კლოპიქსოლი დეპო 200მგ/1მლ #10ა

Core SPC

კლოპიქსოლი® დეპო 200 500 mg/ml

პროდუქტის სუმარული მახასიათებლები (SUMMARY OF PRODUCT CHARACTERISTICS)

1. სამკურნალო საშუალების დასახელება

კლოპიქსოლი® დეპო 200 მგ/მლ საინექციო ხსნარი.

კლოპიქსოლი® დეპო 500 მგ/მლ საინექციო ხსნარი.

2. თვისებრივი და რაოდენობრივი შემადგენლობა

ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატი 200 მგ/მლ.

ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატი 500 მგ/მლ.

შემავსებლების სრული ჩამონათვალისთვის იხილეთ 6.1 პუნქტი.

3. ფარმაცევტული ფორმა

საინექციო ხსნარი.

200 მგ/მლ: გამჭვირვალე, მოყვითალო ზეთი, პრაქტიკულად ნაწილაკებისგან თავისუფალი.

500 მგ/მლ: გამჭვირვალე, ყვითელი ზეთოვანი სითხე, პრაქტიკულად ნაწილაკებისგან თავისუფალი.

4. კლინიკური მახასიათებლები

4.1 თერაპიული ჩვენებები

შიზოფრენიის და სხვა ფსიქოზების შემანარჩუნებელი მკურნალობა, განსაკუთრებით ისეთი სიმპტომებით, როგორიცაა ჰალუცინაციები, ბოდვები და აზროვნების დარღვევები, აგზნებადობასთან, მოუსვენრობასთან, მტრულ განწყობასთან და აგრესიულობასთან ერთად.

4.2 დოზირება და მიღების წესი

დოზირება მოზრდილები

დოზირება და ინექციებს შორის ინტერვალი ინდივიდუალურად უნდა დარეგულირდეს პაციენტის მდგომარეობის მიხედვით. ეს უნდა მოხდეს ფსიქოზური სიმპტომების მაქსიმალური დათრგუნვის მისაღწევად მინიმალური გვერდითი მოვლენებით.

ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატი 200 მგ/მლ

შემანარჩუნებელი მკურნალობის დროს დოზირების დიაპაზონი ჩვეულებრივ შეადგენს 200-400 მგ-ს (1-2 მლ) ყოველ მეორედან მეოთხე კვირამდე.

ზოგიერთ პაციენტს შეიძლება დასჭირდეს უფრო მაღალი დოზები ან დოზებს შორის უფრო მოკლე ინტერვალები. 2 მლ-ზე მეტი ინექციის მოცულობა უნდა გადანაწილდეს 2 ინექციის ადგილას.

თუ საჭიროა 200 მგ/მლ ხსნარის 2-3 მლ-ზე მეტი მოცულობა, უპირატესობა უნდა მიენიჭოს უფრო კონცენტრირებულ ხსნარს (ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატი 500 მგ/მლ).

ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატი 500 მგ/მლ

250-750 მგ (½-1½ მლ) ყოველ ერთ-ოთხ კვირაში.

პრეპარატის პერორალური ზუკლოპენტიქსოლიდან ან ზუკლოპენტიქსოლის აცეტატიდან კუნთშიდა მიღებისას შეცვლისას. ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატით შემანარჩუნებელი მკურნალობისთვის უნდა იქნას გამოყენებული შემდეგი რეკომენდაციები:

1) ზუკლოპენტიქსოლიდან პერორალური მიღების შემდეგ ზუკლოპენტიქსოლ დეკანოატზე გადასვლა

x მგ პერორალურად დღეში, რაც შეესაბამება 8 მგ დეკანოატს ყოველ 2 კვირაში.

x მგ პერორალურად დღეში, რაც შეესაბამება 16 მგ დეკანოატს ყოველ 4 კვირაში.

პირველი ინექციიდან პირველი კვირის განმავლობაში ზუკლოპენტიქსოლის მიღება უნდა გაგრძელდეს, მაგრამ შემცირებული დოზით.

2) ზუკლოპენტიქსოლის აცეტატიდან ზუკლოპენტიქსოლ დეკანოატზე გადასვლა

ზუკლოპენტიქსოლის აცეტატის (ბოლო) ინექციასთან (100 მგ) პარალელურად, კუნთში უნდა შეიყვანოთ 200-400 მგ (1-2 მლ) ზუკლოპენტიქსოლ დეკანოატი 200 მგ/მლ და გაიმეოროთ ყოველ 2 კვირაში. შესაძლოა საჭირო გახდეს უფრო მაღალი დოზები ან უფრო მოკლე ინტერვალები. ზუკლოპენტიქსოლის აცეტატი და ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატი შეიძლება შეერიოს შპრიცში და გაკეთდეს ერთი ინექციის სახით (თანაინექცია).

პაციენტებმა, რომლებიც სხვა დეპო პრეპარატებიდან გადადიან, უნდა მიიღონ დოზა შემდეგი თანაფარდობით: 200 მგ ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატი, რაც ექვივალენტურია 25 მგ ფლუფენაზინის დეკანოატის, 40 მგ ცის(Z)-ფლუპენტიქსოლის დეკანოატის ან 50 მგ ჰალოპერიდოლის დეკანოატის.

ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატის შემდგომი დოზები და ინექციებს შორის ინტერვალი უნდა დარეგულირდეს პაციენტის რეაქციის მიხედვით.

ხანდაზმული პაციენტები

ხანდაზმული პაციენტები უნდა იღებდნენ დოზირების დიაპაზონის ქვედა ზღვარს.

ბავშვები

კლოპიქსოლ დეპოს გამოყენება ბავშვებში არ არის რეკომენდებული კლინიკური გამოცდილების არარსებობის გამო.

თირკმლის ფუნქციის დაქვეითება

კლოპიქსოლ დეპოს მიღება შესაძლებელია ჩვეულებრივი დოზებით თირკმლის ფუნქციის დაქვეითების მქონე პაციენტებისთვის.

ღვიძლის ფუნქციის დაქვეითება

სასურველია დოზირების სიფრთხილე და, თუ შესაძლებელია, სისხლის შრატში დონის განსაზღვრა.

მიღების წესი

კლოპიქსოლ დეპო შეჰყავთ კუნთშიდა ინექციით დუნდულა კუნთის ზედა გარეთა კვადრანტში. 2 მლ-ზე მეტი ინექციის მოცულობა უნდა გადანაწილდეს 2 ინექციის ადგილას. ადგილობრივი ტოლერანტობა კარგია.

4.3 უკუჩვენებები

მომატებული მგრძნობელობა აქტიური ნივთიერების ან 6.1 პუნქტში ჩამოთვლილი რომელიმე დამხმარე ნივთიერების მიმართ.

სისხლის მიმოქცევის კოლაფსი, ნებისმიერი მიზეზით გამოწვეული ცნობიერების დონის დაქვეითება (მაგ., ალკოჰოლით, ბარბიტურატებით ან ოპიატებით ინტოქსიკაცია), კომა.

4.4 გამოყენებისას განსაკუთრებული გაფრთხილებები და უსაფრთხოების ზომები

ნებისმიერი ნეიროლეფსიური საშუალების გამოყენებისას არსებობს ავთვისებიანი ნეიროლეფსიური სინდრომის (ჰიპერთერმია, კუნთების რიგიდობა, ცნობიერების ცვალებადი ცვლილება, ავტონომიური ნერვული სისტემის არასტაბილურობა) განვითარების შესაძლებლობა. რისკი შესაძლოა უფრო მაღალი იყოს უფრო ძლიერი აგენტების გამოყენებისას. ფატალურ შემთხვევებს შორის ჭარბად არიან წარმოდგენილნი პაციენტები, რომლებსაც აქვთ უკვე არსებული ორგანული ტვინის სინდრომი, გონებრივი ჩამორჩენილობა და ოპიატებისა და ალკოჰოლის ბოროტად გამოყენება.

მკურნალობა: ნეიროლეფსიური საშუალების მიღების შეწყვეტა. სიმპტომური მკურნალობა და ზოგადი დამხმარე ზომების გამოყენება. დანტროლენი და ბრომოკრიპტინი შეიძლება სასარგებლო იყოს.

სიმპტომები შეიძლება გაგრძელდეს პერორალური ნეიროლეფსიური საშუალების მიღების შეწყვეტიდან ერთ კვირაზე მეტ ხანს და გარკვეულწილად უფრო დიდხანს, როდესაც ეს დაკავშირებულია პრეპარატების დეპო ფორმებთან.

ექსტრაპირამიდული რეაქციები შეიძლება განვითარდეს, განსაკუთრებით ინექციიდან პირველი რამდენიმე დღის განმავლობაში და მკურნალობის ადრეულ ფაზაში. შემთხვევათა უმეტესობაში, ამ გვერდითი მოვლენების დამაკმაყოფილებლად კონტროლი შესაძლებელია დოზის შემცირებით და/ან ანტიპარკინსონური პრეპარატების გამოყენებით. ანტიპარკინსონური პრეპარატების რუტინული პროფილაქტიკური გამოყენება არ არის რეკომენდებული. ანტიპარკინსონური პრეპარატები არ ამსუბუქებენ გვიან დისკინეზიას და შეიძლება გაამწვავონ იგი. რეკომენდებულია დოზის შემცირება ან, თუ შესაძლებელია, ზუკლოპენტიქსოლით თერაპიის შეწყვეტა. მუდმივი აკატიზიის დროს შეიძლება სასარგებლო იყოს ბენზოდიაზეპინი ან პროპრანოლოლი.

დისფაგია შეიძლება განვითარდეს ექსტრაპირამიდული სიმპტომების, ასევე სიალორეის, სედაციის და ნეიროლეფსიური ავთვისებიანი სინდრომის ფონზე და შეიძლება გამოიწვიოს სიცოცხლისთვის საშიში გართულებები, როგორიცაა ასპირაციული პნევმონია და დახრჩობა.

სხვა ნეიროლეფსიური საშუალებების მსგავსად, ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული ორგანული ტვინის სინდრომის, კრუნჩხვების და ღვიძლის დაავადების შორსწასული სტადიის მქონე პაციენტებში.

როგორც აღწერილია სხვა ფსიქოტროპული პრეპარატების შემთხვევაში, ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატმა შეიძლება შეცვალოს ინსულინისა და გლუკოზის რეაქციები, რაც მოითხოვს დიაბეტით დაავადებულ პაციენტებში ანტიდიაბეტური თერაპიის კორექტირებას.

ხანგრძლივი თერაპიის დროს, განსაკუთრებით მაღალ დოზებზე მყოფი პაციენტების მონიტორინგი და პერიოდული შეფასება უნდა მოხდეს იმის გადასაწყვეტად, შესაძლებელია თუ არა შემანარჩუნებელი დოზის შემცირება.

როგორც ანტიფსიქოზური საშუალებების თერაპიული კლასის სხვა პრეპარატების შემთხვევაში, ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატმა შეიძლება გამოიწვიოს QT ინტერვალის გახანგრძლივება. QT ინტერვალის მუდმივმა გახანგრძლივებამ შეიძლება გაზარდოს ავთვისებიანი არითმიების რისკი. ამიტომ, ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული მგრძნობიარე პირებში (ჰიპოკალიემიით, ჰიპომაგნიეზიით ან გენეტიკური წინასწარგანწყობით) და პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ გულ-სისხლძარღვთა დარღვევების ისტორია, მაგალითად, QT ინტერვალის გახანგრძლივება, მნიშვნელოვანი ბრადიკარდია (<50 დარტყმა წუთში), ბოლო დროს გადატანილი მწვავე მიოკარდიუმის ინფარქტი, არაკომპენსირებული გულის უკმარისობა ან გულის არითმია. სხვა ანტიფსიქოზურ საშუალებებთან ერთდროული მკურნალობა უნდა იქნას აცილებული (იხილეთ ნაწილი 4.5).

ანტიფსიქოზური პრეპარატების გამოყენებისას აღწერილია ვენური თრომბოემბოლიის (VTE) შემთხვევები. ვინაიდან ანტიფსიქოზური პრეპარატებით მკურნალობისას პაციენტებს ხშირად აღენიშნებათ ვენური თრომბოემბოლიის (VTE) შეძენილი რისკ-ფაქტორები, ზუკლოპენტიქსოლის აცეტატით მკურნალობის დაწყებამდე და მკურნალობის დროს უნდა განისაზღვროს VTE-ს ყველა შესაძლო რისკ-ფაქტორი და ჩატარდეს პრევენციული ზომები.

ანტიფსიქოზური საშუალებების, მათ შორის ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატის გამოყენებისას აღინიშნა ლეიკოპენია, ნეიტროპენია და აგრანულოციტოზი.

ხანგრძლივი მოქმედების დეპო ანტიფსიქოზური საშუალებები სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული მიელოსუპრესიული პოტენციალის მქონე სხვა მედიკამენტებთან კომბინაციაში, რადგან მათი ორგანიზმიდან სწრაფად გამოდევნა შეუძლებელია იმ პირობებში, როდესაც ეს შეიძლება საჭირო გახდეს.

ხანდაზმული ადამიანები

ცერებროვასკულური

დემენციის მქონე პოპულაციაში ზოგიერთი ატიპიური ანტიფსიქოზური საშუალების გამოყენებისას რანდომიზებულ, პლაცებო-კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში დაფიქსირდა ცერებროვასკულური გვერდითი მოვლენების დაახლოებით 3-ჯერ გაზრდილი რისკი. ამ გაზრდილი რისკის მექანიზმი უცნობია. სხვა ანტიფსიქოზური საშუალებების ან პაციენტთა სხვა პოპულაციების შემთხვევაში რისკის გაზრდა არ შეიძლება გამოირიცხოს. ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული ინსულტის რისკ-ფაქტორების მქონე პაციენტებში.

დემენციის მქონე ხანდაზმულებში სიკვდილიანობის გაზრდა

ორი დიდი დაკვირვებითი კვლევის მონაცემებმა აჩვენა, რომ დემენციის მქონე ხანდაზმულ ადამიანებს, რომლებიც მკურნალობენ ანტიფსიქოზური საშუალებებით, აქვთ სიკვდილის ოდნავ გაზრდილი რისკი იმათთან შედარებით, ვინც არ იღებს მკურნალობას. არ არსებობს საკმარისი მონაცემები რისკის ზუსტი სიდიდის ზუსტი შეფასებისთვის და გაზრდილი რისკის მიზეზი უცნობია.

ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატი არ არის ლიცენზირებული დემენციასთან დაკავშირებული ქცევითი დარღვევების სამკურნალოდ.

4.5 ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები

კომბინაციები, რომლებიც სიფრთხილის ზომებს მოითხოვს გამოყენებისას

ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატმა შეიძლება გააძლიეროს ალკოჰოლის სედატიური ეფექტი და ბარბიტურატების და სხვა ცნს-ის დამთრგუნველი საშუალებების ეფექტი.

ნეიროლეფსიურებმა შეიძლება გააძლიერონ ან შეამცირონ ანტიჰიპერტენზიული პრეპარატების ეფექტი; გუანეთიდინის და მსგავსი მოქმედი ნაერთების ანტიჰიპერტენზიული ეფექტი მცირდება.

ნეიროლეფსიურებისა და ლითიუმის ერთდროული გამოყენება ზრდის ნეიროტოქსიკურობის რისკს. ტრიციკლური ანტიდეპრესანტები და ნეიროლეფსიურები ურთიერთდამთრგუნველად ახდენენ ერთმანეთის მეტაბოლიზმს.

ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატმა შეიძლება შეამციროს ლევოდოპას ეფექტი და ადრენერგული პრეპარატების ეფექტი.

მეტოკლოპრამიდისა და პიპერაზინის ერთდროული გამოყენება ზრდის ექსტრაპირამიდული აშლილობის რისკს.

რადგან ზუკლოპენტიქსოლი ნაწილობრივ მეტაბოლიზდება CYP2D6-ით, ამ ფერმენტის დამთრგუნველი პრეპარატების ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს ზუკლოპენტიქსოლის კლირენსის შემცირება.

ანტიფსიქოზურ მკურნალობასთან დაკავშირებული QT ინტერვალის გახანგრძლივება შეიძლება გაამწვავოს სხვა პრეპარატების ერთდროულმა მიღებამ, რომლებიც ცნობილია, რომ მნიშვნელოვნად ზრდიან QT ინტერვალს. ასეთი პრეპარატების ერთდროული მიღება თავიდან უნდა იქნას აცილებული. შესაბამისი კლასები მოიცავს:

• Ia და III კლასის ანტიარითმული საშუალებები (მაგ. ქინიდინი, ამიოდარონი, სოტალოლი, დოფეტილიდი)

• ზოგიერთი ანტიფსიქოზური საშუალება (მაგ. თიორიდაზინი)

• ზოგიერთი მაკროლიდი (მაგ. ერითრომიცინი)

• ზოგიერთი ანტიჰისტამინური საშუალება (მაგ. ტერფენადინი, ასტემიზოლი)

• ზოგიერთი ქინოლონის ანტიბიოტიკი (მაგ. გატიფლოქსაცინი, მოქსიფლოქსაცინი)

ზემოთ მოცემული სია არ არის ამომწურავი და სხვა ცალკეული პრეპარატების მიღება, რომლებიც ცნობილია, რომ მნიშვნელოვნად ზრდიან QT ინტერვალს (მაგ. ცისაპრიდი, ლითიუმი), თავიდან უნდა იქნას აცილებული.

ელექტროლიტური დარღვევების როგორიცაა თიაზიდედიურეტიკა (ჰიპოკალიემია) გამომწვევი პრეპარატები, და ზუკლოპენტიქსოლის აცეტატის პლაზმური კონცენტრაციის გამზრდელი პრეპარატები, ასევე სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული, რადგან მათ შეუძლიათ გაზარდონ QT ინტერვალის გახანგრძლივების და ავთვისებიანი არითმიების რისკი (იხ. ნაწილი 4.4).

4.6 ფერტილობა , ორსულობა და ლაქტაცია

ორსულობა

ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატი არ უნდა იქნას გამოყენებული ორსულობის დროს, თუ პაციენტისთვის მოსალოდნელი სარგებელი არ აღემატება ნაყოფისთვის თეორიულ რისკს.

ახალშობილებს, რომლებიც ორსულობის მესამე ტრიმესტრში იღებენ ანტიფსიქოზურ საშუალებებს (მათ შორის ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატს), აქვთ გვერდითი რეაქციების, მათ შორის ექსტრაპირამიდული და/ან აბსტინენციის სინდრომის განვითარების რისკი, რომლებიც შეიძლება განსხვავდებოდეს სიმძიმით და ხანგრძლივობით მშობიარობის შემდეგ. არსებობს ცნობები აგზნების, ჰიპერტონიის, ჰიპოტონიის, ტრემორის, ძილიანობის, სუნთქვის დისტრესის ან კვების დარღვევის შესახებ. შესაბამისად, ახალშობილებს ყურადღებით უნდა იყვნენ დავაკვირდეთ.

ცხოველებზე ჩატარებულმა კვლევებმა აჩვენა რეპროდუქციული ტოქსიკურობა (იხ. ნაწილი 5.3).

ძუძუთი კვება

რადგან ზუკლოპენტიქსოლი დედის რძეში გვხვდება დაბალი კონცენტრაციით, თერაპიული დოზების გამოყენებისას ნაკლებად სავარაუდოა, რომ გავლენა მოახდინოს ჩვილზე. ჩვილის მიერ მიღებული დოზა შეადგენს დედის წონასთან დაკავშირებული დოზის 1%-ზე ნაკლებს (მგ/კგ-ში). ძუძუთი კვება შეიძლება გაგრძელდეს ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატით თერაპიის დროს, თუ ეს კლინიკურად მნიშვნელოვანია, მაგრამ რეკომენდებულია ჩვილზე დაკვირვება, განსაკუთრებით მშობიარობიდან პირველი 4 კვირის განმავლობაში.

Fertility

ფერტილობა

ადამიანებში აღწერილია ისეთი გვერდითი მოვლენები, როგორიცაა ჰიპერპროლაქტინემია, გალაქტორეა, ამენორეა, ერექციული დისფუნქცია და ეაკულაციის დაქვეითება (იხ. ნაწილი 4.8). ამ მოვლენებმა შეიძლება უარყოფითი გავლენა მოახდინოს ქალის და/ან მამაკაცის სექსუალურ ფუნქციასა და ფერტილობაზე.

თუ კლინიკურად მნიშვნელოვანი ჰიპერპროლაქტინემია, გალაქტორეა, ამენორეა ან სექსუალური დისფუნქციები განვითარდება, უნდა განიხილონ დოზის შემცირება (თუ შესაძლებელია) ან შეწყვეტა. ეფექტები შექცევადია შეწყვეტის შემდეგ.

მამრი და მდედრი ვირთხებისთვის ზუკლოპენტიქსოლის მიღება დაკავშირებული იყო შეჯვარების მცირე შეფერხებასთან. ექსპერიმენტში, სადაც ზუკლოპენტიქსოლი კვების საშუალებით მიიღეს, აღინიშნა შეჯვარების უნარის დაქვეითება და ჩასახვის მაჩვენებლის შემცირება.

4.7 გავლენა ავტომობილის მართვისა და მექანიზმების გამოყენების უნარზე

კლოპიქსოლი დეპო არის სედატიური პრეპარატი. პაციენტებს, რომლებსაც ფსიქოტროპული მედიკამენტები ენიშნებათ, შესაძლოა აღენიშნებოდეთ ყურადღებისა და კონცენტრაციის ზოგადი დარღვევა და უნდა გააფრთხილონ ავტომობილის მართვის ან მექანიზმებთან მუშაობის უნარის შესახებ.

4.8 არასასურველი ეფექტები

არასასურველი ეფექტები უმრავლესობისთვის დოზადამოკიდებულია. სიხშირე და სიმძიმე ყველაზე მეტად გამოხატულია მკურნალობის ადრეულ ფაზაში და უარესდება მკურნალობის გაგრძელებისას.

სიხშირეები აღებულია ლიტერატურიდან და სპონტანური შეტყობინებებიდან. სიხშირეები განისაზღვრება შემდეგნაირად:

‘ძალიან ხშირად’(≥1/10), ხშირად ((≥1/100 დან (≥1/10–მდე) ‘არცთუ ხშირად’ (≥1/1000 დან <1/100 მდე), ‘იშვიათად’ (≥1/10000 დან <1/1000 მდე), ძალიან იშვიათად (<1/10000); ან უცნობია (როცა შეუძლებელია დადგენა არსებული მონაცემების საფუძველზე).

როგორც ანტიფსიქოზური პრეპარატების თერაპიული კლასის სხვა პრეპარატების შემთხვევაში, ზუკლოპენტიქსოლის აცეტატის გამოყენებისას დაფიქსირდა QT ინტერვალის გახანგრძლივების, პარკუჭოვანი არითმიების - პარკუჭოვანი ფიბრილაციის, პარკუჭოვანი ტაქიკარდიის, ტორსადა დე პოინტესის და უეცარი აუხსნელი სიკვდილის იშვიათი შემთხვევები (იხ. ნაწილი 4.4).

ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატის მიღების მკვეთრ შეწყვეტას შეიძლება თან ახლდეს მოხსნის სიმპტომები. ყველაზე გავრცელებული სიმპტომებია გულისრევა, ღებინება, ანორექსია, დიარეა, რინორეა, ოფლიანობა, მიალგიები, პარესთეზიები, უძილობა, მოუსვენრობა, შფოთვა და აგზნება. პაციენტებს ასევე შეიძლება განუვითარდეთ თავბრუსხვევა, სითბოსა და სიცივის მონაცვლეობითი შეგრძნებები და ტრემორი. სიმპტომები, როგორც წესი, იწყება მოხსნიდან 1-4 დღის განმავლობაში და ქრება 7-14 დღის განმავლობაში.

საეჭვო გვერდითი რეაქციების შესახებ შეტყობინება

მნიშვნელოვანია საეჭვო გვერდითი რეაქციების შესახებ შეტყობინება სამკურნალო პროდუქტის ავტორიზაციის შემდეგ. ეს საშუალებას იძლევა სამკურნალო პროდუქტის სარგებლისა და რისკის ბალანსის მუდმივი მონიტორინგის. ჯანდაცვის სპეციალისტებს მოეთხოვებათ ნებისმიერი საეჭვო გვერდითი რეაქციის შესახებ შეტყობინება ეროვნული ანგარიშგების სისტემის მეშვეობით (შესავსები ეროვნულ დონეზე).

4.9 დოზის გადაჭარბება

გამოყენების ფორმიდან გამომდინარე დოზის გადაჭარბების სიმპტომების გამოვლენა ნაკლებსავარაუდოა.

სიმპტომები

ძილიანობა, კომა, მოძრაობის დარღვევები, კრუნჩხვები, შოკი, ჰიპერთერმია/ჰიპოთერმია.

ზუკლოპენტიქსოლის გულზე მოქმედ პრეპარატებთან ერთად დოზის გადაჭარბებისას დაფიქსირდა ელექტროკარდიოგრამაზე ცვლილებები, QT ინტერვალის გახანგრძლივება, Torsade de Pointes, გულის გაჩერება და პარკუჭოვანი არითმიები.

მკურნალობა

მკურნალობა არის სიმპტომური და დამხმარე. უნდა დაინიშნოს სასუნთქი და გულ-სისხლძარღვთა სისტემების მხარდაჭერის ზომები. ეპინეფრინი (ადრენალინი) არ უნდა იქნას გამოყენებული, რადგან შეიძლება გამოიწვიოს არტერიული წნევის შემდგომი დაწევა. კრუნჩხვების მკურნალობა შესაძლებელია დიაზეპამით, ხოლო მოძრაობის დარღვევების სიმპტომების მკურნალობა - ბიპერიდენით.

5. ფარმაკოლოგიური თვისებები

5.1 ფარმაკოდინამიკური თვისებები

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი ნეიროლეფსიურები (ანტიფსიქოზური საშუალებები)

ATC-კოდი: N 05AF05

მოქმედების მექანიზმი

ზუკლოპენტიქსოლი არის თიოქსანტენის ჯგუფის ნეიროლეფსიური საშუალება.

ნეიროლეფსიურების ანტიფსიქოზური ეფექტი დაკავშირებულია მათ დოფამინის რეცეპტორების ბლოკირების ეფექტთან, მაგრამ შესაძლოა, ამაში 5-HT (5-ჰიდროქსიტრიპტამინის) რეცეპტორების ბლოკირებაც მონაწილეობდეს. ინ ვიტრო ზუკლოპენტიქსოლს აქვს მაღალი აფინურობა როგორც დოფამინის D₁, ასევე D₂ რეცეპტორების, α1-ადრენორეცეპტორების და 5-HT₂ რეცეპტორების მიმართ, მაგრამ არ აქვს აფინურობა ქოლინერგული მუსკარინული რეცეპტორების მიმართ. მას აქვს სუსტი აფინურობა ჰისტამინის (H₁) რეცეპტორების მიმართ და არ აქვს α2-ადრენორეცეპტორების ბლოკირების აქტივობა.

ინ ვივო D₂ შეკავშირების ადგილებისადმი აფინურობა დომინირებს D₁ რეცეპტორებისადმი აფინურობაზე. ზუკლოპენტიქსოლი დადასტურდა, როგორც ძლიერი ნეიროლეფსიური საშუალება ყველა ქცევით კვლევაში ნეიროლეფსიური (დოფამინის რეცეპტორების ბლოკირების) აქტივობის თვალსაზრისით. კორელაცია გამოვლინდა in vivo ტესტის მოდელებში, დოფამინ D₂ შეკავშირების ადგილების აფინურობასა და in vitro საშუალო, დღიურ ორალურ ანტიფსიქოზურ დოზებში.

სხვა ნეიროლეფსიური საშუალებების უმეტესობის მსგავსად, ზუკლოპენტიქსოლი ზრდის შრატის პროლაქტინის დონეს.

ფარმაკოლოგიურმა კვლევებმა ნათლად აჩვენა, რომ ზეთში არსებულ ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატს აქვს ხანგრძლივი ნეიროლეფსიური ეფექტი და რომ გარკვეული ეფექტის ხანგრძლივი პერიოდის განმავლობაში შესანარჩუნებლად საჭირო პრეპარატის რაოდენობა მნიშვნელოვნად ნაკლებია დეპოს პრეპარატის გამოყენებისას, ვიდრე ზუკლოპენტიქსოლის ყოველდღიური პერორალური მიღებისას. კლინიკური გამოყენების თვალსაზრისით, ფარმაკოლოგიური კვლევების შედეგები შეიძლება მიუთითებდეს, რომ დეპოს პრეპარატის გამოყენებისას შესაძლებელია ხანგრძლივი ნეიროლეფსიური ეფექტის მიღება აშკარა სედაციის გარეშე. გარდა ამისა, ანესთეზურებთან ურთიერთქმედების რისკი შეიძლება დაბალი იყოს.

კლინიკური ეფექტურობა და უსაფრთხოება

კლინიკურ გამოყენებაში ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატი განკუთვნილია ქრონიკული ფსიქოზური პაციენტების შემანარჩუნებელი მკურნალობისთვის. დადებითი შედეგები ასევე მიღებულია ჰიპერაქტიური და აგრესიული გონებრივი ჩამორჩენილობის მქონე პაციენტების მართვისას.

ზუკლოპენტიქსოლ დეკანოატი იწვევს დოზადამოკიდებულ გარდამავალ სედაციას. თუმცა, თუ პაციენტი გადადის შემანარჩუნებელ მკურნალობაზე ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატით პერორალური ზუკლოპენტიქსოლიდან ან კუნთშიდა ზუკლოპენტიქსოლ აცეტატიდან, სედაცია პრობლემას არ წარმოადგენს. არასპეციფიკური სედატიური ეფექტის მიმართ ტოლერანტობა სწრაფად ვითარდება.

ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატი განსაკუთრებით სასარგებლოა იმ პაციენტების სამკურნალოდ, რომლებიც არიან აღგზნებულები, მოუსვენრები, მტრულად განწყობილები ან აგრესიულები.

ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატი იძლევა უწყვეტი მკურნალობის საშუალებას, განსაკუთრებით იმ პაციენტების, რომლებიც არ იღებენ მათთვის დანიშნულ პერორალურ მედიკამენტებს. ამრიგად, ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატი ხელს უშლის ხშირ რეციდივებს, რომლებიც გამოწვეულია პერორალური მედიკამენტების მიღების გამოტოვებით.

5.2 ფარმაკოკინეტიკური თვისებები

შეწოვა

ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოის მჟავასთან ეთერიფიკაციით ზუკლოპენტიქსოლი გარდაიქმნება მაღალლიპოფილურ ნივთიერებად, ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატად. ზეთში გახსნისა და კუნთში შეყვანისას, ეთერი საკმაოდ ნელა დიფუზირდება ზეთში არსებული წყლის ფაზაში, სადაც ის სწრაფად ჰიდროლიზდება და გამოყოფს აქტიურ ზუკლოპენტიქსოლს.

კუნთშიდა ინექციის შემდეგ, შრატში მაქსიმალური კონცენტრაცია მიიღწევა 3-7 დღის განმავლობაში. ნახევარგამოყოფის სავარაუდო 3 კვირიანი პერიოდით (დეპოდან გამოთავისუფლების ასახვით), სტაბილური მდგომარეობა მიიღწევა დაახლოებით 3 თვის განმავლობაში განმეორებითი მიღების შემდეგ.

განაწილება

განაწილების აშკარა მოცულობა (V_d)_β დაახლოებით 20 ლ/კგ-ია. პლაზმის ცილებთან შეკავშირება დაახლოებით 98-99%-ია.

ბიოტრანსფორმაცია

ზუკლოპენტიქსოლის მეტაბოლიზმი მიმდინარეობს სამი ძირითადი გზით - სულფოქსიდაცია, გვერდითი ჯაჭვის N დეალკილირება და გლუკურონის მჟავას კონიუგაცია. მეტაბოლიტები არ ავლენენ ფსიქოფარმაკოლოგიურ აქტივობას. ზუკლოპენტიქსოლი დომინირებს მეტაბოლიტებზე ტვინსა და სხვა ქსოვილებში.

გამოყოფა

ნახევარგამოყოფის პერიოდი (T½ _β) დაახლოებით 20 საათია და საშუალო სისტემური კლირენსი (CI_s) დაახლოებით 0.86 ლ/წთ.

ზუკლოპენტიქსოლი გამოიყოფა ძირითადად განავლით, მაგრამ ასევე გარკვეული ხარისხით (დაახლოებით 10%) შარდთან ერთად. დოზის მხოლოდ დაახლოებით 0.1% გამოიყოფა უცვლელი სახით შარდთან ერთად, რაც ნიშნავს, რომ თირკმელებზე პრეპარატის დატვირთვა უმნიშვნელოა.

მეძუძურ დედებში ზუკლოპენტიქსოლი მცირე რაოდენობით გამოიყოფა დედის რძესთან ერთად. სტაბილურ მდგომარეობაში, დოზამდელი საშუალო თანაფარდობა რძის კონცენტრაციისა და შრატის კონცენტრაციის ქალებში, რომლებიც მკურნალობდნენ პერორალურად ან დეკანოატით, დაახლოებით 0.29 იყო.

ხაზოვნება

კინეტიკა ხაზოვანია. წონასწორობის დონე პლაზმაში მიიღწევა დაახლოებით 3-5 დღეში. საშუალო მინიმალური წონასწორობის დონე, რომელიც შეესაბამება 20 მგ ზუკლოპენტიქსოლს დღეში ერთხელ პერორალურად, დაახლოებით 25 ნმოლ/ლ იყო.

კინეტიკა წრფივია. ზუკლოპენტიქსოლის საშუალო სტაბილური დონე ინექციამდე შრატში, რაც შეესაბამება ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატის 200 მგ დოზას ყოველ 2 კვირაში, დაახლოებით 10 ნგ/მლ (25 ნმოლ/ლ) შეადგენს.

ხანდაზმული პაციენტები

ფარმაკოკინეტიკური პარამეტრები დამოუკიდებელია პაციენტების ასაკისგან.

თირკმლის ფუნქციის დაქვეითება

აღნიშნული მახასიათებლების საფუძველზე გონივრულია ვივარაუდოთ, რომ თირკმლის ფუნქციის დაქვეითებას, სავარაუდოდ, დიდი გავლენა არ ექნება საწყისი პრეპარატის ნაწნავ დონეზე.

ღვიძლის ფუნქციის დაქვეითება

მონაცემები არ არის ხელმისაწვდომი.

პოლიმორფიზმი

in vivo კვლევამ აჩვენა, რომ მეტაბოლური გზების გარკვეული ნაწილი ექვემდებარება სპარტეინის/დებრიზოქინის დაჟანგვის (CYP2D6) გენეტიკურ პოლიმორფიზმს.

ფარმაკოკინეტიკური/ფარმაკოდინამიკური კავშირი

შიზოფრენიით დაავადებული პაციენტების დაბალი-საშუალო ხარისხის შემანარჩუნებელი მკურნალობისთვის, ინექციამდე შრატის (პლაზმის) კონცენტრაცია 2.8-12 ნგ/მლ (7-30 ნმოლ/ლ) და მაქსიმალური/მინიმალური ცვალებადობა < 2.5, რეკომენდებულია როგორც გაიდლაინი დაბალი-საშუალო ხარისხის დაავადების მქონე პაციენტების შემანარჩუნებელი მკურნალობისთვის. ფარმაკოკინეტიკურად, ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატის 200 მგ/2 კვირაში ან 400 მგ/4 კვირაში დოზა ექვივალენტურია ზუკლოპენტიქსოლის 25 მგ დღიური პერორალური დოზისა.

5.3 პრეკლინიკური უსაფრთხოების მონაცემები

მწვავე ტოქსიკურობა

ზუკლოპენტიქსოლს აქვს დაბალი მწვავე ტოქსიკურობა.

ქრონიკული ტოქსიკურობა

ქრონიკული ტოქსიკურობის კვლევებში არ დაფიქსირებულა ზუკლოპენტიქსოლის თერაპიულ გამოყენებასთან დაკავშირებული შეშფოთების საფუძველი.

რეპროდუქციული ტოქსიკურობა

ვირთხებზე სამ თაობაზე ჩატარებულ კვლევაში აღინიშნა შეჯვარების შეფერხება. შეჯვარების შემდეგ ნაყოფიერებაზე გავლენა არ მოუხდენია. ექსპერიმენტში, სადაც ზუკლოპენტიქსოლი კვების საშუალებით მიიღეს, აღინიშნა შეჯვარების უნარის დაქვეითება და ჩასახვის მაჩვენებლის შემცირება.

ცხოველებზე რეპროდუქციული კვლევებით არ გამოვლინდა ემბრიოტოქსიური ან ტერატოგენული ეფექტების ნიშნები.

ვირთხებზე ჩატარებულ პერი/პოსტნატალურ კვლევაში, 5 და 15 მგ/კგ/დღეში დოზებმა გამოიწვია მკვდრადშობადობის ზრდა, ლეკვების გადარჩენის შემცირება და ლეკვების განვითარების შეფერხება. ამ მონაცემების კლინიკური მნიშვნელობა გაურკვეველია და შესაძლებელია, რომ ლეკვებზე ზემოქმედება გამოწვეული იყო დედის უყურადღებობით ზუკლოპენტიქსოლის დოზებით, რამაც გამოიწვია დედის ტოქსიკურობა.

მუტაგენურობა და კანცეროგენურობა

ზუკლოპენტიქსოლს არ გააჩნია მუტაგენური ან კანცეროგენული პოტენციალი.

ვირთხებზე ჩატარებულ ონკოგენურობის კვლევაში 30 მგ/კგ/დღეში ორი წლის განმავლობაში (მაქსიმალური დოზა) გამოიწვია სარძევე ჯირკვლის ადენოკარცინომების, პანკრეასის კუნძულოვანი უჯრედების ადენომების, მდედრებში კარცინომების და ფარისებრი ჯირკვლის პარაფოლიკულური კარცინომების შემთხვევების უმნიშვნელო არასტატისტიკური ზრდა. ამ სიმსივნეების შემთხვევების უმნიშვნელო ზრდა ხშირი აღმოჩენაა D₂ ანტაგონისტების შემთხვევაში, რომლებიც ზრდიან პროლაქტინის სეკრეციას ვირთხებში მიღებისას. ვირთხებსა და ადამიანებს შორის პროლაქტინის ფიზიოლოგიური განსხვავებები ამ დასკვნების კლინიკურ მნიშვნელობას ბუნდოვანს ხდის, თუმცა მიჩნეულია, რომ ეს არ პროგნოზირებს პაციენტებში ონკოგენურ რისკს.

ადგილობრივი ტოქსიურობა

კუნთების ადგილობრივი დაზიანება შეინიშნება ნეიროლეფსიური საშუალებების, მათ შორის ზუკლოპენტიქსოლის წყალხსნარების ინექციის შემდეგ. კუნთების დაზიანება გაცილებით მაღალი ხარისხისაა ნეიროლეფსიური საშუალებების წყალხსნარების შემდეგ, ვიდრე ზუკლოპენტიქსოლის აცეტატის და ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატის ზეთოვანი ხსნარების შემდეგ.

6. ფარმაცევტული მახასიათებლები

6.1 დამხმარე ნივთიერებების სია

ტრიგლიცერიდები, საშუალო ჯაჭვი.

6.2 შეუთავსებლობა

ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატი უნდა შეერიოს მხოლოდ ზუკლოპენტიქსოლის აცეტატს, რომელიც ასევე გახსნილია.

ზუკლოპენტიქსოლის დეკანოატი არ უნდა შეერიოს დეპოს ფორმულირებებს, რომელთა გამხსნელად გამოიყენება სეზამის ზეთი, რადგან ამან შეიძლება გამოიწვიოს გარკვეული ცვლილებები შესაბამისი პრეპარატების ფარმაკოკინეტიკური თვისებების მხრივ.

6.3 ვარგისიანობის ვადა

200 მგ/მლ: 3 წელი.

500 მგ/მლ: 4 წელი.

6.4 შენახვის განსაკუთრებული სიფრთხილის ზომები

ეს სამკურნალო პროდუქტი არ საჭიროებს შენახვის განსაკუთრებულ პირობებს. ამპულები შეინახეთ კოლოფში სინათლისგან დასაცავად..

6.5 კონტეინერის ტიპი და შემადგენლობა

200მგ/მლ

უფერო ამპულები (I ტიპის მინა) 0.5 მლ და 1 მლ. კოლოფები 10x0.5 მლ, 1 x 1 მლ, 10x 1 მლ.

500 მგ/მლ

უფერო ამპულები (I ტიპის მინა) 1 მლ. კოლოფები 1x1 მლ და 5x1 მლ.

შესაძლოა, ყველა ზომის შეფუთვა არ იყოს ბაზარზე.

6.6 გადამუშავების განსაკუთრებული სიფრთხილის ზომები

ნებისმიერი გამოუყენებელი სამკურნალო პროდუქტი ან ნარჩენი მასალა უნდა გადამუშავდეს ადგილობრივი მოთხოვნების შესაბამისად.

გაცემის წესი:

ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი - II , გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით

7. სავაჭრო ლიცენზიის მფლობელი

H. Lundbeck A/S

Ottiliavej 9

2500 Valby Denmark

8. სავაჭრო ლიცენზიის ნომერი

ივსება ადგილობრივად

9. პირველი ავტორიზაციის თარიღი / ავტორიზაციის განახლების თარიღი

საერთაშორისო დაბადების თარიღი: 1976 წლის 3 მაისი (NL).

პირველი ავტორიზაციის თარიღი:

ბოლო განახლების თარიღი:

10. ტექსტის რედაქტირების თარიღი

დამტკიცებულია 2024 წლის ოქტომბერში

ჩაანაცვლებს 2013 წლის სექტემბრის ვერსიას