მერკაზოლილი 5მგ #100ტ

სამკურნალო საშუალების სამედიცინო გამოყენების ინსტრუქცია

მერკაზოლილი-ზდოროვიე

(MERCAZOLYL-ZDOROVYE)

შემადგენლობა:

მოქმედინივთიერება: thiamazole;

1 ტაბლეტი შეიცავს 5 მგ თიამაზოლს;

დამხმარენივთიერებები: კარტოფილის სახამებელი, კალციუმის სტეარატი, შაქარი-რაფინადი, ტალკი

სამკურნალოფორმა. ტაბლეტები.

ძირითადიფიზიკურ-ქიმიურითვისებები: თეთრი ფერის ან მოყვითალო ელფერის მქონე თეთრი ტაბლეტები ბრტყელი ზედაპირით და ნაზოლით.

ფარმაკოტერაპიული ჯგუფი. ანტითირეოიდული საშუალება. ათქ კოდი H03B B02.

ფარმაკოლოგიური თვისებები.

ფარმაკოდინამიკა.

ანტითირეოიდული საშუალება. თირეოსტატიკური მოქმედების მექანიზმი განპირობებულია ფარისებრი ჯირკვლის თირეოიდული ჰორმონების იოდირებაში მონაწილე ფერმენტ პეროქსიდაზას აქტიურობის ინჰიბირებით, რაც იწვევს თიროქსინისა და ტრიიოდთირონინის სინთეზის დარღვევას. ამ თვისების გამო შესაძლებელია თირეოტოქსიკოზის სიმპტომური მკურნალობა მისი ეტიოლოგიისაგან დამოუკიდებლად. თიამაზოლი არ ახდენს ზეგავლენას წინასწარ სინთეზირებული თირეოიდული ჰორმონების სეკრეციაზე, რითაც აიხსნება ლატენტური პერიოდის ხანგრძლივობა თიროქსინისა და ტრიიოდთირონინის კონცენტრაციის ნორმალიზაციამდე სისხლის შრატში, რის შედეგადაც უმჯობესდება დაავადების კლინიკური სურათი. თიამაზოლი არ მოქმედებს თირეოტოქსიკოზზე, რომელიც ვითარდება ჰორმონების გამოთავისუფლების შედეგად ფარისებრი ჯირკვლის უჯრედების დესტრუქციის დროს (რადიოაქტიური იოდით მკურნალობის შემდეგ ან თირეოიდიტის დროს).

ფარმაკოკინეტიკა.

პერორალური მიღების შემდეგ სწრაფად და მთლიანად შეიწოვება საჭმლის მომნელებელი ტრაქტიდან. მაქსიმალური კონცენტრაცია C_max სისხლის პლაზმაში 40-80 წთ-ის შემდეგ მიიღწევა. სისხლის პლაზმის ცილებს პრაქტიკულად არ უკავშირდება. თიამაზოლი გროვდება ფარისებრ ჯირკვალში და ძალიან ნელა მეტაბოლიზდება, ამასთან დაკავშირებით კინეტიკურ მრუდზე წარმოიქმნება კონცენტრაციის პლატო, რომელიც შენარჩუნებულია პრეპარატის ერთჯერადი დოზის მიღებიდან  24 სთ-ის განმალობაში. მეტაბოლიზმის კინეტიკა არ არის დამოკიდებული ფარისებრი ჯირკვლის ფუნქციაზე. პრეპარატის ნახევარგამოყოფის პერიოდი 3 სთ-ს შეადგენს; ღვიძლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში იგი გახანგრძლივებულია. გამოიყოფა შარდით და ნაღველით, ნაკლები ხარისხით - განავლით. შარდით გამოიყოფა მეტაბოლიტების (70% 24 სთ-ის განმავლობაში) და უცვლელი ნივთიერების სახით.

კლინიკურიმახასიათებლები.

ჩვენებები.

თირეოტოქსიკოზის მკურნალობა.

-          თირეოტოქსიკოზის კონსერვატიული მკურნალობა, განსაკუთრებით მცირე ზომის ჩიყვის დროს ან ჩიყვის არარსებობისას.

-          ყველა ფორმის თირეოტოქსიკოზის დროს ქირურგიული მკურნალობისათვის მზადება.

-          რადიაქტიური იოდით თირეოტოქსიკოზის მკურნალობისათვის მზადება.

-          მკურნალობა რადიაქტიური იოდის მოქმედების ლატენტურ პერიოდში.

-          თირეოტოქსიკოზის პროფილაქტიკა იოდის პრეპარატების დანიშვნისას ანამნეზში ლატენტური თირეოტოქსიკოზის, ავტონომიური ადენომებისა და თირეოტოქსიკოზის არსებობისას.

უკუჩვენებები.

-          მომატებული მგრძნობელობა პრეპარატის ნებისმიერი  კომპონენტის/თიონამიდების სხვა წარმოებულების მიმართ;

-          სისხლის რაოდენობრივი შემადგენლობის ზომიერი და მძიმე დარღვევები (გრანულოციტოპენია),

-          მკურნალობის დაწყებამდე არსებული ქოლესტაზი, რომელიც არ არის გამოწვეული თირეოტოქსიკოზით;

-          ძვლის ტვინის დაზიანება თიამაზოლით ან კარბიმაზოლით ადრე ჩატარებული თერაპიის დროს,

-          ანამნეზში მწვავე პანკრეატიტი თიამაზოლის ან კარბიმაზოლის გამოყენების შემდეგ.

თიამაზოლისა და თირეოიდული ჰორმონების ერთდროული გამოყენება ორსულობის დროს უკუნაჩვენებია (იხ. პუნქტი „გამოყენება ორსულობისა და ძუძუთი კვების პერიოდში“).

ურთიერთქმედებასხვასამკურნალოსაშუალებებთანდასხვასახისურთიერთქმედებები

იოდის ნაკლებობა ზრდის ფარისებრი ჯირკვლის მგრძნობელობას პრეპარატის მიმართ, ხოლო იოდის ნაკლებობა - ამცირებს მგრძნობელობას. სამკურნალო საშუალებებთან სხვა სახის ურთიერთქმედებები ცნობილი არ არის. გასათვალისწინებელია, რომ ჰიპერთირეოზის დროს შეიძლება გაიზარდოს სხვა სამკურნალო საშუალებების მეტაბოლიზმი და გამოყოფა. ფარისებრი ჯირკვლის ფუნქციის აღდგენისას ეს მაჩვენებლები ნორმალიზდება. აუცილებლობისას საჭიროა პრეპარატის დოზირების კორექცია.

გარდა ამისა, ჰიპერთირეოზის კორექციით შესაძლებელია ანტიკოაგულანტების გაზრდილი აქტივობის ნორმალიზება ჰიპერთირეოზის მქონე პაციენტებში.

ბავშვებში სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედების კვლევები არ ჩატარებულა.

გამოყენების  თავისებურებები.

პრეპარატის გამოყენება არ არის რეკომენდებული ანამნეზში ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციების (ალერგიული გამონაყარი, ქავილი) არსებობისას.

ძალიან დიდი ზომის ჩიყვისა და ტრაქეის შევიწროების მქონე პაციენტებში პრეპარატი გამოიყენება სიფრთხილით და რაც შეიძლება ხანმოკლე პერიოდის განმავლობაში.

მიელოტოქსიკურობა

აგრანულოციტოზი დაფიქსირდა 0.3-0.6 % შემთხვევაში. მკურნალობის დაწყებამდე განსაკუთრებული ყურადღება უნდა მიექცეს აგრანულოციტოზის სიმპტომებს (სტომატიტი, ფარინგიტი, სხეულის მაღალი ტემპერატურა). როგორც წესი, სიმპტომები მკურნალობის დასაწყისში ვითარდება, თუმცა შესაძლებელია მათი განვითარება რამდენიმე თვის შემდეგ ან მკურნალობის განმეორებითი კურსის დროს. რეკომენდებულია სისხლის მაჩვენებლების კონტროლი თერაპიის დაწყებამდე და დაწყების შემდეგ, განსაკუთრებით ზომიერი ხარისხის გრანულოციტოპენიის მქონე პაციენტებში. ზემოთ აღნიშნული ნებისმიერი სიმპტომის განვითარების შემთხვევაში, განსაკუთრებით მკურნალობის პირველ კვირაში, დაუყოვნებლივ უნდა მიმართოთ ექიმს სისხლის ანალიზის გასაკეთებლად. აგრანულოციტოზის დადასტურებისას პრეპარატის გამოყენება უნდა შეწყდეს.

პრეპარატის რეკომენდებული დოზებით გამოყენებისას ძვლის ტვინზე ტოქსიკური ზემოქმედებით გამოწვეული გვერდითი რეაქციები იშვიათ შემთხვევებში  ვითარდებოდა. შეტყობინებები ასეთი რეაქციების შესახებ ხშირად აღინიშნებოდა აღინიშნება თიამაზოლის ძალიან მაღალი (დაახლოებით 120 მგ დღეში) დოზების გამოყენებისას. პრეპარატის ასეთი დოზები ინიშნება ინდივიდუალურ შემთხვევებში (დაავადების მძიმე ფორმები, თირეოტოქსიკური კრიზი). მკურნალობის ფონზე ძვლის ტვინზე ტოქსიკური მოქმედების სიმპტომების განვითარების შემთხვევაში საჭიროა პრეპარატის შემდგომი გამოყენების შეწყვეტა და საჭიროებისას სხვა ჯგუფის ანტითირეოიდული სამკურნალო საშუალების გამოყენებაზე  გადასვლა.

მწვავე პანკრეატიტი

არსებობს მონაცემები მწვავე პანკრეატიტის შემთხვევების შესახებ პაციენტებში, რომლებიც გამოიყენებდნენ თიამაზოლს ან კარბიმაზოლს. მწვავე პანკრეატიტის შემთხვევაში თიამაზოლის გამოყენება დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს. თიამაზოლი არ ინიშნება პაციენტებში, რომლებსაც ადრე თიამაზოლის ან კარბიმაზოლის მიღების შემდეგ განუვითარდათ მწვავე პანკრეატიტი. ამ სამკურნალო საშუალებების განმეორებით გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს მწვავე პანკრეატიტის რეციდივი შეტევის დაწყებამდე დროის შემცირებით.

რეპროდუქციული ასაკის ქალები და ორსულები

რეპროდუქციული ასაკის ქალებს ურჩევენ გამოიყენონ ეფექტური კონტრაცეპტული მეთოდები თიამაზოლით თერაპიის დროს. ორსულებში თიამაზოლი ინიშნება მხოლოდ სარგებლის/რისკის სათანადო შეფასების შემდეგ და მხოლოდ ყველაზე დაბალი ეფექტური დოზით ფარისებრი ჯირკვლის ჰორმონის დამატებითი შეყვანის გარეშე. ორსულობის დროს დანიშვნისას უნდა ჩატარდეს ქალის, ნაყოფისა და ახალშობილის მდგომარეობის სათანადო მონიტორინგი (იხ. ნაწილი „გამოყენება ორსულობის ან ძუძუთი კვების პერიოდში“).

ჰიპერთირეოზის კონტროლი

პრეპარატის ჭარბმა რაოდენობამ ძალიან მაღალი დოზების მიღების შემდეგ შეიძლება გამოიწვიოს სუბკლინიკური/კლინიკური ჰიპოთირეოზის განვითარება ან ჩიყვის ზრდა თირეოტროპული ჰორმონის სეკრეციის დონის გაზრდის გამო. ამასთან დაკავშირებით, ფარისებრი ჯირკვლის ნორმალური ფუნქციონირების აღდგენისთანავე დაუყოვნებლივ უნდა შემცირდეს სამკურნალო საშუალების დოზა, საჭიროების შემთხვევაში დაინიშნოს ლევოთიროქსინი. არ არის რეკომენდებული პრეპარატით მკურნალობის სრული შეწყვეტა და მხოლოდ ლევოთიროქსინის გამოყენება.

ჩიყვის მატება თიამაზოლით თერაპიის დროს, ფარისებრი ჯირკვლის მასტიმულირებელი ჰორმონის სეკრეციის დათრგუნვის მიუხედავად, ხდება თავად დაავადების გამო და მისი პრევენცია შეუძლებელია ლევოთიროქსინის დამატებითი მიღებით.

თირეოტროპული ჰორმონის სეკრეციის ნორმალური დონის უზრუნველყოფა მნიშვნელოვანია ენდოკრინული ოფთალმოპათიის გამოვლინების ან გაუარესების რისკის შესამცირებლად. თუმცა ეს პათოლოგია ხშირად არ არის დამოკიდებული ფარისებრი ჯირკვლის დაავადების მიმდინარეობაზე. ასეთი გართულებები არ არის მკურნალობის რეჟიმის შეცვლის მიზეზი და არ წარმოადგენს არასასურველ რეაქციას, თუ მკურნალობის კურსი სწორად ჩატარდება.

იშვიათ შემთხვევებში, ქირურგიული ჩარევის გარეშე ანტითირეოიდული თერაპიის კურსის შემდეგ, დაფიქსირდა გვიანი ჰიპოთირეოზის შემთხვევები. ეს არ არის გვერდითი რეაქცია პრეპარატის მიმართ, არამედ წარმოადგენს ძირითადი დაავადებით გამოწვეული ფარისებრი ჯირკვლის პარენქიმაში მიმდგინარე ანთებითი და დესტრუქციული პროცესების შედეგს.

ჰიპერთირეოზის დროს პათოლოგიურად გაზრდილი ენერგიის ხარჯვის შემცირების ხარჯზე თიამაზოლით მკურნალობის დროს შეიძლება გაიზარდოს სხეულის მასა. კლინიკური სურათის გაუმჯობესება მიუთითებს ენერგიის გაცვლის ნორმალიზებაზე.

სამკურნალო საშუალება შეიცავს შაქარს-რაფინადს. თუ პაციენტს აქვს ზოგიერთი შაქრის აუტანლობა, ამ პრეპარატის მიღებამდე საჭიროა ექიმთან კონსულტაცია.

გამოყენებაორსულობისდაძუძუთიკვებისპერიოდში.

რეპროდუქციული ასაკის ქალები

რეპროდუქციული ასაკის ქალებმა მკურნალობის დროს უნდა გამოიყენონ ეფექტური კონტრაცეპტული მეთოდები.

ორსულობა

ორსულობში საჭიროა ჰიპერთირეოზის ადეკვატური მკურნალობა ორსულსა და ნაყოფში სერიოზული გართულებების თავიდან ასაცილებლად. თიამაზოლი კვეთს პლაცენტურ ბარიერს.

არსებობს კლინიკური კვლევების  მონაცემები, ასევე ინდივიდუალური ცნობები თანდაყოლილი ანომალიების განვითარების შესახებ პირველ ტრიმესტრში მაღალი დოზებით თიამაზოლის გამოყენების შემდეგ. კერძოდ, დაფიქსირდა კანის თანდაყოლილი აპლაზია (დეფექტი სპონტანურად შეხორცდა რამდენიმე კვირის შემდეგ), ყბა-სახის ძვლის მალფორმაციები (ქოანალური ატრეზია, სახის დისმორფიზმი), ეგზომფალოსი, საყლაპავის ატრეზია, ომფალო-მეზენტერული სადინარის და პარკუჭთაშუა ძგიდის ანომალია.

ორსულობის დროს თიამაზოლის დანიშვნა შესაძლებელია მხოლოდ სარგებლის/რისკის თანაფარდობის სათანადო შეფასების შემდეგ და ყველაზე დაბალი ეფექტური დოზით ფარისებრი ჯირკვლის ჰორმონების დამატებითი დანიშნულების გარეშე. ორსულობის დროს თიამაზოლის გამოყენებისას საჭიროა დედის, ნაყოფისა და ახალშობილის მკაცრი სამედიცინო მეთვალყურეობა.

ძუძუთი კვება

თიამაზოლი გადადის დედის რძეში, სადაც მისი კონცენტრაცია აღწევს დედის სისხლის პლაზმაში არსებული კონცენტრაციის დონეს, რაც განაპირობებს ბავშვში ჰიპოთირეოზის განვითარების რისკს.

ძუძუთი კვების პერიოდში პრეპარატი უნდა დაინიშნოს მინიმალური ეფექტური დოზებით არა უმეტეს 10 მგ/დღეში, ჰორმონების დამატებითი დანიშვნის გარეშე. ახალშობილებში აუცილებელია ფარისებრი ჯირკვლის ფუნქციის რეგულარული მონიტორინგი.

ზეგავლენისუნარირეაქციებისსიჩქარეზეავტოტრანსპორტისანსხვამექანიზმებისმართვისდროს.

პრეპარატი არ მოქმედებს ავტოტრანსპორტის ან სხვა მექანიზმების მართვის უნარზე.

გამოყენებისწესიდადოზები.

თიამაზოლი არის კარბიმაზოლის აქტიური მეტაბოლიტი, თუმცა 1 მგ თიამაზოლი არ არის 1 მგ კარბიმაზოლის ეკვივალენტი. ეს გასათვალისწინებელია თიამაზოლით მკურნალობის დასაწყისში ან კარბიმაზოლიდან თიამაზოლზე გადასვლისას. საჭიროა დოზირებასთან დაკავშირებული რეკომენდაციების დაცვა.

სადღეღამისო დოზა გამოიყენება ერთჯერადად ან რამდენიმე მიღებაზე იყოფა. მკურნალობის დასაწყისში დღის განმავლობაში მისაღები დოზები გამოიყენება დროის თანაბარი ინტერვალებით.

შემანარჩუნებელი დოზა ინიშნება ერთჯერადად საუზმის დროს ან მის შემდეგ. ტაბლეტები გამოიყენება დაუღეჭავად, საკმარისი რაოდენობის სითხის მიყოლებით.

პრეპარატის ერთი დოზის გამოტოვებისას, მომდევნო მიღებისას არ არის საჭირო დოზის  გაზრდა.

დოზირებისზოგადირეკომენდაციები

მოზრდილები.  

დაავადების სიმძიმის ხარისხისა და ორგანიზმში იოდის ოდენობიდან გამომდინარე, მოზრდილებში რეკომენდებული დოზაა 10-40 მგ/დღეში. ხშირ შემთხვევაში ფარისებრი ჯირკვლის ჰორმონის პროდუქციია ითრგუნება დღეში 20-30 მგ პრეპარატის მიღებით. მსუბუქი დაავადების შემთხვევაში პრეპარატი ინიშნება უფრო დაბალი დოზით, მძიმე დაავადების შემთხვევაში აუცილებელია პრეპარატის საწყისი დოზით 40 მგ/დღეში გამოყენება.

დოზის კორექცია უნდა განხორციელდეს ინდივიდუალურად, ფარისებრი ჯირკვლის ჰორმონის წარმოების დონით განპირობებული მეტაბოლური პროცესების აქტივობის გათვალისწინებით. შემანარჩუნებელი თერაპიისთვის რეკომენდებულია შემდეგი დოზა:

-        პრეპარატის შემანარჩუნებელი დოზა 5-20 მგ/დღეში ლევოთიროქსინთან ერთად, ჰიპოთირეოზის პროფილაქტიკისთვის;

-        მონოთერაპიის შემთხვევაში - 2,5-10 მგ პრეპარატი დღეში.

იოდის მომატებული შემცველობით გამოწვეული თირეოტოქსიკოზის შემთხვევაში შესაძლებელია პრეპარატის უფრო მაღალი დოზების გამოყენება.

თირეოტოქსიკოზის კონსერვატიული მკურნალობა

თერაპიის მიზანია ჯირკვლის ეუთიროიდული მდგომარეობის და ხანგრძლივი რემისიის მიღწევა მკურნალობის შეზღუდული ხანგრძლივობის შემდეგ. კვლევების მიხედვით, რემისიის მიღწევა შესაძლებელია პაციენტების მაქსიმუმ 50%-ში თერაპიის დასრულებიდან ერთი წლის შემდეგ. აღმოჩნდა, რომ რემისიის მიღწევის დრო მნიშვნელოვნად განსხვავდებოდა საწყისი მაჩვენებლების მიხედვით. სანდო ზემოქმედების ფაქტორებია ჰიპერთირეოზის ტიპი (იმუნოგენური ან არაიმუნოგენური), მკურნალობის ხანგრძლივობა, თიამაზოლის დოზა და იოდის წყარო: საკვებიდან ან იატროგენულად.

პრეპარატით თერაპიის ხანგრძლივობა მერყეობს 6 თვიდან 2 წლამდე (საშუალოდ - 1 წელი). რემისიის პერიოდის გახანგრძლივების შესაძლებლობა დამოკიდებულია თერაპიის ხანგრძლივობაზე. იმ შემთხვევებში, როდესაც შეუძლებელია რემისიის მიღწევა და სხვა თერაპიული ღონისძიებები შეუძლებელია, პრეპარატი შეიძლება გამოყენებულ იქნას გრძელვადიანი თერაპიისთვის ყველაზე დაბალი ეფექტური დოზებით ლევოთიროქსინის დამატების გარეშე ან ლევოთიროქსინის დაბალი დოზის დამატებით.

პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ტრაქეის შევიწროება და ძალიან დიდი ზომის ჩიყვი, სამკურნალო საშუალება უნდა იქნას გამოყენებული ხანმოკლე პერიოდის განმავლობაში. ხანგრძლივმა თერაპიამ შეიძლება გამოიწვიოს ჩიყვის ზრდა.

თირეოტოქსიკოზის ყველა ფორმის ქირურგიული მკურნალობისთვის მომზადება

მოკლევადიანი მოსამზადებელი თერაპია (3-4 კვირის განმავლობაში, ზოგიერთ შემთხვევაში პრეპარატის გამოყენება შეიძლება უფრო ხანგრძლივად) ხელს უწყობს ეუთირეოიდული მდგომარეობის აღდგენას, რითაც ამცირებს ქირურგიულ ჩარევასთან დაკავშირებულ რისკებს.

ქირურგიული ჩარევა ტარდება ეუთიროიდული მდგომარეობის მიღწევისთანავე. თუ ასეთი ჩარევა არ განხორციელდა, საჭიროა ლევოთიროქსინის გამოყენება. თერაპია შეიძლება დასრულდეს ოპერაციის წინა დღეს.

ოპერაციამდე ბოლო 10 დღის განმავლობაში ქირურგს შეუძლია დამატებით დანიშნოს იოდის პრეპარატები მაღალი დოზებით ფარისებრი ჯირკვლის ქსოვილის გასაძლიერებლად (იოდოთერაპია პლუმერის მიხედვით).   

მომზადება რადიოაქტიური იოდით მკურნალობისთვის

ეუთირეოიდული მდგომარეობის მისაღწევად სამკურნალო საშუალება გამოიყენეთ რადიოაქტიური იოდით თერაპიის დაწყებამდე. პრეპარატით წინასწარი თერაპია განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია მძიმე თირეოტოქსიკოზის მქონე პაციენტებში, ვინაიდან თიამაზოლით წინასწარი თერაპიის გარეშე იოდით მკურნალობის შემდეგ აღინიშნებოდა თირეოტოქსიკური კრიზისის ცალკეული შემთხვევები. გასათვალისწინებელია, რომ თიოშარდოვანას წარმოებულებს შეუძლიათ შეამცირონ ფარისებრი ჯირკვლის ქსოვილის მგრძნობელობა რადიაციული თერაპიის მიმართ. ავტონომიურ ადენომებთან დაკავშირებით რადიოაქტიური იოდის გამოყენებით დაგეგმილი თერაპიის ჩატარებისას, აუცილებელია პრეპარატით წინასწარი თერაპიის ჩატარება პარანოდულური ქსოვილის გააქტიურების თავიდან ასაცილებლად.

თერაპია რადიოაქტიური იოდის მოქმედების ლატენტურ პერიოდში

პრეპარატის ხანგრძლივობა და დოზა შეირჩევა ინდივიდუალურად დაავადების სიმძიმის მიხედვით, აგრეთვე რადიოაქტიური იოდის მოქმედების დაწყებამდე პერიოდის გათვალისწინებით (დაახლოებით 4-6 თვე).

ჰიპერთირეოზის განვითარების რისკის მქონე პაციენტების პროფილაქტიკური მკურნალობა დიაგნოსტიკის მიზნით იოდის პრეპარატების დანიშვნისას

იოდის პრეპარატების დანიშვნისას ჩვეულებრივი რეკომენდებული დოზაა 10-20 მგ პრეპარატი დღეში ან/და 1 გ პერქლორატი დღეში 10 დღის განმავლობაში (მაგ., თუ საჭიროა რენტგენოკონტრასტული საშუალების შეყვანა, რომელიც გამოიყოფა  თირკმლებით). პროფილაქტიკური მკურნალობის ხანგრძლივობა განისაზღვრება იმ პერიოდის ხანგრძლივობის გათვალისწინებით, რომლის დროსაც იოდის პრეპარატები იმყოფება ორგანიზმში.

პაციენტების სპეციალური ჯგუფები

ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტები

ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში თიამაზოლის გამოყოფის სიჩქარე მცირდება. ამასთან დაკავშირებით რეკომენდებულია პრეპარატის გამოყენება მინიმალური ეფექტური დოზებით. პრეპარატით თერაპიის პერიოდში აუცილებელია პაციენტის მდგომარეობის მონიტორინგი.

თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტები

თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში რეკომენდებულია დოზის ინდივიდუალური კორექცია და მუდმივი მონიტორინგი, ვინაიდან არ არის საკმარისი მონაცემები პრეპარატის ფარმაკოკინეტიკური თვისებების შესახებ ამ ჯგუფის პაციენტებში.

ხანდაზმული პაციენტები

ხანდაზმულ პაციენტებში რეკომენდებულია დოზის ინდივიდუალური კორექცია და მუდმივი მონიტორინგი, არ არსებობს მონაცემები ორგანიზმში პრეპარატის დაგროვების შესახებ. რეკომენდებულია პრეპარატის მინიმალური ეფექტური დოზებით გამოყენება.

ბავშვები.

ბავშვები და მოზარდები (3-17 წ.)

საწყისი დოზა ბავშვებსა და მოზარდებში (3-17 წელი) გამოითვლება პაციენტის სხეულის მასის მიხედვით.

როგორც წესი, მკურნალობა იწყება 0.5 მგ/კგ დოზით, რომელიც იყოფა ორ ან სამ ნაწილად თანაბარი დოზებით დღეში.

შემანარჩუნებელი დოზა შეიძლება შემცირდეს თერაპიაზე პაციენტის ინდივიდუალური პასუხის მიხედვით და მიიღება ერთხელ დღეში. ჰიპოთირეოზის თავიდან ასაცილებლად, შეიძლება საჭირო გახდეს დამატებით ლევოთიროქსინის მიღება. ჯამური სადღეღამისო დოზა არ უნდა აღემატებოდეს  40 მგ თიამაზოლს.

ჭარბიდოზირება.

ჭარბმა დოზირებამ შეიძლება გამოიწვიოს ჰიპოთირეოზის განვითარება მეტაბოლიზმის შენელების შესაბამისი სიმპტომებით და, ჰორმონების ნაკლებობის ეფექტის შედეგად, ადენოჰიპოფიზის გააქტიურება ჩიყვის შემდგომი ზრდით.

ამის თავიდან აცილება შესაძლებელია პრეპარატის დოზის შემცირებით ეუთირეოიდული მდგომარეობის მიღწევამდე. საჭიროების შემთხვევაში დამატებით ინიშნება ლევოთიროქსინის პრეპარატები. თიამაზოლის მაღალი დოზების შემთხვევით მიღებისას გვერდითი ეფექტები ცნობილი არ არის.

გვერდითირეაციები.

არასასურველი ეფექტები განვითარების სიხშირის მიხედვით კლასიფიცირდება შემდეგ კატეგორიებად: ძალიან ხშირად (> 1/10), ხშირად (> 1/100, <1/10), არც ისე ხშირად (> 1/1000, <1/100), იშვიათად (> 1/10 10000, < 1/1000), ძალიან იშვიათად (1/10000), სიხშირე უცნობია (არსებული მონაცემებით განსაზღვრა შეუძლებელია).

სისხლისა და ლიმფური სისტემის მხრივ: არც ისე ხშირად: აგრანულოციტოზი (ვითარდებადაახლოებით 0,3-0,6% შემთხვევებში, შეიძლება განვითარდეს მკურნალობის დაწყებიდან რამდენიმე კვირის ან თვის შემდეგ, რაც მოითხოვს პრეპარატის შეწყვეტას, რის შემდეგაც უმეტეს შემთხვევაში ეს მოვლენა თავისით გაივლის); ძალიან იშვიათად: თრომბოციტოპენია, პანციტოპენია, გენერალიზებული ლიმფადენოპათია.

ენდოკრინული სისტემის მხრივ: ძალიან იშვიათად - ინსულინის აუტოიმუნური სინდრომი სისხლში გლუკოზის კონცენტრაციის მკვეთრი დაქვეითებით.

ნერვული სისტემის მხრივ: იშვიათად: გემოს შეგრძნების დარღვევა (დისგევზია, აგევზია), რომლებიც გაივლის პრეპარატის გამოყენების შეწყვეტის შემდეგ (ზოგჯერ გემოს შეგრძნება აღდგება მკურნალობის კურსის დასრულებიდან რამდენიმე კვირაში); ძალიან იშვიათად: ნევრიტი, პოლინეიროპათია.

საჭმლის მომნელებელი სისტემის მხრივ: ძალიან იშვიათად: სანერწყვე ჯირკვლების მწვავე ანთება; სიხშირე უცნობია: მწვავე პანკრეატიტი.

ჰეპატობილიარული სისტემის მხრივ: ძალიან იშვიათად - ქოლესტაზური სიყვითლე ან ტოქსიკური ჰეპატიტი. სიმპტომები ჩვეულებრივ გაივლის პრეპარატის გამოყენების შეწყვეტის შემდეგ. მკურნალობის პერიოდში ქოლესტაზის ნაკლებად შესამჩნევი კლინიკური სიმპტომები უნდა დიფერენცირდეს ჰიპერთირეოზით გამოწვეული დისფუნქციებისგან, როგორიცაა γ-გლუტამილტრანსფერაზას და ტუტე ფოსფატაზას დონეების მომატება ან ტუტე ფოსფატაზას ძვლის სპეციფიკური იზოფერმენტის დონის მომატება.

კანისა და კანქვეშა ქსოვილის მხრივ: ძალიან ხშირად: კანის ალერგიული რეაქციები სიმძიმის სხვადასხვა ხარისხით (ქავილი, გამონაყარი, ჭინჭრის ციება), ჩვეულებრივ ზომიერი სიმძიმის, ქრება შემდგომი თერაპიის დროს; ძალიან იშვიათად: კანის ალერგიული რეაქციების მძიმე ფორმები, მათ შორის გენერალიზებული დერმატიტი, ალოპეცია, სამკურნალო სასუალებით ინდუცირებული წითელი მგლურა.

ძვალ-კუნთოვანი სისტემის და შემაერთებელი ქსოვილის მხრივ: ხშირად: ართრალგია, რმელიც თანდათან ვითარდება და შეიძლება განვითარდეს თერაპიის რამდენიმე თვის შემდეგაც.

ზოგადი დარღვევები: იშვიათად: მედიკამენტებით გამოწვეული ცხელება.

ბავშვები. მოსალოდნელია, რომ ბავშვებში გვერდითი რეაქციების სიხშირე, ტიპი და სიმძიმე ისეთივეა, როგორიც მოზრდილ პაციენტებში.

არსებობს ძალიან იშვიათი შეტყობინებები კანის სერიოზული ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციების განვითარების შესახებ, როგორიცაა გენერალიზებული დერმატიტი, მათ შორის სტივენს-ჯონსონის სინდრომი, მოზრდილებსა და ბავშვებში.

ვარგისობის ვადა. 5 წელი.

შენახვისპირობები. ინახება ორიგინალურ შეფუთვაში არა უმეტეს 25°C ტემპერატურაზე. ინახება ბავშვებისათვის მიუწვდომელ ადგილას.

შეფუთვა. ტაბლეტები№100 კონტეინერში, კოლოფში.

გაცემის წესი

ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი II, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით

მწარმოებელი. შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება „ფარმაცევტული კომპანია „ზდოროვიე“.

მწარმოებლისადგილმდებარეობადამისიმოქმედებისგანხორციელებისადგილისმისამართი.

უკრაინა, 61013, ხარკოვის ოლქი, ქ. ხარკოვი, შევჩენკოს ქ., სახლი № 22.

ბოლოგადახედვისთარიღი.