ჰარტილი ამლო 5მგ/5მგ #30ტ

პრეპარატის მახასიათებლების მოკლე შეჯამება

1. სამკურნალო პრეპარატის დასახელება

ჰარტილი^® ამლო, 5მგ/5მგ კაფსულები

ჰარტილი^® ამლო, 10მგ/5მგ კაფსულები

ჰარტილი^® ამლო, 5მგ/10მგ კაფსულები

ჰარტილი^® ამლო, 10მგ/10მგ კაფსულები

2. თვისობრივი და რაოდენობრივი შემადგენლობა

მოქმედინივთიერება:

ჰარტილი^® ამლო, 5მგ/5მგ კაფსულები:

5 მგ რამიპრილი, 5 მგ ამლოდიპინი (6.95 მგ ამლოდიპინის ბესილატის სახით) თითო კაფსულაში.

ჰარტილი^® ამლო, 5მგ/10მგ კაფსულები:

5 მგ რამიპრილი, 10 მგ ამლოდიპინი (13.90 მგ ამლოდიპინის ბესილატის სახით) თითო კაფსულაში.

ჰარტილი^® ამლო, 10მგ/5მგ კაფსულები:

10 მგ რამიპრილი, 5 მგ ამლოდიპინი (6.95 მგ ამლოდიპინის ბესილატის სახით) თითო კაფსულაში.

ჰარტილი^® ამლო, 10მგ/10მგ კაფსულები:

10 მგ რამიპრილი, 10 მგ ამლოდიპინი (13.9 მგ ამლოდიპინის ბესილატის სახით) თითო კაფსულაში.

დამხმარე ნივთიერებების სრული ჩამონათვალი იხ. 6.1. პარაგრაფში.

3. წამლის ფორმა

მყარი კაფსულა.

გარეგნული სახე:

ჰარტილი^® ამლო, 5მგ/5მგ კაფსულები:

მყარი ჟელატინის კაფსულები CONI-SNAP 2, მარკირების გარეშე, თვითდახურვადი, ღია ბორდოსფერი გაუმჭვირვალე ფუძით და ღია ბორდოსფერი გაუმჭვირვალე თავსახურით. კაფსულის შემცველობა: გრანულებისა და ფხვნილების ნარევი, მექანიკური მინარევების გარეშე, თეთრი ან თითქმის თეთრი ფერის, უსუნო ან თითქმის უსუნო.

ჰარტილი^® ამლო, 10მგ/5მგ კაფსულები:

მყარი ჟელატინის კაფსულები CONI-SNAP 0, მარკირების გარეშე, თვითდახურვადი, ღია ვარდისფერი გაუმჭვირვალე ფუძით და ღია ბორდოსფერი გაუმჭვირვალე თავსახურით. კაფსულის შემცველობა: გრანულებისა და ფხვნილების ნარევი, მექანიკური მინარევების გარეშე, თეთრი ან თითქმის თეთრი ფერის, უსუნო ან თითქმის უსუნო.

ჰარტილი3^® ამლო, 5მგ/10მგ კაფსულები:

მყარი ჟელატინის კაფსულები CONI-SNAP 0, მარკირების გარეშე, თვითდახურვადი, ღია ვარდისფერი გაუმჭვირვალე ფუძით და მუქი ბორდოსფერი გაუმჭვირვალე თავსახურით. კაფსულის შემცველობა: გრანულებისა და ფხვნილების ნარევი, მექანიკური მინარევების გარეშე, თეთრი ან თითქმის თეთრი ფერის, უსუნო ან თითქმის უსუნო.

ჰარტილი^® ამლო, 10მგ/10მგ კაფსულები:

მყარი ჟელატინის კაფსულები CONI-SNAP 0, მარკირების გარეშე, თვითდახურვადი, მუქი ვარდისფერი გაუმჭვირვალე ფუძით და მუქი ბორდოსფერი გაუმჭვირვალე თავსახურით. კაფსულის შემცველობა: გრანულებისა და ფხვნილების ნარევი, მექანიკური მინარევების გარეშე, თეთრი ან თითქმის თეთრი ფერის, უსუნო ან თითქმის უსუნო.

4. კლინიკური მონაცემები

4.1. გამოყენების ჩვენება

ჰარტილი^® ამლო ნაჩვენებია, ჩანაცვლებითი თერაპიის სახით ჰიპერტენზიის მქონე ზრდასრული პაციენტების სამკურნალოდ, რომელთა არტერიული წნევა ადეკვატურად კონტროლდება ერთდროულად მიღებული ორი ცალკეული პრეპარატის იგივე თერაპიული დოზებით, როგორიც არის კომბინირებულ პრეპარატში.

4.2. დოზირების რეჟიმი და გამოყენების წესი

დოზირების რეჟიმი

ჰარტილი^® ამლო ნაჩვენებია არტერიული ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტების სამკურნალოდ, რომლებზეც ორივე მონოკომპონენტური პრეპარატი, რომელიც მიიღება ერთდროულად, იმავე თერაპიული დოზებით, როგორიც არის ფიქსირებულ დოზიან პრეპარატში, ახდენს ადეკვატურ ზემოქმედებას.

რეკომენდებული დღიური დოზა არის ერთი კაფსულა ფიქსირებული დოზით.

კომბინირებული პრეპარატი ფიქსირებული დოზით არ არის შესაფერისი თერაპიის საწყისი ეტაპისთვის.

თუ საჭიროა დოზის კორექტირება, მაშინ მისი შეცვლა შესაძლებელია მხოლოდ მონოკომპონენტების დახმარებით და მხოლოდ საჭირო დოზის შერჩევის შემდეგ არის შესაძლებელი შემდეგ პრეპარატზე გადასვლა ფიქსირებული დოზით.7

პრეპარატი ჰარტილი^® ამლო რეკომენდებულია მხოლოდ იმ პაციენტებში, რომლებიც ღებულობდნენ მინიმუმ 5მგ რამიპრილს და 5მგ ამლოდიპინს მონოკომპონენტებით დოზის შერჩევის გზით როგორც ოპტიმალურ შემანარჩუნებელ დოზას.

მოზრდილები

რეკომენდირებულია პრეპარატის სიფრთხილით დანიშვნა იმ პაციენტებში, რომლებიც იღებენ შარდმდენ საშუალებებს, ვინაიდან ამ პაციენტებს შეიძლება აღენიშნებოდეთ წყლალ-ელექტროლიტური ბალანსის დარღვევა. აუცილებელია თირკმელების ფუნქციისა და შრატში კალიუმის დონის მონიტორინგი.

პაციენტთა სპეციალური ჯგუფები

პაციენტები ღვიძლის ფუნქციის დარღვევით

არ არსებობს დოზირების რეკომენდაციები პაციენტებში ღვიძლის ზომიერი/საშუალო ხარისხის უკმარისობით, ამიტომ დოზის შერჩევა უნდა მოხდეს სიფრთხილით, დაწყებული ყველაზე დაბალი დოზით (იხ. პარაგრაფები 4.2 და 5.2). ამლოდიპინის ფარმაკოკინეტიკა ღვიძლის მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებში შესწავლილი არ არის. ღვიძლის მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებში ამლოდიპინით მკურნალობა უნდა დაიწყოს ყველაზე დაბალი დოზით, საჭირო დოზის ნელი შერჩევით. ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში რამიპრილით მკურნალობა უნდა დაიწყოს მხოლოდ ექიმის საგულდაგულო ზედამხედველობის ქვეშ, ხოლო მაქსიმალური დღე-ღამური დოზა შეადგენს 2.5 მგ რამიპრილს.

ასეთ პაციენტებში არ შეიძლება პრეპარატ ჰარტილ^® ამლოს დანიშვნა, ვინაიდან ის შეიცავს რამიპრილს იმ დოზით, რაც აჭარბებს 2,5მგ-ს.

პაციენტები თირკმლის ფუნქციის დარღვევით

თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში ოპტიმალური საწყისი და შემანარჩუნებელი დოზების დასადგენად, პრეპარატის დოზა უნდა შეირჩეს რამიპრილის და ამლოდიპინის დოზების ინდივიდუალური განსაზღვრით (დამატებითი ინფორმაციისთვის იხ. პარაგრაფი „ერთკომპონენტიანი პრეპარატების მახასიათებლების მოკლე შეჯამება“).

თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში ამლოდიპინის დოზის კორექცია საჭირო არ არის.

დიალიზის პროცესში ამლოდიპინი არ გამოიყოფა. პაციენტებში, რომლებიც გადიან დიალიზის პროცედურებს, ამლოდიპინი უნდა დაინიშნოს განსაკუთრებული სიფრთხილით (იხ. პარაგრაფი 4.4).

რამიპრილის დღიური დოზა თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში უნდა განისაზღვროს კრეატინინის კლირენსის გათვალისწინებით.

- თუ კრეატინინის კლირენსი არის ≥ 60 მლ/წთ, მაშინ საწყისი დოზის კორექცია არ არის საჭირო; მაქსიმალური დღე-ღამური დოზაა 10 მგ;

- თუ კრეატინინის კლირენსი არის < 60 მლ/წთ, მაშინ ასეთ პაციენტებში, ისევე როგორც არტერიული ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტებში, რომლებსაც ესაჭიროებათ ჰემოდიალიზი, რეკომენდებულია ჰარტილი^® ამლოს დანიშვნა მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ რამიპრილის დოზების შერჩევისას პაციენტი გადაყვანილია 2.5 მგ ან 5 მგ რამიპრილზე, როგორც ოპტიმალურ შემანარჩუნებელ დოზაზე. ჰემოდიალიზზე მყოფმა პაციენტებმა უნდა მიიღონ პრეპარატი ჰემოდიალიზიდან რამდენიმე საათის შემდეგ.

პრეპარატ ჰარტილი^® ამლოთი მკურნალობისას საჭიროა თირკმელების ფუნქციონალური მუშაობის და სისხლის შრატში კალიუმის შემცველობის მონიტორინგი. თირკმელების ფუნქციის გაუარესების შემთხვევაში უნდა შეწყდეს პრეპარატ ჰარტილი^® ამლოს გამოყენება და მისი კომპონენტები დაინიშნოს შესაბამისად დაკორექტირებული დოზებით.

ხანდაზმული პაციენტები

ხანდაზმულ პაციენტებს შეუძლიათ მიიღონ ამლოდიპინის ჩვეულებრივი დოზები, თუმცა, პრეპარატის დოზა უნდა გაიზარდოს სიფრთხილით (იხ. პარაგრაფები 4.4 და 5.2).

რამიპრილის საწყისი დოზა უნდა იყოს ჩვეულებრივზე დაბალი, ხოლო შემდგომი დოზის კორექცია უნდა მოხდეს სიფრთხილით, არასასურველი ეფექტების გამოვლენის მაღალი რისკის გამო. არ არის რეკომენდებული ჰარტილი^® ამლოს დანიშვნა ძალიან ხანდაზმული და უძლური პაციენტებისთვის.

პაციენტები, რომლებიც ღებულობენ საკუბიტრილი/ვალსარტანს.

პრეპარატი ჰარტილ ამლოს მიღება არ შეიძლება საკუბიტრილი/ვალსარტანთან ერთად, ანგიონევროზული შეშუპების განვითარების რისკის გამო აგფ ინჰიბიტორების საკუბიტრილი/ვალსარტანთან ერთდროული მიღების შედეგად

რამიპრილ/ამლოდიპინის მიღების დაწყება შესაძლებელია საკუბიტრილი/ვალსარტანით მკურნალობის შეწყვეტიდან არანაკლებ 36 საათის შემდეგ (იხ. პუნქტები 4.4. და 4.5).

ბავშვები და 18 წლამდე ასაკის მოზარდები

არ არის რეკომენდებული ჰარტილი^® ამლოს დანიშვნა ბავშვებსა და 18 წლამდე ასაკის მოზარდებში, ვინაიდან ამ ჯგუფის პაციენტებში პრეპარატის უსაფრთხოება და ეფექტურობა დადგენილი არ არის.

მიღების წესი

კაფსულები შიგნით (პერორალურად) მისაღებად.

ჰარტილი^® ამლოს მიღება უნდა მოხდეს ყოველდღე, დღის ერთსა და იმავე მონაკვეთში, მკურნალობის მთელი კურსის განმავლობაში, საკვების მიღების მიუხედავად. არ შეიძლება კაფსულების გაჭყლეტვა ან ჩაღეჭვა. არ შეიძლება ამ პრეპარატის მიღება გრეიპფრუტის წვენთან ერთად.

4.3. უკუჩვენება

რამიპრილთან მიმართებაში:

- ანგიონევროზული შეშუპება ანამნეზში (მემკვიდრული, იდიოპათიური ან წარმოქმნილი წინა ანგიონევროზული შეშუპების საფუძველზე, რომელიც გამოწვეულია აგფ-ების ან ანგიოტენზინის რეცეპტორების ანტაგონისტების (ატრა II) მიღებით);

- ექსტრაკორპორალური მკურნალობა, რომელიც თან სდევს სისხლის შესვლას კონტაქტში უარყოფითად დამუხტულ ზედაპირებთან (იხ. პარაგრაფი 4.5);

- თირკმლის არტერიების გამოხატული ორმხრივი სტენოზი ან ერთადერთი ფუნცქიონირებადი თირკმლის არტერიის სტენოზი;

- ორსულობის მე-2 და მე-3 ტრიმესტრი (იხ. პარაგრაფები 4.4. და 4.6.);

- რამიპრილი არ უნდა დაინიშნოს პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ჰიპოტენზიური ან ჰემოდინამიკურად არასტაბილური მდგომარეობა;

- პაციენტებში შაქარიანი დიაბეტით ან თირკმლის ფუნქციის დარღვევით (გორგლოვანი ფილტრაციის სიჩქარე (გფს) <60 მლ/წთ/1.73 მ² ), რომლებიც ერთდროულად იღებენ ალისკირენის შემცველ პრეპარატებს (იხ.პარაგრაფები 4.5 და 5.1);

- ერთდროული მიღება საკუბიტრილთან/ვალსარტანთან (იხ. პარაგრაფები 4.4. და 4.5).

ამლოდიპინთან მიმართებაში:

- ჰიპოტენზიის მძიმე ფორმა;

- შოკი (მათ შორის კარდიოგენული შოკი);

- სისხლძარღების შეივწროება, რომელიც ხელს უშლის მარცხენა პარკუჭიდან სისხლის გადასროლას (მაგალითად, მძიმე ხარისხის აორტის სტენოზი);

- მწვავე მიოკარდიუმის ინფარქტის შემდგომი, ჰემოდინამიკურად არასტაბილური გულის უკმარისობა.

პრეპარატ ჰარტილი^® ამლოსთან მიმართებაში:

- მომატებული მგრძნობელობა აქტიური ნივთიერებების მიმართ (რამიპრილის ან ამლოდიინის), აგფ (ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტების) ინჰიბიტორებთან, დიჰიდროპირიდინის წარმოებულების ან პრეპარატის რომელიმე დამხმარე ნივთიერების მიმართ (იხ. პარაგრაფი 6.1).

4.4. განსაკუთრებული მითითებები და უსაფრთხოების ზომები გამოყენების დროს

რამიპრილთან მიმართებაში:

პაციენტთა განსაკუთრებული ჯგუფები

ორსულობა:

ორსულობის დროს არ არის რეკომენდებული აგფ ინჰიბიტორების მიღების დაწყება. თუ აუცილებელია თერაპიის გაგრძელება აგფ ინჰიბიტორებით, მაშინ პაციენტებისთვის, რომლებიც გეგმავენ დაორსულობას, აუცილებელია თერაპიული რეჟიმის შეცვლა ალტერნატიული ანტიჰიპერტენზიული მკურნალობით, რომელიც აკმაყოფილებს უსაფრთხოების მოთხოვნებს ორსულობის დროს მისი დანიშვნისას. ორსულობის დადასტურებისთანავე დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს აგფ ინჰიბიტორებით მკურნალობა, ხოლო აუცილებლობის შემთხვევაში, უნდა დაიწყოს ალტერნატიული თერაპიის გამოყენება (იხ. პარაგრაფი 4.3 და 4.6).

პაციენტები, ჰიპოტენზიის განვითარების მომატებული რისკით:

- პაციენტები, რომელთაც აქვთ რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონული სისტემების მკვეთრად მომატებული აქტივობა: პაციენტებში, რომელთაც აქვთ რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონული სისტემების მკვეთრად მომატებული აქტივობა, არის არტერიული წნევის მკვეთრად დაწევის და აგფ-ის ინჰიბირების შედეგად თირკმელების ფუნქციის გაუარესების მნიშვნელოვანი რისკი, განსაკუთებით მაშინ, როცა პირველად ინიშნება აგფ ინჰიბიტორები ან თანმხლები შარდმდენი საშუალებები ან პირველად ხდება მათი დოზის მომატება.

რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონული სისტემების გამოხატული ჰიპერაქტივაცია, რომელსაც ესაჭიროება პაციენტის მდგომარეობაზე სამედიცინო კონტროლი და არტერიული წნევის მონიტორინგი, მოსალოდნელია შემდეგ შემთხვევებში:

• · როდესაც პაციენტს აქვს მძიმე ჰიპერტენზია;
• · როდესაც პაციენტს აქვს დეკომპენსირებული შეგუბებითი გულის უკმარისობა;
• · როდესაც პაციენტს აქვს ჰემოდინამიკურად გამოხატული გართულებული შემოდინება მარცხენა პარკუჭში ან გადინება (მაგალითად აორტის ან მიტრალური სარქველის სტენოზი);
• · როდესაც პაციენტს აქვს თირკმლის არტერიის ცალმხრივი სტენოზი, ერთადერთი ფუნქციონირებადი თირკმლის არსებობის შემთხვევაში;
• · როდესაც პაციენტს აქვს (ან არსებობს ეჭვი რომ აქვს) დარღვეული წყალ-ელექტროლიტური ბალანსი (მათ შორის პაციენტები, რომლებიც ღებულობენ შარდმდენ საშუალებებს);
• · როდესაც პაციენტს აქვს ღვიძლის ციროზი და/ან ასციტი;
• · როდესაც პაციენტს გადატანილი აქვს ქირურგიული ოპერაცია ან გაკეთებული აქვთ ანესთეზია იმ პრეპარატის გამოყენებით, რომელიც იწვევს ჰიპოტენზიას.

მთლიანობაში, მკურნალობის დაწყებამდე რეკომენდებულია გაუწყლოების, ჰიპოვოლემიის ან მარილის დეფიციტური მდგომარეობის კორექცია (თუმცა, პაცინეტებში, რომელთაც აქვთ გულის უკმარისობა, სათანადოდ უნდა შეფასდეს ასეთი ღონისძიებების პლიუსები და მინუსები, მოცულობითი გადატვირთვის რისკის გათვალისწინებით).

- ტრანზიტორული (გარდამავალი) ან მუდმივი გულის უკმარისობის მქონე პაციენტები, რომელთაც გადაიტანეს მიოკარდიუმის ინფარქტი;

- პაციენტები, გულის (კარდიალური) იშემიის ან ცერებრული იშემიის განვითარების რისკით, ან მწვავე ჰიპოტენზიის შემთხვევაში.

მკურნალობის საწყის ეტაპზე, საჭიროა სპეციალური სამედიცინო დაკვირვების ორგანიზება.

პრეპარატის გამოყენება ხანდაზმულ პაციენტებში

იხ. პარაგრაფი 4.2

რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონული სისტემების (რაას) ორმაგი ბლოკადა

რაას-ის ორმაგი ბლოკადა აგფ ინჰიბიტორების, არა II-ის ან ალისკირენის ერთდროული მიღებით, ზრდის ჰიპოტენზიის, ჰიპერკალემიის და თირკმლის ფუნქციის დარღვევის (მათ შორის თირკმლის მწვავე უკმარისობის) განვითარების რისკს.

ამიტომ, რაას-ის ორმაგი ბლოკადა, აგფ ინჰიბიტორების, არა II-ის და ალისკირენის ერთდროული მიღებით, რეკომენდებული არ არის (იხ. პარაგრაფები 4.5 და 5.1).

თუ არსებობს აგფ ინჰიბიტორების და არა II-ის მიღების აბსოლუტური ჩვენება, აუცილებელია სპეციალისტის საგულდაგულო დაკვირვება და თირკმლის ფუნქციის, ელექტროლიტური ბალანსის და არტერიული წნევის მონიტორინგი.

აგფ ინფიბიტორების და ატრა II-ის კლასის პრეპარატების კომბინირება აკრძალულია დიაბეტური ნეფროპათიის მქონე პაციენტებში.

ქირურგიული ჩარევა

რეკომენდებულია, შეძლებისდამიხედვით, ოპერაციამდე ერთი დღით ადრე შეწყდეს ანგიოტენზინ-გარდაქმნელი ფერმენტების ინჰიბიტორების, როგორიცაა რამიპრილი, მიღება.

თირკმლის ფუნქციის მონიტორინგი

მკურნალობის დაწყებამდე და მკურნალობის პერიოდშიც, აუცილებელია ღვიძლის ფუნქციის გამოკვლევა და ასევე, აუცილებელია პრეპარატის დოზირების კორექტირება, განსაკუთრებით მკურნალობის პირველ კვირებში. თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებისთვის აუცილებელია განსაკუთრებული საგულდაგულო კონტროლი (იხ. პარაგრაფი 4.2). არსებობს თირკმლის ფუნქციის დარღვევის რისკი, განსაკუთრებით იმ პაციენტებში, რომელთაც აქვთ გულის შეგუბებითი უკმარისობა ან გადაიტანეს თირკმლის ტრანსპლანტაცია.

ანგიონევროზული შეშუპება

აგფ ინჰიბიტორების (მათ შორის რამიპრილის) ერთდროული მიღება საკუბიტრილთან/ვალსარტანთან უკუნაჩვენებია ანგიონევროზული შეშუპების გაზრდილი რისკის გამო (იხ. პარაგრაფები 4.3).

პრეპარატი ჰარტილი ამლო არ უნდა დაინიშნოს საკუბიტრილის/ვალსარტანის ბოლო დოზის მიღებიდან სულ მცირე 36 საათის განმავლობაში. თუ მკურნალობა პრეპარატ ჰარტილი ამლოთი წყდება, საკუბიტრილი/ვალსარტანი არ უნდა დაინიშნოს პრეპარატ ჰარტილი ამლოს ბოლო დოზის მიღებიდან სულ მცირე 36 საათის განმავლობაში (იხ. პარაგრაფები 4.2, 4.3 და 4.5).

ნეპრილიზინის (ნეპ) სხვა ინჰიბიტორების (როგორიცაა რასეკადოტრილი) ერთდროულმა გამოყენებამ აგფ ინჰიბიტორებთან (რამიპრილის ჩათვლით) ასევე შეიძლება გაზარდოს ანგიონევროზული შეშუპების რისკი (იხ. პარაგრაფი 4.5). ამიტომ, პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობენ რამიპრილით, სარგებელი/რისკის თანაფარდობა გულდასმით უნდა შეფასდეს ნეპ ინჰიბიტორების (როგორიცაა რასეკადოტრილი) დანიშვნამდე.

ანგიონევროზული შეშუპება დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ აგფ ინჰიბიტორებით, მათ შორის რამიპრილით (იხ. პარაგრაფი 4.8). ანგიონევროზული შეშუპების განვითარების რისკი შეიძლება გაიზარდოს ისეთი მედიკამენტების გამოყენებისას, რომლებმაც შეიძლება გამოიწვიოს ანგიონევროზული შეშუპება, როგორიცაა რაპამიცინის სამიზნე ინჰიბიტორები (mTOR) (როგორიცაა: ტემსიროლიმუსი, ევეროლიმუსი, სიროლიმუსი) ან ვილდაგლიპტინი და რაცეკადოტრილი.

ანგიონევროზული შეშუპების გამოვლენის შემთხვევაში, რამიპრილის მიღება უნდა შეწყდეს.

აუცილებელია დაუყოვნებლივ ჩატარდეს გადაუდებელი თერაპია. პაციენტი უნდა იყოს სათანადო სამედიცინო დაკვირვები ქვეშ სულ მცირე 12-24 საათის განმავლობაში და კონტროლისგან განთავისუფლდება მხოლოდ სიპტომების საბოლოო გაქრობის შემდეგ.

მიღებულია შეტყობინებები ნაწლავის ანგიონევროზული შეშუპების გამოვლენის შემთხვევების შესახებ იმ პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ აგფ ინჰიბიტორებს, მათ შორის რამიპრილს (იხ. პარაგრაფი 4.8).

ეს პაციენტები უჩიოდნენ ტკივილს მუცლის არეში (როგორც გულისრევის და ღებინების სიმპტომებით, ასევე მათ გარეშე).

ანაფილაქსური რეაქციები დესენსიბილიზაციის დროს

მწერების შხამზე და სხვა ალერგენებზე ანაფილაქსური და ანაფილაქტოიდური რეაქციების ალბათობა (და მათი სიმძიმის ხარისხი) იზრდება, აგფ ინჰიბიტორების მიღების შემდეგ. დესენსიბილიზაციის დასრულებამდე, რეკომენდებულია რამიპრილის დროებითი შეწყვეტის განხილვა.

ჰიპერკალემია

ზოგიერთ პაციენტში, რომელიც ღებულობდა აგფ ინჰიბიტორებს, მათ შორის რამიპრილს, აღინიშნებოდა ჰიპერკალემია. ჰიპერკალემიის განვითარების მაღალ რისკ-ჯგუფს მიეკუთვნებიან: თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტები, ხანდზმული პაციენტები (70 წელს ზემოთ), არაკონტროლირებადი შაქრიანი დიაბეტის მქონე პაციენტები ან პაციენტები, რომლებიც ღებულობენ კალიუმის მარილს, კალიუმის შემცველ დიურეზულ საშუალებებს და სხვა აქტიურ ნივთიერებებს, რომლებიც ზრდიან კალიუმის დონეს სისხლის შრატში, ასევე, პაციენტები, რომელთაც აქვთ გაუწყლოება, გულის მწვავე უკმარისობა ან მეტაბოლური აციდოზი. თუ ზემოხსენებული პრეპარატების ერთდროული მიღება იქნება აღიარებული მიზანშეწონილად, მაშინ რეკომენდებულია კალიუმის დონის რეგულარული კონტროლი სისხლის შრატში (იხ. პარაგრაფი 4.5).

ჰიპონატრიემია

ზოგიერთ პაციენტს, რომელიც იღებდა რამიპრილს განუვითარდა ანტიდიურეზული ჰორმონის არაადეკვატური სეკრეციის სინდრომი და მის შედეგად ჰიპონატრიემია. ხანდაზმულ და ჰიპონატრიემიის განვითარების რისკის მქონე პაციენტებს რეგულარულად უნდა უტარდებოდეთ ნატრიუმის კონცენტრაციის კონტროლი სისხლის შრატში.

ნეიტროპენია/აგრანულოციტოზი

იშვიათ შემთხვევებში გამოვლინდა ნეიტროპენიის/აგრანულოციტოზის, თრომბოციტოპენიის და ანემიის და ასევე, ძვლის ტვინის ფუნქციის დათრგუნვის შემთხვევები. ლეიკოპენიის დროულად გამოვლენის მიზნით, რეკომენდებულია ლეიკოციტების რაოდენობის მონიტორინგი. უფრო ხშირი კონტროლი რეკომენდებულია მკურნალობის საწყის ეტაპზე, იმ პაცინტებში, რომელთაც დარღვეული აქვთ თირკმლის ფუნქცია, ასევე, იმ პაციენტებში, რომელთაც აქვთ თანმხლები კოლაგენური დაავდებები (მაგალითად, წითელი მგლურა ან სკლეროდერმა), და ყველა პაციენტში, რომელიც იღებდა სხვა სამკურნალო პრეპარატებს, რომელთაც შეუძლიათ სისხლის სურათის შეცვლა (იხ. პარაგრაფები 4.5 და 4.8).

ეთნიკური სხვაობა

აგფ ინჰიბიტორები, სხვა რასობრივ წარმომადგენლებთან შედარებით, ანგიონევროზულ შეშუპებას უფრო ხშირად იწვევენ შავკანიან პაციენტებში, სხვა ფერის კანის მქონე პაციენტებთან შედარებით.

აგფ-ის სხვა ინჰიბიტორების მსგავსად, რამიპრილმაც შეიძლება იქონიოს ნაკლები ჰიპოტენზიური ეფექტი შავკანიან პაციენტებში, სხვა ფერის კანის მქონე პაციენტებთან შედარებით. ეს შესაძლებელია გამოწვეული იყოს, იმით, რომ შავკანიანი პაციენტების პოპულაციაში, რომელთაც აწუხებთ ჰიპერტენზია, ძალიან არის გავრცელებული არტერიული ჰიპერტენზია რენინის დაბალი დონით.

ხველა

აგფ ინჰიბიტორების მიღების შემდეგ, მიღებულია შეტყობინებები ხველის განვითარების შესახებ. დამახასიათებელია მშრალი და მდგრადი ხველა, რომელიც წყდება თერაპიის შეწყვეტის შედეგად. აგფ ინჰიბიტორების მიღებით გამოწვეული ხველა განიხილება ხველის დიფერენციალური დიაგნოსტიკის ფარგლებში.

ამლოდიპინთან მიმართებაში:

ამლოდიპინის ეფექტურობა და უსაფრთხოება ჰიპერტონული კრიზის დროს, არ არის დადგენილი.

გამოყენება გულის უკამრისობის მქონე პაციენტებში

გულის უკამრისობის მქონე პაციენტებში პრეპარატი უნდა დაინიშნოს სიფრთხილით. ხანგრძლივი, პლაცებო-კონტროლირებადი კვლევების მიხედვით, რომელიც ჩატარდა გულის მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებში (NYHA-ის კლასიფიკაციის მიხედვით III და IV ფუნქციონალური კლასი), ფილტვების შეშუპების სიხშირე ამლოდიპინის ჯგუფში იყო უფრო მაღალი, ვიდრე პლაცებოს ჯგუფში (იხ. პარაგრაფი 5.1).

კალციუმის არხების ინჰიბიტორები, მათ შორის ამლოდიპინიც, სიფრთხილით უნდა დაინიშნოს გულის შეგუბებითი უკმარისობის მქონე პაციენტებში, ვინაიდან ამ პრეპარატებმა შეიძლება გაზარდონ გულ-სისხლძარღვთა შემდგომი დაავადებების განვითარების რისკი და სიკვდილიანობა.

გამოყენება ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში:

ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებს უხანგრძლივდებათ ამლოდიპინის ნახევარგამოყოფის პერიოდი და იზრდება AUC-ის მნიშვნელობა; დოზირების რეჟიმის შეცვლის რეკომენდაცია არ არსებობს. ამრიგად, ამლოდიპინით მკურნალობა უნდა დაიწყოს რეკომენდებული დოზების ინტერვალის დაბალი დოზებით და სიფრთხილის გამოჩენით როგორც მკურნალობის დასაწყისში, ასევე დოზის გაზრდისას. ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში შეიძლება საჭი გაცილებით ნელი ტიტრაცია და საგულდაგულო მონიტორინგი.

გამოყენება ხანდაზმულ პაციენტებში:

ხანდაზმულ პაციენტებში დოზის მომატებისას, აუცილებელია სიფრთხილე (იხ. პარაგრაფი 4.2 და 5.2).

გამოყენება თორკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში:

თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონეპაციენტებში ამლოდიპინის დანიშვნა შეიძლება ჩვეულებრივი დოზებით. ამლოდიპინის პლაზმური კონცენტრაციის ცვლილება არ არის კორელაციაში თირკმელების ფუნქციის დარღვევის ხარისხთან. ამლოდიპინი არ გამოყოფა დიალიზით.

ს ხვა ინფორმაცია

5მგ/5მგ და 10მგ/5მგ კაფსულების შემადგენლობში შედის საღებავი წითელი ალურა AC + FD და C წითელი 40, ხოლო კაფსულები 5მგ/10მგ და 10მგ/10მგ შეიცავს საღებავს აზორუბინს, კარმოიზინს. ამ საღებავებმა შეიძლება გამოიწვიოს ალერგიული რეაქციები.

4.5. ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები

რამიპირილთან მიმართებაში:

კლინიკური კვლევების შედეგების თანახმად, რაას-ის ორმაგი ბლოკადა აგფ ინჰიბიტორის, ატრა II–ის ან ალისკირენის გამოყენებით ზრდის ისეთი გვერდითი მოვლენების განვითარების რისკს, როგორიცაა: ჰიპოტონია, ჰიპერკალემია და თირკმლის ფუნქციის დარღვევა (თირკმლის მწვავე უკმარისობის ჩათვლით), მონოთერაპიასთან შედარება (იხ. პარაგრაფები 4.3, 4.4 და 5.1).

უკუნაჩვენები კომბინაციები

მძიმე ანაფილაქსური რეაქციების განვითარების გაზრდილი საფრთხის გამო, უკუნაჩვენებია ექსტრაკორპორალური პროცედურები, რომელიც თან სდევს სისხლის შესვლას კონტაქტში უარყოფითად დამუხტულ ზედაპირებთან, ისეთი როგორიცაა - ჰემოდიალიზი მაღალშეღწევადი მემბრანის საშუალებით (მაგალითად, პოლიაკრილონიტრილური შენაერთის მქონე მემბრანები), ჰემოფილტრაცია ან დაბალი სიმკვრივის ლიპოპროტეინების აფერეზი დექსტრანის სულფატის გამოყენებით (იხ. პარაგრაფი 4.3). თუ ამგვარი მკურნალობა აუცილებელია, მაშინ უნდა განიხილოს დიალიზისთვის სხვა ტიპის მემბრანის ან სხვა კლასის ანტიჰიპერტენზიული საშუალებების გამოყენების საკითხი.

აგფ ინჰიბიტორების (როგორიცაა რამიპრილი) ერთდროული გამოყენება საკუბიტრილის/ვალსარტანის შემცველ სამკურნალო საშუალებებთან უკუნაჩვენებია, რადგან ანგიონევროზული შეშუპების განვითარების რისკი იზრდება ნეპრილიზინის ინჰიბიტორისა და აგფ ინჰიბიტორის ერთდროული გამოყენებისას. პრეპარატი ჰარტილი ამლო არ უნდა დაინიშნოს საკუბიტრილის/ვალსარტანის შემცველი პრეპარატების ბოლო დოზის მიღებიდან 36 საათზე ადრე.

საკუბიტრილი/ვალსარტანი არ უნდა დაინიშნოს პრეპარატ ჰარტილი ამლოს ბოლო დოზის მიღებიდან მინიმუმ 36 საათის განმავლობაში (იხ. პარაგრაფები 4.2 და 4.3).

ერთდროული გამოყენება არ არის რეკომენდებული (იხ.პარაგრაფი 4.4.)

ალისკირენი

პაციენტებს, რომელთაც არ აქვთ შაქრიანი დიაბეტი ან თირკმლის ფუნქციის დარღვევა, იმატებს ჰიპერკალემიის, თირკმლის ფუნქციის გაუარესების, ასევე გულსისხლძარღვთა დაავადებების და სიკვდილის განვითარების რისკი.

ერთდროული გამოყენება მოითხოვს სიფრთხილეს

კალიუმის პრეპარატების, კალიუმის დამზოგველი დიურეზული საშუალებების და სხვა აქტიური ნივთიერებების, რომლებიც ზრდიან კალიუმის დონეს პლაზმაში (მათ შორის ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ანტაგონისტები, ტრიმეტოპრიმი, ტაკროლიმუსი, ციკლოსპორინი): შეიძლება განვითარდეს ჰიპერკალემია, ამიტომ აუცილებელია, ყურადღებით გაკონტროლდეს კალიუმის დონე სისხლის შრატში.

ანტიჰიპერტენზიული პრეპარატები (მაგალითად, დიურეზული საშუალებები) და სხვა ნივთიერებები, რომელთაც შეუძლიათ არტერიული წნევის დაწევა (მაგალითად, ნიტრატები, ტრიციკლური ანტიდეპრესანტები, ტკივილგამაყუჩებელი საშუალებები, ალკოჰოლი, ბაკლოფენი, ალფუზოზინი, დოქსაზოზინი, პრაზოზინი, ტამსულოზინი, ტერაზოზინი): შესაძლებელია ჰიპოტენზიის რისკის პოტენცირება (იხ. პარაგრაფი 4.2 დიურეზული საშუალებების აღწერით).

ვაზოპრესორული სიმპატომიმეტიკები და სხვა საშუალებები (მაგალითად, იზოპროტერენოლი, დობუტამინი, დოფამინი, ადრენალინი, ნორადრენალინი), რომლებსაც შეუძლიათ შეამცირონ რამიპრილის ანტიჰიპერტენზიული მოქმედება: რეკომენდებულია არტერიული წნევის მონიტორინგის ჩატარება.

ალოპურინოლი, იმუნოდეპრესანტები, კორტიკოსტეროიდები, პროკაინამიდი, ციტოსტატები და სხვა პრეპარატები, რომელთაც შეუძლიათ სისხლის უჯრედების რაოდენობის შეცვლა: იზრდება ჰემატოლოგიური რეაქციების განვითარების ალბათობა (იხ. პარაგრაფი 4.4).

ლითიუმის მარილები: აგფ ინჰიბიტორებისა და ლითიუმის შემცველი პრეპარატების ერთად გამოყენებამ, შეიძლება გამოიწვიოს მისი გამოყოფის შემცირება და შესაბამისად, ლითიუმის კონცენტრაციის მომატება სისხლში, რასაც თან სდევს მისი ტოქსიკურობის გაზრდა. აუცილებელია ლითიუმის დონის რეგულარული კონტროლი.

ანტიდიაბეტური საშუალებები, მათ შორის ინსულინი: შეიძლება განვითარდეს ჰიპორგლიკემიური რეაქციები. რეკომენდებულია სისხლში გლუკოზის დონის მკაცრი კონტროლი.

არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები და აცეტილსალიცილის მჟავა: შესაძლებელია შემცირდეს რამიპრილის ანტიჰიპერტენზიული ეფექტი. ამას გარდა, აგფ ინფიბიტორების და აასს-ების კომბინირებულმა მიღებამ, შეიძლება გამოიწვიოს ჰიპერკალემიის გავითარება და გაზარდოს თირკმლის ფუნქციის დარღვევის რისკი.

რაპამიზინის სამიზნის ინჰიბიტორები (mTOR) ან ვილდაგლიპტინი: ანგიონევროზული შეშუპების რისკი იზრდება პაციენტებში, რომლებიც ერთდროულად მკურნალობენ mTOR-ის პრეპარატებით (როგორიცაა: ტენსიროლიმუსი, ევეროლიმუსი, სიროლიმუსი) ან ვილდაგლიპტინით. მკურნალობის დასაწყისში საჭიროა სიფრთხილის გამოჩენა (იხ. პარაგრაფი 4.4).

ნეპ-ის ინჰიბიტორები (ნეპრილიზინი): დაფიქსირდა ანგიონევროზული შეშუპების განვითარების შესაძლო გაზრდილი რისკი აგფ ინჰიბიტორებისა და რაცეკადოტრილის (ენკეფალინაზას ინჰიბიტორი) ერთდროული გამოყენებისას.

ამლოდიპინთან მიმართებაში:

სხვა სამკურნალო საშუალებების ზემოქმედება ამლოდიპინზე

- CYP3A4 -ის ინჰიბიტორები: ამლიდიპინის და CYP3A4-ის ძლიერი ან ზომიერი ინჰიბიტორების (მაგალითად, პროტეაზას ინჰიბიტორები, აზოლის რიგის სოკოს საწინააღმდეგო პრეპარატები, მაკროლიდები, როგორებიცაა ერითრომიცინი ან კლარიტრომიცინი ან ვერაპამილი და დილთიაზემი) ერთად მიღებამ შეიძლება გამოიწვიოს ამლოდიპინის პლაზმური კონცენტრაციის მნიშვნელოვანი მომატება. ამრიგად, შეიძლება საჭირო გახდეს კლინიკური მონიტორინგი და პრეპარატის დოზის კორექტირება.

კლარითრომიცინი არის CYP3A4-ის ინჰიბიტორი. პაციენტებს, რომლებიც ამლოდიპინთან ერთად იღებენ კლარითრომიცინს, შეიძლება ჰქონდეთ ჰიპოტენზიის გაზრდილი რისკი. კლარითრომიცინის ამლოდიპინთან ერთად მიღებისას აუცილებელია პაციენტების საგულდაგულო მონიტორინგი.

- CYP3A4-ის ინდუქტორები: CYP3A4-ის ცნობილ ინდუქტორებთან ერთად გამოყენებისას ამლოდიპინის პლაზმური კონცენტრაცია შეიძლება შეიცვალოს. ამგვარად, აუცილებელია არტერიული წნევის მონიტორინგი და დოზის კორექტირების გათვალისწინება ამლოდიპინის და CYP3A40ის ძლიერი ინდუქტორების (როგორიცაა რიფამპიცინი ან კრაზანა) ერთდროული მიღების დროს და მის შემდეგ.

ამლოდიპინის მიღება გრეიპფრუტთან ან გრეიპფრუტის წვენთან ერთად არ არის რეკომენდებული, ვინაიდან ზოგიერთ პაციენტეში შეიძლება მოიმატოს ამლოდიპინის ბიოშეღწევადობამ, რაც გამოწვევს არტერიული წნევის უფრო გამოხატულ შემცირებას.

დანტროლენი (ინფუზია): ვერაპამილისა და დანტროლენის ინფუზიის ერთდროულმა გამოყენებამ ცხოველებში გამოავლინა პარკუჭოვანი ფიბრილაცია ლეტალური შედეგით და გულ-სისხლძარღვთა კოლაფსი, რასაც თან სდევდა ჰიპერკალიემია. ჰიპერკალიემიის განვითარების რისკის გამო, თავიდან უნდა იქნას აცილებული ამ პრეპარატების და კალციუმის არხების ბლოკატორების, როგორიცაა ამლოდიპინი, კომბინირებული გამოყენება იმ პაციენტებში, რომელთაც აქვთ მიდრეკილება ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის მიმართ ან მკურნალობენ ავთვისებიან ჰიპერთერმიას.

ამლოდიპინის ზემოქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებზე

ამლოდიპინის კომბინირებული გამოყენება სხვა ჰიპოტენზიურ საშუალებებთან, აძლიერებს მათ თერაპიულ ეფექტურობას.

წამლისმიერი ურთიერთქმედების კლინიკური კვლევების მიხედვით, ამლოდიპინი არ ახდენს გავლენას ატორვასტატინის, დიგოქსინის და ვარფარინის ფარმაკოკინეტიკაზე.

- ტაკროლიმუსი: ამლოდიპინთან ერთად გამოყენებისას შეიძლება გამოვლინდეს ტაკროლიმუსის დონის მომატების რისკი სისხლში, თუმცა ამ ურთიერთქმედების ფარმაკოკინეტიკური მექანიზმი ბოლომდე გამოკვლეული არ არის. ტაკროლიმუსის ტოქსიკურობის თავიდან ასაცილებლად, ამლოდიპინის იმ პაციენტებისთვის დანიშვნისას, რომლებიც იღებენ ტაკროლიმუსს, საჭიროა ტაკროლიმუსის დონის რეგულარული კონტროლი სისხლში და ტაკროლიმუსის დოზის კორექტირება აუცილებლობის შემთხვევაში.

- რაფამიცინის სამიზნე ინჰიბიტორები (mTOR): mTOR-ის ინჰიბიტორები, როგორიცაა სიროლიმუსი, ტემზიროლიმუსი და ევეროლიმუსი, არიან CYP3A იზოფერმენტის სუბსტრატები. ამლოდიპინი არის CYP3A-ის სუსტი ინჰიბიტორი. ამლოდიპინისა და mTOR-ის ინჰიბიტორების ერთდროულად გამოყენებისას, ამლოდიპინმა შეიძლება გაზარდოს mTOR-ის ინჰიბიტორების სისტემური ზემოქმედება.

- ციკლოსპორინი: არ ჩატარებულა ამლოდიპინის ციკლოსპორინთან ურთიერთქმედების კვლევა არც ჯანმრთელ მოხალისეებში და არც სხვა პოპულაციებში, გარდა იმ პაციენტებისა, რომლებსაც გადანერგილი აქვთ თირკმელი და რომელთაც აღენიშნათ ციკლოსპორინის მინიმალური კონცენტრაციის მნიშვნელოვანი ზრდა სხვადასხვა ხარისხით (საშუალოდ, 0-40%).

- სიმვასტატინი: 10მგ ამლოდიპინის მრავალჯერადი დოზების მიღებისას 80მგ სიმვასტატინთან ერთად, სიმვასტატინის ზემოქმედება გაიზარდა 77%-ით, სიმვასტატინის მონოთერაპიულ გამოყენებასთან შედარებით. პაციენტებში, რომლებიც ამლოდიპინს ღებულობენ, სიმვასტატინის დოზა უნდა აღემატებოდეს 20მგ-ს დღეში.

4.6 ორსულობა და ძუძუთი კვების პერიოდი

ორსულობა

რამიპრილთან მიმართებაში

ეპიდემიოლოგიური მონაცემები ერთმნიშვნელოვნად არ მიუთითებენ ტერატოგენული მოქმედების რისკზე, ორსულობის პირველ ტრიმესტრში აგფ ინჰიბიტორებით მკურნალობისას; თუმცა არ არის გამორიცხული ასეთი რისკის უმნიშვნელო გაზრდა. თუ აუცილებელი თერაპიის გაგრძელება აგფ ინჰიბიტორებით, მაშინ პაციენტებს, რომლებიც გეგმავენ დაორსულებას, უცვლიან თერაპიულ რეჟიმს ალტერნატიული ანტიჰიპერტენზიული მკურნალობით, რომელიც პასუხობს უსაფრთხოების მოთხოვნებს ორსულობის დროს მისი დანიშვნისას. ორსულობის დადასტურებისთანავე, დაუყოვნებლივ, უნდა შეწყდეს აგფ ინჰიბიტორებით მკურნალობა, ხოლო აუცილებლობის შემთხვევაში, უნდა დაინიშნოს ალტერნატიული თერაპია.

ორსულობის მეორე და მესამე ტრიმესტრში აგფ ინჰიბიტორების ექსპოზიცია, როგორც ცნობილია, იწვევს ფეტოტოქსიკურობას ადამიანში (ნაყოფის თირკმელების ფუნქციის დარღვევა, ოლიგოჰიდრამნიონი, თავის ქალის ოსიფიკაციის შეფერხება) და ნეონატალურ ტოქსიკურობას (თირკმლის უკმარისობა, ჰიპოტენზია, ჰიპერკალემია) (იხ. ასევე, პარაგრაფი 5.3). თუ აგფ ინჰიბიტორების ექსპოზიცია ხდება ორსულობის მეორე ტრიმესტრის განმავლობაში, მაშინ რეკომენდებულია ნაყოფის თავის ქალის და თირკმლის ფუნქციის ულტრაბგერითი შეფასება. ახალშობილებს, რომელთა დედებიც ღებულობდნენ აგფ ინჰიბიტორების, საგულდაგულოდ სჭირდებათ დაკვირვება ჰიპოტენზიის შესაძლო გავნითარებაზე (იხ. პარაგრაფები 4.3 და 4.4).

ამლოდიპინთან მიმართებაში

ამლოდიპინის უსაფრთხოება, ადამიანში ორსულობის დროს, შესწავლილი არ არის.

ცხოველებზე ჩატარებულ კვლევებში, მაღალი დოზების გამოყენებისას დაფიქსირდა რეპროდუქციული ტოქსიკურობა (იხ. პარაგრაფი 5.3).

ორსულობის დროს გამოყენება მხოლოდ მაშინ არის რეკომენდებული, როდესაც არ არსებობს უფრო უსაფრთხო ალტერნატივა და როდესაც დაავადება თავად უფრო მეტ რისკს წარმოადგენს დედისა და ნაყოფისთვის.

ძუძუთი კვება

რამიპრილთან მიმართებაში

ვინაიდან, არ მოიპოვება საკმარისი ინფორმაცია, ძუძუთი კვების პერიოდში რამიპრილის გამოყენების შესახებ (იხ. პარაგრაფი 5.2), ამიტომ რამიპრილის მიღება ამ პერიოდში არ არის რეკომენდებული. უმჯობესია მკურნალობის ალტერნატიული მეთოდების შერჩევა, რომელსაც ექნება უფრო განსაზღვრული უსაფრთხოების პროფილი ძუძუთი კვების პერიოდში, განსაკუთრებით ახალშობილთა და დღენაკლულ ჩვილთა კვებისას.

ამლოდიპინთან მიმართებაში

ითვლება რომ, დოზასთან მიმართებაში, დედის მიერ მიღებული დოზა, რომელიც ხვდება ბავშვის ორგანიზმში, არის ინტერკვარტილურ დიაპაზონში 3-7%, მაქსიმალური მნიშვნელობით 15%. არ არის ცნობილი, ახდენს თუ არა ამლოდიპინი ზემოქმედებას ახალშობილზე. გადაწყვეტილება ძუძუთი კვების გაგრძელება/შეწყვეტის ან ამლოდიპინის თერაპიის გაგრძელება/შეწყვეტის შესახებ, მიღებულ უნდა იქნეს ბავშვისთვის ძუძუთი კვების და დედისთვის ამლოდიპინით თერაპიის სარგებელის გათვალისწინებით.

ფერტილობა

ამლოდიპინთან მიმართებაში

ზოგიერთი პაციენტის სპერმატოზოიდების თავებში აღინიშნებოდა შექცევადი ბიოქიმიური ცვლილებები, რომლებიც იღებდნენ კალციუმის არხების ბლოკატორებს. კლინიკური მონაცემები არასაკმარისია, იმისათვის რომ შეფასდეს ამლოდიპინის შესაძლო ეფექტი ფერტილობაზე (იხ. პარაგრაფი 5.3).

4.7 გავლენა სატრანსპორტო საშუალებების მართვის და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე

ჰარტილი^® ამლომ შეიძლება გავლენა მოახდინოს სატრანსპორტო საშუალებების მართვის უნარზე და პოტენციურად საშიში აქტივობების შესრულებაზე უმნიშვნელო ან ზომიერი ხარისხით. თუ პაციენტებს, რომლებიც იღებენ ამლოდიპინს, აწუხებთ თავბრუსხვევა, თავის ტკივილი, დაღლილობა ან გულისრევა, მაშინ მათი დროული რეაგირების უნარი შეიძლება დაქვეითდეს. სიფრთხილეა საჭირო, განსაკუთრებით მკურნალობის დასაწყისში.

4.8 არასასურველი რეაქციები

რამიპრილი

რამიპრილის უსაფრთხოების პროფილი მოიცავს სიმპტომებს, როგორიცაა: მუდმივი მშრალი ხველა და ჰიპოტენზია. მძიმე გვერდითი რეაქციები მოიცავს: ანგიონევროზულ შეშუპებას, ჰიპერკალიემიას, ღვიძლის ან თირკმელების ფუნქციის დარღვევას, პანკრეატიტს, მძიმე კანისმიერ რეაქციებს, აგრეთვე ნეიტროპენიას და აგრანულოციტოზის.

ამლოდიპინი

ყველაზე ხშირად გამოვლენილი გვერდითი მოვლენები მოიცავს: ძილიანობას, თავბრუსხვევას, თავის ტკივილს, ძლიერი გულისცემის შეგრძნებას, სახის კანის სიწითლეს, მუცლის ტკივილს, გულისრევას, კოჭ-წვივის სახსრის შეშუპებას, შეშუპებას და დაღლილობას.

ცალკეული კომპონენტების გამოყენებისას დაფიქსირებული გვერდითი ეფექტების სიხშირე მოცემულია მათი გამოვლენის სიხშირის შემდეგი გრადაციების მიხედვით (MedDRA):

ძალიან ხშირი (≥1/10),
ხშირი (≥ 1/100-დან - < 1/10-მდე),
არახშირი (≥ 1/1000-დან - < 1/100-მდე),
იშვიათი (≥ 1/10000-დან - < 1/1000-მდე),
ძალიან იშვიათი (< 1/10000),
სიხშირე უცნობია (შეფასება შეუძლებელია არსებული მონაცემების მიხედვით).

*უმეტეს შემთხვევაში ქოლესტაზით.

შეტყობინებება გვერდითი მოვლენების შესახებ

ძალზედ მნიშვნელოვანია მონაცემების მიწოდება საეჭვო გვერდითი მოვლენების შესახებ, რაც შესაძლებელს ხდის მედიკამენტის რისკის/სარგებლის თანაფარდობის მუდმივ მონიტორინგს. მედიცინის მუშაკებმა უნდა შეატყობინონ ნებისმიერი სავარაუდო გვერდითი მოვლენების შესახებ ინსტრუქციის ბოლოს მოცემული კონტაქტების საშუალებით, ასევე ინფორმაციის შეგროვების ეროვნული სისტემის მეშვებით.

4.9 დოზის გადაჭარბება

რამიპრილთან მიმართებაში:

სიმპტომები

აგფ ინჰიბიტორებით დოზის გადაჭარბებასთან დაკავშირებული სიმპტომები, შეიძლება გამოვლინდეს პერიფერიული სისხლძარღვების გამოხატული გაფართოებით (გამოხატული ჰიპოტენზიით და შოკით), ბრადიკარდიით, ელექტროლიტური ბალანსის დარღვევით და თირკმლის უკმარისობით.

ამლოდიპინით ჰიპერდოზირების შემდეგ, იშვიათ შემთხვევებში მიღებულ იქნა ცნობები ფილტვის არაკარდიოგენური შოკის შესახებ, რომელიც შეიძლება განვითარდეს მოგვიანებით (მიღებიდან 24-48 საათის შემდეგ) და საჭიროებდეს ფილტვების ხელოვნურ ვენტილაციას. პერფუზიის და გულის გადატყორცნის შესანარჩუნებლად ჩატარებული ადრეული რეანიმაციული ღონისძიებები (მათ შორის სითხით გადატვირთვა) შესაძლოა იყოს მაპროვოცირებელი ფაქტორები.

მკურნალობა

პაციენტის მდგომარეობა მუდმივად უნდა კონტროლდებოდეს, ხოლო დანიშნული მკურნალობა უნდა იყოს სიმპტომური და მხარდამჭერი. მისაღები ზომები მოიცავს პირველად დეტოქსიკაციას (კუჭის ამორეცხვა, ადსორბენტების მიღება) და ჰემოდინამიკური მაჩვენებლების სტაბილურობის აღდგენას, მათ შორის ალფა-1-ადრენერგიული აგონისტების ან ანგიოტენზინი II-ის (ანგიოტენზინამიდი) დანიშვნას. რამიპრილატი - რამიპრილის აქტიური მეტაბოლიტი - ცუდად გამოიდევნება საერთო სისხლძარღვთა სისტემიდან ჰემოდიალიზის საშუალებით.

ამლოდიპინთან მიმართებაში:

ადამიანში დოზის განზრახ გადაჭარბების შესახებ გამოცდილება შეზღუდულია.

სიმპტომები

არსებული მონაცემები საშუალებას გვაძლევს ვივარაუდოთ, რომ ამლოდიპინით დოზის გადაჭარბებამ შეიძლება გამოიწვიოს პერიფერიული სისხლძარღვების გამოხატული გაფართოება და შესაძლო რეფლექტორული ტაქიკარდია. ასევე, დაფიქსირდა გამოხატული და არტერიული წნევის ხანგრძლივი შემცირება შოკის განვითარებამდე, ლეტალური შედეგით.

მკურნალობა

ამლოდიპინის დოზის გადაჭარბებით გამოწვეული კლინიკურად მნიშვნელოვანი ჰიპოტენზიის დროს აუცილებელია პაციენტის დაწოლა ფეხებით მაღლა და აქტიური ზომების მიღება გულ-სისხლძარღვთა სისტემის აქტივობის შესანარჩუნებლად, მათ შორის გულისა და რესპირატორული ფუნქციის, მოცირკულირე სისხლის მოცულობის და გამოყოფილი შარდის რაოდენობის რეგულარული მონიტორინგი. უკუჩვენებების არარსებობის შემთხვევაში შესაძლებელია (სიფრთხილით) სისხლძარღვთა შემავიწროებელი საშუალებების გამოყენება სისხლძარღვთა ტონუსის და არტერიული წნევის აღსადგენად. კალციუმის გლუკონატის ინტრავენური შეყვანა შეიძლება ეფექტური იყოს კალციუმის არხის ბლოკადის მოსაშორებლად.

კუჭის ამორეცხვა ზოგიერთ შემთხვევაში, შეიძლება აღმოჩნდეს ეფექტური. კვლევაში, რომელშიც მონაწილეობდნენ ჯანმრთელი მოხალისეები, აღინიშნა, რომ აქტივირებული ნახშირის გამოყენება 10 მგ ამლოდიპინის მიღებიდან 2 საათის განმავლობაში მნიშვნელოვნად ამცირებს მის შეწოვას.

ვინაიდან ამლოდიპინი მჭიდროდ უკავშირდება ცილებს, ჰემოდიალიზი ნაკლებად სავარაუდოა, რომ იყოს ეფექტური.

5. ფარმაკოლოგიური თვისებები

5.1 ფარმაკოდინამიკური თვისებები

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი: რენინ-ანგიოტენზინის სისტემაზე მოქმედი პრეპარატები; აგფ ინჰიბიტორები კალციუმის არხის ბლოკატორებთან კომბინაციაში.

კოდი ათქ კლასიფიკაციის მიხედვით: C09 BB07.

რამიპრილი

რამიპრილის მოქმედების მექანიზმი:

რამიპრილატი, რამიპრილის პროწამლის აქტიური მეტაბოლიტი, თრუგუნავს დიპეპტიდილ-კარბოქსი-პეპტიდაზა I-ის ფერმენტს (სინომიმები: ანგიოტენზინ-გარდაქმნელი ფერმენტი; კინინაზა II). სისხლის პლაზმაში და ქსოვილებში ეს ფერმენტი აკატალიზირებს ანგიოტენზინ I-ის გარდაქმნას აქტიური სისხლძარღვების შემავიწროებელ ნივთიერებად - ანგიოტენზინ II-ად და ასევე, ხელს უწყობს აქტიურ სისხლძარღვთა გამაფართოებელი ნივთიერების - ბრადიკინინის დაშლასაც. ანგიოტენზინ II-ის წარმოქმნის შემცირება და ბრადიკინინის დაშლის ინჰიბირება იწვევს სისხლძარღვების გაფართოებას.

ვინაიდან, ანგიოტენზინ II, ასევე, ასტიმულირებს ალდოსტერონის გამოთავისუფლებას, რამიპრილატი ამცირებს ალდოსტერონის სეკრეციას. აგფ ინფიბიტორის დანიშვნისას, მონოთერაპიის ეფექტურობის საშუალო მაჩვენებელი იყო უფრო დაბალი არტერიული ჰიპერტენიზიის მქონე (პაციეტების პოპულაცია ჰიპერტენზიით, და ჩვეულებისამებრ, რენინის დაბალი შემცველობით) შავკანიან პოპულაციაში (აფრო-კარიბული), ვიდრე სხვა კანის ფერის მქონე პაციენტებში.

ფარმაკოდინამიური მოქმედება

რამიპრილის მიღებას თან სდევს პერიფერიული არტერიული წინაღობის შესამჩნევი დაქვეითება. როგორც წესი, პრეპარატი მნიშვნელოვნად არ ცვლის სისხლის მიმოქცევას თირკმელებში და გორგლოვანი ფილტრაციის სიჩქარეს. რამიპრილის მიღებას თან სდევს ანტიჰიპერტენზიული მოქმედება პაციენტში, როგორც „მდგომიარე“, ასევე „მწოლიარე“ მდგომარეობაში და ამასთანავე, პრეპარატი არ იწვევს კომპენსატორულ ტაქიკარდიას.

რამიპრილის შიგნით (პერორალურად) ერთჯერადად მიღების შემდეგ, მისი ანტიჰიპერტენზიული მოქმედება ვლინდება დაახლოებით 1-2 საათში, აღწევს მაქსიმუმს 3-6 საათში და გრძელდება 24 საათის განმავლობაში.

რამიპრილის ყოველდღიურად მიღებისას მისი ანტიჰიპერტენზიული მოქმედება ეტაპობრივად იზრდება 3-4 კვირის განმავლობაში და ნარჩუნდება ხანგრძლივი მკურნალობის შემთხვევაში.

რამიპრილის მიღების უეცრად შეწყვეტას თან არ სდევს არტერიული წნევის სწრაფი მომატება.

კლინიკური ეფექტურობა და უსაფრთხოება

(რაას) ორმაგი ბლოკადის კლინიკური კვლევის შედეგები

ორ კლინიკურ კვლევაში ONTARGET (ONgoing Telmisartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trail) და VA NEPHRON-D (The Veterans Affairs Nephropaty in Diabetes) ხდებოდა აგფ ინჰიბიტორების და ატრა II-ის კომბინაციის სარგებლის შესწავლა.

ONTARGET კვლევაში მონაწილეობას ღებულობდნენ ანამნეზში გულ-სისხლძარღვთა და ცერებროვასკულარული დაავადებების მქონე პაციენტები ან ტიპი 2 დიაბეტის მქონე პაციენტები, ორგანოების გამოხატული დაზიანებით.

VA NEPHRON-D კვლევაში მონაწილეობდნენ ტიპი 2 დიაბეტის და დიაბეტური ნეფროპათიის მქონე პაციენტები.

ამ კვლევებმა არ გამოავლინა რაიმე სახის დასაბუთებული უპირატესობა კლინიკურ შედეგებზე თირკმელების, გულ-სისხლძარღვთა სისტემების ან ლეტარული შედეგის თვალსაზრისით. ამავდორულად, აგფ ინჰიბიტორების და ატრა II-ის კომბინაცია მონოთერაპიასთან შედარებით, ასოცირებული იყო ჰიპერკალემიის, თირკმლის ფუნქციის მწვავე დარღვევის და/ან ჰიპოტენზიის მომატებულ რისკთან.

ვინაიდან, აგფ ინჰიბიტორების და ატრა II-ის პრეპარატების ფარმაკოდინამიური პროფილი მსგავსია, ამიტომ ეს შედეგები ვრცელდება სხვა აგფ ინჰიბიტორებსა და ატრა II-ებზეც.

ამგვარად, აგფ ინჰიბიტორების და ატრა II-ის პრეპარატების მიღება არ შეიძლება კომბინაციაში იმ პაციეტებისთვის, რომელთაც აქვთ დიაბეტური ნეფროპათია.

კლინიკურ კვლევაში ALTITUDE (Aliskiren Trial in Type 2 Dibetes Using Cardiovascular and Renal Disease Endpoints) შეისწავლებოდა აგფ ინჰიბიტორების და ატრა II-ის სტანდარტულ თერაპიასთან ალისკირინის დამატების სარგებელი, იმ პაციენტებში, რომელთაც ჰქონდათ ტიპი 2 დიაბეტი თირკმელების ქრონიკული დაავადებებით, გულ-სისხლძარღვთა დაავადებები, ან დაავადებების ორივე ტიპი. გვერდითი მოვლენების გაზრდილი რისკის გამო, კვლევა ვადამდე ადრე შეწყდა. გულ-სისხლძარღვთა ან ინსულტის მიზეზით ლეტალური შედეგი უფრო ხშირად ვლინდებოდა ალესკირინის მიმღებ ჯგუფში, ვიდრე პლაცებოს ჯგუფში. ანალოგიურად, გვერდითი მოვლენები და შედარებით სერიოზული გვერდითი მოვლენები (ჰიპერკალემია, ჰიპოტენზია და თირკმლის ფუნქციის დარღვევა) უფრო ხშირი იყო ალესკირინის მიმღებ ჯგუფში, ვიდრე პლაცებოს ჯგუფში.

ბავშვები და 18 წლამდე ასაკის მოზარდები

ორმაგ-ბრმა, რანდომიზირებულ, პლაცებო-კონტროლირებად კლინიკურ კვლევაში, რომელშიც მონაწილეობდა ჰიპერტენზიის მქონე 6-დან 16 წლამდე ასაკის 244 პედიატრიული პაციენტი (პაციენტთა 73 %-ში პირველადი ჰიპერტენზია), რამიპრილი დაინიშნა დაბალ, საშუალო და მაღალ დოზებში, სადაც რამიპრილის კონცენტრაცია პლაზმაში შეესაბამოებოდა მოზრდილებისთვის რეკომენდებულ დოზებს - 1,25 მგ, 5 მგ და 20 მგ - სხეულის მასის კგ-ზე გაანგარიშებით. მე-4 კვირის ბოლოს რამიპრილი არაეფექტური იყო სისტოლური არტერიული წნევის დაწევის ბოლო წერტილზე, მაგრამ ყველაზე მაღალი დოზით ის ამცირდებდა დიასტოლურ წნევას. დადასტურებული ჰიპერტონიის მქონე ბავშვებში, რამიპრილი როგორც საშუალო, ასევე მაღალი დოზებით იწვევდა სისტოლური და დიასტოლური წნევის მნიშვნელოვნად დაწევას.

ასეთი მოქმედება არ გამოვლენილა, დოზის მომატების და შეწყვეტის 4 კვირიან, რანდომიზირებულ, ორმაგ ბრმა კვლევაში, რომელშიც მონაწილეობდა 6-დან 16 წლამდე ასაკის 218 პედიატრიული პაციენტი (75 %-ში პირველადი ჰიპერტენზია). კვლევის შედეგებმა აჩვენა ზომიერი რიკოშეტული ფენომენი პრეპარატის შეწყვეტის შემდეგ, მაგრამ არც ერთი დოზის ინტერვალში (დაბალი: 0.625 - 2.5 მგ, საშუალო: 2.5 - 10 მგ და მაღალი: 5 - 20 მგ) სისტოლური და დიასტოლური წნევა არ დაუბრუნდა თავდაპირველ მნიშვნელობას, სხეულის წონის გათვალისწინებით (შედეგები სტატიკურად მნიშვნელოვანია). საკვლევ პედიატრიულ პოპულაციაში რამიპრილით მკურნალობის შედეგს არ ქონდა ხაზოვანი დოზა-დამოკიდებულება.

ამლოდიპინი

ამლოდიპინის მოქმედების მექანიზმი:

ამლოდიპინი არის დიჰიდროპირიდინის ჯგუფის კალციუმის იონის ნაკადის ინჰიბიტორი (არხის ნელი ბლოკატორი ან კალციუმის იონის ანტაგონისტი) და აინჰიბირებს კალციუმის იონების ტრანსმემბრანულ ნაკადს მიოკარდიუმის და სისხლძარღვების გლუვკუნთოვან უჯრედებში.

ამლოდიპინის ანტიჰიპერტენზიული მოქმედების მექანიზმი დაკავშირებულია სისხლძარღვების გლუვ კუნთებზე პირდაპირ რელაქსაციურ მოქმედებასთან.

ზუსტი მექანიზმი, რომლის საშუალებითაც ამლოდიპინი ამსუბუქებს სტენოკარდიის სიმპტომებს, ბოლომდე დადგენილი არ არის, თუმცა ამლოდიპინი ამცირებს მთლიან იშემიურ დატვირთვას შემდეგი ორი მოქმედებით.

ფარმაკოდინამიკური მოქმედება:

1) ამლოდიპინი აფართოებს პერიფერიულ არტერიოლებს და ამ გზით ამცირებს საერთო პერიფერიულ წინააღმდეგობას (პოსტდატვირთვას), რომელიც დაძლეულია გულის მუშაობით.

ვინაიდან პულსი რჩება უცვლელი, მაშინ გულის მუშაობის ასეთი შემსუბუქება ამცირებს მიოკარდიუმის ენერგიის მოხმარებას და მის საჭიროებას ჟანგბადის მიწოდებაზე.

2) ამლოდიპინის მოქმედების მექანიზმი სავარაუდოდ ასევე, მოიცავს მსხვილი კორონარული არტერიების და კორონარული არტერიოლების გაფართოებას, როგორც შეუცვლელ ასევე გულის კუნთების იშემიზირებულ უბნებზე. აღნიშნული სისხლძარღვების აღნიშნული გაფართოება აუმჯობესებს მიოკარდიუმში ჟანგბადის მიწოდებას იმ პაციენტებში, რომლებსაც აწუხებთ კორონარული არტერიების სპაზმი (პრინცმეტალის ან ვარიანტული სტენოკარდია).

არტერიული ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტებში ამლოდიპინის ერთჯერადი დღიური დოზა უზრუნველყოფს არტერიული წნევის კლინიკურად მნიშნველოვან შეცირებას (როგორც ზურგზე მწოლიარე, ასევე მდგომიარე პოზიციაში) 24 საათის განმავლობაში. მოქმედების თანდათანობითი დაწყების და გახანგრძლივებული ეფექტის გამო, პრეპარატი არ იწვევს მწვავე ჰიპოტენზიას.

სტენოკარდიის მქონე პაციენტებში ამლოდიპინის ერთჯერადი დღიური დოზა ზრდის ტოლერანტობას ფიზიკური დატვირთვის მიმართ, აფერხებს სტენოკარდიის მორიგ შეტევას და ST სეგმენტის „იშემიურ“ დეპრესიას, ამცირებს სტენოკარდიის შეტევების და ნიტროგლიცერინის ტაბლეტების მოხმარების სიხშირეს.

ამლოდიპინი არ იწვევს არანაირ არასასურველ მეტაბოლურ ეფექტს ან პლაზმური ლიპიდების დონის ცვლილებას და მისი დანიშვნა შეიძლება ასთმის, დიაბეტის და პოდაგრის მქონე პაციენტებში.

ამლოდიპინის გამოყენება არ იწვევს გვერდით მოვლენებს ნივთიერებათა ცვლის მხრივ და არ ცვლის ლიპიდების შემცველობას სისხლის პლაზმაში. ამლოდიპინის შეიძლება დაინიშნოს ასთმის, დიაბეტის და პოდაგრის მქონე პაციენტებში.

კლინიკური ეფექტურობა და უსაფრთხოება

ამლოდიპინის გამოყენება გულის უკმარისობის მქონე პაციენტებში

ჰემოდინამიკური კვლევების და ფიზიკურ აქტივობაზე დაფუძნებული კლინიკური კვლევების შედეგებმა, NYHA-ის კლასიფიკაციის მიხედვით II-IV ფუნქციონალური კლასის გულის უკმარისობის მქონე პაციენტებში აჩვენა, რომ ამლოდიპინი არ იწვევდა კლინიკური მდგომარეობის გაუარესებას, რაზეც მიუთითებს ტოლერანტობა ფიზიკური დატვირთვის მიმართ, მარცხენა პარკუჭის განდევნის ფრაქცია და კლინიკური სიმპტომატიკა.

პლაცებო-კონტროლირებადი კლინიკური კვლევისას PRAISE , რომელშიც მონაწილეობდნენ NYHA-ის კლასიფიკაციის მიხედვით III-IV ფუნქციონალური კლასის გულის უკმარისობის მქონე პაციენტები რომლებიც იღებდნენ დიგოქსინს, დიურეზულ საშუალებებს, აგფ-ის ინჰიბიტორებს, გამოვლინდა რომ გულის უკმარისობის დროს ამლოდიპინი არ იწვევდა სიკვდილიანობის და ავადობის რისკის მომატებას.

ამლოდიპინის შემდგომ, გრძელვადიან, (PRAISE-2) კვლევაში რომელშიც მონაწილეობდნენ NYHA-ის კლასიფიკაციის მიხედვით III-IV ფუნქციონალური კლასის გულის უკმარისობის მქონე პაციენტები, რომელთაც არ აღენიშნებოდათ იშემიური დაავადებების კლინიკური სიმპტომები ან ობიექტური ნიშნები და იღებდნენ აგფ-ის ინჰიბიტორების, საგულე გლიკოზიდების და დიურეზული საშუალებების სტაბილურ დოზებს, გამოვლინდა რომ ამლოდიპინის მიღება არ მოქმედებდა გულ-სისხლძარღვთა დაავადებებით გამოწვეულ სიკვდილიანობაზე. პაციენტთა ამავე პოპულაციაში ამლოდიპინის მიღებისას ხშირად ვლინდებოდა ფილტვის შეშუპების განვითარება.

კლინიკური კვლევა ALLHAT - ანტიჰიპერტენზიული თერაპიისა და ლიპიდების დაქვეითების როლი მიოკარდიუმის ინფარქტის პროფილაქტიკაში (Antihypertensive and Lipid-Lowering Treatment to Prevent Heart Attack Trial)

რანდომიზებულ, ორმაგ-ბრმა ავადობის/სიკვდილიანობის კვლევაში ALLHAT, სადაც მონაწილეობდნენ ზომიერი და საშუალო სიმძიმის არტერიული ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტები, ერთმანეთს ედრებოდა მკურნალის ეფექტურობის შედარებით ახალი მეთოდები: ამლოდიპინი - 25-10მგ/დღეში ან ლიზინოპრილი (აგფ-ის ინჰიბიტორი) - 10-40მგ/დღეში პირველ რიგის თერაპიის სახით, თიაზიდურ დიურეზულ საშუალებებთან და ქლორტალიდონთან (12.5-25მგ/დღეში) შედარებით.

კვლევაში რანდომიზირდა არტერიული ჰიპერტენზიის მქონე 55 წლის და უფროსი ასაკის 33 357 პაციენტი და იმყოფებოდნენ დაკვირვების ქვეშ საშუალოდ 4,9 წლის განმავლობაში. პაციენტებს ჰქონდათ მინიმუმ ერთი რისკ-ფაქტორი გულის ქრონიკული უკმარისობის განვითარებისთვის, მათ შორის მიოკარდიუმის ინფარქტი ან ინსულტი ანამნეზში (>6 თვით ადრე კვლევაში ჩართვამდე), დოკუმენტირებული გულ-სისხლძარღვთა დაავადება გამოწვეული ათეროსკლეროზით (სულ 51.5%), ტიპი 2 შაქრიანი დიაბეტი ( 36.1%), მსლპ (მაღალი სიმკვრივის ლიპოპროტეინი) <35მგ/100მლ (11.6%), მარცხენა პარკუჭის ჰიპერტროფია, დადგენილი ელექტროკარდიოგრამით (20.9%), თამბაქოს მოწევა კვლევის ჩატარების მომენტისთვის (21.9%).

კვლევის კომბინირებულ პირველად წერტილს წარმაოდგენს გულის უკმარისობა ლეტალური შედეგით ან მიოკარდიუმის ინფარქტი ლეტალური შედეგის გარეშე. პირველადი წერტილის მიხედვით არ გამოვლინდა მნიშვნელოვანი დადასტურებული განსხვავება ამლოდიპინით და ქლორტალიდონით მკურნალობის დროს (რისკების თანაფარდობა RR 0.98; 95% ნი (ნდობის ინტერვალი) [0.90-1.07] p=0.65). რაც შეეხება მეორად საბოლოო წერტილს, გულის უკმარისობის სიხშირე (გულ-სისხლძარღვთა მოვლენების საბოლოო წერტილის კომპონენტი) მნიშვნელოვნად უფრო მაღალი იყო ამლოდიპინის ჯგუფში ქლორტალიდონის ჯგუფთან შედარებით (10.2% და 7.7%, RR 1.38; 95% ნი [1.25-1.52] p<0.001). თუმცა, არ აღინიშნა ნებისმიერი მიზეზით სიკვდილიანობის მაჩვენებლების მნიშვნელოვანი განსხვავება ამლოდიპინის და ქლორტალიდონის ჯგუფებში (RR 0.96; 95% ნი [0.89-1.02] p=0.20).

ბავშვები და მოზარდები (6 წლიდან და მეტი)

კვლევაში, რომელშიც მონაწილეობდა 6-17 წლის 268 ბავშვი და მოზარდი, უმეტესად დაავადებული მეორადი არტერიული ჰიპერტენზიით, შედარდა ამლოდიპინის ეფექტი 2.5მგ და 5მგ დოზებით პლაცებოსთან. აღმოჩნდა, რომ ორივე დოზა სტატისტიკურად მნიშვნელოვნად ამცირებდა არტერიულ წნევას პლაცებოსთან შედარებით, თუმცა, განსხვავება ორ დოზას შორის არ იყო მნიშვნელოვანი.

ამლოდიპინის გრძელვადიანი ეფექტი ბავშვების ზრდაზე, მომწიფებასა და საერთო განვითარებაზე შესწავლილი არ არის. ასევე არ არის შესწავლილი ბავშვებში ამლოდიპინის გრძელვადიანი ეფექტურობა გულ-სისხლძარღვთა ავადობისა და სიკვდილიანობის შესამცირებლად.

5.2 ფარმაკოკინეტიკური მახასიათებლები

რამიპრილი:

შეწოვა

შიგნით (პერორალურად) მიღების შემდეგ, რამიპრილი სწრაფად შეიწოვება კუჭ-ნაწლავის ტრაქტში და მისი მაქსიმალური კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში მიიღწევა ერთი საათის განმავლობაში. შარდთან ერთად გამოყოფის გათვალისწინებით, შეწოვის მაჩვენებელი არის მინიმუმ 56% და არ არის დამოკიდებული საკვების მიღებაზე. შიგნით (პერორალურად) მიღების შემდეგ, აქტიური მეტაბილიტის - რამიპრილატის ბიოშეღწევადობა, რამიპრილის 2.5მგ და 5მგ დოზების შემთხვევაში, წარმადგენს 45%-ს. რამიპრილის ერთადერთი აქტიური მეტაბილიტის - რამიპრილატის მაქსიმალური კონცენტრაცია მიიღწევა რამიპრილის მიღებიდან 2-4 საათის განმავლობაში. რამიპრილატის პლაზმური წონასწორობის კონცენტრაცია მიიღწევა დაახლოებით, რამიპრილის თერაპიული დოზებით მიღებიდან მე-4 დღეს.

განაწილება

რამიპრილის შეკავშირება შრატისმიერ ცილებთან შეადგენს დაახლოებით 73%-ს, რამიპრილატის კი დაახლოებით 56%-ს.

ბიოგარდაქმნა

რამიპრილი თითქმის სრულად მეტაბოლიზირდება რამიპრილატად, დიკეტოპიპერაზინულ ეთერად და დიკეტოპიპერაზინულ მჟავად და რამიპრილის და რამიპრილატის გლუკურონიდებად.

გამოყოფა

მეტაბოლიტების გამოყოფა ძირითადად ხდება თირკმელებით.

რამიპრილატის პლაზმური კონცენტრაცია მცირდება პოლიფაზურ რეჟიმში. აგფ-სთან ძლიერი გაჯერებადი შეკავშირების და ფერმენტისგან სუსტი დისოციაციის გამო რამიპრილატი ავლენს ხანგრძლივ საბოლოო ელიმინაციის ფაზას პრეპარატის ძალიან დაბალი პლაზმური კონცენტრაციების დროს.

რამიპრილის განმეორებითი მიღების შემდეგ, დღეში ერთი დოზით, რამიპრილატის ეფექტური ნახევარგამოყოფის პერიოდი იყო 13-17 საათი (5-10 მგ დოზით), ხოლო დოზის 1.25-2.5 მგ-მდე შემცირების შემდეგ ეს პერიოდი გახანგრძლივდა. ეს განსხვავება განპირობებულია ფერმენტის გაჯერების უნარით, რომელიც უკავშირდება რამიპრილატს.

რამიპრილის ერთჯერადი დოზის მიღების შემდეგ, დედის რძეში რამიპრილის და მისი მეტაბოლიტების შემცველობის ნიშნები არ აღინიშნებოდა. თუმცა, რამიპრილის ეფექტი დედის რძეზე, პრეპარატის განმეორებითი დოზების მიღებისას, გაურკვეველი რჩება.

პაციენტთა განსაკუთრებული ჯგუფები

პაციენტები, თირკმლის ფუნქციის დარღვევით (იხ. პარაგრაფი 4.2)

რამიპრილატის თირკმლისმიერი გამოყოფა მცირდება თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში, ხოლო რამიპრილატის თირკმლისმიერი კლირენსი კრეატინინის კლირენსის პროპორციულია. ეს იწვევს რამიპრილატის პლაზმური კონცენტრაციის მომატებას, რომელიც მცირდება უფრო ნელა, ვიდრე თირკმელების ნორმალური ფუნქციის მქონე პაციენტებში.

პაციენტები, ღვიძლის ფუნქციის დარღვევით (იხ. პარაგრაფი 4.2)

ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში რამიპრილის მეტაბოლური გარდაქმნა რამიპრილატად შეფერხებულია ღვიძლის ესთერაზების შემცირებული აქტივობის გამო, ხოლო რამიპრილის პლაზმური დონეები ამ პაციენტებში მომატებულია. თუმცა, რამიპრილატის კონცენტრაციის პიკი ამ პაციენტებში ისეთივეა, როგორიც ღვიძლის ნორმალური ფუნქციის მქონე პაციენტებში.

ძუძუთი კვება

10 მგ რამიპრილის ერთჯერადი დოზა არ გამოიყოფოდა დედის რძეში. თუმცა, განმეორებითი დოზების ეფექტი ცნობილი არ არის.

ბავშვები და 18 წლამდე ასაკის მოზარდები

რამიპრილის ფარმაკოკინეტიკურ პროფილს იკვლევდნენ ჰიპერტონიით დაავადებულ, 2-დან 16 წლამდე ასაკის, 30 ბავშვში, რომელთა სხეულის წონა იყო ≥ 10 კგ. 0.05-0.2 მგ/კგ დოზით დანიშნული რამიპრილი სწრაფად და ინტენსიურად მეტაბოლიზდებოდა რამიპრილატად, რომლის მაქსიმალური კონცენტრაცია განისაზღვრა პრეპარატის მიღებიდან 2-3 საათის შემდეგ. რამიპრილატის კლირენსი მნიშვნელოვანწილად კორელირდება log სხეულის მასასთან (p<0.01) და დოზასთან (p<0.001). კლირენსი და განაწილების მოცულობა იზრდებოდა ბავშვების ასაკის პროპორციულად ყველა დოზის ჯგუფში. ბავშვებში 0.05 მგ/კგ დოზა შეესაბამება 5მგ რამიპრილის დოზას მოზრდილებში, ხოლო დოზა 0.2მგ/კგ შეესაბამებოდა რამიპრილის მაქსიმალურ რეკომენდებულ 10 გ დოზას მოზრდილებისთვის.

ამლოდიპინი:

შეწოვა:

პერორალურად მიღების შემდეგ, ამლოდიპინი კარგად შეიწოვება. მაქსიმალური შრატისმიერი კონცენტრაცია მიიღწევა 6-12 საათის შემდეგ. პრეპარატის აბსოლუტური ბიოშეღწევადობა შეადგენს 64-80%-ს.

განაწილება

განაწილების მოცულობა უდრის 21 ლ/კგ-ს. In vitro კვლევებმა აჩვენა, რომ სისხლის მიმოქცევაში მოცირკულირე ამლოდიპინის 93-98% უკავშირდება პლაზმურ ცილებს.

საკვების მიღება არ მოქმედებს ამლოდიპინის ბიოშეღწევადობაზე.

ბიოგარდაქმნა და გამოყოფა

ამლოდიპინის ერთჯერადი დოზის მიღების შემდეგ, საბოლოო ნახევარგამოყოფის პერიოდი შეადგენს დაახლოებით 35-50 საათს. ამლოდიპინი ინტენსიურად მეტაბოლიზდება ღვიძლში არააქტიური მეტაბოლიტების წარმოქმნით. ძირითადი ნაერთის 10% და მისი არააქტიური მეტაბოლიტების 60% გამოიყოფა შარდით.

პაციენტთა განსაკუთრებული ჯგუფები

გამოყენება ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში

მოიპოვება მხოლოდ შეზღუდული მონაცემები ამლოდიპინის გამოყენების შესახებ ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში. ღვიძლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში მცირდება ამლოდიპინის კლირენსი, რაც იწვევს ნახევარგამოყოფის პერიოდის გახანგრძლივებას და AUC-ის მომატებას დაახლოებით 40-60%-ით.

ხანდაზმული პაციენტები

ხანდაზმულ და ახალგაზრდა პაციენტებში ამლოდიპინის მაქსიმალური პლაზმური კონცენტრაციის მიღწევის დრო ერთნაირია. ამლოდიპინის კლირენსი, როგორც წესი მცირდება ხანდაზმულ პაციენტებში AUC-ის მაჩვენებელების და ნახევარგამოყოფის პერიოდის მომატებასთან ერთად. AUC-ის მაჩვენებელების და ნახევარგამოყოფის პერიოდის მომატება გულის შეგუბებითი უკმარისობის მქონე პაციენტებში, იყო ისეთი როგორიც მოსალოდნელი იყო საკვლევი ასაკობრივი ჯგუფის პაციენტებისთვის.

ბავშვები და მოზარდები

პოპულაციური ფარმაკოკინეტიკური კვლევები ჩატარდა ჰიპერტენზიის მქონე 1-დან 17 წლამდე ასაკის 74 ბავშვისა და მოზარდის მონაწილეობით (34 პაციენტეი 6-12 წლის ასაკში და 28 პაციენტი -13-17 წლის ასაკში), რომელთაც ენიშნებოდათ ამლოდიპინი 1.25-20მგ/დღეში დოზით ერთ ან ორ მიღებად. ბავშვებში (6-12 წლის) და მოზარდებში (13-17 წლის), დამახასიათებელი კლირენსი პერორალური მიღების შემდეგ (CL/F) იყო 22.5–27.4ლ/სთ ბიჭებში და 16.4 – 21.3ლ/სთ გოგონებში. აღინიშნა მნიშვნელოვანი ცვალებადობა ინდივიდებს შორის ექსპოზიციაში. 6 წლამდე ასაკის ბავშვების შესახებ მონაცემები შეზღუდულია.

5.3 უსაფრთხოების პრეკლინიკური კვლევების მონაცემები

რამიპრილთან მიმართებაში:

პრეპარატის პერორალურად შეყვანისას მღრღნელებსა და ძაღლებში, დადგინდა რომ, პრეპარატი არ იწვევს მწვავე ტოქსიკურობას ცხოველებში. პრეპარატის ხანგრძლივი პერორალური მიღებით კვლევები ჩატარდა ვირთაგვებზე, ძაღლებსა და მაიმუნებზე. ცხოველების სამივე სახეობაში გამოვლინდა პლაზმური ელექტროლიტური კონცენტრაციის და სისხლის სურათის ცვლილება.

როგორც რამიპრილის ფარმაკოდინამიკური აქტივობის მტკიცებულება, აღინიშნა თირკმელების იუქსტა-გლომერულარული კომპლექსის ჰიპერტროფია ძაღლებში და მაიმუნებში დღე-ღამური დოზის 250 მგ/კგ/დღეში გამოყენებისას. ვირთაგვებმა, ძაღლებმა და მაიმუნებმა გადაიტანეს ყოველდღიური მიღება დოზებით: 2, 2.5 და 8 მგ/კგ (სხეულის წონა)/დღეში, შესაბამისად, გვერდითი მოვლენების გარეშე.

ვირთაგვებში, ბოცვრებსა და მაიმუნებში პრეპარატის ტოქსიკური ზემოქმედების კვლევებმა რეპროდუქციულ სფეროში არ გამოავლინა რამიპრილის რაიმე ტერატოგენული მოქმედება.

არც მამრ და არც მდედრ ვითაგვებს არ აღენიშნებოდათ ცვლილებები ფერტილობაში.

ორსულ ან ლაქტაციის პერიოდში მყოფ მდედრ ვირთაგვებში რამიპრილის შეყვანა (დღეღამური დოზით სხეულის წონის 50მგ/კგ ან უფრო მაღალი), იწვევდა თირკმელების შეუქცევად დაზიანებას ( თირკმლის მენჯის გაფართოება) ნაყოფში.

ფართომასშტაბიანი კვლევების დროს რამდენიმე ტესტ-სისტემის გამოყენებით, რამიპრილის მუტაგენურობის ან გენოტოქსიკურობის ნიშნები არ გამოვლენილა.

ამლოდიპინთან მიმართებაში:

პრეპარატის ტოქსიკური მოქმედება რეპროდუქციულ სფეროზე

ვირთაგვებსა და თაგვებში რეპროდუქციულ სფეროზე პრეპარატის ტოქსიკური ზემოქმედების შესწავლამ გამოავლინა მშობიარობის დაწყების შეფერხება, მშობიარობის დროის გახანგრძლივება და შთამომავლობის გადარჩენის შემცირება ადამიანის მაქსიმალურ რეკომენდებულ თერაპიულ დოზაზე დაახლოებით 50-ჯერ მეტი (მგ/კგ გადაანგარიშების საფუძველზე) დოზის მიღებისას.

ფერტილობის დარღვევა

არ აღნიშნულა ვირთაგვების ფერტილობის დარღვევა, რომლებიც იღებდნენ ამლოდიპინს (მამრები - 64 დღის განმავლობაში, მდედრები 14 დღის განმავლობაში შეჯვარებამდე) დოზით 10მგ/კგ-მდე დღეში (რაც 8-ჯერ* აღემატება მაქსიმალურ რეკომენდებულ დოზას ადამიანებში - 10მგ/დღეში, მგ/მ²-ზე გადაანგარიშებით).

ვირთაგვების სხვა კვლევაში, სადაც მამრი ვირთაგვები იღებდნენ ამლოდიპინის ბესილატს 30 დღის განმავლობაში იმ დოზით, რომელიც ედრება ადამიანის დოზას (მგ/კგ-ზე გადაანგარიშებით), აღინიშნებოდა პლაზმაში ფოლიკულომასტიმულირებელი ჰორმონის და ტესტოსტერონის დონის დაქვეითება, ასევე სპერმის სიმკვრივის, მომწიფებული სპერმატოზოიდების რაოდენობის და სერტოლის უჯრედების რაოდენობის შემცირება.

კანცეროგენეზი, მუტაგენეზი

ვირთხებსა და თაგვებში, რომლებიც იღებდნენ ამლოდიპინს საკვებთან ერთად დაახლოებით ორი წლის განმავლობაში, იმ კონცენტრაციით, რომელიც გათვლილია ყოველდღიური დოზირების უზრუნველსაყოფად - 0.5, 1.25 და 2.5მგ/კგ/დღეში, არ გამოვლენილა პრეპარატის კანცეროგენული მოქმედების რაიმე სახის დადასტურება. ყველაზე მაღალი დოზა (თაგვებისთვის, მსგავსი, ხოლო ვირთაგვებისთვის ორჯერ* მეტი ადამიანის მაქსიმალურ რეკომენდებულ კლინიკურ დოზაზე- 10მგ, მგ/მ²-ზე გადაანგარიშებით) ახლოს იყო თაგვების მაქსიმალურ ტოლერანტულ დოზასთან, მაგრამ არა ვირთაგვებისა.

კვლევების დროს არ გამოვლენილა პრეპარატის გამოყენების შედეგად გამოწვეული მუტაგენობის ნიშნები, როგორც გენის, ასევე ქრომოსომის დონეზე.

* ადამიანის სხეულის წონის 50 კგ-ზე გადაანგარიშებით.

6. ფარმაცევტული მახასიათებლები

6.1 დამხმარე ნივთიერებების ჩამონათვალი

კაფსულის შიგთავსი:

კროსპოვიდონი, ჰიპრომელოზა, მიკროკრისტალური ცელულოზა, გლიცეროლის დიბეჰენატი

კაფსულები:

5მგ/5მგ კაფსულა (თავსახური და ფუძე)

ბრილიანტის ლურჯი FCF+FD და C ლურჯი 1, ალურა წითელი AC+FD და C წითელი 40, ტიტანის დიოქსიდი, ჟელატინი

5მგ/10მგ კაფსულა (თავსახური და ფუძე)

ტიტანის დიოქსიდი, რკინის წითელი ოქსიდი, აზორუბინი, კარმოიზინი, ინდიგო კარმინი + FD და C ლურჯი 2, ჟელატინი

10მგ/5მგ კაფსულა (თავსახური და ფუძე)

ტიტანის დიოქსიდი, რკინის წითელი ოქსიდი, ბრილიანტის ლურჯი FCF+FD და C ლურჯი 1, ალურა წითელი AC+FD და C წითელი 40, ჟელატინი

10მგ/10მგ კაფსულა (თავსახური და ფუძე)

აზორუბინი, კარმოიზინი, ინდიგოკარმინი + FD და C ლურჯი 2, ტიტანის დიოქსიდი, ჟელატინი

6.2 შეუთავსებლობა

არ გამოიყენება.

6.3 ვარგისიანობის ვადა

3 წელი.

6.4 განსაკუთრებული სიფრთხილის ზომები შენახვისას

ინახება არაუმეტეს 25°C ტემპერატურაზე.

6.5 შეფუთვის ტიპი და შემცველობა

7 ან 10 კაფსულა ერთ ბლისტერში. 4 ბლისტერი × 7 (28 კაფსულა), 8 ბლისტერი × 7 (56 კაფსულა), 3 ბლისტერი × 10 (30 კაფსულა) ან 9 ბლისტერი × 10 (90 კაფსულა) შეფუთულია მუყაოს კოლოფებში სამედიცინო გამოყენების ინსტრუქციასთან ერთად.

6.6 სიფრთხილის ზომები უტილიზაციისას და გამოყენებისას

განსაკუთრებული მოთხოვნები არ არის.

ნებისმიერი რაოდენობის გამოუყენებელი სამკურნალო საშუალება ან ნარჩენი ექვემდებარება უტილიზაციას ადგილობრივი კანონმდებლობის მოთხოვნების შესაბამისად.

6.7 გაცემის წესი

ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი II, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით

7. მარკეტინგული ლიცენზიის მფლობელი და მწარმოებელი

დსს “ფარმაცევტული ქარხანა ეგისი”

1106 ბუდაპეშტი, კერესტურის ქ., 30-38

უნგრეთი

საწარმოო მოედანი

დსს “ფარმაცევტული ქარხანა ეგისი”

1165 ბუდაპეშტი, ბიოკენფიოლდის ქ., 118-120

უნგრეთი