენტებში (65-80 წელი) პლაზმაში სიტაგლიპტინის კონცენტრაცია დაახლოებით 19%-ით მაღალი იყო უფრო ახალგაზრდა პაციენტებთან შედარებით.

ბავშვები

სიტაგლიპტინის გამოყენების კვლევები ბავშვებში არ ჩატარებულა.

პაციენტების სხვა მახასიათებლები

პაციენტის სქესის, რასის ან სხეულის მასის ინდექსის (სმი) მიხედვით პრეპარატის დოზის კორექცია აუცილებელი არ არის. ეს მახასიათებლები კლინიკურად მნიშვნელოვან გავლენას არ ახდენდა სიტაგლიპტინის ფარმაკოკინეტიკაზე, რაც დაფუძნებულია I ფაზის ფარმაკოკინეტიკური მონაცემების კომპლექსურ ანალიზზე და I და II ფაზის კვლევების მონაცემების პოპულაციური ფარმაკოკინეტიკურ ანალიზზე.

მეტფორმინის ჰიდროქლორიდი

აბსორბცია

მეტფორმინის პერორალური მიღების შემდეგ Т_max მიიღწევა 2,5 საათის შემდეგ. 500მგ დოზისას მეტფორმინის აბსოლუტური ბიომისაწვდომლობა დაახლოებით 50-60%-ს შეადგენდა ჯანმრთელ მოხალისეებში. დოზის პერორალური მიღების შემდეგ არააბსორბირებული ფრაქცია, რომელიც განავალთან ერთად გამოიყოფოდა შეადგენდა 20-30%-ს.

პერორალური მიღების შემდეგ მეტფორმინის აბსორბცია გაჯერებადი და არასრულია. გაკეთებულია დასკვნა, რომ მეტფორმინის აბსორბციის ფარმაკოკინეტიკა არახაზოვანია. მეტფორმინის ჩვეული დოზების და დოზირების რეჟიმის გამოყენებისას წონასწორულ მდგომარეობაში კონცენტრაცია მიიღწევა 24-48 საათის განმავლობაში და როგორც წესი, 1მკგ/მლ-ზე ნაკლებია. კონტროლირებულ კლინიკურ კვლევებში პლაზმაში მეტფორმინის მაქსიმალური კონცენტრაცია (C_max) არ აჭარბებდა 4მკგ/მლ-ს მაქსიმალური დოზების გამოყენების შემთხვევაშიც.

საკვები აქვეითებს და რამდენადმე ანელებს მეტფორმინის შეწოვას. 850მგ დოზის საკვებთან ერთად მიღებისას აღინიშნა პლაზმაში მაქსიმალური კონცენტრაციის 40%-ით დაქვეითება, AUC – 25%-ით დაქვეითება და პლაზმაში მაქსიმალური კონცენტრაციის მიღწევამდე დროის გახანგრძლივება-35 წუთით. ფარმაკოკინეტიკური მაჩვენებლების ამგვარი დაქვეითების კლინიკური მნიშვნელობა უცნობია.

განაწილება

პლაზმის ცილებთან კავშირი უმნიშვნელოა. მეტფორმინი ნაწილდება ერითროციტებში. სისხლში მაქსიმალური კონცენტრაცია უფრო დაბალია, ვიდრე პლაზმაში და მიიღწევა დაახლოებით დროის ერთნაირი პერიოდის შემდეგ. ერითროციტები სავარაუდოდ წარმოადგენს განაწილების მეორად კომპონენტს Vd (განაწილების მოცულობა) საშუალო მაჩვენებელი 63-276ლ-ს შორის მერყეობს.

მეტაბოლიზმი

მეტფორმინი უცვლელად გამოიყოფა შარდთან ერთად. ადამიანში მეტაბოლიტები აღმოჩენილი არ არის.

გამოყოფა

მეტფორმინის თირკმლისმიერი კლირენსი შეადგენს >400მლ/წთ-ს, რაც მიუთითებს, რომ მეტფორმინი გამოიყოფა გორგლოვანი ფილტრაციით და მილაკოვანი სეკრეციით. პერორალური მიღების შემდეგ ნახევარგამოყოფის ხილული საბოლოო პერიოდი შეადგენს დაახლოებით 6,5 საათს. თირკმლის ფუნქციის დარღვევისას კლირენსი კრეატინინის პროპორციულად ქვეითდება და ამგვარად ხანგრძლივდება ნახევარგამოყოფის პერიოდი, რაც იწვევს პლაზმაში მეტფორმინის დონის მომატებას.

მიღების ჩვენება

ტიპი 2 შაქრიანი დიაბეტით დაავადებული პაციენტებისთვის.

იანუმეტი ნაჩვენებია დიეტის და ფიზიკური დატვირთვის დამატების სახით გლიკემიის კონტროლის გაუმჯობესებისთვის პაციენტებში, რომლებშიც ადეკვატური კონტროლის მიღწევა ვერ ხერხდება მეტფორმინით მონოთერაპიის ფონზე მაქსიმალურად ასატანი დოზით მიღებისას. ასევე პაციენტებში, რომლებიც უკვე იტარებენ სიტაგლიპტინით და მეტფორმინით კომბინირებულ თერაპიას.

იანუმეტი ნაჩვენებია კომბინაციაში სულფონილშარდოვნას წარმოებულებთან (სამი პრეპარატის კომბინაცია), როგორც დამატება დიეტაზე და ფიზიკური დატვირთვის რეჟიმზე პაციენტებში, რომლებშიც ადეკვატური კონტროლის მიღწევა ვერ ხერხდება მეტფორმინის და სულფონილშარდოვანას მაქსიმალურად ასატანი დოზით თერაპიისას.

იანუმეტი ნაჩვენებია გამა-რეცეპტორების აგონისტებთან კომბინაციაში, რომლებიც აქტივირდება პეროქსიკომის პროლიფერატით (PPAR-γ) (მაგალითად თიაზოლიდინდიონი) (სამი პრეპარატის კომბინაცია) დიეტის და ფიზიკური დატვირთვის დამატების სახით პაციენტებში, რომლებშიც ადეკვატური კონტროლი ვერ მიიღწევა მეტფორმინის მაქსიმალურად ასატანი დოზებით და PPAR-γ აგონისტით თერაპიით.

იანუმეტი აგრეთვე ნაჩვენებია ინსულინთან კომბინაციაში (სამი პრეპარატის კომბინაცია) დიეტის და ფიზიკური დატვირთვის დამატების სახით გლიკემიის კონტროლის გაუმჯობესებისთვის პაციენტებში, რომლებშიც ინსულინის სტაბილური დოზა და მეტფორმინი ვერ უზრუნველყოფს გლიკემიის ადეკვატურ კონტროლს.

გამოყენების მეთოდი და დოზირება

დოზირება

პრეპარატ იანუმეტით ანტიჰიპერგლიკემიური მკურნალობისას დოზის შერჩევა უნდა მოხდეს ინდივიდუალურად მკურნალობის მიმდინარე სქემიდან, ეფექტურობიდან და პაციენტის ამტანობიდან გამომდინარე, არ უნდა გადააჭარბონ სიტაგლიპტინის მაქსიმალურ რეკომენდებულ 100მგ დოზას.

მოზრდილი პაციენტები თირკმლის ნორმალური ფუნქციით (გფს>90მლ/წთ)

პაციენტებისთვის, რომლებშიც ადეკვატური კონტროლი ვერ მიიღწევა მეტფორმინის მაქსიმალური ასატანი დოზით მკურნალობისას

პრეპარატ იანუმეტის საწყისი რეკომენდებული დოზა პაციენტებისთვის, რომლებშიც ადეკვატური კონტროლი ვერ მიიღწევა მეტფორმინით მონოთერაპიით, უნდა უზრუნველყოფდეს სიტაგლიპტინის 50მგ დოზას დღე-ღამეში ორჯერ (საერთო სადღეღამისო დოზა 100მგ) პლიუს მეტფორმინის მიმდინარე დოზა.

პაციენტებისთვის, რომლებიც ერთად იღებენ სიტაგლიპტინს და მეტფორმინს

სიტაგლიპტინის და მეტფორმინის მონოპრეპარატით მკურნალობიდან გადასვლისას, პრეპარატ იანუმეტის საწყისი დოზა უნდა იყოს სიტაგლიპტინის და მეტფორმინის იმ დოზების ეკვივალენტური, რასაც გადასვლამდე იღებდნენ.

პაციენტებისთვის, რომლებთანაც ადეკვატური კონტროლი ვერ მიიღწევა ორი პრეპარატის კომბინაციით-მეტფორმინით მაქსიმალურად ასატანი დოზით და სულფონილშარდოვანით.

პრეპარატ იანუმეტის დოზა უნდა უზრუნველყოფდეს სიტაგლიპტინის 50მგ-ს დღე-ღამეში (საერთო სადღეღამისო დოზა 100მგ) და მეტფორმინის უკვე გამოყენებულ დოზას. თუ იანუმეტი გამოიყენება სულფონილშარდოვანასთან კომბინაციაში, შეიძლება აუცილებელი იყოს ამ უკანასკნელის უფრო მცირე დოზით მიღება ჰიპოგლიკემიის რისკის შემცირებისთვის.

პაციენტებისთვის, რომლებშიც ადეკვატური კონტროლი ვერ მიიღწევა ორი პრეპარატით კომბინირებული თერაპიით - მეტფორმინის მაქსიმალური ასატანი დოზით და PPAR-აგონისტით

პრეპარატ იანუმეტის დოზა უნდა უზრუნველყოფდეს სიტაგლიპტინის 50მგ დოზას დღე-ღამეში ორჯერ (საერთო სადღეღამისო დოზა 100მგ) და მეტფორმინის უკვე გამოყენებულ დოზას.

პაციენტებისთვის, რომლებშიც ადეკვატური კონტროლი ვერ მიიღწევა ორი პრეპარატით კომბინირებული თერაპიით - ინსულინით და მეტფორმინის მაქსიმალურად ასატანი დოზით

პრეპარატ იანუმეტის დოზა უნდა უზრუნველყოფდეს სიტაგლიპტინის 50მგ დოზას დღე-ღამეში ორჯერ (საერთო სადღეღამისო დოზა 100მგ) და მეტფორმინის უკვე გამოყენებულ დოზას. პრეპარატ იანუმეტის ინსულინთან კომბინაციაში გამოყენებისას შეიძლება საჭირო იყოს ამ უკანასკნელის დოზის შემცირება ჰიპოგლიკემიის რისკის შემცირებისთვის. მეტფორმინის სხვადასხვა დოზების უზრუნველყოფის მიზნით პრეპარატი იანუმეტი გამოდის 50მგ სიტაგლიპტინის და 500მგ, 850მგ ან 1000მგ მეტფორმინის ჰიდროქლორიდის დოზით.

ყველა პაციენტმა უნდა განაგრძოს დიეტის დაცვა დღის განმავლობაში ნახშირწყლების მიღების ადეკვატური განაწილებით. ჭარბწონიანმა პაციენტებმა უნდა დაიცვან დაბალკალორიული დიეტა.

ცალკეული ჯგუფები

თირკმლის ფუნქციის დარღვევა

პრეპარატის დოზის კორექცია საჭირო არ არის თირკმლის ფუნქციის მსუბუქი დარღვევის მქონე პაციენტებში (გფს³ 60 მლ/წთ). გფს მაჩვენებელი უნდა განისაზღვროს მეტფორმინის შემცველი პრეპარატებით მკურნალობის დაწყებამდე და შემდეგ მინიმუმ წელიწადში ერთხელ. თირკმლის დაავადების პროგრესირების რისკის მქონე და ხანდაზმულ პაციენტებში თირკმლის ფუნქციის შეფასება საჭიროა უფრო ხშირად, მაგალითად 3-6 თვეში ერთხელ.

მაქსიმალური სადღეღამისო დოზა უნდა განაწილდეს 2-3 მიღებაზე. მეტფორმინის დანიშვნამდე გფს<60მლ/წთ მქონე პაციენტებში საჭიროა იმ ფაქტორების გაანალიზება, რომლებიც შეიძლება ზრდიდეს ლაქტაციდოზის განვითარების რისკს. თუ არ არსებობს პაციენტისთვის პრეპარატ იანუმეტის შესაბამისი დოზირება, კომბინირებული პრეპარატის ნაცვლად უნდა გამოიყენონ მონოკომპონენტური საშუალებები.

ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა

იანუმეტი არ უნდა დაინიშნოს ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში.

ხანდაზმული ასაკის პაციენტები

რადგან მეტფორმინი და სიტაგლიპტინი თირკმელებით გამოიყოფა, პრეპარატი იანუმეტი სიფრთხილით უნდა გამოიყენონ ხანდაზმული ასაკის პაციენტებში. აუცილებელია თირკმლის ფუნქციის შემოწმება ლაქტაციდოზის პრევენციისთვის, რაც დაკავშირებულია მეტფორმინის გამოყენებასთან, განსაკუთრებით ხანდაზმულ პაციენტებში.

ბავშვები

იანუმეტი იანუმეტი XR არ უნდა გამოიყენონ ტიპი 2 შაქრიანი დიაბეტის მქონე 10-დან 17 წლამდე ბავშვებსა და მოზარდებში არასაკმარისი ეფექტურობის გამო. იანუმეტი და იანუმეტი XR შესწავლილი არ არის 10 წელზე უმცროსი ასაკის ბავშვებში.

მიღების მეთოდი

იანუმეტი უნდა მიიღონ დღე-ღამეში 2-ჯერ, ჭამის დროს კნტ მხრივ გვერდითი რეაქციების რისკის შემცირებისთვის, რაც დაკავშირებულია მეტფორმინის გამოყენებასთან.

გვერდითი მოქმედება

უსაფრთხოების პროფილის დახასიათება

პრეპარატ იანუმეტის (ტაბლეტები) თერაპიული კლინიკური კვლევები არ ჩატარებულა, თუმც დადასტურებულია პრეპარატის ბიოეკვივალენტურობა სიტაგლიპტინი+მეტფორმინისადმი. აღწერილია სერიოზული გვერდითი რეაქციები პანკრეატიტის და მომატებული მგრძნობელობის რეაქციების ჩათვლით. ჰიპოგლიკემია აღწერილია სულფონილშარდოვანასთან (13,8%) და ინსულინთან (10,9%) ერთად გამოყენებისას.

სიტაგლიპტინი და მეტფორმინი

გვერდითი რეაქციების ცხრილი

ქვემოაღწერილი გვერდით რეაქციები კლასიფიცირებულია MedDRA კლასიფიკაციის ტერმინებით, ორგანოთა სისტემის კლასის და აბსოლუტური სიხშირის მიხედვით (ცხრილი 1). სიხშირე განსაზღვრულია შემდეგნაირად: ძალიან ხშირი (≥ 1/10); ხშირი(≥ 1/100 - < 1/10); ნაკლებად ხშირი ( ≥ 1/1 000 - < 1/100); იშვიათი ( ≥ 1/10 000 - < 1/1 000); ძალიან იშვიათი (< 1/10 000) უცნობია (დადგენა შეუძლებელია არსებული მონაცემების მიხედვით).

ცხრილი 1. გვერდითი რეაქციების სიხშირე, რომელიც აღინიშნა პლაცებო-კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში და პოსტმარკეტინგული გამოყენების პერიოდში

^*გვერდითი რეაქციები აღინიშნა პოსტმარკეტინგული დაკვირვების პერიოდში.

^† იხ. პარაგრაფი „უსაფრთხოების ზომები“

^‡ იხ. ქვემოთ TECOS კვლევის აღწერა.

ცალკეული გვერდითი რეაქციების აღწერა

ზოგიერთი გვერდითი რეაქცია ბევრად ხშირად აღინიშნებოდა სიტაგლიპტინის და მეტფორმინის კომბინირებული გამოყენებისას სხვა პრეპარატებთან ერთად ვიდრე მხოლოდ ამ საშუალებების მიღებისას. ამგვარი რეაქციები მოიცავს შემდეგს: ჰიპოგლიკემია (სიხშირე „ძალიან ხშირი“ სულფონილშარდოვანასთნ ან ინსულინთან ერთად გამოყენებისას), ყაბზობა („ხშირი“ სულფონილშარდოვანასთან ერთად გამოყენებისას), პერიფერიული შეშუპება („ხშირი“ პიოგლიტაზონთან ერთად გამოყენებისას), თავის ტკივილი და პირის სიმშრალე („ნაკლებად ხშირი“ ინსულინთან ერთად გამოყენებისას).

სიტაგლიპტინი

სიტაგლიპტინის მონოთერაპიის კვლევაში (100მგ დღე-ღამეში) პლაცებოსთან შედარებით აღწერილია გვერდითი რეაქციები: თავის ტკივილი, ჰიპოგლიკემია, ყაბზობა. ამ პაციენტებში გვერდითი რეაქციები, რომლებიც ვითარდებოდა მინიმუმ 5%-ში და მეტში პრეპარატის მიღებასთან კავშირის მიუხედავად მოიცავდა შემდეგს: ზემო სასუნთქი გზების ინფექციები და ნაზოფარინგიტი. დამატებით, აღწერილია ოსტეოართრიტი და კიდურების ტკივილი „ნაკლებად ხშირად“ (> 0,5% -ით მეტი სიტაგლიპტინის ჯგუფში საკონტროლო ჯგუფთან შედარებით).

მეტფორმინი

კნტ სიმპტომები აღწერილია ძალიან ხშირად მეტფორმინის კლინიკურ კვლევებში და პოსტმარკეტინგული გამოყენებისას. კნტ მხრივ ისეთი სიმპტომები, როგორიცაა გულისრევა, ღებინება, დიარეა, მუცლის ტკივილი და მადის დაკარგვა, უფრო ხშირად ვითარდებოდა მკურნალობის დასაწყისში და უმრავლეს შემთხვევაში სპონტანურად ქრებოდა. მეტფორმინის გამოყენებასთან დაკავშირებული დამატებითი გვერდითი რეაქციები მოიცავდა შემდეგს: მეტალის გემო პირში (ხშირი), ლაქტაციდოზი, ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა, ჰეპატიტი, ჭინჭრის ციება, ერითემა, ქავილი (ძალიან იშვიათი). მეტფორმინით ხანგრძლივი მკურნალობა დაკავშირებულია В₁₂, ვიტამინის აბსორბციის დაქვეითებასთან, რაც ძალიან იშვიათად შეიძლება იწვევდეს В₁₂ ვიტამინის კლინიკურად მნიშვნელოვან დეფიციტს (მაგ. მეგალობლასტური ანემია).

უსაფრთხოების კვლევა TECOS გულ-სისხლძარღვთა სისტემისთვის

TECOS კვლევა მოიცავდა 7 332 პაციენტს, რომლებიც იღებდნენ 100მგ სიტაგლიპტინს (50მგ თუ გფს შეადგენდა ≥ 30 და < 50მლ/წთ/1,73 მ²) და 7 339 პაციენტს, რომლებიც მკურნალობდნენ პლაცებოთი კვლევებში ჩართული პაციენტების ყველა პოპულაციაში. თერაპიის ორივე სახე ემატებოდა სტანდარტულ მკურნალობას, რომლებიც შეესაბამებოდა ლოკალურ სტანდარტებს HbA_1c -ს და გულ-სისხლძარღვთა სისტემის რისკის შესახებ. ზოგადი რეაქციების საერთო სიხშირე პაციენტებში, რომლებიც სიტაგლიპტინს იღებდნენ პლაცებოს ჯგუფის ანალოგიური იყო. კვლევაში ჩართულ ყველა პოპულაციაში, პაციენტებს შორის რომლებიც კვლევამდე ინსულინს და/ან სულფონილშარდოვანას იღებდნენ ჰიპოგლიკემიის მძიმე ფორმის სიხშირე შეადგენდა 2,7%-ს სიტაგლიპტინის ჯგუფში და 2,5%-ს პლაცებოს ჯგუფში; პაციენტებს შორის, რომლებიც კვლევამდე არ იღებდნენ ინსულინს და/ან სულფონილშარდოვანას ჰიპოგლიკემიის მძიმე ფორმის სიხშირე შეადგენდა 1,0%-ს სიტაგლიპტინის ჯგუფში და 0,7%-ს პლაცებოს ჯგუფში. ექსპერტულად დადასტურებული პანკრეატიტის სიხშირემ შეადგინა 0,3% სიტაგლიპტინის ჯგუფში და 0,2% პლაცებოს ჯგუფში.

პედიატრიული პოპულაცია

ტიპი 2 შაქრიანი დიაბეტის მქონე, 10 დან 17 წლამდე ასაკის ბავშვებში იანუმეტი /იანუმეტი XR–ის მიღების ორი პლაცებო კონტროლირებადი კლინიკური კვლევის ერთობლივი ანალიზისას, სამკურნალო პრეპარატებთან დაკავშირებული გვერდითი რეაქციები, რომლებიც აღწერილია 54 კვირიანი მკურნალობის პერიოდში პაციენტთა ≥ 1 % -ში იანუმეტი / იანუმეტი XR ჯგუფს (N = 107) და უფრო ხშირად, ვიდრე მეტფორმინი / მეტფორმინი XR ჯგუფის პაციენტებს (N = 113), იყო დიარეა (იანუმეტი / იანუმეტი XR 2.8 %; მეტფორმინი / მეტფორმინი XR, 0.9 %), გულისრევა ( 2.8%, 0.9%) და ჰიპოგლიკემია (6.5%, 3.5%).

გვერდითი ეფექტების პროფილი შედარებული იყო მოზრდილებში. არ იყო კლინიკურად მნიშვნელოვანი განსხვავებები იანუმეტი /იანუმეტი XR და მეტფორმინი / მეტფორმინი XR ჯგუფებს შორის 54 კვირამდე ლაბორატორიული უსაფრთხოების საბოლოო წერტილებში, სასიცოცხლო ნიშნებში, სიმსუქნის ინდექსში, ან ზრდისა და განვითარების საბოლოო წერტილებში.

უკუჩვენება

იანუმეტი უკუნაჩვენებია პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ:

- მომატებული მგრძნობელობა მოქმედი ნივთიერების ან ნებისმიერი დამხმარე კომპონენტის მიმართ;

- ნებისმიერი ტიპის მწვავე მეტაბოლური აციდოზი (მაგალითად ლაქტოაციდოზი, დიაბეტური კეტოაციდოზი)

- დიაბეტური პრეკომა

- თირკმლის ფუნქციის მძიმე დარღვევა (გფს<30მლ/წთ);

- მწვავე მდგომარეობა, რომელიც შეიძლება გავლენას ახდენდეს თირკმლის ფუნქციაზე, როგორიცაა დეჰიდრატაცია, მძიმე ინფექცია, შოკი, სისხლძარღვებში იოდშემცველი საკონტრასტო ნივთიერებების შეყვანა;

- მწვავე და ქრონიკული დაავადებები, რომლებიც შეიძლება იწვევდეს ქსოვილების ჰიპოქსიას, როგორიცაა გულის ან სუნთქვის უკმარისობა, ცოტა ხნის წინ გადატანილი მიოკარდიუმის ინფარქტი, შოკი;

- ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა;

ასევე:

- მწვავე ალკოჰოლური ინტოქსიკაცია, ალკოჰოლიზმი.

- ძუძუთი კვების პერიოდი.

დოზის გადაჭარბება

პრეპარატ იანუმეტის დოზის გადაჭარბების მონაცემები არ არის.

ჯანმრთელ მოხალისეებში კონტროლირებულ კლინიკურ კვლევებში პრეპარატ სიტაგლიპტინი 800მგ-მდე ერთჯერადი დოზები საერთო ჯამში კარგად აიტანებოდა.

QT ინტერვალის მინიმალური გაზრდა, რომელიც არ განიხილებოდა, როგორც კლინიკურად მნიშვნელოვანი, აღინიშნებოდა ერთ კვლევაში სიტაგლიპტინის 800მგ დოზის მიღებისას. არ არსებობს კლინიკურ კვლევებში დღე-ღამეში 800მგ-ზე მეტი დოზის გამოყენების გამოცდილება. I ფაზის კვლევაში პრეპარატის მრავალჯერადი გამოყენებისას აღმოჩენილი არ იყო დოზადამოკიდებული გვერდითი რეაქციები სიტაგლიპტინის დღე-ღამეში 600მგ დოზის მიღებისას 10 დღის განმავლობაში და დღე-ღამეში 400მგ დოზის მიღებისას 28 დღის განმავლობაში.

მეტფორმინის დოზის დიდად გადაჭარბებამ (ან ლაქტაციდოზის რისკების არსებობამ) შეიძლება გამოიწვიოს ლაქტაციდოზი, რაც წარმოადგენს გადაუდებელ მდგომარეობას და საჭიროებს ჰოსპიტალიზაციას. ორგანიზმიდან ლაქტატის და მეტფორმინის გამოყოფის ყველაზე ეფექტური მეთოდია ჰემოდიალიზი. სიტაგლიპტინი ზომიერად ექვემდებარება დიალიზს. დოზის მხოლოდ 13,5% გამოიყოფა ორგანიზმიდან დიალიზის 3-4 საათიანი სეანსის დროს. შესაძლებელია პროლონგირებული დიალიზის ჩატარების განხილვა კლინიკური აუცილებლობის შემთხვევაში. უცნობია გამოიყოფა თუ არა სიტაგლიპტინი პერიტონეალური დიალიზის დროს. დოზის გადაჭარბების შემთხვევაში აუცილებელია სტანდარტული შემანარჩუნებელი ღონისძიებები როგორიცაა კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან არააბსორბირებული პრეპარატის მოშორება, კლინიკური მონიტორინგი (ეკგ ჩათვლით), აგრეთვე საჭიროებისას დამხმარე თერაპიის დანიშვნა.

უსაფრთხოების ზომები

ზოგადი

იანუმეტი არ უნდა დაინიშნოს 1 ტიპის დიაბეტით დაავადებულ პაციენტებში, აგრეთვე დიაბეტური კეტოაციდოზის მკურნალობისთვის.

მწვავე პანკრეატიტი

დპპ-4 ინჰიბიტორების გამოყენება დაკავშირებულია მწვავე პანკრეატიტის განვითარების რისკთან. პაციენტს უნდა აცნობონ მწვავე პანკრეატიტის სიმპტომების შესახებ, როგორიცაა მუცლის მუდმივი, ინტენსიური ტკივილი. სიტაგლიპტინის მოხსნის შემდეგ აღინიშნა პანკრეატიტის გაქრობა (დამხმარე მკურნალობით ან მის გარეშე), მაგრამ ძალიან იშვიათად აღწერილი იყო ნეკროზული ან ჰემორაგიული პანკრეატიტი და/ან ფატალური გამოსავალი. პანკრეატიტზე ეჭვის შემთხვევაში იანუმეტი და სხვა პოტენციურად საეჭვო პრეპარატები უნდა მოიხსნას; თუ დადასტურებულია მწვავე პანკრეატიტი, პრეპარატ იანუმეტის მიღება არ უნდა განაახლონ. პრეპარატი სიფრთხილით უნდა გამოიყენონ ანამნეზში პანკრეატიტის მქონე პაციენტებში.

ლაქტაციდოზი

ლაქტაციდოზი წარმოადგენს იშვიათ, მაგრამ სერიოზულ მეტაბოლურ გართულებას, რომელიც ყველაზე ხშირად ვითარდება თირკმლის ფუნქციის მწვავე გაუარესების, კარდიორესპირატორული დაავადების ან სეფსისის დროს. ორგანიზმში მეტფორმინის დაგროვება ხდება თირკმლის ფუნქციის გაუარესებისას, რაც ზრდის ლაქტაციდოზის რისკს.

დეჰიდრატაციის შემთხვევაში (მძიმე ღებინება, დიარეა, ცხელება ან ორგანიზმში სითხის მოხვედრის დაქვეითება) დროულად უნდა შეწყდეს მეტფორმინის გამოყენება და უნდა მიმართონ ექიმს.

პრეპარატები, რომლებმაც შეიძლება გააუარესოს თირკმლის ფუნქცია (როგორიცაა ანტიჰიპერტენზიული საშუალებები, დიურეტიკები და აასს) სიფრთხილით უნდა დაინიშნოს პაციენტებში, რომლებიც მეტფორმინით მკურნალობენ. ლაქტაციდოზის განვითარების სხვა რისკ ფაქტორები: ალკოჰოლის ჭარბი მოხმარება, ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა, არასაკმარისად კონტროლირებული დიაბეტი, კეტოზი, ხანგრძლივი შიმშილი, ჰიპოქსიასთან დაკავშირებული მდგომარეობა, იმ პრეპარატების გამოყენება, რომლებმაც შეიძლება გამოიწვიოს ლაქტაციდოზი.

პაციენტებმა და/ან პაციენტის მომვლელებმა უნდა იცოდნენ ლაქტაციდოზის განვითარების რისკის შესახებ. ლაქტაციდოზი ხასიათდება აციდოზური დისპნოეთი, მუცლის ტკივილით, კუნთების კრუნჩხვებით, ასთენიით, ჰიპოთერმიით და შემდგომი კომით. საეჭვო სიმპტომების გამოვლენისას პაციენტმა მეტფორმინის მიღება უნდა შეწყვიტოს და დაუყოვნებლივ უნდა მიმართოს ექიმს. ლაბორატორიულ მაჩვენებლებში დაფიქსირდება სისხლის рН -ის დაქვეითება (< 7,35), პლაზმაში ლაქტატის დონის მომატება (> 5 მმოლ/ლ) და ანიონური ინტერვალის და ლაქტატის/პირუვატის შეფარდების მომატება.

თირკმლის ფუნქცია

გფს მაჩვენებელი უნდა განისაზღვროს მკურნალობის დაწყებამდე და შემდგომში - რეგულარულად. პრეპარატი იანუმეტი უკუნაჩვენებია პაციენტებში, რომელთა გფს<30მლ/წთ და დროებით უნდა მოიხსნას მდგომარეობებისას, რომლებმაც შეიძლება პოტენციურად იმოქმედოს თირკმლის ფუნქციაზე (იხ. პარაგრაფი „უკუჩვენება“).

ჰიპოგლიკემია

პაციენტებში, რომლებიც იანუმეტს იღებდნენ სულფონილშარდოვანასთან ან ინსულინთან ერთად შეიძლება აღინიშნოს ჰიპოგლიკემიის რისკი. ამიტომ შეიძლება საჭირო გახდეს სულფონილშარდოვანას ან ინსულინის დოზის დაქვეითება.

მომატებული მგრძნობელობის რეაქციები

პოსტმარკეტინგულ პერიოდში აღწერილი იყო სერიოზული მომატებული მგრძნობელობის რეაქციები პაციენტებში, რომლებიც სიტაგლიპტინით მკურნალობდნენ. ეს რეაქციები მოიცავს ანაფილაქსიას, ანგიონევროზულ შეშუპებას და კანის ექსფოლიაციურ მდგომარეობას სტივენს-ჯონსონის სინდრომის ჩათვლით. ეს რეაქციები ვითარდებოდა სიტაგლიპტინის მიღების დაწყებიდან პირველი 3 თვის განმავლობაში, ზოგ შემთხვევაში - პირველი დოზის მიღების შემდეგ. მომატებული მგრძნობელობის რეაქციებზე ეჭვის შემთხვევაში პრეპარატი იანუმეტი უნდა მოიხსნას, უნდა შეფასდეს რეაქციის სხვა მიზეზები და დაინიშნოს დიაბეტის ალტერნატიული მკურნალობა.

ბულოზური პემფიგოიდი

პოსტმარკეტინგულ პერიოდში აღწერილი იყო ბულოზური პემფიგოიდის შემთხვევები პაციენტებში, რომლებიც დპპ-4 ინჰიბიტორებს იღებდნენ სიტაგლიპტინის ჩათვლით. ბულოზურ პემფიგოიდზე ეჭვის შემთხვევაში პრეპარატ იანუმეტის მიღება უნდა შეწყდეს.

ქირურგია

პრეპარატ იანუმეტის გამოყენება უნდა შეწყდეს ქირურგიული ჩარევისას, რომელიც ტარდება ზოგადი, სპინალური ან ეპიდურული ანესთეზიით. მკურნალობის განახლება შესაძლებელია ქირურგიული ჩარევის ან პერორალური კვების განახლების შემდეგ მინიმუმ 48 საათის გასვლისას, იმ პირობით, რომ თირკმლის ფუნქცია სტაბილურია.

იოდშემცველი საკონტრასტო ნივთიერებების გამოყენება

იოდშემცველი საკონტრასტო ნივთიერებების სისხლძარღვში შეყვანამ შეიძლება გამოიწვიოს კონტრასტ-ინდუცირებული ნეფროპათია, რასაც ახლავს მეტფორმინის დაგროვება და ლაქტაციდოზის რისკის მომატება. პრეპარატი იანუმეტი უნდა მოიხსნას ამგვარი პროცედურებისას და უნდა განახლდეს მინიმუმ 48 საათის შემდეგ, იმ პირობით, რომ თირკმლის ფუნქცია სტაბილურია (იხ. პარაგრაფი „უკუჩვენება“ და „ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან“).

ადრე კონტროლირებული ტიპი 2 შაქრიანი დიაბეტით დაავადებული პაციენტების კლინიკური სტატუსის ცვლილება

ტიპი 2 შაქრიანი დიაბეტით დაავადებულ პაციენტებში, რომლებშიც ადრე კონტროლი კარგად ხორციელდებოდა პრეპარატ იანუმეტის გამოყენებისას, რომლებშიც განვითარდა ლაბორატორიული მაჩვენებლების ან კლინიკური დაავადების პათოლოგიური ცვლილება (განსაკუთრებით განუსაზღვრელი და ცუდად ამოსაცნობი დაავადებები), დაუყოვნებლივ უნდა გამოიკვლიონ კეტოაციდოზის და ლაქტაციდოზის ნიშნები. გამოკვლევა უნდა მოიცავდეს შრატში ელექტროლიტების და კეტონების განსაზღვრას, გლუკოზის განსაზღვრას და ჩვენების შემთხვევაში სისხლის рН-ის, ლაქტატის, პირუვატის და მეტფორმინის დონის დადგენას. ნებისმიერი ფორმის აციდოზის შემთხვევაში პრეპარატ იანუმეტის გამოყენება დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს და უნდა ჩატარდეს შესაბამისი საკორექციო თერაპია.

გამოყენება ორსულობის და ძუძუთი კვების პერიოდში

არ არსებობს ორსულ ქალებში სიტაგლიპტინის გამოყენების მონაცემები. ცხოველების კვლევებმა გამოავლინა რეპროდუქციული ტოქსიურობა მაღალი დოზების მიღებისას.

შეზღუდული მონაცემები მიუთითებს, რომ მეტფორმინის გამოყენებას ორსულ ქალებში არ ახლავს თანდაყოლილი მანკების განვითარების რისკის მომატება. ცხოველების კვლევებმა მეტფორმინის შეყვანისას არ გამოავლინა არასასურველი ეფექტები ორსულობის, ემბრიონული და ფეტალური განვითარების, მშობიარობის ან პოსტნატალური განვითარების მხრივ.

იანუმეტი არ უნდა გამოიყენონ ორსულობის დროს. თუ პაციენტი ორსულობას გეგმავს ან დაორსულდა, პრეპარატ იანუმეტით მკურნალობა უნდა შეწყდეს და რაც შეიძლება ადრე უნდა დაინიშნოს ინსულინი.

ლაქტაციის დროს ცხოველებში არ ჩატარებულა კვლევები პრეპარატ იანუმეტის შემადგენლობაში შემავალი მოქმედი ნივთიერებების კომბინაციის გამოყენებით. ყოველი მოქმედი ნივთიერების ცალკე გამოყენებით ჩატარებულ კვლევებში სიტაგლიპტინი და მეტფორმინი რძესთან ერთად გამოიყოფოდა ვირთხებში. მეტფორმინი აღწევს ადამიანის რძეში მცირე რაოდენობით. უცნობია გამოიყოფა თუ არა სიტაგლიპტინი ადამიანის რძეში. ამიტომ პრეპარატ იანუმეტის გამოყენება ძუძუთი კვების პერიოდში რეკომენდებული არ არის.

გამოყენება ბავშვებში

ტიპი 2 შაქრიანის დიაბეტის მქონე 10 – დან 17 წლამდე ბავშვებში, რომლებშიც მეტფორმინის და ინსულინით ან ინსულინის გარეშე მკურნალობის ფონზე ადეკვატური გლიკემიური კონტროლის მიღწევა ვერ მოხერხდა, სიტაგლიპტინის დამატების უსაფრთხოება და ეფექტურობა შეფასდა ორ კვლევაში, 54 კვირის ხანგრძლივობით. მეტფორმინს, რომელსაც ემატება სიტაგლიპტინი (დანიშნული იანუმეტის ან იანუმეტ XR-ის სახით), შეადარეს მეტფორმინს ან მეტფორმინ XR- ს, რომელსაც ემატებოდა პლაცებო.

მიუხედავად იმისა, რომ მე –20 კვირაში ორი კვლევის გაერთიანებული ანალიზისას, HbA1c– ის უფრო მეტი შემცირება ნაჩვენებია იანუმეტის ან იანუმეტ XR-ის შემთხვევაში, მეტფორმინთან შედარებით, ცალკეული ინდივიდუალური კვლევების შედეგები არათანმიმდევრული იყო. გარდა ამისა, იანუმეტის ან იანუმეტი XR-ის უფრო გამოხატული ეფექტურობა მეტფორმინთან შედარებით არ დაფიქსირებულა 54 კვირაზე. ამიტომ ეს შედეგები მხარს არ უჭერს იანუმეტის ან იანუმეტი XR-ის გამოყენებას ტიპი2 შაქრიანი დიაბეტის მქონე ბავშვებში (10-დან 17 წლამდე).

ტიპი 2 შაქრიანი დიაბეტის მქონე 10-დან 17 წლამდე ასაკის ბავშვებში გვერდითი ეფექტების პროფილი შედარებადი იყო მოზრდილებში აღწერილი უსაფრთხოების პროფილისა.

პრეპარატის იანუმეტის გამოყენება არ არის შესწავლილი 10 წლამდე ასაკის ბავშვებში.

გავლენა ავტოტრანსპორტის მართვის და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე

პრეპარატი იანუმეტი არ მოქმედებს ავტოტრანსპორტის მართვის და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე. თუმცა ავტოტრანსპორტის მართვის და მექანიზმებთან მუშაობისას უნდა გაითვალისწინონ, რომ სიტაგლიპტინის გამოყენებისას აღწერილია თავბრუსხვევა და ძილიანობა. ამას გარდა პაციენტებს უნდა აცნობონ პრეპარატ იანუმეტის სულფონილშარდოვანას ან ინსულინთან კომბინირებული გამოყენებისას ჰიპოგლიკემიის რისკის შესახებ.

ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან

სიტაგლიპტინის მრავალჯერადი დოზების (50მგ დღე-ღამეში ორჯერ) და მეტფორმინის (1000მგ დღე-ღამეში ორჯერ) ერთად გამოყენება მნიშვნელოვან გავლენას არ ახდენდა სიტაგლიპტინის ფარმაკოკინეტიკაზე 2 ტიპის შაქრიანი დიაბეტით დაავადებულ პაციენტებში. პრეპარატ იანუმეტთან ერთად გამოყენებისას სხვა პრეპარატების ურთიერთქმედების ფარმაკოკინეტიკური კვლევები არ ჩატარებულა; თუმცა ამგვარი კვლევები ჩატარდა იანუმეტის შემადგენლობაში შემავალი ყოველი მოქმედი ნივთიერებისთვის (სიტაგლიპტინი და მეტფორმინი).

ერთდროული გამოყენება რეკომენდებული არ არის

ალკოჰოლი

ალკოჰოლური ინტოქსიკაცია დაკავშირებულია ლაქტაციდოზის განვითარების მომატებულ რისკთან, განსაკუთრებით შიმშილის, არასრულფასოვანი კვების ან ღვიძლის ფუნქციის დარღვევისას.

იოდშემცველი საკონტრასტო ნივთიერებები

პრეპარატ იანუმეტის მიღება უნდა შეწყდეს გამოკვლევამდე და დიაგნოსტიკის ჩატარებისას საკონტრასტო ნივთიერებების გამოყენებით, განახლება უნდა მოხდეს მინიმუმ 48 საათის შემდეგ თირკმლის ფუნქციის სტაბილურობის პირობებში (იხ. პარაგრაფი „უკუჩვენება“ და „უსაფრთხოების ზომები“).

კომბინაციები, რომლებიც სიფრთხილით უნდა გამოიყენონ

ზოგიერთი სამკურნალო საშუალება შეიძლება უარყოფითად მოქმედებდეს თირკმლის ფუნქციაზე, რამაც შეიძლება გაზარდოს ლაქტაციდოზის რისკი (მაგალითად აასს, ცოგ-2 სელექციური ინჰიბიტორების ჩათვლით, აგფ ინჰიბიტორები, ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ანტაგონისტები და დიურეტიკები, განსაკუთრებით მარყუჟის დიურეტიკები). ამგვარი პრეპარატების მეტფორმინთან ერთად გამოყენების დასაწყისში და მისი მიმდინარეობისას საჭიროა თირკმლის ფუნქციის ინტენსიური კონტროლი. პრეპარატებთან ერთად გამოყენება, რომლებიც ურთიერთქმედებს თირკმლის საერთო მილაკოვან სანტრანსპორტო სისტემასთან, რომელიც მონაწილეობს მეტფორმინის გამოყოფაში (მაგალითად 2-ორგანული კათიონების გადამტანი/მრავალი სამკურნალო ნივთიერების და ტოქსიური ნივთიერებების ინჰიბიტორები, როგორიცაა რანოლაზინი, ვანდეტანიბი, დოლუტეგრავირი და ციმეტიდინი) შეიძლება ზრდიდეს მეტფორმინის სისტემურ ექსპოზიციას და ლაქტაციდოზის რისკს. უნდა განიხილონ ერთდროული გამოყენების უპირატესობა და რისკი. ამგვარი პრეპარატების ერთად გამოყენებისას საჭიროა ხშირი გლიკემიური კონტროლი, დოზის კორექცია რეკომენდებული დოზირების ფარგლებში და მკურნალობის ცვლილება დიაბეტისას.

გლუკოკორტიკოიდები (სისტეური და ადგილობრივი გამოყენების), ბეტა-2 აგონისტები და დიურეტიკები ხასიათდება ჰიპერგლიკემიური აქტივობით. პაციენტს უნდა აცნობონ სისხლში გლუკოზის დონის უფრო ხშირი კონტროლის აუცილებლობის შესახებ, განსაკუთრებით ამგვარი პრეპარატებით მკურნალობის დასაწყისში. აუცილებლობისას საჭიროა ანტიჰიპერგლიკემიური პრეპარატების დოზის კორექცია სხვა პრეპარატების გამოყენებისას ან მათი მოხსნისას.

აგფ ინჰიბიტორები შეიძლება აქვეითებდეს სისხლში გლუკოზის დონეს. აუცილებლობისას საჭიროა ანტიჰიპერგლიკემიური პრეპარატების დოზის კორექცია სხვა პრეპარატების გამოყენებისას ან მათი მოხსნისას.

სხვა პრეპარატების გავლენა სიტაგლიპტინზე

In vitro და ქვემოთ მოყვანილი კლინიკური მონაცემები მიუთითებს პრეპარატების ერთდროული გამოყენებისას კლინიკურად მნიშვნელოვანი ურთიერთქმედების დაბალ რისკზე.

in vitro კვლევებმა აჩვენა, რომ სიტაგლიპტინის შეზღუდულ მეტაბოლიზმზე პასუხისმგებელი ძირითადი ფერმენტია CYP3A4, CYP2C8-ს მონაწილეობით. თირკმლის ნორმალური ფუნქციის მქონე პაციენტებში მეტაბოლიზმი CYP3A4-ს მონაწილეობის ჩათვლით უმნიშვნელო როლს თამაშობს სიტაგლიპტინის კლირენსში. მეტაბოლიზმი შეიძლება უფრო მნიშვნელოვან როლს თამაშობდეს სიტაგლიპტინის გამოყოფისას თირკმლის ფუნქციის მძიმე დარღვევისას ან თირკმლის დაავადების ტერმინალური სტადიის დროს. ამ მიზეზით შესაძლებელია რომ CYP3A4 -ს ძლიერი ინჰიბიტორები (მაგალითად კეტოკონაზოლი, იტრაკონაზოლი, რიტონავირი, კლარიტრომიცინი) შეიძლება გავლენას ახდენდეს სიტაგლიპტინის ფარმაკოკინეტიკაზე თირკმლის ფუნქციის მძიმე დარღვევის ან თირკმლის დაავადების ტერმინალური სტადიის მქონე პაციენტებში. თირკმლის ფუნქციის დარღვევისას CYP3A4-ს ძლიერი ინჰიბიტორების ეფექტები კლინიკურ კვლევებში შესწავლილი არ არის.

ტრანსპორტის in vitro კვლევებმა აჩვენა, რომ სიტაგლიპტინი წარმოადგენს р-გლიკოროტეინის და ორგანული იონური გადამტანი -3 (ოაგ-3)-ს სუბსტრატს. სიტაგლიპტინის ოაგ-3 განპირობებული ტრანსპორტი ითრგუნება in vitro პრობენეციდით, თუმცა კლინიკურად მნიშვნელოვანი ურთიერთქმედების განვითარების რისკი დაბალია. ოაგ-3 ინჰიბიტორების გამოყენება in vivo შესწავლილი არ არის.

ციკლოსპორინი. ჩატარდა ციკლოსპორინის-p-გლიკოპროტეინის ძლიერი ინჰიბიტორის გავლენის კვლევა სიტაგლიპტინის ფარმაკოკინეტიკაზე. პერორალურად 100მგ სიტაგლიპტინის ერთჯერადი დოზის და ციკლოსპორინის 600მგ ერთჯერადი დოზის ერთდროულად მიღებისას სიტაგლიპტინის AUC და C_max მაჩვენებლები დაახლოებით 29% და 68%-ით იზრდებოდა. ეს ცვლილებები სიტაგლიპტინის ფარმაკოკინეტიკაში კლინიკურად მნიშვნელოვნად არ მიიჩნეოდა. სიტაგლიპტინის თირკმლისმიერი კლირენსი მნიშვნელოვნად არ იცვლებოდა. ამიტომ р-გლიკოპროტეინის სხვა ინჰიბიტორებთან მნიშვნელოვანი ურთიერთქმედება მოსალოდნელი არ არის.

სიტაგლიპტინის გავლენა სხვა პრეპარატებზე

დიგოქსინი: სიტაგლიპტინი უმნიშვნელო გავლენას ახდენს პლაზმაში დიგოქსინის კონცენტრაციაზე. 0,25მგ დიგოქსინის 100მგ სიტაგლიპტინთან ერთად ყოველდღიურად 10 დღის განმავლობაში გამოყენებისას, დიგოქსინის AUC მაჩვენებელი საშუალოდ 11%-ით იზრდებოდა, ხოლო C_max პლაზმაში-საშუალოდ 18%-ით. დიგოქსინის დოზის კორექცია აუცილებელი არ არის. თუმცა სიტაგლიპტინის და დიგოქსინის ერთად გამოყენებისას საჭიროა იმ პაციენტებზე დაკვირვება, რომლებსაც აღენიშნებათ დიგოქსინის ტოქსიურობის რისკი.

in vitro მონაცემები აჩვენებს, რომ სიტაგლიპტინი არ აინჰიბირებს და არ აინდუცირებს CYP450 იზოფერმენტებს. კლინიკურ კვლევებში სიტაგლიპტინი მნიშვნელოვან გავლენას არ ახდენდა მეტფორმინის, გლიბურილის, სიმვასტატინის, როზიგლიტაზონის, ვარფარინის ან პეროარლური კონტრაცეპტივების ფარმაკოკინეტიკაზე, რაც in vivo მიუთითებს დაბალ მიდრეკილებაზე CYP3A4, CYP2C8, CYP2C9 და ორგანული კათიონების გადამტანების სუბსტრატებთან ურთიერთქმედებისკენ. სიტაგლიპტინი შეიძლება იყოს р-გლიკოპროტეინის სუსტი ინჰიბიტორი in vivo.

გამოშვების ფორმა

აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტები 50მგ/500მგ, 50მგ/850მგ და 50მგ/1000მგ.

14 ტაბლეტი პვდქ/ალ ბლისტერში. 4 ბლისტერი თავსდება მუყაოს კოლოფში გამოყენების ინსტრუქციასთან ერთად.

შენახვის პირობები

ინახება არაუმეტეს 30°С ტემპერატურაზე.

ინახება ბავშვებისთვის მიუწვდომელ ადგილას.

ვარგისიანობის ვადა

2 წელი.

გამოყენება არ შეიძლება შეფუთვაზე მითითებული ვარგისიანობის ვადის გასვლის შემდეგ.

აფთიაქიდან გაცემის პირობები

გაცემის წესი:

ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი II, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით

მწარმოებელი ფირმა

„მერკ შარპ და დოუმ ბ.ვ.“ ნიდერლანდები (მისამართ: ვაადერვეგ 39, 2031 ბნ ჰაარლემი, ნიდერლანდები /Waarderweg 39, 2031 BN Haarlem, The Netherlands).

სარეგისტრაციო მოწმობის მფლობელი

მერკ შარპ და დოუმ ლლს, 126 ისტ ლინკოლნ ავენიუ, რაუეი, ნიუ ჯერსი 07065, აშშ/

Merck Sharp & Dohme LLC, 126 East Lincoln Avenue Rahway, New Jersey 07065, USA.