კაპტოპრილი-დენკი 25მგ #20ტ

Name: კაპტოპრილი-დენკი 25მგ #20ტ
SKU: 25814
Price: 4.29 GEL
Availability: InStock

4.29 ლარი

ფარმაკოლოგიური ჯგუფი: ანტიჰიპერტენზიული საშუალებები, ანგიოტენზინგარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორები

ქვეყანა: გერმანია

მწარმოებელი: დენკ ფარმა კავკასია

ჯენერიკი - შეადარეთ ანალოგები: კაპტოპრილი

გაცემის ფორმა: II ჯგუფი რეცეპტული

კოდი: 25814

გააზიარე:

შეუკვეთე

ანოტაცია
სად შევიძინო

პროდუქტის მახასიათებლების შეჯამება

1. სამედიცინო პროდუქტის დასახელება

კაპტოპრილ დენკი 25

2. ხარისხობრივი და რაოდენობრივი შემადგენლობა

აქტიური ნივთიერება: კაპტოპრილი

თითოეული ტაბლეტი შეიცავს 25 მგ კაპტოპრილს

ცნობილი ეფექტის მქონე დამხმარე ნივთიერებები:თითოეული ტაბლეტი შეიცავს 52 მგ უწყლო ლაქტოზას.

დამხმარე ნივთიერებების სრული ჩამონათვალი, იხილეთ პუნქტში 6.1

3. ფარმაცევტული ფორმა

ტაბლეტი

თეთრი - მოთეთრო ფერის, მრგვალი ფორმის, სახიანი ბრტყელი ტაბლეტი, ერთ მხარეს გამყოფი ხაზით და ნაჭდევით „25“ მეორე მხარეს.

4. კლინიკური მახასიათებლები

4.1 თერაპიული ჩვენება

კაპტოპრილ დენკი 25 გამოიყენება:

ჰიპერტენზიის სამკურნალოდ.
ქრონიკული კარდიალური უკმარისობის სამკურნალოდ, სისტოლური ვენტიკულარული ფუნქციის შემცირებით, შარდმდენებთან ერთად, და როდესაც ეს შესაძლებელია, დიჯიტალიებთან და ბეტაბლოკერებთან კომბინაციაში (იხ. პუნქტი 4,3; 4,4; 4,5 და 5,1)

4.2 ფოზოლოგია და გამოყენების წესი

ფოზოლოგია

დოზის შერჩევა უნდა მოხდეს ინდივიდუალურად და არტერიული წნევის შედეგის შესაბამისად. რეკომენდებული მაქსიმალური სადღეღამისო დოზა არის 150 მგ.

ჰიპერტენზია

რეკომენდებული საწყისი დოზა არის 25-50 მგ დღეში, მიღებული ორ დოზად. სასურველი თერაპიული ეფექტის მისაღწევად, დოზა შესაძლებელია გაიზარდოს თანდათანობით 100-150 მგ-მდე დღეში, მიღებული 2 დოზად, 2 კვირიანი ინტერვალებით. საჭიროებისამებრ.

კაპროპრილის მიღება შესაძლებელია დამოუკიდებლად, ან სხვა ანტიჰიპერტენზიულ საშუალებებთან ერთად, ძირითადად თიაზიდ შარდმდენებთან (იხ. პუნქტი 4,3; 4,4; 4,5 და 5,1). როდესაც ანტიჰიპერტენზიული მედიკამენტი, როგორიც არის თიაზიდ-დიურეტიკი, მიიღება კომბინირებულ თერაპიაში, შესაძლებელია დანიშნული იქნას „დღეში ერთჯერ“ სქემა

პაციენტებს, რომელთაც აქვთ ძალიან აქტიური რენინის ანგიოტენზინ ალდოსტერონის სისტემა (ჰიპოვოლემია, რენოვასკულარული ჰიპერტენზია, გულის დეკომპენსაცია), 6,25მგ ან 12,5 მგ ერთერადი დოზის მირება უმჯობესია საწყისი თერაპიის დროს. მკურნალობა უმჯობესია დაიწყოს სამედიცინო მეტვალყურეობით, და შემდეგ დოზა მირებული უნდა იქნეს 2 ჯერ დღეში. დოზა შესაძლებელია თანდათანობით გაიზარდოს 50 მგ-მდე დღეში და თუ აუცილებელია 100 მგ-მდე დღეში, მიღებული ერთ ან 2 დოზად.

კარდიალური უკმარისობა

კაპტოპრილით მკურნალობა უნდა დაიწყოს სამედიცინო მეთვალყურეობის ქვეშ

საწყისი დოზა ჩვეულებრივ მერყეობს 6,25მგ-სა და 12,5 მგ კაპტოპრილს შორის, მიღებული ორ ან სამ დოზად. დოზა შეიძლება გაიზარდოს მხოლოდ ეტაპობრივად, რაც დამოკიდებულია პაციენტის მკურნალობის ინდივიდუალურ შედეგზე, შემანარჩუნებელი დოზა არის 75 – 150 მგ კაპტოპრილი დღეში, დაყოფილი რამდენიმე დოზად. მაქსიმალური დოზა არის 150 მგ კაპტოპრილი დღეში, დაყოფილი რამდენიმე დოზად

დოზირება უნდა გაიზარდოს ეტაპობრივად, და ინტერვალი უნდა იყოს სულ მცირე 2 კვირა, რათა დადგინდეს პაციენტის ჯანმრთელობის შედეგი.

თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტები

ვინაიდან კაპტოპრილის პირველადი გამოყოფა ხდება თირკმლის საშუალებით, თირკმლის დარღვეული ფუნქციის მქონე პაციენტებისათვის უნდა მოხდეს დოზის შემცირება ან დოზებს შორის ინტერვალის გახანგრძლივება. როდესაც კაპტოპრილთან ერთად კომბინირებული თერაპიის სახით ღებულობენ შარდმდენებს, თირკმლის მწვავე უკმარისობის მქონე პაციენტებისათვის მარყუჟოვანი შარდმდენი (მაგალითად ფურასემიდი) უმჯობესია, ვიდრე თიაზიდ დიურეტიკი.

თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებისათვის რეკომენდებულია შემდეგი დღიური დოზირება, რათა არ მოხდეს კაპტოპრილის აკუმულირება

კრეატინინის კლირენსი (მლ/წთ/1,73მ²)	საწყისი დღიური დოზა (მგ)	მაქსიმალური დღიური დოზა (მგ)
> 40	25-50	150
21-40	25	100
10-20	12,5	75
< 10	6,25	37,5

ხანდაზმული პაციენტები

თირკმლის უკმარისობის მქონე ხანდაზმული პაციენტებისათვის, რომლებსაც ასევე აქვთ სხვა ორგანოს დისფუნქცია, განხილული უნდა იყოს დაბალი საწყისი დოზა (6,25 მგ 2 ჯერ დღეში), როდესაც მიირება კაპროპრილი ან სხვა ანტიჰიპერტენზიული საშუალება (იხ. ქვემოთ პუნქტი 4,4). დოზა უნდა გაიზარდოს ეტაპობრივად არტერიული წნევის შედეგზე დაყრდნობით, სანამ არ იქნება მიღწეული მინიმალური ეფექტური დოზა

ბავშვები და მოზარდები

კაპტოპრილის უვნებლობა და ეფექტურობა სრულად არ არის დადგენილი პაციენტების ამ ჯგუფებისათვის. კაპტოპრილით მკურნალობა ბავშვებსა და მოზარდებში უნდა დაიწყოთ სიფრთხილით სამედიცინო მეთვალყურეობით. კაპტოპრილის საწყისი დოზა არის დაახლოებით 0,3 მგ/კგ სხეულის წონაზე. საწყისი დოზა შესაძლებელია იყოს მხოლოდ 0,15 მგ კაპტოპრილი/კგ სხეულის წონაზე, იმ პაციენტებისათვის, რომლებიც საჭიროებენ უსაფრთხოების წესების განსაკუთრებულ ზომებს (თირკმლის უკმარისობის მქონე ბავშვები, დღენეკლულ ბავშვებში, ახალშობილებში და ჩვილებში, ვინაიდან მათი თირკმლის ფუნქციაარ არის უფრო დიდი ასაკის ბავშვების და მოზრდილების ფუნქციის შესაბამისი). ზოგადად, კაპტოპრილი ბავშვებში მიიღება 3-ჯერ დღეში. თუმცა, დოზირება და დოზებს შორის ინტერვალი უნდა დარეგულირდეს ინდივიდუალურად პაციენტის მდგომარეობის შესაბამისად.

მიღების წესი

კაპტოპრილ დენკ 25-ის მიღება შეიძლება ჭამამდე, ჭამის დროს და მის შემდეგ

4.3 უკუჩვენებები

ჰიპერმგრძნობელობა აქტიური ნივთიერებების, სხვა აგფ ინჰიბიტორის ან 6.1 პუნქტში ჩამოთვლილი რომელიმე დამხმარე ნივთიერების მიმართ.
ანამნეზში ანგიოედემის შემთხვევა, რომელიც დაკავშირებული იყო აგფ ინჰიბიტორებით წინა მკურნალობასთან
მემკვიდრეობითი ან იდიოპათიური ანგიოედემა
კაპტოპრილი კომბინირებული თერაპია ალისკირენის-შემცველ პროდუქტებთან ერთად დიაბეტის ან თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებისათვის (GFR ˂60 მლ/წთ/1,73მ²)(იხ. ნაწილი 4.5 და 5.1)
კომბინირებული თერაპია საკუბიტრილ/ვალსართანთან ერთად. კაპტოპრილი არ მიიღება საკუბიტრილ/ვალსარტანის ბოლო დოზის მიღებიდან მინიმუმ 36 საათის განმავლობაში (იხ. პუნქტები 4.4 და 4.5)
ორსულობის მეორე და მესამე ტრიმესტრები (იხ. პუნქტები 4.4 და 4.6).

4.4 სპეციალური გაფრთხილებები და სიფრთხილის ზომები

ჰიპოტენზია

ჰიპოტენზია იშვიათია გაურთულებული ჰიპერტენზის მქონე პაციენტებში. სიმპტომური ჰიპოტენზია უფრო ხშირად ვლინდება მარილის / მოცულობის შემცირების მქონე პაციენტებში, რაც გამოწვეულია ინტენსიური დიურეზული თერაპიით, მარილის დაბალი შევცველობის დიეტით, დიარეით, ღებინებით ან ჰემოდიალიზით. აგფ ინჰიბიტორის მირებამდე, სითხის და/ან მარილის შემცირება უნდა შეივსოს და განხილული უნდა იყოს მხოლოდ დაბალი საწყისი დოზა

კარდიალური უკმარისობის მქონე პაციენტებში იზრდება ჰიპოტენზიის გავითარების რისკი, და აქედან გამომდინარე რეკომენდებულია აგფ-ინჰიბიტორების დაბალი საწყისი დოზა. ყურადღების გამახვილებაა საჭირო, გულის უკმარისობის მქონე პაციენტებისათვის, როდესაც ხდება კაპტოპრილის ან შარდმდენის დოზის გაზრდა

როგორც ნებისმიერი სხვა ანტიჰიპერტენზიული საშუალება, სისხლის წნევის მნიშვნელოვნად დაქვეითებამ, იშემიური, გულ-სისხლძარღვთა ან ცერებროვასკულური დაავადების მქონე პაციენტებში, შეიძლება გაზარდოს მიოკარდიუმის ინფარქტის ან ინსულტის განვითარების რისკი. თუ ვითარდება ჰიპოტენზია, პაციენტი უნდა განთავსდეს გულაღმა მწოლიარე მდგომარეობაში. შეიძლება საჭირო გახდეს ნატრიუმის ქლორიდის ნორმალური ინტრავენური ხსნარით მოცულობის მომატება.

რენოვასკულარული ჰიპერტენზია

ჰიპოტენზიის და თირკმელების უკმარისობის გაზრდილი რისკი არსებობს, როდესაც პაციენტები, რომლებსაც აქვთ თირკმლის არტერიის ორმხრივი სტენოზი ან ერთადერთი ფუნქციონირებადი თირკმლის არტერიის სტენოზი, მკურნალობენ აგფ ინჰიბიტორებით.

თირკმლის ფუნქციის დაკარგვა შეიძლება დაკავშირებული იყოს შრატში კრეატინინის მხოლოდ ზომიერ ცვლილებებთან. ამ ჯგუფის პაციენტებში თერაპია უნდა დაიწყოს სამედიცინო მეთვალყურეობის ქვეშ, დაბალი დოზებით, ფრთხილი ტიტრაციით და თირკმლის ფუნქციის მონიტორინგით.

თირკმლის ფუნქციის დაქვეითება

თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში (კრეატინინის კლირენსი ˂ 40 მლ/წთ) კაპტოპრილის საწყისი დოზა უნდა დარეგულირდეს ინდივიდუალურად კრეატინინის კლირენსის შესაბამისად (იხ. პუნქტი 4.2) და შემდეგ დადგინდება პაციენტის მკურნალობის შედეგის შესაბამისად. ამ ჯგუფის პაციენტებში, კალიუმის და კრეატინინის დონის კონტროლი მირებულია სამედიცინო პრაქტიკაა.

ჰიპერმგრძნობელობა / ანგიოედემა

კიდურების, სახის, ტუჩების, ლორწოვანი გარსების, ენის, გლოტის ან ხორხის შეშუპება შეიძლება გამოვლინდეს აგფ ინჰიბიტორებით მომკურნალე პაციენტებში, განსაკუთრებით მკურნალობის პირველი რამოდენიმე კვირის განმავლობაში. თუმცა, იშვიათ შემთხვევებში, მწვავე ანგიოედემა შეიძლება განვითარდეს აგფ ინჰიბიტორით ხანგრძლივი მკურნალობის შემდეგაც კი. მკურნალობა დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს. ენის, ხმის ნაპრალის ან ხორხის შეშუპება, შეიძლება ფატალური იყოს. სასწრაფო დახმარების ზომები უნდა განხორციელდეს. უნდა მოხდეს პაციენტის ჰოსპიტალიზაცია და იმყოფებოდეს საავადმყოფიში მეთვალყურეობის ქვეშ მინიმუმ 12-24 საათის განმავლობაში, სიმპტომების სრულ აღმოფხვრამდე.

აგფ-ინჰიბიტორების კომბინირებული თერაპია საკუბიტრილ/ვალსართანთან ერთად, უკუნაჩვენებია, ვინაიდან, არსებობს ანგიოედემის განვითარების მაღალი რისკი. საკუბიტრილ/ვალსარტანი არ მიიღება კაპტოპრილის ბოლო დოზის მიღებიდან მინიმუმ 36 საათის განმავლობაში. კაპტოპრილი არ მიიღება საკუბიტრილ/ვალსარტანის ბოლო დოზის მიღებიდან მინიმუმ 36 საათის განმავლობაში (იხ. ნაწილი 4.3 და 4.5)

აგფ ინჰიბიტორების კომბინირებული თერაპიამ რაცეკადოტრილთან, mTOR ინჰიბიტორებთან (მაგ. სიროლიმუსი, ევეროლიმუსი, ტემსიროლიმუსი) და ვილდაგლიპტინთან ერთად, შეიძლება გამოიწვიოს ანგიოედემის განვითარების გაზრდილი რისკი (მაგალითად სასუნთქი გზების ან ენის, რესპირატორულ დარღვევებთან ერთად ან მის გარეშე) (იხ. ნაწილი 4.5). ყურადღების გამახვილებაა საჭირო როდესაც პაციენტი, რომელიც მკურნალობს აგფ ინჰიბიტორებით იწყებს რაცეკადოტრილის, mTOR ინჰიბიტორების (მაგ. სიროლიმუსი, ევეროლიმუსი, ტემსიროლიმუსი) და ვილდაგლიპტინის მიღებას.

ხველა

ხველა აღინიშნა აგფ ინჰიბიტორებით მკურნალობის დროს. დამახასიათებელია, რომ ხველა არაპროდუქტიულია, ხანგრძლივია და აღმოიფხვრება თერაპიის შეწყვეტის შემდეგ.

ღვიძლის უკმარისობა

იშვიათ შემთხვევებში, სინდრომი დაფიქსირდა აგფ ინჰიბიტორით მკურნალობის დროს, რომელიც იწყება ქოლესტატიკური სიყვითლით და პროგრესირდება ღვიძლის მოულოდნელი ნეკროზამდე, რომელიც შეიძლება იყოს ფატალური შედეგით. ამ სინდრომის მექანიზმი გაურკვეველია. პაციენტები, რომლებსაც განუვითარდათ სიყვითლე ან აღენიშნათ ღვიძლის ფერმენტების მომატება აგფ ინჰიბიტორით თერაპიის დროს, უნდა შეწყვიტონ აგფ ინჰიბიტორის მიღება და გაიარონ შესაბამისი სამედიცინო შემოწმება.

შრატის კალიუმი

აგფ ინჰიბიტორებმა შესაძლებელია გამოიწვიოს ჰიპერკალემია, რასგან ის აინჰიბირებს ალდოსტერენის გამოთავისუფლებას. ეფექტი, ზოგადად თირკმლის ნორმალური ფუნქციის მქონე პაზიენტებისათვის უმნიშვნელოა. თუმცა, თირკმლის უკმარისობის ან/და კალიუმის შემცველი დანამატებით (მათ შორის მარილოვანი ნივთიერებები), კალიუმის-დამზოგავი შარდმდენებით, ტრიმეტროპრიმით ან კო-ტრიმოქსაზოლით, ასევე ცნობილია როგორც ტრიმეთროპრიმი / სულფამეთოქსაზოლი, და განსაკუთრებით ალდოსტერონის ანტაგონისტებით ან ანგიოტენზინ-რეცეპტორის ბლოკერებით მომკურნალე პაციენტებში შესაძლებელია განვითარდეს ჰიპერკალემია. კალიუმის დამზოგველი შარდმდენები და ანგიოტენზინ-რეცეპტორის ბლოკატორები მიიღება სიფრთხილით, იმ პაციენტებში, რომლებიც შებულობენ აგფ-ინჰიბიტორებით, და შრატში კალიუმის დონე და თირკმლის ფუნქცია უნდა გადამოწმდეს (იხ. პუნქტი 4.5)

ლითიუმი

არ არის რეკომენდებული ლითიუმის და კაპტოპრილის კომბინირებული თერაპია

აორტალური და მიტრალური სარქვლის სტენოზი / ობსტრუქციული ჰიპერტროფიული კარდიომიოპათია / კარდიოგენური შოკი

აგფ ინჰიბიტორები სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული მარცხენა პარკუჭის სარქვლისა და გამომტანი ტრაქტის ობსტრუქციის მქონე პაციენტებში და თავიდან უნდა იქნას აცილებული კარდიოგენური შოკის და ჰემოდინამიკურად მნიშვნელოვანი ობსტრუქციის შემთხვევევში.

ნეიტროპენია / აგრანულოციტოზი

გამოვლენილია ნეიტროპენია / აგრანულოციტოზი, თრომბოციტოპენია და ანემია დაფიქსირდა აგფ ინჰიბიტორებით, მათ შორის კაპტოპრილით, მომკურნალე პაციენტებში. თირკმლის ნორმალური ფუნქციის მქონე პაციენტებში და რომლებსაც არ აღენიშნებათ სხვა გამართულებელი ფაქტორი, ნეიტროპენია იშვიათად გვხვდება. კაპტოპრილი უნდა იქნას გამოყენებული უკიდურესი სიფრთხილით სისხლძარღვების კოლაგენური დაავადების მქონე პაციენტებში და იმუნოსუპრესანტებით, ალოპურინოლით ან პროკაინამიდით მომკურნალე პაციენტებში, ან ამ გამართულებელი ფაქტორების კომბინაციაში, განსაკუთრებით იმ შემთხვევაში, თუ წინათ აღინიშნებოდა თირკმლის ფუნქციის დარღვევა. ამ პაციენტებიდან ზოგიერთს განუვითარდა სერიოზული ინფექციები, რომლებიც რამოდენიმე შემთხვევაში რეაგირება არ მოახდინეს ანტიბიოტიკებით ინტენსიურ თერაპიაზე.

თუ კაპტოპრილი გამოიყენება ამ ჯგუფის პაციენტებში, რეკომენდებულია ლეიკოციტების რაოდენობისა და ლეიკოციტების ცალკეული სახეობების რაოდენობების დათვლა განხორციელდეს მკურნალობამდე, ყოველ 2 კვირაში, მკურნალობის პირველი 3 თვის განმავლობაში და პერიოდულად ამის შემდეგ. მკურნალობის დროს, ყველა პაციენტს უნდა დაევალოს ექიმს აცნობონ ინფექციის ნებისმიერი ნიშნის შესახებ (მაგალითად, ფარინგიტი, ცხელება) და ლეიკოციტების ცალკეული სახეობების რაოდენობა უნდა დაითვალოს.

კაპტოპრილისა და სხვა თანმხლები სამედიცინო პრეპარატების (იხ. ნაწილები 4.5) მიღება უნდა შეწყდეს, თუ გამოვლენილია ნეიტროპენია ან მასზე მიტანილია ეჭვი (ნეიტროფილები 1,000 / მმ³-ზე ნაკლები).

უმეტეს პაციენტებში, ნეიტროფილის რაოდენობები სწრაფად ბრუნდება ნორმალურ მდგომარეობაში კაპტოპრილის შეწყვეტის შემდეგ.

პროტეინურია

პროტეინურია შეიძლება განვითარდეს განსაკუთრებით იმ პაციენტებში, რომელთაც აღენიშნებათ თირკმლის ფუნქციის დარღვევა ან აგფ ინჰიბიტორების შედარებით მაღალი დოზების მიღების დროს.

შარდში საერთო პროტეინების დღეში 1 გ-ზე მეტი მოცულობით, აღინიშნა პაციენტების 0,7%-ში, რომლებიც იღებენ კაპტოპრილს. პაციენტების უმრავლესობას ადრე აღენიშნებოდა თირკმელების დაავადება ან მიღებული ჰქონდათ შედარებით მაღალი დოზა კაპტოპრილის (დღეში 150 მგ-ზე მეტი), ან ორივე. ნეფროზული სინდრომი აღინიშნება პროტეინურიის მქონე პაციენტების დაახლოებით ერთ მეხუთედში. უმეტეს შემთხვევებში პროტეინურია შემცირდა ან გაქრა ექვს კვირაში, მიუხედავად იმისა გრძელდებოდა თუ არა კაპტოპრილის მიღება. თირკმლის ფუნქციის პარამეტრები, როგორიც არის სისხლის შარდოვანის აზოტი და კრეატინინი, იშვიათად იცვლებოდა პროტეინურიის მქონე პაციენტებში.

პაციენტებს, რომელთაც აღენიშნებათ თირკმლების დაავადება, უნდა ჩაუტარდეთ შარდში პროტეინის განსაზღვრის ანალიზები (დილის პირველი შარდის ტესტით) მკურნალობის დაწყებამდე და პერიოდულად ამის შემდეგ.

ანაფილაქტოიდური რეაქციები დესენსიბილიზაციისას

სიცოცხლისთვის საშიში მდგრადი ანაფილაქტოიდური რეაქციები იშვიათად უდგინდებოდათ პაციენტებს, რომლებიც გადიოდნენ დესენსიბილიზაციურ მკურნალობას ჰიმენოპტერას შხამით, მაშინ როდესაც იღებდნენ სხვა აგფ ინჰიბიტორს. ამავე პაციენებში, ეს რეაქციები თავიდან იქნა აცილებული, როდესაც აგფ ინჰიბიტორი დროებით იქნა ამოღებული მოხმარებიდან, მაგრამ კვლავ გამოვლინდნენ უნებლიე ზემოქმედებისას. ამიტომ, უნდა იქნას გამოყენებული სიფრთხილე იმპაციენტებში, რომლებიც მკურნალობენ აგფინჰიბიტორებით და გადიან დესენსიბილიზაციის ასეთ პროცედურებს.

ანაფილაქტოიდური რეაქციები მაღალი ნაკადის დიალიზის / ლიპოპროტეინის აფერეზის მემბრანებზე:

ანაფილაქტოიდური რეაქციები გვხვდებოდა იმ პაციენტებში, რომლებიც არიან ჰემოდიალეზზე მაღალი ნაკადის დიალიზის მემბრანებით ან დაბალ სიმკვრივიანი ლიპოპროტეინის აფერეზზე დექსტრანსულფატი საბსორბციით. ამ პაციენტებში განხილული უნდა იქნეს სხვა დიალიზის მემბრანის ან სამედიცინო პრეპარატის სხვა კლასის გამოყენება.

ქირურგიული ჩარევა / ანესთეზია:

ჰიპოტენზია შეიძლება დაფიქსირდეს იმ პაციენტებში, რომლებიც გადიან ქირურგიულ მკურნალობას ან ანესთეზიური საშუალებებით მკურნალობის დროს, რომლებსაც, როგორც ცნობილია, ახასიათებთ სისხლის წნევის დაქვეითება. თუკი გამოვლინდება ჰიპოტენზია, მისი გამოსწორება შესაძლებელია მოცულობის გაფართოებით.

დიაბეტიკები

სისხლში შაქრის დონე უნდა გაკონტროლდეს დიაბეტის მქონე იმ პაციენტებში, რომლებიც ადრე მკურნალობდნენ პერორალური საშუალებებით ან ინსულინით, ძირითადად აგფ-ინჰიბიტორით მკურნალობის პირველი თვის განმავლობაში.

რენინ–ანგიოტენზინ–ალდოსტერონის სისტემის ორმაგი ბლოკადა (RAAS).

არსებობს მტკიცებულება, რომ აგფ-ინჰიბიტორების, ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ბლოკატორების ან ალისკირენის ერთდროული გამოყენება ზრდის ჰიპოტენზიის, ჰიპერკალიემიის განვითარების რისკს და აქვეითებს თირკმლის ფუნქციას (თირკმლის მწვავე უკმარისობის ჩათვლით). ამიტომ, RAAS–ის ორმაგი ბლოკადა აგფ-ინჰიბიტორების, ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ბლოკატორების ან ალისკირენის ერთობლივი გამოყენების მეშვეობით არ არის რეკომენდებული (იხ. ნაწილები 4.5 და 5.1).

თუ ორმაგი ბლოკადით თერაპია განიხილება როგორც აბსოლუტურად საჭირო, ეს უნდა მოხდეს მხოლოდ სპეციალისტის მეთვალყურეობის ქვეშ და დაექვემდებაროს თირკმლის ფუნქციის, ელექტროლიტებისა და სისხლის წნევის ხშირ გულმოდგინე მონიტორინგს. აგფ ინჰიბიტორები და ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ბლოკატორები არ უნდა იქნას გამოყენებული ერთდროულად დიაბეტური ნეფროპათიის მქონე პაციენტებში.

ორსულობა

აგფ ინჰიბიტორებით მკურნალობა არ უნდა დაიწყოს ორსულობის დროს. მიუხედავად იმისა, რომ თერაპია, რომელიც გრძელება აგფ ინჰიბიტორის გამოყენებით, განიხილება როგორც არსებითი, პაციენტები, რომლებიც დაორსულებას გეგმავენ, უნდა გადავიდნენ ალტერნატიულ ანტიჰიპერტენზიულ სამკუნრალო პროცედურებეზე, რომლებსაც აქვთ დადგენილი უსაფრთხოების პროფილი ორსულ ქალებისთვის. ორსულობის დიაგნოზირებისას, აგფ ინჰიბიტორებით მკურნალობა დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს და, აუცილებლობის შემთხვევაში, უნდა დაიწყოს ალტერნატიული თერაპია (იხ. ნაწილები 4.3 და 4.6).

ეთნიკური განსხვავება

სხვა ანგიოტენზინის გარდაქმნის ფერმენტის ინჰიბიტორების მსგავსად, კაპტოპრილი ნაკლებად ეფექტურია შავკანიან მოსახლეობაში არტერიული წნევის შესამცირებლად, ვიდრე არა-შავკანიან მოსახლეობაში. ეს შესაძლოა გამოწვეული იყოს რენინის დაბალი დონის უფრო ხშირია ჰიპერტენზიის მქონე შავკანიან მოსახლეობაში.

ეს პრეპარატი შეიცავს ლაქტოზას

პაციენტები, რომელთაც აღენიშნებათ გალაქტოზის აუტანლობის, მთლიანი ლაქტოზის დეფიციტის ან გლუკოზა-ლაქტოზას მალაბსორბციის იშვიათი მემკვიდრეობითი პრობლემები, არ უნდა მიიღონ ეს მედიკამენტი.

4.5. სხვა სამკურნალო პრეპარატებთან ურთიერთქმედება და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები
კაპტოპრილი

მედიკამენტები, რომელიც ზრდიან ანგიოედემის განვითარების რისკს

აგფ-ინჰიბიტორების კომბინირებული თერაპია საკუბიტრილ/ვალსართანთან ერთად, უკუნაჩვენებია, ვინაიდან, არსებობს ანგიოედემის განვითარების მაღალი რისკი (ი. პუნქტი 4.3 და 4.4).

აგფ-ინჰიბიტორების კომბინირებული თერაპია რაცეკადოტრილთან, mTOR ინჰიბიტორებთან (მაგ. სიროლიმუსი, ევეროლიმუსი, ტემსიროლიმუსი) და ვილდაგლიპტინთან ერთად, შეიძლება გამოიწვიოს ანგიოედემის განვითარების გაზრდილი რისკი (იხ. ნაწილი 4.4).

კალიუმ-დამზოგველი დიურეტიკები, კალიუმის დანამატები ან კალიუმის შემცველი მარილები

მიუხედავად იმისა, რომ შრატში კალიუმის დონე ჩვეულებრივ რჩება დაშვებული ზღვრის ლიმიტებში, კაპტოპრილით მომკურნალე ზოგიერთ პაციენტში შეიძლება განვითარდეს ჰიპერკალემია. კალიუმის დამზოგველი შარდმდენები (მაგალითად სპირონოლაქტონი, ტრიამტერენი ან ამილორიდი), კალიუმის დანამატები და კალიუმის შემცველი მარილებმა შესაძლებელია გამოიწვიოს შრატში კალიუმის დონის მნიშვნელოვნად მომატება. ყურადღების გამახვილებაა საჭირო, როდესაც კაპტოპრილი მიიღება ის საშუალებებთან ერთად, რომელიც ზრდის შრატში კალიუმის დონეს, როგორიც არის ტრიმეთოპრიმი და ცლოტრიმოქსაზოლი (ტრიმეთროპრიმი / სულფამეთოქსაზოლი), როგორც ცნობილია ტრიმეთოპრიმი მოქმედებს როგორც კალიუმის-დამზოგველი შარდმდენი, ამილორიდის მსგავსად. აქედან გამომდინარე, არ არის რეკომენდებული კაპტოპრილის გამოყენება ზემოთ აღნიშნულ მედიკამენტებთან ერთად. თუ მიიღება კომბინირებული თერაპია, გამოყენება უნდა მოხდეს სიფრთხილით და შრატში კალიუმის დონის ხშირი მონიტორინგით.

ციკლოსპორინი

აგფ-ინჰიბიტორების და ციკლოსპონინის კომბინირებული თერაპიის დროს შესაძლებელია განვითარდეს ჰიპერკალემია. რეკომენდებულია შრატში კალიუმის დონის მონიტორინგი

ჰეპარინი

აგფ-ინჰიბიტორების და ჰეპარინის კომბინირებული თერაპიის დროს შესაძლებელია განვითარდეს ჰიპერკალემია. რეკომენდებულია შრატში კალიუმის დონის მონიტორინგი

შარდმდენები (თიაზიდური ან მარყუჟოვანი დიურეტიკები)

შარდმდენი საშუალებების მაღალი დოზით წინასწარმა მკურნალობამ შეიძლება გამოიწვიოს უჯრედშორისი სითხის მოცულობის შემცირება და ჰიპოტენზიის რისკი კაპტოპრილით თერაპიის დაწყებისას (იხ. პუნქტი 4.4). ჰიპოტენზიური ეფექტები შეიძლება შემცირდეს დიურეტიკების შეწყვეტით ან მარილის მოხმარების გაზრდილი მოცულობით, ან კაპტოპრილის დაბალი დოზით თერაპიის დაწყებით. თუმცა, კლინიკურად მნიშვნელოვანი ურთიერთქმედება ვერ იქნა ნაპოვნი სპეციფიკურ კვლევებში ჰიდროქლოროთიაზიდთან და ფუროსემიდთან მიმართებაში.

სხვა ანტიჰიპერტენზიული საშუალებები

კაპტოპრილი უსაფრთხოდ იქნა მიღებული სხვა ხშირად გამოყენებად ანტიჰიპერტენზიულ საშულებებთან ერთად (მაგ. ბეტა-ბლოკატორები და ხანგრძლივი მოქმედების კალციუმის არხის ბლოკატორები). ამ საშუალებების კომბინირებულმა გამოყენებამ შეიძლება გაზარდოს კაპტოპრილის ჰიპოტენზიური ეფექტი.

სიფრთხილით უნდა იქნეს გამოყენებული ნიტროგლიცერინი და სხვა ნიტრატები ან სხვა ვაზოდილიატორები.

რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონის სისტემის (RAAS) ორმაგი ბლოკადა

კლინიკური კვლევის მონაცემებმა აჩვენა, რომ რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონი-სისტემის (RAAS) ორმაგი ბლოკადა აგფ ინჰიბიტორბის, ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ბლოკატორების ან ალისკირენის კომბინირრებული გამოყენების დროს, დაკავშირეებულია გვერდითი მოვლენების უფრო მაღალი სიხშირით გამოვლენასთან, როგორიცაა ჰიპოტენზია, ჰიპერკალიემია და თირკმლის ფუნქციის დაქვეითება (მათ შორის თირკმლის მწვავე უკმმარისობა) RAAS-ზე მოქმედი ერთი ნითიერების გამოყენებასთან შედარებით (იხ. პუნქტები 4.3, 4.4 და 5.1).

მიოკარდიუმის მწვავე ინფარქტის მკურნალობა

კაპტოპრილის კომბინირებული თერაპია შესაძლებელია აცეტილსალიცილის მჟავასთან (კარდიოლოგიური დოზებით), თრომბოლოტიკებთან, ბეტა-ბლოკატორებთან და / ან ნიტრატებთან ერთად, მიოკარდიუმის ინფარქტის მქონე პაციენტებში.

ლითიუმი

შრატში ლითიუმის და ტოქსიურობის დონის შექცევადი მატება გამოვლინდა პაციენტებში, რომლებიც აგფ-ინჰიბიტორებთან ერთად ღებულობდნენ ლითიუმს. თიაზიდ-დიურეტიკებთან კომბინირებული თერაპიამ შესაძლებელია გაზარდოს ლითიუმის ტოქსიკურობის რისკი, რაც დაკავშირიებული იქნება აგფ -ინჰიბიტორებთან. ლითიუმის და კაპტოპრილის კომბინირებული თერაპია არ დაიშვება. თუმცა თუ აუცილებელია ორივე პრეპატარის მიღება, უნდა მოხდეს შრატში ლითიუმის დონის მონიტორინგი სიფრთხილით (იხ. პუნქტი 4.4)

სამციკლური ანტიდეპრესანტები / ანტიფსიქოზური საშუალებები

აგფ ინჰიბიტორებმა შეიძლება გაზარდოს ზოგიერთი სამციკლური ანტიდეპრესანტების და ანტიფსიქოზური საშუალებების ჰიპოტენზიური ეფექტი (იხ. ნაწილლი 4.4). შეიძლება გამოვლინდეს ორთოსტატიკური ჰიპოტენზია

ალოპურინოლი, პროკაინამიდი, ციტოსტატიკური ან იმუნოსუპრესორული აგენტები

აგფ ინჰიბიტორების კომბინირებულმა თერაპიამ შეიძლება გაზარდოს ლეიკოპენიის განვითარების რისკი, განსაკუთრებით, როდესაც ეს უკანასკნელი მიიღება უფრო მაღალი დოზით ვიდრე რეკომენდებულია.

არა-სტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო მედიკამენტები

გამოვლინდა, რომ არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო მედიკამენტები (NSAIDs) და აგფ-ინჰიბიტორები ზრდიან შრატში კალიუმის დონეს დანამატის პროცესში, ასევე თირკმლის ფუნქცია შეიძლება შესუსტდეს. აღნიშნული ეფექტი პრინციპში შექცევადია. იშვიათად შეიძლება გამოვლინდეს თირკმლის მწვავე უკმარისობა, თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში, მაგალითად ხანდაზმულებში ან დეჰიდტრატაციის მქონე პაციენტებში. ხანგრძლივი დროის განმავლობაში NSAID-ებით მკურნალობამ შესაძლებელია შეამციროს აგფ-ინჰიბიტორის ჰიპოტენზიური ეფექტი

სიმპათომიმატიკური საშუალებები

სიმპათომატიკებმა შეიძლება შეამცირონ აგფ ინჰიბიტორების ანტიჰიპერტენზიული ეფექტი, პაციენტები უნდა იმყოფებოდნენ მონიტორინგის ქვეშ.

ანტიდიაბეტური საშუალებები

ფარმაკოლოგიურმა კვლევებმა აჩვენა, რომ აგფ ინჰიბიტორებს, მათ შორის კაპტოპრილს, შეუძლიათ გააძლიერონ ინსულინისა და ორალური ანტიდიაბეტური საშუალებების გლუკოზის დაქვეითების ეფექტი, როგორიცა სულფონილშარდოვანა, დიაბეტით დაავადებულ პაციენტებში. ამ იშვიათი ურთიერთქმედების გამოვლენის შემთხვევაში, შეიძლება საჭირო გახდეს ანტიდიაბეტური საშუალების დოზის შემცირება აგფ ინჰიბიტორებთან კომბინირებული თერაპიის დროს.

კლინიკური ქიმია

კაპტოპრილმა შეიძლება აჩვენოს ცრუ-დადებითი აცეტონის მაჩვენებელი შარდის ტესტში.

4.6 ორსულობა და ლაქტაცია

ორსულობა

აგფ-ინჰიბიტორების გამოყენება არ არის რეკომენდებული ორსულობის პირველი ტრიმესტრში (იხ. პუნქტი 4.4). აგფ-ინჰიბიტორების გამოყენება უკუნაჩვენებია ორსულობის მე-2 და მე-3 ტრიმესტრის განმავლობაში (იხ. პუნქტები 4.3 და 4.4).

ორსულობის პირველი ტრიმესტრის განმავლობაში აგფ–ინჰიბიტორების ზემოქმედების შემდეგ ტერატოგენურობის რისკის შესახებ ეპიდემიოლოგიური მონაცემები არ არის საბოლოო; თუმცა, რისკის მცირე ზრდა არ არის გამორიცხული. თუნდაც, აგფ–ინჰიბიტორებით თერაპიის გაგრძელების აუცილებლობა. პაციენტები, რომლებიც ორსულობას გეგმავენ, უნდა გადავიდნენ ალტერნატიულ ანტიჰიპერტენზიულ მკურნალობაზე, რომელსაც გააჩნია დაწესებული უსაფრთხოების პროფილი ორსულობის დროს გამოყენებისთვის. ორსულობის დიაგნოზირებისას, აგფ–ინჰიბიტორებით მკურნალობა დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს და, საჭიროების შემთხვევაში, უნდა დაიწყოს ალტერნატიული თერაპია.

მეორე და მესამე ტრიმესტრების დროს აგფ–ინჰიბიტორებით თერაპია ცნობილია, როგორც ადამიანის ფეტოტოქსიკურობაზე ინდუცირების მომხდენი (თირკმლის ფუნქციის დაქვეითება, ოლიგოჰიდრამნიოსი, თავის ქალას ძვლების ოსიფიკაციის შენელება) და ნეონატალური ტოქსიკურობა (თირკმლის უკმარისობა, ჰიპოტენზია, ჰიპერკალიემია). (იხ. პუნქტი 5.3.) იმ შემთხვევაში, თუ აგფ–ინჰიბიტორების ზემოქმედება მოხდა ორსულობის მეორე ტრიმესტრიდან, თირკმლის ფუნქციის და თავის ქალას ულტრაბგერითი შემოწმება რეკომენდებულია.

ჩვილები, რომელთა დედები იღებდნენ აგფ–ინჰიბიტორებს, უნდა იმყოფებოდნენ დაკვირვების ქვეშ ჰიპოტენზიის არსებობის საგანზე (იხ. პუნქტები 4.3 და 4.4.)

ლაქტაცია

შეზღუდული ფარმაკოკინეტიკური მონაცემები დედის რძეში, აჩვენებს კაპტოპრილის ძალიან დაბალ კონცენტრაციას (იხ. პუნქტი 5.2). მიუხედავად იმისა, რომ ეს კონცენტრაცია კლინიკურად არარელევანტურია, კაპტოპრილის გამოყენება ლაქტაციის დროს არ არის რეკომენდებული დღენაკლული ჩვილების მხრივ და მშობიარობიდან პირველი კვირის განმავლობაში, რადგან შესაძლოა განვითარდეს გულ-სისხლძარღვთა და თირკმლის მხრივ დაავადებები, და რადგან არასაკმარისია კლინიკური გამოცდილება.

უფრო დიდი ასაკის ჩვილების შემთხვევაში, ლაქტაციის პერიოდში მყოფი დედების მიერ კაპტოპრილის გამოყენება შესაძლებელია, თუ ეს მკურნალობა წარმოადგენს აუცილებლობას დედისთვის და ამასთანავე უნდა მოხდეს ჩვილზე დაკვირვება გვერდითი ეფექტების მხრივ.

4.7 გავლენა ავტომობილის და სხვა მანქანა-დანადგარების მართვის უნარზე

სხვა ანტიჰიპერტენზური საშუალებების მსგავსად, კაპტოპრილმა შესაძლებელია გამოიწვიოს მანქანის მართვის და გამოყენების უნარის დაქვეითება, მაგ. მკურნალობის დასაწყისში ან დოზის ცვლილების შემთხვევაში, და ასევე ალკოჰოლთან ერთად მიღებისას, მაგრამ ეს შედეგები ინდივიდუალურია.

4.8 არასასურველი ეფექტები

გვერდითი მოვლენები კლასიფიცირდება სიხშირით, ყველაზე ხშირი პირველად, შემდეგი კონვენციის მიხედვით:

ძალიან ხშირი (>1/10);

ხშირი (>1/100 დან <1/10);

არა ხშირი (>1/1,000 <1/100-მდ);

იშვიათი (>1/10,000 <1/1,000-მდე);

ძალიან იშვიათი (<1/10,000);

კაპტოპრილით და/ან აგფ ინჰიბიტორებით მკურნალობის დროს გამოვლენილი გვერდითი ეფექტები მოიცავს:

სისხლისა და ლიმფური სისტემის მხრივ

ძალიან იშვიათად: ნეუტროპენია/აგრანულოციტოზი, პანციტოპენია (იხ. ნაწილი 4.4), განსაკუთრებით თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებისათვის (იხ.ნაწილი 4.4), ანემია (მათ შორის აპლასტიკური და ჰემოლიტური), თრომბოციტოპენია, ლიმფადენოპათია, ეოზინოფილია, აუტოიმუნური დაავადებები და/ან დადებითი ANA ტიტრები.

მეტაბოლიზმის და კვების მხრივ დარღვევები

იშვიათი: ანორექსია

ძალიან იშვიათი: ჰიპერკალიემია, ჰიპოგლიკემია (იხ. ნაწილი 4.4)

ფსიქიატიული დარღვევები

ხშირი: ძილის მხრივ დარღვევები

ძალიან იშვიათი: დაბნეულობა, დეპრესია

ნერვული სისტემის მხრივ დარღვევები

ხშირი: გემოვნების ცვლილება, თავბრუსხვევა

იშვიათი: ძილიანობა, თავის ტკივილი და პარესთეზია

ძალიან იშვიათი: ცერებროვასკულარული დარღვევები, მათ შორის ინსულტი და სინკოპე

თვალის მხრივ დარღვევები

ძალიან იშვიათი: დაბირული მხედველობა

კარდიალური დარღვევები

არა ხშირი: ტაქიკარდია ან ტაქიარითმია, სტენოკარდია, გულისცემის აჩქარება

ძალიან იშვიათი: გულისცემის შეჩერება, კარდიოგენური შოკი

ვასკულარული დარღვევები

არა ხშირი: ჰიპოტენზია (იხ. პუნქტი 4.4), რეინოს სინდრომი, სიწითლე, სიფერმკთალე

რესპირატორული, თორაკიული და მედიასტინალური დარღვევები

ხშირი: მშრალი, გამაღიზიანებელი (არა-პროდუქტიული) ხველა (იხ. ნაწილი 4.4) და დისპნოე

ძალიან იშვიათი: ბრონქოსპაზმი, რინიტი, ალერგიული ალვვეოლიტი/ეოზინოფილური პნევმონია

გასტროინტესტინალური ტრაქტის მხრივ

ხშირი: გულისრევა, ღებინება, კუჭის გაღიზიანება, მუცლის ტკივილი, დიარეა, ყაბზობა, პირის სიმშრალე

იშვიათი: სტომატიტი/აფთოზური წყლულები

ძალიან იშვიათი: გლოსიტი, პეპტიური წყლული, პანკრეტიტი

ჰეპატობილიარული დარღვევები

ძალიან იშვიათი: ღვიძლის ფუნქციის დაქვეითება და ქოლესტაზი (სიყვითლის ჩათვლით), ჰეპატიტი ნეკროზის ჩათვლით, ღვიძლის ფერმენტების და ბილირუბინის დონის მომატება

კანისა და კანქვეშა ქსოვილის დარღვევები

ხშირი: ქავილი გამონაყრით ან მის გარეშე, გამონაყარი და ალოპეცია

არა ხშირი: ანგიოედემა (იხ. პუნქტი 4.4)

ძალიან იშვიათი: ურტიკარია, სტივენ-ჯონსის სინდრომი, პოლიმორფული ერითემა, ფოტომგრძნობელობა, ერითროდერმა, პემფიგუსი და ექსფოლიატური დერმატიტი

ძვალ-კუნთოვანი და სახსრების ქსოვილის მხრივ დარღვევები

ძალიან იშვიათი: მიალგია, ართრალგია

თირკმლის და საშარდე სისტემის მხრივ დარღვევები

იშვიათი: თირკმელების ფუნქციის დარღვევები თირკმლის უკმარისობის ჩათვლით, პოლოურია, ოლიგურია, შარდის გამოყოფის სიხშირის მომატება

ძალიან იშვიათი: ნეფროზული სინდრომი

რეპროდუქციული სისტემის და მკერდის მხრივ დარღვევები

ძალიან იშვიათი: იმპოტენცია, გინეკომასტია

ზოგადი დარღვევები და შეყვანის ადგილის მდგომარეობა

არახშირი: ტკივილი გულ-მკერდის არეში, დაღლილობა, სისუსტე

ძალიან იშვიათი: ცხელება

კვლევები

ძალიან იშვიათად: პროტეინურია, ეოზინოფილია, შრატში კალიუმის კონცენტრაციის დონის მომატება, შრატში ნატრიუმის დონის შემცირება, BUN-ის მომატება, შრატის კრეატინინი და შრატის ბილირუბინი, ჰემოგლობინის ჰემატოკრიტის შემცირება, ლეიკოციტები, თრომბოციტები, ANA-ს დადებითი ტიტრი, ერითროციტების მაჩვენებელების დაქვეითება.

შეტყობინება მოსალოდნელი გვერდითი ეფექტების შესახებ

სამედიცინო პრეპარატის ავტორიზაციის შემდეგ საეჭვო გვერდითი რეაქციების შესახებ შეტყობინების გაკეთება მნიშვნელოვანია. ეს საშუალებას იძლევა სამედიცინო პრეპარატის სარგებლის/რისკის ბალანსის მუდმივ მონიტორინგს. ჯანდაცვის თანამშრომლებს სთხოვენ აცნობონ ნებისმიერი საჭვო გვერდითი რეაქციის შესახებ შეტყობინების ეროვნული სისტემის საშუალებით.

4.9 დოზის გადაჭარბება

დოზის გადაჭარბების ნიშნები არის: მწვავე ჰიპოტენზია, შოკი, ბრადიკარდია, ელექტროლიტური დისბალანსი, თირკმლის უკმარისობა.

თუ მედიკამენტი მიიღება პერორალურად, შეწოვის თავიდან ასაცილებლად უნდა იქნას მიღებული ზომები (მაგ. კუჭის ამორეცხვა, შემწოვი საშუალებებბის და ნატრიუმის სულფატის მიღება, მიღებიდან 30 წუთის განმავლობაში) და აღმოფხვრა უნდა მოხდეს შეყვანიდან უახლოეს პერიოდში. ჰიპოტენზიის განვითარებისას, პაციენტი უნდა მოთავსდეს შოკურ მდგომარეობაში და დაუყონებლივ მიეცეს ნატრიუმის ქლორიდი და მოხდეს დამატება. შესაძლებელია ანგიოტენზინ II-ით მკურნალობის განხილვა. ბრადიკარდიის ან ფართო ვაგინალური რეაქციების მკურნალობა უნდა ჩატარდეს ატროპინის დანიშვნის გზით. კარდიოსტიმულატორის თერაპიის შესაძლო განხილვა. კაპტოპრილის გამოდევნა შესაძლებელია ჰემოდიალიზით

5. ფარმაკოლოგიური თვისებები

5.1 ფარმაკოდინამიკური თვისებები

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი: აგფ ინჰიბიტორი,

ათქ კოდი C09BA01

მოქმედების მექანიზმი

კაპტოპრილი არის მაღალი სპეციფიკაციის მქონე კონკურენტული ანგიოტენზინ I-ის გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორი (აგფ ინჰიბიტორი).

აგფ ინჰიბიტორის სასარგებლო ეფექტი ვლინდება პლაზმაში რენინის ანგიოტენზინ-ალდოსტერონის სისტემის დათრგუნვის მთავარ შედეგად. რენინი, ენდოგენური ფერმენტი, სინთეზირებული თირკმელების საშუალებით, ცირკულაციაში გამოთავისუფლდება, სადაც იგი პასუხისმგებელია ანგიოტენზინოგენის გარდაქმაზე ანგიოტენზინ I-ად, არააქტიურ დეკაპეპტიდად. შემდეგ ანგიოტენზინ I გარდაიქმნება ანგიოტენზინ II-ად ანგიოტენზინის გარდამქმნელ ინჰიბიტორის საშუალებით, პეპტიდილ-დიპეპტიდაზით. ანგიოტენზინ II წარმოადგენს ძლიერ ვაზოკონსტრუქციურ საშუალებას, რომელიც პასუხისმგებელია არტერიული ვაზოკონსტრუქციაზე, სანამ არტერიული წნევა ისევ იმატებს და ასტიმულირებს ალდესტერონის სეკრეციას თირკმელზედა ჯირკვლის საშუალებით. აგფ-ს ინჰიბირება იწვევს ანგიოტენზინ II-ის პლაზმური კონცენტრაციის შემცირებას, და აღნიშნული, თავის მხრივ ამცირებს ვაზოპრესულ მოქმედებას, და ასევე ამცირებს ალდოსტერონის სეკრეციას. თუმცა ბოს ნახსენები უმნიშვნელოა, მან მაინც შესაძლებელია გამოიწვიოს შრატში კალიუმის დონის მცირედ მომატება, ნატრიუმის და სითხის დონის შემცირებასთან ერთად. პლაზმური რენინის აქტიურობა იზრდება, როგორც რენინის სეკრეციაზე ანტიოტენზინ II-ის უარყოფითი უკუკავშირის დანაკარგი.

გარდამქმნელი ფერმენტი ასევე პასუხისმგებელია კინინის პეპტიდის, ბრადიკინინის დაშლას, რაც არის ძლიერი ვაზოდილატორი, არა-აქტიურ მეტაბოლიტში. ამიტომ აგფ ინჰიბირება იწვევს ცირკულაციის და ადგილობრივი კალილრეინ-კინინის სისტემის აქტივობის გაზრდას, რაც პასუხს აგებს პერიფერიული ვაზოდილაციაზე პროსტაგლანდინის სისტემის აქტივაციის გზით. აღნიშნულმა მექანიზმმა სეიძლება იმოქმედოსაგფ-ინჰიბიტორების ანტიჰიპერტენზიულ ეფექტზე და გამოიწვიოს ზოგიერთი გვერდითი ეფექტი

ფარმაკოდინამიკური ეფექტი

ატრერიული წნევის დამაქვეითებელი ეფექტი, ჩვეულებრივ ვლინდება კაპტოპრილის ერთჯერადი დოზის მიღებიდა სულ მცირე 60-90 წუთის შემდეგეფექტის ხანგრძლივობა დოზა-დამოკიდებულია. არტერიული წნევის დაქვეითება შეიძლება იყოს პროგრესული, და აქსიმალური თერაპიული ეფექტის მისაღწევად შეიძლება საჭირო გახდეს რამდენიმე კვირიანი მკურნალობა. კაპტოპრილის და თიაზიდის-ტიპის შარდმდენის ჰიპოტენზიური ეფექტი დამატებითია

კაპტოპრილი არტერიული წნევის სემცირებას იწვევს ფეხზე მყოფ და გულაღმა მწოლიარე მდგომარეობაში, ჰიპერტონიკ პაციენტებში, და არ იწვევს გულისცემის რაოდენობის კომპენსატორულ მატებას და წყლის ან ნატრიუმის შეკავებას.

ჰემოდინამიკური კვლევებით ვლინდება, რომ კაპტოპრილი იწვევს პერიფერიული არტერიული რეზისტენტულობის მნიშვნელოვნად დაქვეითებას. როგორც წესი, თირკმლისმიერი პლაზმის ნაკადი და გლამურული ფილტრაციის სიჩქარე კლინიკურად რჩება უცვლელი. არტერიული წნევის შემცირება პაციენტების უმრავლესობისთვის გამოვლინდა კაპტოპრილის პერორალურად მიღების შემდეგ 15-30 წუთის განმავლობაში, როდესაც მაქსიმალური ეფექტი მიიღწევა 60-90 წუთის შემდეგ. როგორც წესი, არტერიული წნევის მაქსიმალურად შემცირება, შეიძლება გამოვლინდეს კაპტოპრილის განსაზღვრული დოზის მიღებიდან 3-4 კვირის შემდეგ.

რეკომენდებული დღიური დოზის შემთხვევაში, ენტიჰიპერტენზიური ეფექტი ნარჩუნდება ხანგრძლივი დროით თერაპიის დროს. კაპტოპრილის მიღების უეცარმა შეწყვეტა არ იწვევს არტერიული წნევის უეცარ მომატებას (უკუეფექტი)

კაპტოპრილით მკურნალობა იწვევს ასევე მარცხენა პარკუჭის ჰიპერტროფიის შემცირებას

გულის უკმარისობის მქონე პაციენტებში ჩატარებული ჰემოდინამიკური კვლევებით ვლინდება, რომ კაპტოპრილი იწვევს პერიფერიული სისტემური რეზისტენტულობის შემცირებას, ასევე ვენური მოცულობის ზრდას. აღნიშნული იწვევს კარდიალური დატვირთვის (პარკუჭის შემავსებელი წნევის შემცირება) შემცირებას. გარდა ამისა, კაპტოპრილით მკურნალობის დროს გამოვლინდა კარდიალური გამოფეთქვის,ინსულტის დროს გულის მუშაობის ინდექსის და ფიზიკური აქტივობის ატანის დრო

კლინიკური ეფექტურობა და უსაფრთხოება

პლაცებო-კონტროლირებადი დიდი კვლევა, რომელიც მოიცავს მიოკარდიუმის ინფარქტის შემდეგ მარცხენა პარკუჭის დისფუნქციის მქონე პაციენტებს (LVEF <40%), ცხადყო, რომ კაპტოპრილმა (რომელიც მიიღეს ინფარქტიდან მე -3 და მე -16 დღემდე) გაახანგრძლივა გადარჩენთა მაჩვენებელი და შეამცირდა გულ-სისხლძარღვთა დისფუნქციით გამოწვეული სიკვდილიანობა. ეს უკანასკნელი ვლინდება გულის სიმპტომური უკმარისობის დაგვიანებით განვითარებით, აგრეთვე აუცილებელი ჰოსპიტალური დაშვების შემცირებით, პაციენტებში, რომლებიც განიცდიან გულის უკმარისობას, პლაცებოსთან შედარებით. გარდა ამისა, კაპტოპრილმა, პლაცებოსგან განსხვავებით, ასევე გამოიწვია ინფარქტის განმეორებით წარმოქმნის და / ან გულის რევასკულარიზაციის ინტერვენციების შემცირება და / ან დამატებითი მედიკამენტების საჭიროება, მაგალითად, შარდმდენები და / ან დიგიტალიების ან მსგავნი მედიკამენტების დოზის გაზრდა.

რეტროსპექტული ანალიზით დადგინდა, რომ კაპტოპრილი ამცირებს ინფარქტის განმეორებითობას, აგრეთვე რევასკულარიზაციის ინტერვენციების აუცილებლობას (არც კვლევის ძირითადი კრიტერიუმები).

პლაცებო-კონტროლირებადი შემდეგი კვლევებით, რომელიც მოიცავს მიოკარდიუმის ინფარქტის მქონე პაციენტებს, აჩვენა, რომ კაპტოპრილი (მიღებული ინფარქტიდან 24 საათის განმავლობაში, ერთი თვის განმავლობაში) 5 კვირის შემდეგ მნიშვნელოვნად ამცირებს მთლიან სიკვდილიანობას, პლაცებოსთან შედარებით. კაპტოპრილის სარგებელი საერთო სიკვდილიანობის მიხედვით ჯერ კიდევ ვლინდებოდა ერთი წლის შემდეგ. მკურნალობის პირველ დღეს არ იყო დაფიქსირებული არასასურველი რეაქციების ფაქტები სიკვდილიანობასთან დაკავშირებით.

კაპტოპრილის კარდიოპროტექტორული მოქმედება შეიძლება გამოვლინდეს ინფარქტის შემდგომი პერიოდის განმავლობაში, განურჩევლად პაციენტის ასაკისა თუ სქესის, ინფარქტის არეალის ან თანმდევი მკურნალობისგან იმ თერაპიით, რომელიც დადასტურებულია, რომ ეფექტურია (თრომბოლიზური ნივთიერებები, ბეტა ბლოკატორები და აცეტილსალიცილის მჟავა).

ორი რანდომიზებული, კონტროლირებადი კვლევა (ONTARGET (ჩატარდა მხოლოდ Telmisartan-ით და Ramipril Global Endpoint კვლევასთან ერთად) და VA NEPHRON-D (ვეტერანთა საქმეების ნეფროპათია დიაბეტში)) ჩატარდა ACE- ინჰიბიტორების და ანგიოტენზინთან II რეცეპტორების ბლოკატორებთან კომბინაციაში.

ONTARGET იყო კვლევა, რომელიც ჩატარდა პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ გულ-სისხლძარღვთა ან ცერებროვასკულური ანამნეზური დაავადება, ან შაქრიანი დიაბეტი ტიპი 2, რომელსაც საბოლოოდ იწვევს ორგანოს დაზიანება. VA NEPHROND იყო კვლევა იმ პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ტიპი 2 შაქრიანი დიაბეტი და დიაბეტური ნეფროპათია

ამ კვლევებმა არ აჩვენა მნიშვნელოვანი სასარგებლო ეფექტი თირკმლის ან / და კარდიოვასკულურ შედეგებზე და სიკვდილიანობაზე, ხოლო ჰიპერკალემიის, თირკმელების მწვავე დაზიანების ან / და ჰიპოტენზიის გაზრდილი რისკი გამოვლინდა მონოთერაპიის შემთხვევაში. მათი მსგავსი ფარმაკოდინამიკური თვისებების გათვალისწინებით, ეს შედეგები ასევე აქტუალურია სხვა აგფ ინჰიბიტორებისა და ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორებისთვის.

აქედან გამომდინარე, აგფ-ინჰიბიტორების და ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორები არ უნდა გამოიყენებოდეს ერთდროულად პაციენტებში დიაბეტური ნეფროპათია.

ALTITUDE (Aliskiren– ის კვლევა ტიპი 2 დიაბეტი, კარდიოვასკულარული და თირკმლების დაავადებების ბოლო წერტილების გამოყენებით) იყო კვლევა, რომელიც მიზნად ისახავს ACE-ინჰიბიტორის ან ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორის სტანდარტულ თერაპია ალისკირენის დამატებით სარგებელს, ტიპი2 დიაბეტის და ქრონიკული თირკმელების დაავადების, გულ-სისხლძარღვთა დაავადების, ან ორივე დაავადების მქონე პაციენტებისათვის. კვლევა შეწყდა ადრეულ ეტაპზე, უარყოფითი შედეგების გაზრდილი რისკის გამო. კარდიოვასკულარული კვდომა და ინსულტი, ორივე გვერდითი ეფექტის გამოვლენის რისკი ხშირი იყო ალისკირინის ჯგუფში, ვიდრე პლაცებო ჯგუფში და გვერდითი მოვლენები (ჰიპერკალემია, ჰიპოტენზია და თირკმლის დისფუნქცია) უფრო ხშირად აღინიშნებოდა ალისკირენის ჯგუფში, ვიდრე პლაცებო ჯგუფში.

ტიპი I დიაბეტის მქონე პაციენტებში, დიაბეტური ნეფროპათია

პლაცებო-კონტროლირებადი, მულტიცენტრული, ორმაგად ბრმა კლინიკური კვლევით ვლინდება, რომ კაპტოპრილი, პლაცებოსთან შედარებით, მნიშვნელოვნად ახანგრძლივებს ინტერვალს (დაახლოებით 51%) პროტეინურიასთან ერთად ჰიპერტენზით ან მის გარეშე ინსულინზე დამოკიდებული ტიპის I დიაბეტის მქონე პაციენტებში, საწყისი კრეატინინის კონცენტრაციის გაორმაგება, (არტერიული წნევის კონტროლისთვის დაშვებულია სხვა ანტიჰიპერტენზიული საშუალებებით კომბინირებული თერაპია). თირკმლის ტერმინალური უკმარისობა (დიალიზი, ტრანსპლანტაცია) ან კვდომა მნიშვნელოვნად ნაკლებად ვლინდება კაპტოპრილის მკურნალობის დროს, პლაცებოსთან შედარებით (51%).

კაპტოპრილი, რომელსაც მიირება ორ წელზე მეტი ხნის განმავლობაში, ამცირებს ალბუმინის ექსკრეციას შაქრიანი დიაბეტის მქონე პაციენტებში. კაპტოპრილით მკურნალობის დროს არტერიული წნევის შემცირებასთან დაკავშირებული სარგებლის გარდა, კაპტოპრილი ასევე ინარჩუნებს თირკმლის ფუნქციას.

5.2 ფარმაკოკინეტიკური თვისებები

შეწოვა და განაწილება

კაპტოპრილი არის პერორალურად მისაღები ეფექტური ნივთიერება, რომელიც ეფექტურობისათვის არ საჭიროებს ბიოტრანსფორმაციას. საშუალო მინიმალური შეწოვა დაახლოებით 75% -ს შეადგენს. პლაზმის პიკური კონცენტრაცია მიიღწევა 60-90 წუთში. გასტროინტესტინალურ ტრაქტში საკვები ამცირებს შეწოვას დაახლოებით 30-40% -ით. მოცირკულირე პრეპარატის დაახლოებით 25-30% მიეკუთვნება პლაზმის ცილებს.

ცხოველებზე ჩატარებული კვლევებით დასტურდება, რომ კაპტოპრილი არ კვეთს ჰემატოენცეფალიურ ბარიერს რაიმე მნიშვნელოვანი ზომით

ბიოტრანსფორმაცია და ელიმინაცია

სისხლში უცვლელი კაპტოპრილის პლაზმური ელიმინაციის ნახევარგამოყოფის პერიოდი შეადგენს დაახლოებით 2 საათს. აბსორბირებული დოზის 95% -ზე მეტი გამოიყოფა შარდში 24 საათში; 40-50% უცვლელი ნივთიერებაა, ხოლო დანარჩენი არააქტიური დისულფიდური მეტაბოლიტებია (კაპტოპრილის დისულფიდი და კაპტოპრილი ცისტეინის დისულფიდი). თირკმლის ფუნქციის დაქვეითებამ შეიძლება გამოიწვიოს მედიკამენტის აკუმულირება. აქედან გამომდინარე თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში უნდა შემცირდეს მისაღები დოზა და/ან დოზებს შორის ინტერვალი უნდა გახანგრძლივდეს (იხ. პუნქტი 4.2)

ლაქტაცია

12 ქალში ჩატარებული კვლევის შედეგად,რომლებიც 100 მგ კაპტოპრილს პერორალურად ღებულობდნენ დღეში სამჯერ, რძის საშუალო პიკური დონე იყო 4.7 μg / L და გამოვლინდა დოზის მიღებიდან 3.8 საათში. ამ მონაცემებზე დაყრდნობით, მეძუძური ჩვილისთვის მაქსიმალური სადღეღამისო რაოდენობა დედების დღიური დოზის 0.002% -ზე ნაკლებია.

5.3 უსაფრთხოების პრეკლინიკური მონაცემები

კაპტოპრილთან დაკავშირებით ცხოველებზე ჩატარებულმა კვლევებმა ორგანოგენეზის დროს არ აჩვენა ტერატოგენური ეფექტი. თუმცა, რამოდენიმე სახეობაში კაპტოპრილმა გამოიწვია ნაყოფის ტოქსიურობა, მათ შორის ნაყოფის სიკვდილიანობა ორსულობის ბოლო პერიოდში, ზრდის შეფერხება, მშობიარობის შემდგომი კვდომა ვირთაგვებში. უსაფრთხოების ფარმაკოლოგიის, ქრონიკული ტოქსიკურობის, გენოტოქსიკურობისა და კანცეროგენურობის შესახებ სტანდარტულ კვლევებში პრეკლინიკური მონაცემებით არ ვლინდება რაიმე რისკი ადამიანებისათვის.