კრესტორი 10მგ #28ტ(თურქ)

კრესტორი აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტები 10 მგ
ასტრაზენეკა
პროდუქტის მოკლე მახასიათებლები

1. სამედიცინო პროდუქტის დასახელება
კრესტორი 10 მგ აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტები

2. თვისებრივი და რაოდენობრივი შემადგენლობა
აქტიური ნივთიერება: თითოეული ტაბლეტი შეიცავს 10.4 მგ როზუვასტატინის კალციუმს, რაც 10 მგ როზუვასტატინის ექვივალენტურია.
დამხმარე ნივთიერება(ები)
ლაქტოზის მონოჰიდრატი (მიღებული საქონლის რძისგან) 91.3 მგ
დამხმარე ნივთიერებების შესახებ ინფორმაციისთვის იხილეთ ნაწილი 6.1.

3. ფარმაცევტული ფორმა
აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტები
მრგვალი, ვარდისფერი ფერის ტაბლეტი, დაბეჭდილი წარწერით "ZD 4522 და 10" ცალ მხარეს.

4. კლინიკური მახასიათებლები
4.1. თერაპიული ჩვენებები
ჰიპერქოლესტერინემიის მკურნალობა
ის გამოიყენება მოზრდილებში, მოზარდებსა და 6 წლის და უფროსი ასაკის ბავშვებში პირველადი ჰიპერქოლესტერინემიით (ტიპი IIa, მათ შორის ჰეტეროზიგოტური ოჯახური გენეზის ჰიპერქოლესტერინემია) ან შერეული დისლიპიდემიით (ტიპი IIb), დიეტასთან ერთად, როდესაც დიეტაზე და სხვა არაფარმაკოლოგიურ მკურნალობაზე (მაგ., ვარჯიში, წონის დაკლება) მკურნალობის პასუხი არასაკმარისია. ის გამოიყენება მოზრდილებში, მოზარდებსა და 6 წლის და უფროსი ასაკის ბავშვებში ჰომოზიგოტური ოჯახური გენეზის ჰიპერქოლესტერინემიით, დიეტასთან და სხვა ლიპიდების დამწევ მკურნალობასთან (მაგ., LDL-აფერეზი) ერთად, ან როდესაც ასეთი მკურნალობა არ არის მიზანშეწონილი.
გულ-სისხლძარღვთა მოვლენების პრევენცია
ის გამოიყენება ძირითადი გულ-სისხლძარღვთა მოვლენების პროფილაქტიკისთვის პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ პირველი გულ-სისხლძარღვთა მოვლენის მაღალი რისკი (იხ. ნაწილი 5.1), სხვა რისკ-ფაქტორების კორექციასთან ერთად.

4.2. დოზირება და მიღების მეთოდი
დოზირება/სიხშირე და მიღების ხანგრძლივობა
კრესტორით მკურნალობის დაწყებამდე პაციენტს უნდა დაენიშოს სტანდარტული ქოლესტერინის დამწევი დიეტა, რომელიც უნდა შენარჩუნდეს მკურნალობის მთელი პერიოდის განმავლობაში. კრესტორის დოზა უნდა დარეგულირდეს მკურნალობის მიზნისა და პაციენტის რეაქციის მიხედვით, მოქმედი გაიდლაინების შესაბამისად.
ჰიპერქოლესტერინემიის მკურნალობა
პაციენტებისთვის, რომლებიც პირველად იწყებენ სტატინებით თერაპიას და პაციენტებისთვის, რომლებიც სხვა HMG-CoA რედუქტაზას ინჰიბიტორიდან როზუვასტატინზე გადადიან, რეკომენდებული საწყისი დოზაა 5 ან 10 მგ დღეში ერთხელ პერორალურად.
საწყისი დოზის არჩევისას უნდა იქნას გათვალისწინებული პაციენტის ინდივიდუალური ქოლესტერინის დონე, გვერდითი რეაქციების პოტენციური რისკი და მომავალში გულ-სისხლძარღვთა რისკი (იხილეთ ქვემოთ). საჭიროების შემთხვევაში, დოზა შეიძლება დარეგულირდეს შემდეგ უფრო მაღალ დოზამდე 4 კვირის შემდეგ (იხილეთ ნაწილი 5.1).
40 მგ დოზის გამოყენებისას გვერდითი რეაქციების უფრო მაღალი სიხშირის გამო, დაბალ დოზებთან შედარებით (იხილეთ ნაწილი 4.8), დოზის მაქსიმალურ დოზამდე 40 მგ გაზრდა უნდა განიხილებოდეს მხოლოდ მძიმე ჰიპერქოლესტერინემიის მქონე და გულ-სისხლძარღვთა დაავადებების მაღალი რისკის მქონე პაციენტებში (განსაკუთრებით ოჯახური ჰიპერქოლესტერინემიის მქონე პაციენტებში), რომლებიც ადეკვატურად არ რეაგირებენ 20 მგ დოზაზე. ეს პაციენტები რეგულარულად უნდა იმყოფებოდნენ მონიტორინგის ქვეშ (იხილეთ ნაწილი 4.4). რეკომენდებულია, რომ 40 მგ დოზა დაიწყოს სპეციალისტის მეთვალყურეობის ქვეშ (კარდიოლოგი ან ენდოკრინოლოგი).
გულ-სისხლძარღვთა მოვლენების პრევენცია
გულ-სისხლძარღვთა რისკის შემცირების კვლევაში გამოყენებული დოზა იყო 20 მგ დღეში (იხილეთ ნაწილი 5.1).

კრესტორის გამოყენების წესი
კრესტორის მიღება შესაძლებელია დღის ნებისმიერ დროს, უზმოზე ან სავსე კუჭზე.

დამატებითი ინფორმაცია სპეციალური პოპულაციების შესახებ
თირკმლის უკმარისობა
თირკმლის მსუბუქი და საშუალო სიმძიმის უკმარისობის მქონე პაციენტებისთვის დოზის კორექცია საჭირო არ არის.
თირკმლის საშუალო სიმძიმის უკმარისობის მქონე პაციენტებისთვის (კრეატინინის კლირენსი < 60 მლ/წთ) რეკომენდებულია 5 მგ საწყისი დოზა. 40 მგ დოზა უკუნაჩვენებია თირკმლის საშუალო სიმძიმის უკმარისობის მქონე პაციენტებისთვის.
კრესტორის ყველა დოზა უკუნაჩვენებია თირკმლის მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებისთვის. (იხილეთ ნაწილი 4.3 და 5.2).
ღვიძლის უკმარისობა
როზუვასტატინის სისტემური ზემოქმედება არ გაზრდილა იმ პაციენტებში, რომელთა ჩაილდ-პიუს ქულა 7 ან ნაკლები იყო.
თუმცა, სისტემური ზემოქმედება გაიზარდა იმ პაციენტებში, რომელთა ჩაილდ-პიუს ქულა 8 და 9 იყო (იხ. ნაწილი 5.2).
ამ პაციენტებში უნდა ჩატარდეს თირკმლის ფუნქციის მონიტორინგი (იხ. ნაწილი 4.4). არ არსებობს გამოცდილება იმ პაციენტებში, რომელთა ჩაილდ-პიუს ქულა 9-ზე მეტია. კრესტორი უკუნაჩვენებია ღვიძლის აქტიური დაავადების მქონე პაციენტებში (იხ. ნაწილი 4.3).
პედიატრიული პოპულაცია
პედიატრიულ პოპულაციაში გამოყენება უნდა განხორციელდეს მხოლოდ სპეციალისტი ექიმების მიერ.
6-დან 17 წლამდე ასაკის ბავშვები და მოზარდები (ტანერის სტადია <II-V)
ჰეტეროზიგოტური ოჯახური ჰიპერქოლესტერინემია
ჰეტეროზიგოტური ოჯახური ჰიპერქოლესტერინემიის მქონე ბავშვებისა და მოზარდებისთვის ჩვეულებრივი საწყისი დოზაა 5 მგ დღეში.
6-დან 9 წლამდე ასაკის ჰეტეროზიგოტური ოჯახური ჰიპერქოლესტერინემიის მქონე ბავშვებისთვის ჩვეულებრივი დოზის დიაპაზონი არის 5-დან 10 მგ-მდე დღეში ერთხელ პერორალურად. ამ პოპულაციაში 10 მგ-ზე მეტი დოზით მიღების უსაფრთხოება და ეფექტურობა არ არის შესწავლილი. 10-დან 17 წლამდე ასაკის ჰეტეროზიგოტური ოჯახური ჰიპერქოლესტერინემიის მქონე ბავშვებისთვის ჩვეულებრივი დოზის დიაპაზონი არის 5-დან 20 მგ-მდე დღეში ერთხელ პერორალურად. ამ პოპულაციაში 20 მგ-ზე მეტი დოზით მიღების უსაფრთხოება და ეფექტურობა არ არის შესწავლილი. პედიატრიულ პაციენტებში დოზის ტიტრაცია უნდა ეფუძნებოდეს ინდივიდუალურ რეაქციას და ტოლერანტობას, როგორც ეს მითითებულია მკურნალობის რეკომენდაციებში (იხ. ნაწილი 4.4). როზუვასტატინით მკურნალობის დაწყებამდე ბავშვებსა და მოზარდებს უნდა დაენიშნოთ სტანდარტული ქოლესტერინის დამწევი დიეტა, რომელიც უნდა გაგრძელდეს მკურნალობის მთელი პერიოდის განმავლობაში.

ჰომოზიგოტური ოჯახური ჰიპერქოლესტერინემია
ჰომოზიგოტური ოჯახური ჰიპერქოლესტერინემიის მქონე 6-დან 17 წლამდე ასაკის ბავშვებისთვის მაქსიმალური რეკომენდებული დოზაა 20 მგ დღეში ერთხელ.
რეკომენდებულია 5-დან 10 მგ-მდე საწყისი დოზა დღეში ერთხელ, ასაკის, წონის და სტატინების წინა გამოყენების მიხედვით. როგორც აღწერილია ბავშვებისა და მოზარდების მკურნალობის რეკომენდაციებში (იხ. ნაწილი 4.4), ბავშვებსა და მოზარდებში მაქსიმალურ დოზამდე 20 მგ დღეში ერთხელ ტიტრაცია უნდა ეფუძნებოდეს ინდივიდუალურ რეაქციას და ტოლერანტობას. როზუვასტატინით მკურნალობის დაწყებამდე ბავშვები და მოზარდები უნდა დაექვემდებარონ სტანდარტულ ქოლესტერინის დამწევ დიეტას, რომელიც უნდა შენარჩუნდეს მკურნალობის მთელი პერიოდის განმავლობაში. პაციენტთა ამ პოპულაციაში 20 მგ-ის გარდა სხვა დოზების გამოყენების გამოცდილება შეზღუდულია. 40 მგ ტაბლეტი არ არის შესაფერისი ბავშვებსა და მოზარდებში გამოსაყენებლად.
6 წლამდე ასაკის ბავშვები
6 წლამდე ასაკის ბავშვებში უსაფრთხოება და ეფექტურობა შესწავლილი არ არის. შესაბამისად, კრესტორის გამოყენება 6 წლამდე ასაკის ბავშვებში რეკომენდებული არ არის.
გერიატრიული პოპულაცია
70 წელზე უფროსი ასაკის პაციენტებში რეკომენდებულია 5 მგ საწყისი დოზა (იხ. ნაწილი 4.4). ასაკის მიხედვით დოზის სხვა კორექცია საჭირო არ არის.
სხვა
ეთნიკური წარმოშობა
აზიური წარმოშობის პაციენტებში დაფიქსირდა სისტემური ზემოქმედების მომატება (იხილეთ ნაწილი 4.3, 4.4 და 5.2). აზიური წარმოშობის პაციენტებში რეკომენდებულია 5 მგ საწყისი დოზა. 40 მგ დოზა უკუნაჩვენებია ამ პაციენტებში.
გენეტიკური პოლიმორფიზმები
ცნობილია, რომ გენეტიკური პოლიმორფიზმების გარკვეული ტიპები იწვევს როზუვასტატინის ექსპოზიციის ზრდას (იხ. ნაწილი 5.2). ასეთი სპეციფიკური პოლიმორფიზმების მქონე პაციენტებში რეკომენდებულია კრესტორის უფრო დაბალი დღიური დოზა.
დოზირება მიოპათიისადმი მიდრეკილ პაციენტებში
მიოპათიისადმი მიდრეკილების ფაქტორების მქონე პაციენტებში რეკომენდებულია 5 მგ საწყისი დოზა (იხ. ნაწილი 4.4). ამ პაციენტთაგან ზოგიერთში 40 მგ დოზა უკუნაჩვენებია (იხ. ნაწილი 4.3).
ერთდროული მკურნალობა
როზუვასტატინი წარმოადგენს სხვადასხვა სატრანსპორტო ცილების (მაგ., OATP1B1 და BCRP) სუბსტრატს. მიოპათიის (მათ შორის რაბდომიოლიზის) რისკი იზრდება, როდესაც კრესტორი გამოიყენება გარკვეულ სამკურნალო საშუალებებთან ერთად, რომლებმაც შეიძლება გაზარდონ როზუვასტატინის პლაზმური კონცენტრაციები ამ სატრანსპორტო ცილებთან ურთიერთქმედების გამო (მაგ., ციკლოსპორინი და ატაზანავირის, ლოპინავირის და/ან ტიპრანავირის კომბინაციები რიტონავირთან; იხილეთ ნაწილები 4.4 და 4.5). სადაც შესაძლებელია, უნდა განიხილებოდეს ალტერნატიული თერაპიები და, საჭიროების შემთხვევაში, კრესტორით მკურნალობა დროებით უნდა შეწყდეს. თუ ამ სამკურნალო საშუალებების კრესტორთან ერთად გამოყენების თავიდან აცილება შეუძლებელია, კრესტორის დოზის კორექტირების და თანმხლები თერაპიის სარგებლისა და რისკის თანაფარდობა ყურადღებით უნდა იქნას განხილული (იხილეთ ნაწილი 4.5). პაციენტებში, რომლებიც იღებენ ატაზანავირს/რიტონავირს ან ლოპინავირს/რიტონავირს, როზუვასტატინის დღიური დოზა უნდა შემოიფარგლოს 10 მგ-ით.

4.3. უკუჩვენებები
კრესტორი უკუნაჩვენებია შემდეგ შემთხვევებში, როგორიცაა:
• როზუვასტატინის ან მისი რომელიმე დამხმარე ნივთიერების მიმართ მომატებული მგრძნობელობა,
• ღვიძლის აქტიური დაავადება შრატის ტრანსამინაზების აუხსნელი, მუდმივი მომატებით და შრატის ტრანსამინაზების ნებისმიერი დონის მომატებით, რომელიც აღემატება ან ტოლია ნორმის ზედა ზღვარზე სამჯერ (3xULN),
• პაციენტები თირკმლის მძიმე უკმარისობით (კრეატინინის კლირენსი < 30 მლ/წთ),
• პაციენტები მიოპათიით,
• პაციენტები, რომლებიც ერთდროულად იღებენ სოფოსბუვირის /ველპატასვირის /ვოქსილაპრევირის კომბინაციას (იხ. ნაწილი 4.5),
• პაციენტები, რომლებიც ერთდროულად იღებენ ციკლოსპორინს,
• ორსულობისა და ძუძუთი კვების პერიოდში, ასევე რეპროდუქციული პოტენციალის მქონე ქალებში, რომლებიც არ იყენებენ შესაბამის კონტრაცეფციას.
კრესტორი 40 მგ უკუნაჩვენებია იმ პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ მიოპათიის/ რაბდომიოლიზისადმი მიდრეკილების ფაქტორები. ეს ფაქტორები მოიცავს მოვლენებს, როგორიცაა:
• თირკმლის ზომიერი უკმარისობა (კრეატინინის კლირენსი <60 მლ/წთ),
• ჰიპოთირეოზი,
• მემკვიდრეობითი კუნთების დარღვევები პირად ან ოჯახურ ანამნეზში,
• კუნთების ტოქსიკურობის ისტორია, რომელიც გამოწვეულია ნებისმიერი სხვა HMG-CoA რედუქტაზას ინჰიბიტორის ან ფიბრატის (მაგალითად, გემფიბროზილი, ფენოფიბრატი) გამოყენებით,
• ალკოჰოლზე დამოკიდებულება,
• აზიური წარმოშობის პაციენტები,
• ფიბრატებთან (მაგალითად, გემფიბროზილი, ფენოფიბრატი) ერთდროული გამოყენება,
• მდგომარეობები, რომელთა დროსაც პლაზმური დონე შეიძლება გაიზარდოს (იხილეთ ნაწილები 4.4, 4.5 და 5.2)

4.4. განსაკუთრებული გაფრთხილებები გამოყენების შესახებ და უსაფრთხოების ზომები
ეფექტები თირკმლის მხრივ
პროტეინურია, რომელიც როგორც წესი, მილაკოვანი წარმოშობისაა და ბევრ შემთხვევაში გარდამავალი და პერიოდული ხასიათისაა, დაფიქსირდა კრესტორის მაღალი დოზებით, განსაკუთრებით 40 მგ დოზით მკურნალობისას და გამოვლინდა ჩხირით ტესტირების საშუალებით. პროტეინურია არ არის მწვავე ან პროგრესირებადი თირკმლის დაავადების ნიშანი (იხ. ნაწილი 4.8). სერიოზული თირკმლის მოვლენების მარკეტინგული შემთხვევების შესახებ ინფორმაციის მიღების შემდეგ მაჩვენებელი უფრო მაღალია 40 მგ დოზის მიღებისას. თირკმლის ფუნქცია უნდა შეფასდეს კრესტორის 40 მგ დოზით მკურნალობისას, როგორც პაციენტების რუტინული ზედამხედველობის ნაწილი.
ზემოქმედება ჩონჩხის კუნთებზე
ჩონჩხის კუნთებზე ისეთი ეფექტები, როგორიცაა მიალგია, მიოპათია და იშვიათად, რაბდომიოლიზი, აღინიშნა კრესტორით ნამკურნალებ პაციენტებში ყველა დოზით, განსაკუთრებით 20 მგ-ზე მეტი დოზით.
HMG-CoA რედუქტაზას ინჰიბიტორებისა და ეზეტიმიბის ერთდროული გამოყენებისას რაბდომიოლიზის ძალიან იშვიათი შემთხვევები დაფიქსირდა. თუმცა, ფარმაკოდინამიკური ურთიერთქმედება არ შეიძლება გამოირიცხოს (იხ. ნაწილი 4.5), ამიტომ ერთდროული გამოყენებისას სიფრთხილეა საჭირო.
როგორც სხვა HMG-CoA რედუქტაზას ინჰიბიტორების შემთხვევაში, კრესტორით მკურნალობის პოსტმარკეტინგული მონაცემებით, რაბდომიოლიზის მაჩვენებელი 40 მგ დოზით უფრო მაღალია.
კრეატინინ კინაზას გაზომვა
კრეატინინ კინაზას (CK) გაზომვა არ უნდა მოხდეს ფიზიკური დატვირთვის შემდეგ, რადგან ამან შეიძლება გამოიწვიოს შედეგის არასწორი ინტერპრეტაცია, ან პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ მდგომარეობები, რომლებმაც შეიძლება გამოიწვიოს კრეატინინ კინაზას მომატება. თუ კრეატინინ კინაზას საწყისი დონე მნიშვნელოვნად მომატებულია (> 5xULN), ამის დასადასტურებლად 5-7 დღის შემდეგ უნდა ჩატარდეს განმეორებითი ტესტი. თუ განმეორებითი ტესტი დაადასტურებს კრეატინინ კინაზას საწყისი დონის 5xULN-ზე მაღალ დონეს, მკურნალობა არ უნდა დაიწყოს.
მკურნალობის დაწყებამდე
როგორც სხვა HMG-CoA რედუქტაზას ინჰიბიტორების შემთხვევაში, კრესტორი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ მიოპათიის/რაბდომიოლიზისადმი მიდრეკილი ფაქტორები. ეს ფაქტორები მოიცავს მოვლენებს, როგორიცაა:
• თირკმლის უკმარისობა
• ჰიპოთირეოზი
• მემკვიდრეობითი კუნთების დარღვევების პირადი ან ოჯახური ისტორია
• კუნთების ტოქსიკურობის ისტორია, გამოწვეული ნებისმიერი სხვა HMG-CoA რედუქტაზას ინჰიბიტორის ან ფიბრატის (მაგალითად, გემფიბროზილი, ფენოფიბრატი) გამოყენებით
• ალკოჰოლზე დამოკიდებულება
• 70 წელზე მეტი ასაკი
• მდგომარეობები, რომლებმაც შეიძლება გაზარდონ პლაზმური დონე (იხილეთ ნაწილები 4.2, 4.5 და 5.2)
• ფიბრატებთან (მაგალითად, გემფიბროზილი, ფენოფიბრატი) ერთდროული გამოყენება
ასეთ პაციენტებში კრესტორით თერაპიის რისკები უნდა შეფასდეს პოტენციურ სარგებელთან შედარებით და პაციენტი უნდა იმყოფებოდეს კლინიკური მონიტორინგის ქვეშ. მკურნალობა არ უნდა დაიწყოს, თუ კრეატინკინაზას საწყისი დონე მნიშვნელოვნად მომატებულია (CK > 5 x ULN).

მკურნალობის დროს
პაციენტები უნდა იქნენ გაფრთხილებულნი, დაუყოვნებლივ აცნობონ ექიმს ნებისმიერი აუხსნელი კუნთების ტკივილის, სისუსტის ან უეცარი კრუნჩხვების შესახებ, განსაკუთრებით თუ ეს დაკავშირებულია ცხელებასთან ან შეუძლოდ ყოფნასთან. ასეთ პაციენტებში უნდა გაიზომოს კრეატინფოსფატის დონე. მკურნალობა უნდა შეწყდეს, თუ კრეატინფოსფატის დონე მნიშვნელოვნად მომატებულია (> 5xULN) ან თუ კუნთების მძიმე სიმპტომები იწვევს დისკომფორტს ყოველდღიურ ცხოვრებაში (მაშინაც კი, თუ კრეატინფოსფატის დონე ≥ 5xULN). თუ სიმპტომები გაქრება და კრეატინკინაზას დონე ნორმალიზდება, პაციენტის მკაცრი მეთვალყურეობის ქვეშ და ყველაზე დაბალი ეფექტური დოზის გამოყენებით, შეიძლება განიხილებოდეს კრესტორთან თერაპიის განახლება ან ალტერნატიული HMG-CoA რედუქტაზას ინჰიბიტორის გამოყენება. ასიმპტომურ პაციენტებში კრეატინკინაზას რუტინული მონიტორინგი საჭირო არ არის. იმუნოგანპირობებული ნეკროზული მიოპათია (IMNM) ძალიან იშვიათად არის აღწერილი სტატინებით, მათ შორის როზუვასტატინით, მკურნალობის დროს და მის შემდეგ. IMNM კლინიკურად ხასიათდება პროქსიმალური კუნთების სისუსტით და შრატში კრეატინკინაზას დონის მომატებით, რომელიც გრძელდება სტატინებით თერაპიის შეწყვეტის მიუხედავად.
რამდენიმე შემთხვევაში, სტატინებმა გამოიწვია ახალი ან უკვე არსებული მიასთენია გრავისის ან თვალის მიასთენიის გაუარესება (იხილეთ ნაწილი 4.8). კრესტორის მიღება უნდა შეწყდეს, თუ სიმპტომები გაუარესდება. რეციდივები დაფიქსირდა იმავე ან სხვა სტატინის (ხელახალი) მიღებისას. კლინიკური კვლევებიდან არ არსებობს მტკიცებულება, რომ პაციენტთა მცირე ჯგუფში, რომლებიც ერთდროულად მკურნალობდნენ კრესტორით, აღნიშნა ჩონჩხის კუნთებზე კრესტორის გაძლიერებული ეფექტი. თუმცა, მიოზიტისა და მიოპათიის შემთხვევების ზრდა დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ სხვა HMG-CoA რედუქტაზას ინჰიბიტორებს, ფიბრიუმის მჟავას წარმოებულებს, მათ შორის გემფიბროზილს, ციკლოსპორინს, ნიკოტინის მჟავას, აზოლის სოკოს საწინააღმდეგო საშუალებებს, პროტეაზას ინჰიბიტორებს და მაკროლიდურ ანტიბიოტიკებს. გემფიბროზილი ზრდის მიოპათიის რისკს, როდესაც გამოიყენება HMG-CoA რედუქტაზას ზოგიერთ ინჰიბიტორთან ერთად. ამიტომ, კრესტორისა და გემფიბროზილის ერთდროული გამოყენება არ არის რეკომენდებული. კრესტორის ფიბრატებთან (როგორიცაა გემფიბროზილი, ფენოფიბრატი) და ნიაცინთან კომბინაციაში გამოყენების სარგებელი, რომლებმაც შეიძლება გამოიწვიონ ლიპიდების უფრო მნიშვნელოვანი ცვლილებები, ფრთხილად უნდა შეფასდეს ამ კომბინაციების პოტენციურ რისკებთან შედარებით. კრესტორის 40 მგ დოზით ფიბრატთან (როგორიცაა გემფიბროზილი, ფენოფიბრატი) ერთდროული გამოყენება უკუნაჩვენებია (იხილეთ ნაწილი 4.5 და 4.8).
კრესტორი არ უნდა იქნას გამოყენებული სისტემურ ფუზიდის მჟავას ფორმულებთან ერთად ან ფუზიდის მჟავას თერაპიის შეწყვეტიდან 7 დღის განმავლობაში. იმ შემთხვევებში, როდესაც ფუზიდის მჟავას სისტემური გამოყენება მნიშვნელოვანია, სტატინებით თერაპია უნდა შეწყდეს ფუზიდის მჟავას თერაპიის მთელი პერიოდის განმავლობაში. რაბდომიოლიზის (მათ შორის ზოგიერთი ფატალური შედეგის) შემთხვევები დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ფუზიდის მჟავასა და სტატინის კომბინაციას (იხ. ნაწილი 4.5). პაციენტებს უნდა ეცნობოთ, რომ დაუყოვნებლივ მიმართონ ექიმს, თუ გამოვლინდა კუნთების სისუსტის, ტკივილის ან მგრძნობელობის სიმპტომები. სტატინებით თერაპია შეიძლება განახლდეს ფუზიდის მჟავას ბოლო დოზის მიღებიდან 7 დღის შემდეგ. გამონაკლის შემთხვევებში, როდესაც საჭიროა ფუზიდის მჟავას ხანგრძლივი სისტემური თერაპია, მაგალითად, მძიმე ინფექციების სამკურნალოდ, კრესტორისა და ფუზიდის მჟავას ერთად მიღების აუცილებლობა უნდა განიხილებოდეს მხოლოდ თითოეულ შემთხვევაში ინდივიდუალურად და მკაცრი სამედიცინო მეთვალყურეობის ქვეშ.
კრესტორი არ უნდა იქნას გამოყენებული პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ მძიმე მწვავე დაავადება, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს თირკმლის უკმარისობის განვითარება მიოპათიის ან რაბდომიოლიზის შედეგად (მაგ., პაციენტები სეფსისის, ჰიპოტენზიის, ფართო ქირურგიული ოპერაციის, ტრავმის, მძიმე მეტაბოლური, ჰორმონალური ან ელექტროლიტური დარღვევების ან უკონტროლო კრუნჩხვების დროს).
კანის მძიმე გვერდითი რეაქციები
როზუვასტატინით თერაპიის დროს აღწერილია კანის მძიმე რეაქციები, მათ შორის სტივენს-ჯონსონის სინდრომი (SJS) და წამლისმიერი რეაქცია ეოზინოფილიით და სისტემური სიმპტომებით (DRESS), რომლებიც შეიძლება სიცოცხლისთვის საშიში ან ფატალური იყოს (იხ. ნაწილი 4.8).
პაციენტებს დანიშვნის დროს უნდა ეცნობოთ კანის მძიმე რეაქციების ნიშნებისა და სიმპტომების შესახებ და მათზე უნდა ჩატარდეს მკაცრი დაკვირვება.
თუ გამოვლინდება ასეთი რეაქციების ნიშნები და სიმპტომები, კრესტორის® მიღება დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს და განხილულ იქნას ალტერნატიული თერაპია. თუ პაციენტს კრესტორის® მიღების დროს განუვითარდა მძიმე რეაქცია, როგორიცაა SJS ან DRESS, კრესტორით® მკურნალობა არავითარ შემთხვევაში არ უნდა განახლდეს.
ღვიძლზე ზემოქმედება
სხვა HMG-CoA რედუქტაზას ინჰიბიტორების მსგავსად, კრესტორი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული პაციენტებში, რომლებიც დიდი რაოდენობით ალკოჰოლს მოიხმარენ და/ან ანამნეზში აღენიშნებათ ღვიძლის დაავადება. ღვიძლის ფუნქციური ტესტები უნდა ჩატარდეს კრესტორით მკურნალობის დაწყებამდე და მისი დაწყებიდან სამი თვის განმავლობაში. თუ შრატის ტრანსამინაზების დონე სამჯერ აღემატება ნორმის ზედა ზღვარს (ULN), კრესტორით მკურნალობა უნდა შეწყდეს ან დოზა უნდა შემცირდეს. ღვიძლის სერიოზული მოვლენების (განსაკუთრებით ღვიძლის ტრანსამინაზების მომატების) პოსტმარკეტინგული შემთხვევების მაჩვენებელი უფრო მაღალია 40 მგ დოზის მიღებისას. ჰიპოთირეოზით ან ნეფროზული სინდრომით გამოწვეული მეორადი ჰიპერქოლესტერინემიის მქონე პაციენტებში, კრესტორით მკურნალობის დაწყებამდე უნდა ჩატარდეს ძირითადი დაავადების მკურნალობა.
ეთნიკური წარმომავლობა
ფარმაკოკინეტიკურმა კვლევებმა აჩვენა სისტემური ზემოქმედების მომატება აზიური წარმოშობის პაციენტებში, კავკასიური წარმოშობის პაციენტებთან შედარებით (იხილეთ ნაწილები 4.2, 4.3 და 5.2).
პროტეაზას ინჰიბიტორები
როზუვასტატინის სისტემური ზემოქმედების მომატება დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც რიტონავირთან და როზუვასტატინთან ერთად იღებდნენ სხვადასხვა პროტეაზას ინჰიბიტორებს. გასათვალისწინებელია როგორც კრესტორის ლიპიდების შემამცირებელი სარგებელი აივ ინფიცირებულ პაციენტებში, რომლებიც იღებენ პროტეაზას ინჰიბიტორულ თერაპიას, ასევე როზუვასტატინის პლაზმური კონცენტრაციების გაზრდის პოტენციალი კრესტორის მიღების დაწყებისას და დოზის გაზრდისას პროტეაზას ინჰიბიტორების მიმღებ პაციენტებში.
კრესტორის გამოყენება გარკვეულ პროტეაზას ინჰიბიტორებთან ერთად არ არის რეკომენდებული, თუ კრესტორის დოზა არ არის კორექტირებული (იხილეთ ნაწილები 4.2 და 4.5).
ფილტვის ინტერსტიციული დაავადება
გამონაკლის შემთხვევებში, ზოგიერთი სტატინის გამოყენებისას, განსაკუთრებით ხანგრძლივი თერაპიის დროს, დაფიქსირებულია ინტერსტიციული ფილტვის დაავადების შემთხვევები (იხ. ნაწილი 4.8). შესაძლოა განვითარდეს ქოშინი, არაპროდუქტიული ხველა და ჯანმრთელობის ზოგადი გაუარესება (დაღლილობა, წონის დაკლება და ცხელება). ინტერსტიციული ფილტვის დაავადების ეჭვის შემთხვევაში, სტატინებით თერაპია უნდა შეწყდეს.
შაქრიანი დიაბეტი
როგორც სხვა HMG-CoA რედუქტაზას ინჰიბიტორების შემთხვევაში, კრესტორით ნამკურნალებ პაციენტებში დაფიქსირდა HbA1c-ის და შრატის გლუკოზის დონის მომატება.
კრესტორით მკურნალობისას დიაბეტის რისკ-ფაქტორების მქონე პაციენტებში დაფიქსირდა დიაბეტის განვითარების შემთხვევების ზრდა. თუმცა, სტატინების სარგებლის გათვალისწინებით სისხლძარღვთა რისკის შემცირების თვალსაზრისით, ეს რისკი არ უნდა იყოს სტატინებით თერაპიის შეწყვეტის მიზეზი. რისკის ქვეშ მყოფი პაციენტები (სისხლში გლუკოზა უზმოზე 100-125 მგ/დლ (5.6-6.9 მმოლ/ლ), სხეულის მასის ინდექსით BMI > 30 კგ/მ², ტრიგლიცერიდების მომატებული დონით, ჰიპერტენზია) უნდა იმყოფებოდნენ კლინიკურად და ბიოქიმიურად მონიტორინგის ქვეშ ეროვნული რეკომენდაციების შესაბამისად.
პაციენტებში, რომელთა სისხლში გლუკოზა უზმოზე 100-125 მგ/დლ (5.6-6.9 მმოლ/ლ) არის, როზუვასტატინით თერაპია დაკავშირებულია დიაბეტის განვითარების რისკის ზრდასთან. JUPITER კვლევაში, შაქრიანი დიაბეტის საერთო შემთხვევების შესახებ ინფორმაცია როზუვასტატინის მიღებისას შეადგენდა 2.8%-ს და პლაცებოს მიღებისას 2.3%-ს იმ პაციენტებში, რომელთა სისხლში გლუკოზის დონე უზმოზე ზოგადად 100-დან 125 მგ/დლ-მდე (5.6-დან 6.9 მმოლ/ლ-მდე) იყო.
პედიატრიული პოპულაცია
როზუვასტატინის მიმღებ 6-დან 17 წლამდე ასაკის ბავშვებში, ტანერის კლასიფიკაციის გამოყენებით, სიმაღლის, წონის, სხეულის მასის ინდექსის (BMI) და სქესობრივი მომწიფების მეორადი მაჩვენებლების შეფასება შემოიფარგლებოდა ორწლიანი პერიოდით. ორწლიანი კვლევითი მკურნალობის შემდეგ ზრდაზე, წონაზე, სხეულის მასის ინდექსზე ან სქესობრივ მომწიფებაზე გავლენა არ დაფიქსირებულა (იხ. ნაწილი 5.1). ბავშვებსა და მოზარდებში ჩატარებულ 52-კვირიან კლინიკურ კვლევაში, ვარჯიშის ან ფიზიკური აქტივობის გაზრდის შემდეგ კრეატინკინაზას მომატება > 10xULN და კუნთების სიმპტომები უფრო ხშირად დაფიქსირდა, ვიდრე მოზრდილებში ჩატარებულ კლინიკურ კვლევებში (იხ. ნაწილი 4.8).
ლაქტოზას აუტანლობა
ეს პროდუქტი შეიცავს ლაქტოზას. პაციენტებმა, რომლებსაც აქვთ გალაქტოზას აუტანლობის იშვიათი მემკვიდრეობითი პრობლემები, ლაპ ლაქტაზას დეფიციტი ან გლუკოზა-გალაქტოზას მალაბსორბცია, არ უნდა გამოიყენონ ეს წამალი.

4.5. სხვა სამედიცინო პროდუქტებთან ურთიერთქმედება და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები
როზუვასტატინთან ერთად გამოყენებული სამკურნალო საშუალებების ზეგავლენა როზუვასტატინზე
გადამტანი ცილების ინჰიბიტორები
როზუვასტატინი წარმოადგენს გარკვეული სატრანსპორტო ცილების სუბსტრატს, მათ შორის ღვიძლის შთანთქმის ტრანსპორტიორის OATP1B1 და ღვიძლის ეფლუქსის ტრანსპორტიორის BCRP. კრესტორის ერთდროულმა გამოყენებამ ამ სატრანსპორტო ცილების დამთრგუნველ სამკურნალო საშუალებებთან ერთად შეიძლება გამოიწვიოს როზუვასტატინის პლაზმური კონცენტრაციების მომატება და მიოპათიის რისკის გაზრდა (იხილეთ ცხრილი 1, ნაწილი 4.2, 4.4 და 4.5).
ციკლოსპორინი
კრესტორის ციკლოსპორინთან ერთად მიღებისას, როზუვასტატინის AUC მაჩვენებლები 7-ჯერ მეტი იყო, ვიდრე ჯანმრთელ სუბიექტებში (იხ. ცხრილი 1). კრესტორი უკუნაჩვენებია იმ პაციენტებში, რომლებიც ერთდროულად იღებენ ციკლოსპორინს.
პროტეაზას ინჰიბიტორები
მიუხედავად იმისა, რომ ზუსტი მექანიზმი უცნობია, პროტეაზას ინჰიბიტორების ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება მნიშვნელოვნად გაზარდოს როზუვასტატინის ექსპოზიცია (იხ. ცხრილი 1). მაგალითად, ფარმაკოკინეტიკურ კვლევაში, ჯანმრთელ მოხალისეებში 10 მგ როზუვასტატინის და ორი პროტეაზას ინჰიბიტორის (300 მგ ატაზანავირი/100 მგ რიტონავირი) კომბინაციის ერთდროულმა გამოყენებამ გამოიწვია როზუვასტატინის AUC და Cmax დაახლოებით 3-ჯერ და 7-ჯერ ზრდა, შესაბამისად.
კრესტორის და პროტეაზას ინჰიბიტორების ზოგიერთი კომბინაციის ერთდროული გამოყენება შეიძლება განიხილებოდეს კრესტორის დოზის ფრთხილად კორექტირების შემდეგ როზუვასტატინის ექსპოზიციის მოსალოდნელ ზრდასთან შესაბამისობაში (იხ. ცხრილი 1, ნაწილი 4.2, 4.4 და 4.5). პაციენტებში, რომლებიც იღებენ ატაზანავირ/რიტონავირს ან ლოპინავირ/რიტონავირს, როზუვასტატინის დღიური დოზა უნდა შემოიფარგლოს 10 მგ-ით.
გემფიბროზილი და სხვა ლიპიდების დამწევი პრეპარატები
კრესტორისა და გემფიბროზილის ერთდროული გამოყენება იწვევდა როზუვასტატინის მაქსიმალური პლაზმური კონცენტრაციის (Cmax) და AUC-ის გაორმაგებას (იხ. ნაწილი 4.4). სპეციფიკური წამლის ურთიერთქმედების კვლევების მონაცემების საფუძველზე, ფენოფიბრატთან ფარმაკოკინეტიკური ურთიერთქმედება მოსალოდნელი არ არის; თუმცა, ფარმაკოდინამიკური ურთიერთქმედება შესაძლებელია. გემფიბროზილი, ფენოფიბრატი, სხვა ფიბრატები და ნიაცინის (ნიკოტინის მჟავა) ლიპიდების დამწევი დოზები (1 გ/დღეში ან მეტი) ზრდის მიოპათიის რისკს HMG-CoA რედუქტაზას ინჰიბიტორებთან ერთად გამოყენებისას, სავარაუდოდ იმიტომ, რომ ეს პრეპარატები თავად იწვევენ მიოპათიას. კრესტორის 40 მგ დოზის ფიბრატთან (როგორიცაა გემფიბროზილი და ფენოფიბრატი) ერთად გამოყენება უკუნაჩვენებია (იხილეთ ნაწილები 4.3 და 4.4). ასეთ პაციენტებში მკურნალობა უნდა დაიწყოს 5 მგ დოზით.
ეზეტიმიბი
ჰიპერქოლესტერინემიის მქონე პაციენტებში როზუვასტატინის AUC 1.2-ჯერ გაიზარდა, როდესაც კრესტორის 10 მგ მიღებული იქნა 10 მგ ეზეტიმიბთან ერთად (ცხრილი 1). კრესტორსა და ეზეტიმიბს შორის არსებობს ფარმაკოდინამიკური ურთიერთქმედება გვერდითი რეაქციების მხრივ (იხ. ნაწილი 4.4).
ანტაციდები
კრესტორისა და ალუმინის და მაგნიუმის ჰიდროქსიდის შემცველი ანტაციდური სუსპენზიის ერთდროული მიღებისას როზუვასტატინის პლაზმური კონცენტრაცია დაახლოებით 50%-ით შემცირდა. თუმცა, ეს ეფექტი შემცირდა, როდესაც ანტაციდი კრესტორის მიღებიდან 2 საათის შემდეგ მიიღეს. ამ ურთიერთქმედების კლინიკური კვლევები არ ჩატარებულა.
ერითრომიცინი
კრესტორისა და ერითრომიცინის ერთდროული გამოყენებისას დაფიქსირდა როზუვასტატინის AUC(0-t)-ს 20%-ით და Cmax-ის 30%-ით შემცირება. ეს ურთიერთქმედება შესაძლოა განპირობებული იყოს ერითრომიცინის ნაწლავური მოტორიკის გაძლიერებით.
ტიკაგრელორი
ტიკაგრელორმა შეიძლება გაზარდოს როზუვასტატინის თირკმლისმიერი გამოყოფა, რითაც იზრდება როზუვასტატინის კუმულაციის რისკი. მიუხედავად იმისა, რომ ზუსტი მექანიზმი უცნობია, ტიკაგრელორისა და როზუვასტატინის ერთდროულმა გამოყენებამ ზოგიერთ შემთხვევაში გამოიწვია თირკმლის ფუნქციის დაქვეითება, CPK-მაჩვენებლების მომატება და რაბდომიოლიზი.
ციტოქრომ P450 ფერმენტები
ინ ვიტრო და ინ ვივო კვლევების შედეგები აჩვენებს, რომ როზუვასტატინი არც ციტოქრომ P450 იზოენზიმების ინჰიბიტორს და არც ინდუცირებას ახდენს. გარდა ამისა, როზუვასტატინი წარმოადგენს ამ იზოენზიმების სუსტ სუბსტრატს. ამიტომ, ციტოქრომ P450 ფერმენტებთან მეტაბოლიზმის გამო წამლისმიერი ურთიერთქმედება არ არის მოსალოდნელი. როზუვასტატინის კლინიკურად მნიშვნელოვანი წამლისმიერი ურთიერთქმედება ფლუკონაზოლთან (CYP2C9 და CYP3A4 ინჰიბიტორები) ან კეტოკონაზოლთან (CYP2A6 და CYP3A4 ინჰიბიტორები) არ დაფიქსირებულა.
ურთიერთქმედებები, რომლებიც მოითხოვენ როზუვასტატინის დოზის კორექტირებას (იხილეთ აგრეთვე ცხრილი 1): თუ კრესტორი გამოიყენება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ერთად, რომლებიც, როგორც ცნობილია, ზრდიან როზუვასტატინის ექსპოზიციას, უნდა მოხდეს კრესტორის დოზირების კორექცია. თუ ექსპოზიციის მოსალოდნელი ზრდა (AUC) დაახლოებით ორჯერ ან მეტია, მკურნალობა უნდა დაიწყოს კრესტორის ერთჯერადი 5 მგ დღიური დოზით. კრესტორის მაქსიმალური დღიური დოზის კორექცია უნდა მოხდეს ისე, რომ როზუვასტატინის მოსალოდნელი ექსპოზიცია არ აღემატებოდეს კრესტორის 40 მგ დღიური დოზის დოზას ურთიერთქმედების გარეშე (მაგ., კრესტორის 20 მგ დოზა გემფიბროზილთან (1.9-ჯერ ზრდა) და კრესტორის 10 მგ დოზა რიტონავირის/ატაზანავირთან კომბინაციასთან (3.1-ჯერ ზრდა). თუ პრეპარატი ზრდის როზუვასტატინის AUC-ს ორჯერ ნაკლები მაჩვენებლით, საწყისი დოზის შემცირება საჭირო არ არის. თუმცა, სიფრთხილეა საჭირო კრესტორის დოზის 20 მგ-ზე მეტით გაზრდისას.
ცხრილი 1: როზუვასტატინთან ერთად გამოყენებული სამკურნალო საშუალებების გავლენა როზუვასტატინის ექსპოზიციაზე (AUC; კლებადი ფართობის მიხედვით) გამოქვეყნებული კლინიკური კვლევებიდან
როზუვასტატინის AUC-ის 2-ჯერ ან 2-ჯერ მეტად გაზრდა
ურთიერთქმედების მქონე პრეპარატის დოზირების რეჟიმი როზუვასტატინის დოზირების რეჟიმი როზუვასტატინის AUC*-ის ცვლილება
სოფოსბუვირი/ველპატასვირი/ვოქსილაპრევირი (400 მგ-100 მგ-100 მგ) + ვოქსილაპრევირი (100 მგ) დღეში ერთხელ 15 დღის განმავლობაში 10 მგ, ერთჯერადი დოზა 7.4-ჯერ ↑
ციკლოსპორინი 75 მგ ორჯერ დღეში, შემდეგ 200 მგ ორჯერ დღეში, 6 კვირა 10 მგ OD, 10 დღე 7.1-ჯერ ↑
დაროლუტამიდი 600 მგ ორჯერ დღეში, 5 დღე 5 მგ, ერთჯერადი დოზა 5.2-ჯერ ↑
რეგორაფენიბი 160 მგ, OD, 14 დღე 5 მგ, ერთჯერადი დოზა 3.8-ჯერ ↑
ატაზანავირი 300 მგ/რიტონავირი 100 მგ OD, 8 დღე 10 მგ, ერთჯერადი დოზა 3.1-ჯერ ↑
ველპატასვირი 100 მგ OD 10 მგ, ერთჯერადი დოზა 2.7-ჯერ ↑
ომბიტასვირი 25 მგ/პარიტაპრევირი 150 მგ/
რიტონავირი 100 მგ OD/დასაბუვირი 400 მგ ორჯერ, 14 დღე 5 მგ, ერთჯერადი დოზა 2.6-ჯერ ↑
ტერიფლუნომიდი არ აღინიშნება 2.5-ჯერ ↑
გრაზოპრევირი 200 მგ/ელბასვირი 50 მგ OD, 11 დღე
გლეკაპრევირი 400 მგ/პიბრენტასვირი 120 მგ OD, 7 დღე 5 მგ OD, 7 დღე 2.2-ჯერ ↑
სიმეპრევირი 150 მგ დღეში ერთხელ, 7 დღე 10 მგ, ერთჯერადი დოზა 2.8-ჯერ ↑
ლოპინავირი 400 მგ/რიტონავირი 100 მგ ორჯერ დღეში, 17 დღე 20 მგ OD, 7 დღე 2.1-ჯერ ↑
კაპმატინიბი 400 მგ დღეში ორჯერ 10 მგ, ერთჯერადი დოზა 2.1-ჯერ ↑
კლოპიდოგრელი 300 მგ დატვირთვის დოზა, შემდეგ 75 მგ ყოველ 24 საათში 20 მგ, ერთჯერადი დოზა 2-ჯერ ↑
ფოსტამატინიბი 100 მგ დღეში ორჯერ 20 მგ, ერთჯერადი დოზა 2-ჯერ ↑
ფებუქსსტატი 120 მკფ OD 10 მგ, ერთჯერადი დოზა 1.9-ჯერ ↑
გემფიბროზილი 600 მგ ორჯერ დღეში, 7 დღე 80 მგ, ერთჯერადი დოზა 1.9-ჯერ ↑
როზუვასტატინის AUC-ის 2-ჯერზე ნაკლები ზრდა
ურთიერთქმედების მქონე პრეპარატის დოზირების რეჟიმი როზუვასტატინის დოზირების რეჟიმი როზუვასტატინის AUC*-ის ცვლილება
ელთრომბოპაგი 75 მგ დღეში ერთხელ, 5 დღე 10 მგ, ერთჯერადი დოზა 1.6-ჯერ ↑
დარუნავირი 600 მგ/რიტონავირი 100 მგ ორჯერ დღეში, 7 დღე 10 მგ OD, 7 დღე 1.5-ჯერ ↑
ტიპრანავირი 500 მგ/რიტონავირი 200 მგ ორჯერ დღეში, 11 დღე 10 მგ, ერთჯერადი დოზა 1.4-ჯერ ↑
დრონედარონი 400 მგ დღეში ორჯერ არ აღინიშნება 1.4-ჯერ ↑
იტრაკონაზოლი 200 მგ დღეში ერთხელ, 5 დღე 10 მგ, ერთჯერადი დოზა 1.4-ჯერ ↑**
ეზეტიმიბი 10 მგ დღეში ერთხელ, 14 დღე 10 მგ, OD, 14 დღე 1.2-ჯერ ↑**
როზუვასტატინის AUC-ის შემცირება
ურთიერთქმედების მქონე პრეპარატის დოზირების რეჟიმი როზუვასტატინის დოზირების რეჟიმი როზუვასტატინის AUC*-ის ცვლილება
ერითრომიცინი 500 მგ ოთხჯერ დღეში, 7 დღე 80 მგ, ერთჯერადი დოზა
20%¯

ბაიკალინი 50 მგ სამჯერ დღეში, 14 დღე 20 მგ, ერთჯერადი დოზა
47%¯

x-ჯერადი ცვლილების სახით წარმოდგენილი მონაცემები წარმოადგენს მარტივ თანაფარდობას თანადროულ მიღებასა და როზუვასტატინს შორის. პროცენტული ცვლილების სახით წარმოდგენილი მონაცემები წარმოადგენს პროცენტულ სხვაობას მხოლოდ როზუვასტატინთან შედარებით.
ზრდა გამოისახება ↑ " " სიმბოლოთი, ხოლო კლება ↓ " " სიმბოლოთი.
**კრესტორის სხვადასხვა დოზებით ჩატარდა ურთიერთქმედების სხვადასხვა კვლევა, ყველაზე მნიშვნელოვანი თანაფარდობა ნაჩვენებია ცხრილში.
AUC = მრუდის ქვეშ ფართობი; OD = დღეში ერთხელ; BID = დღეში ორჯერ; TID = დღეში სამჯერ; QID = დღეში ოთხჯერ
როზუვასტატინთან ერთად მიღებისას შემდეგ სამკურნალო პრეპარატებს/კომბინაციებს არ აქვთ კლინიკურად მნიშვნელოვანი გავლენა AUC თანაფარდობაზე:
ალეგლიტაზარი 0.3 მგ დოზით 7 დღის განმავლობაში; ფენოფიბრატი 67 მგ დოზით დღეში სამჯერ 7 დღის განმავლობაში; ფლუკონაზოლი 200 მგ დოზით დღეში ერთხელ 11 დღის განმავლობაში; ფოსამპრენავირი 700 მგ/რიტონავირი 100 მგ დოზით დღეში ორჯერ 8 დღის განმავლობაში; კეტოკონაზოლი 200 მგ დოზით დღეში ორჯერ 7 დღის განმავლობაში; რიფამპინი 450 მგ დოზით დღეში ერთხელ 7 დღის განმავლობაში; სილიმარინი 140 მგ დოზით დღეში სამჯერ 5 დღის განმავლობაში.
როზუვასტატინის გავლენა თანმხლებ სამკურნალო პროდუქტებზე
K ვიტამინის ანტაგონისტები
როგორც სხვა HMG-CoA რედუქტაზას ინჰიბიტორების შემთხვევაში, INR (საერთაშორისო ნორმალიზებული თანაფარდობა) შეიძლება გაიზარდოს კრესტორით თერაპიის დაწყებისას ან კრესტორის დოზის გაზრდისას პაციენტებში, რომლებიც იღებენ K ვიტამინის ანტაგონისტებს (მაგ., ვარფარინი ან სხვა კუმარინის ანტიკოაგულანტი). თერაპიის შეწყვეტა ან დოზის შემცირება შეამცირებს INR-ს. ამ შემთხვევებში რეკომენდებულია INR-ის მონიტორინგი.
პერორალური კონტრაცეპტივები/ჰორმონჩანაცვლებითი თერაპია (HRT)
კრესტორისა და პერორალური კონტრაცეპტივების ერთდროულმა გამოყენებამ გამოიწვია ეთინილესტრადიოლისა და ნორგესტრელის მრუდქვეშა ფართობის ზრდა შესაბამისად 26%-ით და 34%-ით. ეს გასათვალისწინებელია პერორალური კონტრაცეპტივების დოზირებისას. ფარმაკოკინეტიკური მონაცემები არ არსებობს იმ პაციენტებისთვის, რომლებიც ერთდროულად იღებდნენ კრესტორსა და ჰორმონოთერაპიას, ამიტომ მსგავსი ეფექტის გამორიცხვა შეუძლებელია. თუმცა, კლინიკურ კვლევებში ეს კომბინაცია ხშირად გამოიყენებოდა ქალებში და კარგად აიტანებოდა.
სხვა პრეპარატები
დიგოქსინი
სპეციფიკური ურთიერთქმედების კვლევებიდან მიღებული მონაცემების საფუძველზე, დიგოქსინთან კლინიკურად მნიშვნელოვანი ურთიერთქმედება არ არის მოსალოდნელი.
ფუზიდის მჟავა
როზუვასტატინსა და ფუზიდის მჟავას შორის ურთიერთქმედების კვლევები არ ჩატარებულა. მიოპათიის რისკი, რაბდომიოლიზის ჩათვლით, შეიძლება გაიზარდოს ფუზიდის მჟავასა და სტატინების ერთდროული სისტემური გამოყენებისას. ამ ურთიერთქმედების მექანიზმი (ფარმაკოდინამიკა, ფარმაკოკინეტიკა ან ორივე) ჯერ კიდევ უცნობია. რაბდომიოლიზი (მათ შორის ზოგიერთი ფატალური შემთხვევა) აღწერილია პაციენტებში, რომლებიც იღებენ ამ კომბინაციას. თუ საჭიროა სისტემური ფუზიდის მჟავით მკურნალობა, კრესტორი უნდა შეწყდეს ფუზიდის მჟავით თერაპიის მთელი პერიოდის განმავლობაში. იხილეთ აგრეთვე ნაწილი 4.4.
დამატებითი ინფორმაცია სპეციალური პოპულაციების შესახებ
პედიატრიული პოპულაცია
ურთიერთქმედების კვლევები ჩატარდა მხოლოდ მოზრდილებში. პედიატრიული პოპულაციისთვის შესაბამისი ურთიერთქმედების ხარისხი უცნობია.

4.6. ორსულობა და ლაქტაცია
ზოგადი რჩევები
ორსულობის კატეგორია: X.
რეპროდუქციული პოტენციალის მქონე ქალები/ჩასახვის საწინააღმდეგო საშუალებები (კონტრაცეფცია)
რეპროდუქციული პოტენციალის მქონე ქალებმა კრესტორით მკურნალობისას უნდა გამოიყენონ შესაბამისი კონტრაცეპტული საშუალებები. თუ პაციენტი ამ მედიკამენტის მიღების დროს დაორსულდება, მკურნალობა დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს.
ორსულობა
არსებობს ეჭვი, რომ კრესტორის გამოყენებამ ორსულობის დროს შეიძლება გამოიწვიოს სერიოზული თანდაყოლილი დეფექტები. კრესტორი უკუნაჩვენებია ორსულობის დროს (იხ. ნაწილი 4.3). რადგან ქოლესტერინი და ქოლესტერინის ბიოსინთეზში ჩართული სხვა ნივთიერებები აუცილებელია ნაყოფის განვითარებისთვის, ფერმენტ HMG-CoA რედუქტაზას ინჰიბირებასთან დაკავშირებული რისკები აღემატება კრესტორით თერაპიის სარგებელს ორსულობის დროს. ცხოველებზე ჩატარებული კვლევები რეპროდუქციული ტოქსიკურობის შესახებ იძლევა მხოლოდ შეზღუდულ ინფორმაციას (იხ. ნაწილი 5.3).
ლაქტაცია
კრესტორი უკუნაჩვენებია ლაქტაციის პერიოდში. როზუვასტატინი გამოიყოფა ვირთხების რძეში. არ არსებობს ინფორმაცია იმის შესახებ, გამოიყოფა თუ არა ის ადამიანის დედის რძეში. (იხილეთ ნაწილი 4.3).
ნაყოფიერება
ცხოველებზე ჩატარებულ კვლევებში რეპროდუქციული ტოქსიკურობის შესახებ ინფორმაცია შეზღუდულია (იხილეთ ნაწილი 5.3).

4.7. ზეგავლენა ავტომობილის მართვისა და მექანიზმების გამოყენების უნარზე
არ ჩატარებულა კვლევები კრესტორის ზემოქმედების დასადგენად ავტომობილის მართვისა და მექანიზმების გამოყენების უნარზე. თუმცა, კრესტორის ფარმაკოდინამიკური ეფექტების საფუძველზე, მოსალოდნელი არ არის, რომ ის გავლენას მოახდენს ავტომობილის მართვისა და მექანიზმების გამოყენების უნარზე. ავტომობილისა და მექანიზმების გამოყენებისას უნდა გაითვალისწინოთ, რომ მკურნალობის დროს შეიძლება განვითარდეს ძილიანობა.

4.8. არასასურველი ეფექტები
გვერდითი მოვლენები, როგორც წესი, მსუბუქი და გარდამავალი იყო. კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში, კრესტორით ნამკურნალები პაციენტების 4%-ზე ნაკლებმა შეწყვიტა მკურნალობა გვერდითი მოვლენების გამო.
არასასურველი ეფექტების გამოვლენის სიხშირე შეფასებულია შემდეგნაირად:
ხშირი (≥1/100-დან <1/10-მდე); არახშირი (≥1/1,000-დან <1/100-მდე); იშვიათი (≥1/10,000-დან <1/1,000-მდე); ძალიან იშვიათი (<1/10,000), უცნობია (სიხშირის შეფასება შეუძლებელია არსებული მონაცემებით).
სისხლისა და ლიმფური სისტემის დარღვევები
იშვიათი: თრომბოციტოპენია
იმუნური სისტემის დარღვევები
იშვიათი: მომატებული მგრძნობელობის რეაქციები, მათ შორის ანგიონევროზული შეშუპება.
ენდოკრინული დაავადებები
ხშირი: შაქრიანი დიაბეტი1
ფსიქიატრიული დაავადებები
უცნობია: დეპრესია
ნერვული სისტემის დარღვევები
ხშირი: თავის ტკივილი, თავბრუსხვევა
ძალიან იშვიათი: პოლინეიროპათია, მეხსიერების დაკარგვა
უცნობი: პერიფერიული ნეიროპათია, ძილის დარღვევები (მათ შორის უძილობა და კოშმარები), მიასთენია გრავისი
თვალის დაავადებები
უცნობია: თვალის მიასთენია
სასუნთქი სისტემის, გულმკერდის და შუასაყრის დარღვევები
უცნობი: ხველა, ქოშინი
კუჭ-ნაწლავის დარღვევები
ხშირი: ყაბზობა, გულისრევა, მუცლის ტკივილი
იშვიათი: პანკრეატიტი
უცნობი: დიარეა
ჰეპატობილიარული დარღვევები
იშვიათი: ღვიძლის ტრანსამინაზების მომატება
ძალიან იშვიათი: სიყვითლე, ჰეპატიტი
კანისა და კანქვეშა ქსოვილის დარღვევები
არახშირი: ქავილი, გამონაყარი, ჭინჭრის ციება
უცნობი: სტივენს-ჯონსონის სინდრომი, წამლის ურთიერთქმედება ეოზინოფილიასთან და სისტემურ სიმპტომებთან (DRESS)
ჩონჩხ-კუნთოვანი სისტემის, შემაერთებელი ქსოვილისა და ძვლების დაავადებები
ხშირი: მიალგია
იშვიათი: მიოპათია (მათ შორის მიოზიტი), რაბდომიოლიზი, მგლურას მსგავსი სინდრომი, კუნთების გაწყვეტა
ძალიან იშვიათი: ართრალგია
უცნობი: მყესების დარღვევები, ზოგჯერ გართულებული გაწყვეტით, იმუნური სისტემის მიერ განპირობებული ნეკროზული მიოპათია
თირკმლის და საშარდე გზების დარღვევები
ძალიან იშვიათი: ჰემატურია
რეპროდუქციული სისტემის და სარძევე ჯირკვლის დარღვევები
ძალიან იშვიათი: გინეკომასტია
გართულებები გამოყენების ადგილას და ზოგადი დარღვევები
ხშირი: ასთენია
უცნობი: შეშუპება
1 სიხშირის რისკ-ფაქტორები (სისხლში გლუკოზა უზმოზე ≥ 100 მგ/დლ (5.6 მმოლ/ლ), სხეულის მასის ინდექსი > 30 კგ/მ², ტრიგლიცერიდების მომატებული დონე, ჰიპერტენზიის ისტორია). Jupiter-ის კვლევაში ეს ძირითადად დაფიქსირდა პაციენტებში, რომელთა სისხლში გლუკოზის დონე უზმოზე იყო 100–125 მგ/დლ (5.6–6.9 მმოლ/ლ). როგორც სხვა HMG-CoA რედუქტაზას ინჰიბიტორების შემთხვევაში, გვერდითი მოვლენების სიხშირე იზრდება დოზის გაზრდასთან ერთად.
თირკმლის ეფექტები
კრესტორით ნამკურნალებ პაციენტებში დაფიქსირდა პროტეინურია, რომელიც ჩვეულებრივ მილაკოვანი წარმოშობისაა და დგინდება ჩხირით ტესტირებით. კრესტორის 10 მგ და 20 მგ დოზით მიღებისას პროტეინურია გარკვეული დროის შემდეგ იყო <1% და 40 მგ დოზით მიღებისას დაახლოებით 3%. 20 მგ დოზით მიღებისას დაფიქსირდა პროტეინურიის მცირე ზრდა. შემთხვევათა უმეტესობაში, მკურნალობის გაგრძელებისას პროტეინურია სპონტანურად შემცირდა ან მთლიანად გაქრა. კლინიკური კვლევების შეფასებისა და პოსტმარკეტინგული მონაცემების საფუძველზე, დღემდე არ არის დადგენილი მიზეზობრივი კავშირი პროტეინურიასა და მწვავე ან პროგრესირებად თირკმლის დაავადებას შორის. კრესტორით ნამკურნალებ პაციენტებში დაფიქსირდა ჰემატურია და კლინიკური კვლევების მონაცემები მიუთითებს, რომ ჰემატურიის შემთხვევები იშვიათია.
ეფექტები ჩონჩხის კუნთებზე
ჩონჩხის კუნთებზე ზემოქმედება, მათ შორის მიალგია, მიოპათია (მათ შორის მიოზიტი) და იშვიათად, რაბდომიოლიზი თირკმლის მწვავე უკმარისობით ან მის გარეშე, აღინიშნა კრესტორით ნამკურნალებ პაციენტებში ყველა დოზით, განსაკუთრებით 20 მგ-ზე მეტი დოზით. როზუვასტატინის მიმღებ პაციენტებში დაფიქსირდა კრესტოკინაზას დონის დოზადამოკიდებული მატება; შემთხვევათა უმეტესობაში ეს იყო მსუბუქი, უსიმპტომო და გარდამავალი. თუ კრესტოკინაზას დონე მოიმატებს (> 5 x ULN), მკურნალობა უნდა შეწყდეს (იხ. ნაწილი 4.4).
ღვიძლზე ზემოქმედება
როგორც სხვა HMG-CoA რედუქტაზას ინჰიბიტორების შემთხვევაში, ტრანსამინაზების დოზადამოკიდებული მატება დაფიქსირდა როზუვასტატინის მიმღები პაციენტების მცირე რაოდენობაში. შემთხვევათა უმეტესობაში ეს იყო მსუბუქი, უსიმპტომო და გარდამავალი. ზოგიერთი სტატინის გამოყენებისას აღინიშნა შემდეგი გვერდითი რეაქციები: სექსუალური დისფუნქცია. ინტერსტიციული ფილტვის დაავადება გამოვლინდა გამონაკლის შემთხვევებში, განსაკუთრებით ხანგრძლივი თერაპიის დროს (იხ. ნაწილი 4.4). რაბდომიოლიზის და თირკმლის და ღვიძლის სერიოზული მოვლენების (განსაკუთრებით ღვიძლის ტრანსამინაზების მატების) შემთხვევები უფრო მაღალია 40 მგ დოზის მიღებისას.
დამატებითი ინფორმაცია პაციენტთა სპეციალური ჯგუფების შესახებ
ბავშვები და მოზარდები
ბავშვებსა და მოზარდებში ჩატარებულ 52-კვირიან კლინიკურ კვლევაში, კრესტორის კონცენტრაციის მომატება > 10xULN და კუნთების სიმპტომები ვარჯიშის ან გაზრდილი ფიზიკური აქტივობის შემდეგ უფრო ხშირად დაფიქსირდა, ვიდრე მოზრდილებში (იხილეთ ნაწილი 4.4). სხვა მხრივ, კრესტორის უსაფრთხოების პროფილი მსგავსია ბავშვებსა და მოზარდებში და მოზრდილებში.
საეჭვო გვერდითი რეაქციების შესახებ შეტყობინება
საეჭვო გვერდითი რეაქციების შესახებ შეტყობინებას სამკურნალო საშუალების ავტორიზაციის შემდეგ ძალიან დიდი მნიშვნელობა აქვს. ეს იძლევა პრეპარატის სარგებლისა და რისკის ბალანსის უწყვეტი მონიტორინგის საშუალებას. ჯანდაცვის სპეციალისტები ვალდებულნი არიან, მიაწოდონ საეჭვო გვერდითი რეაქციების შესახებ შეტყობინება თურქეთის ფარმაკოზედამხედველობის ცენტრს (TÜFAM) (www.titck.gov.tr, ელ.ფოსტა: [email protected]; ტელეფონი: +49 800 314 00 08; ფაქსი: +49 312 218 35 99).

4.9. დოზის გადაჭარბება და მკურნალობა
დოზის გადაჭარბების სპეციფიკური მკურნალობა არ არსებობს. დოზის გადაჭარბების შემთხვევაში უნდა ჩატარდეს სიმპტომური მკურნალობა და მიღებულ იქნას აუცილებელი დამხმარე ზომები. უნდა მოხდეს ღვიძლის ფუნქციური ტესტების და კრეატინფოსფატის დონის მონიტორინგი. ჰემოდიალიზი არაეფექტურია.

5. ფარმაკოლოგიური თვისებები
5.1. ფარმაკოდინამიკური თვისებები
ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი: HMG-CoA რედუქტაზას ინჰიბიტორები
ATC კოდი: C10A A07
მოქმედების მექანიზმი
როზუვასტატინი არის HMG-CoA რედუქტაზას, სიჩქარის შემზღუდველი ფერმენტის, სელექციური და კონკურენტული ინჰიბიტორი, რომელიც გარდაქმნის 3-ჰიდროქსი-3-მეთილგლუტარილ კოენზიმ A-ს მევალონატად, ქოლესტერინის წინამორბედად. როზუვასტატინის მოქმედების ძირითადი ადგილია ღვიძლი, ქოლესტერინის დონის დაწევის სამიზნე ორგანო. როზუვასტატინი ზრდის ღვიძლის დაბალი სიმკვრივის ლიპოპროტეინების რეცეპტორების რაოდენობას უჯრედის ზედაპირზე, რითაც ზრდის დაბალი სიმკვრივის ლიპოპროტეინების შეწოვას და დაშლას ღვიძლში. ამავდროულად, ის აფერხებს ღვიძლის მიერ დაბალი სიმკვრივის ლიპოპროტეინების (VLDL) სინთეზს, რითაც ამცირებს VLDL და დაბალი სიმკვრივის ლიპოპროტეინების ნაწილაკების რაოდენობას.
ფარმაკოდინამიკური ეფექტები
კრესტორი ამცირებს მომატებულ დაბალი სიმკვრივის ლიპოპროტეინების (LDL), საერთო ქოლესტერინის და ტრიგლიცერიდების დონეს და ზრდის მაღალი სიმკვრივის ლიპოპროტეინების (HDL) დონეს. კრესტორი ასევე ამცირებს ApoB-ს, არა-HDL-C-ს, VLDL-C-ს, VLDL-TG-ს და ზრდის ApoA-I-ს (იხ. ცხრილი 2). კრესტორი ასევე ამცირებს LDL-C/HDL-C-ს, საერთო ქოლესტერინის/HDL-C-ს, არა-HDL-C/HDL-C-ს და ApoB/ApoA-I თანაფარდობას.
ცხრილი 2: დოზა-რეაქციის მონაცემები პირველადი ჰიპერქოლესტერინემიის (ტიპი IIa და IIb) მქონე პაციენტებისთვის (საშუალო პროცენტული ცვლილება საწყის დონესთან შედარებით)
დოზა N LDL-C საერთო -C HDL-C TG არა-HDL-C ApoB ApoA-I
პლაცებო 13 -7 -5 3 -3 -7 -3 0
5 17 -45 -33 13 -35 -44 -28 4
10 17 -52 -36 14 -10 -48 -42 4
20 17 -55 -40 8 -23 -51 -46 5
40 18 -63 -46 10 -28 -60 -54 0

თერაპიული ეფექტი ვლინდება კრესტორით მკურნალობის დაწყებიდან ერთი კვირის განმავლობაში. მაქსიმალური თერაპიული ეფექტის 90%, როგორც წესი, მიიღწევა ორ კვირაში. სრული ეფექტი, როგორც წესი, თვალსაჩინოა და ნარჩუნდება ოთხი კვირის განმავლობაში.

კლინიკური ეფექტურობა და უსაფრთხოება
კრესტორი ეფექტურია ჰიპერქოლესტერინემიის მქონე მოზრდილებში, ჰიპერტრიგლიცერიდემიით ან მის გარეშე, რასის, სქესის ან ასაკის მიუხედავად, ასევე პაციენტთა სპეციალურ ჯგუფებში, როგორიცაა დიაბეტით დაავადებული პაციენტები ან ოჯახური ჰიპერქოლესტერინემიის მქონე პაციენტები.
III ფაზის კვლევების გაერთიანებულმა მონაცემებმა აჩვენა, რომ კრესტორს შეუძლია მიაღწიოს ევროპის ათეროსკლეროზის საზოგადოების (EAS; 1998) რეკომენდაციებით დადგენილ მკურნალობის მიზნებს IIa და IIb ტიპის ჰიპერქოლესტერინემიის მქონე პაციენტების უმრავლესობაში (საშუალო საწყისი LDL-C დაახლოებით 185 მგ/დლ (4.8 მმოლ/ლ)); 10 მგ კრესტორით ნამკურნალები პაციენტების დაახლოებით 80%-მა მიაღწია EAS LDL-C სამიზნე მაჩვენებლებს (< 116 მგ/დლ (< 3 მმოლ/ლ)).
ჰეტეროზიგოტური ოჯახური ჰიპერქოლესტერინემიის მქონე პაციენტების ფართომასშტაბიან კვლევაში, 435 პაციენტმა მიიღო კრესტორის 20–80 მგ დოზა იძულებითი ტიტრაციით. კრესტორის ყველა დოზამ აჩვენა დადებითი გავლენა ლიპიდების დონეზე და მკურნალობის მიზნის მიღწევაზე. დოზის 40 მგ-მდე ტიტრაციის შემდეგ (მკურნალობის 12 კვირა), LDL-C დონე შემცირდა 53%-ით. EAS გაიდლაინში განსაზღვრული LDL-C მაჩვენებლები (<116 მგ/დლ (<3 მმოლ/ლ)) მიღწეული იქნა პაციენტების 33%-ში. ღია, იძულებითი ტიტრირების კვლევის ფარგლებში, კრესტორის 20-40 მგ დოზით მიღებისას შეფასდა რეაქცია ჰომოზიგოტური ოჯახური ჰიპერქოლესტერინემიის მქონე 42 პაციენტში. პაციენტთა მთელ ჯგუფში დაბალი სიმკვრივის ლიპოპროტეინების (LDL) ქოლესტერინის დონე საშუალოდ 22%-ით შემცირდა. პაციენტთა შეზღუდულ რაოდენობაზე ჩატარებულმა კლინიკურმა კვლევებმა აჩვენა, რომ კრესტორის ფენოფიბრატთან ერთად მიღებისას ტრიგლიცერიდების შემცირებას და ნიაცინთან ერთად მიღებისას მაღალი სიმკვრივის ლიპოპროტეინების (HDL) ქოლესტერინის დონის მატებას იწვევდა (იხ. ნაწილი 4.4).
მრავალცენტრიან, ორმაგად ბრმა, პლაცებო-კონტროლირებად კლინიკურ კვლევაში, სახელწოდებით METEOR, შერჩეული იქნა 45-დან 70 წლამდე ასაკის 984 პაციენტი, რომლებსაც აღენიშნებოდათ სუბკლინიკური ათეროსკლეროზი (განისაზღვრა საძილე არტერიის ინტიმა-შუა სისქის (CIMT) მიხედვით), საშუალოდ 154.5 მგ/დლ (4.0 მმოლ/ლ) LDK-C და კორონარული არტერიის დაავადების დაბალი რისკი (10-წლიანი ფრემინგჰემის რისკი < 10%) და, რომლებიც იღებდნენ 40 მგ როზუვასტატინის ან პლაცებოს დღეში ერთხელ, 2 წლის განმავლობაში.
როზუვასტატინმა მნიშვნელოვნად შეანელა მაქსიმალური CIMT-ის ზრდა პლაცებოსთან შედარებით. 12 საძილე არტერიის მაქსიმალური CIMT-ის ცვლილების სიჩქარის სხვაობა როზუვასტატინით და პლაცებოთი ნამკურნალებ პაციენტებს შორის იყო -0.0145 მმ/წელიწადში (95%-იანი სარწმუნოების ინტერვალი: -0.0196, -0.0093; p < 0.0001). როზუვასტატინით მკურნალობისას საწყისი მაჩვენებლიდან ცვლილება იყო -0.0014 მმ/წელიწადში (-0.12%/წელიწადში (არამნიშვნელოვანი)), პლაცებოთი მკურნალობისას +0.0313 მმ/წელიწადში (1.12%/წელიწადში (p < 0.0001)) გაუმჯობესებასთან შედარებით. CIMT-ის შემცირებასა და გულ-სისხლძარღვთა მოვლენების რისკის შემცირებას შორის პირდაპირი კავშირი ჯერ არ არის დადასტურებული. METEOR-ში შესწავლილ პოპულაციას ჰქონდა გულის კორონარული დაავადების დაბალი რისკი და არ წარმოადგენს CRESTOR 40 მგ-ის სამიზნე პოპულაციას. 40 მგ დოზა უნდა დაენიშნოს მხოლოდ მძიმე ჰიპერქოლესტერინემიის და მაღალი გულ-სისხლძარღვთა რისკის მქონე პაციენტებს (იხ. ნაწილი 4.2).
სტატინების გამოყენების დასაბუთება პირველად პრევენციაში: როზუვასტატინის შეფასების ინტერვენციული კვლევა (JUPITER) იკვლევდა როზუვასტატინის გავლენას მძიმე ათეროსკლეროზული გულ-სისხლძარღვთა დაავადების განვითარებაზე 17,802 მამაკაცში (≥ 50 წელი) და ქალში (≥ 60 წელი).
კვლევის მონაწილეები შემთხვევითობის პრინციპით შეირჩნენ პლაცებოს (n = 8,901) ან როზუვასტატინის 20 მგ დღეში ერთხელ (n = 8,901) მისაღებ ჯგუფებად და საშუალოდ 2 წლის განმავლობაში მიმდინარეობდა დაკვირვება.
როზუვასტატინის ჯგუფში დაბალი სიმკვრივის ლიპოპროტეინების ქოლესტერინის კონცენტრაცია პლაცებო ჯგუფთან შედარებით 45%-ით შემცირდა (p < 0.001).
მაღალი რისკის მქონე პაციენტების ქვეჯგუფის (1,558 ინდივიდი), რომელთა ფრემინგჰემის რისკის ქულა საწყის ეტაპზე >20%-ს შეადგენდა, როზუვასტატინით მკურნალობისას პლაცებოსთან შედარებით დაფიქსირდა გულ-სისხლძარღვთა სიკვდილის, ინსულტის და მიოკარდიუმის ინფარქტის კომბინირებული საბოლოო წერტილის მნიშვნელოვანი შემცირება (p=0.028).
მოვლენების მაჩვენებლის აბსოლუტური რისკის შემცირება იყო 8.8 ყოველ 1000 პაციენტ-წელზე. ყველა მიზეზით სიკვდილიანობა უცვლელი დარჩა ამ მაღალი რისკის ჯგუფში (p=0.193). მაღალი რისკის მქონე პაციენტების ქვეჯგუფის (სულ 9,302 ინდივიდი), რომელთა საწყისი SCORE რისკი ≥5% იყო (ექსტრაპოლირებული ≥65 წლის ასაკის პაციენტებზე), როზუვასტატინით მკურნალობისას დაფიქსირდა გულ-სისხლძარღვთა სიკვდილის, ინსულტის და მიოკარდიუმის ინფარქტის კომბინირებული საბოლოო წერტილის მნიშვნელოვანი შემცირება პლაცებოსთან შედარებით (p=0.0003). მოვლენების მაჩვენებლის აბსოლუტური რისკის შემცირება იყო 5.1 ყოველ 1000 პაციენტ-წელზე. ყველა მიზეზით გამოწვეული სიკვდილიანობა უცვლელი დარჩა ამ მაღალი რისკის ჯგუფში (p=0.076). კვლევაში JUPITER, როზუვასტატინის მიმღები პაციენტების 6.6%-მა და პლაცებოს მიმღები პაციენტების 6.2%-მა შეწყვიტა კვლევის მედიკამენტის მიღება გვერდითი მოვლენის გამო. ყველაზე გავრცელებული გვერდითი მოვლენები, რომლებიც მკურნალობის შეწყვეტას იწვევდა, იყო მიალგია (0.3% როზუვასტატინი, 0.2% პლაცებო), მუცლის ტკივილი (0.03% როზუვასტატინი, 0.02% პლაცებო) და გამონაყარი (0.02% როზუვასტატინი, 0.03% პლაცებო). ყველაზე გავრცელებული გვერდითი მოვლენები, რომლებიც პლაცებოსთან ტოლი ან მეტი სიხშირით ვითარდებოდა, იყო საშარდე გზების ინფექცია (8.7% როზუვასტატინი, 8.6% პლაცებო), ნაზოფარინგიტი (7.6% როზუვასტატინი, 7.2% პლაცებო), ზურგის ტკივილი (7.6% როზუვასტატინი, 6.9% პლაცებო) და მიალგია (7.6% როზუვასტატინი, 6.6% პლაცებო).
პედიატრიული პოპულაცია
12-კვირიან, ორმაგად ბრმა, რანდომიზებულ, მულტიცენტრულ, პლაცებო-კონტროლირებად კვლევაში (n = 176, 97 მამაკაცი და 79 ქალი), რასაც მოჰყვა 40-კვირიანი (n = 173, 96 მამაკაცი და 77 ქალი), ღია როზუვასტატინის დოზის ტიტრაციის ფაზა, 10-დან 17 წლამდე ასაკის პაციენტები ჰეტეროზიგოტური ოჯახური ჰიპერქოლესტერინემიით (ტანერის სტადიები II-V, გოგონებში პირველი მენსტრუაციიდან მინიმუმ 1 წლის შემდეგ) იღებდნენ 5, 10 ან 20 მგ როზუვასტატინს ან პლაცებოს დღეში ერთხელ 12 კვირის განმავლობაში, შემდეგ კი როზუვასტატინს დღეში ერთხელ 40 კვირის განმავლობაში. საწყის ეტაპზე, პაციენტების დაახლოებით 30% იყო 10-დან 13 წლამდე ასაკის და 17%, 18%, 40% და 25% ჰქონდა ტანერის სტადიები II, III, IV და V, შესაბამისად. როზუვასტატინის 5 მგ, 10 მგ და 20 მგ დოზებით მიღწეული იქნა დაბალი სიმკვრივის ლიპოპროტეინების (LDL) ქოლესტერინის დონის შემცირება შესაბამისად 38.3%-ით, 44.6%-ით და 50.0%-ით, პლაცებოს 0.7%-თან შედარებით. 40-კვირიანი ღია ტიტრაციის ფაზის ბოლოს, დოზის დღეში ერთხელ მაქსიმუმ 20 მგ-მდე გაზრდით, 173 პაციენტიდან 70-მა (40.5%) მიაღწია დაბალი სიმკვრივის ლიპოპროტეინების (LDL) ქოლესტერინის სამიზნე დონეს, რომელიც 108 მგ/დლ-ზე (2.8 მმოლ/ლ) ნაკლები იყო.
კვლევითი მკურნალობის 52 კვირის შემდეგ, ზრდაზე, წონაზე, სხეულის მასის ინდექსზე ან სქესობრივ მომწიფებაზე გავლენა არ დაფიქსირებულა (იხილეთ ნაწილი 4.4). ეს კვლევა (n = 176) არ არის შესაფერისი იშვიათი გვერდითი მოვლენების შესადარებლად.
როზუვასტატინი ასევე შესწავლილი იქნა ორწლიან, ღია ტიტრაციულ კვლევაში, რომელშიც მონაწილეობდა 6-დან 17 წლამდე ასაკის 198 ბავშვი (88 ბიჭი და 110 გოგონა, ტანერის სტადია < II-V) ჰეტეროზიგოტური ოჯახური ჰიპერქოლესტერინემიით. ყველა პაციენტი იწყებდა 5 მგ როზუვასტატინით დღეში ერთხელ. 6-დან 9 წლამდე ასაკის პაციენტებში (n = 64) დოზა გაიზარდა მაქსიმალურ დოზამდე 10 მგ დღეში ერთხელ, ხოლო 10-დან 17 წლამდე ასაკის პაციენტებში (n = 134) მაქსიმალურ დოზამდე 20 მგ დღეში ერთხელ.
როზუვასტატინით 24-თვიანი მკურნალობის შემდეგ, 6-დან < 10 წლამდე, 10-დან < 14 წლამდე და 14-დან < 18 წლამდე ასაკობრივ ჯგუფებში დაბალი სიმკვრივის ლიპოპროტეინების (LDL) ქოლესტერინის საშუალო პროცენტული შემცირება საწყის დონესთან შედარებით იყო -43% (საწყისი: 236 მგ/დლ (6.1 მმოლ/ლ), 24-ე თვე: 133 მგ/დლ (3.4 მმოლ/ლ)), -45% (საწყისი: 234 მგ/დლ (6.1 მმოლ/ლ), 24-ე თვე: 124 მგ/დლ (3.2 მმოლ/ლ)) და -35% (საწყისი: 241 მგ/დლ (6.2 მმოლ/ლ), 24-ე თვე: 153 მგ/დლ (4 მმოლ/ლ)), შესაბამისად.
როზუვასტატინის 5 მგ, 10 მგ და 20 მგ დოზებმა ასევე გამოიწვია სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი ცვლილებები საწყის დონესთან შედარებით შემდეგი მეორადი ლიპიდური და ლიპოპროტეინების ცვლადებისთვის: HDL-C, TC, nonHDL-C, LDL-C/HDL-C, TC/HDL-C, TG/HDL-C, nonHDL C/HDL-C, ApoB და ApoB/ApoA-1. თითოეული ეს ცვლილება დაკავშირებული იყო ლიპიდური პასუხის გაუმჯობესებასთან და შენარჩუნდა ორი წლის განმავლობაში. 24-თვიანი მკურნალობის შემდეგ არ დაფიქსირებულა გავლენა ზრდაზე, წონაზე, BMI-ზე ან სქესობრივ მომწიფებაზე (იხილეთ ნაწილი 4.4). როზუვასტატინი გამოკვლეული იქნა რანდომიზებული, ორმაგად ბრმა, პლაცებო-კონტროლირებადი, მრავალცენტრიანი კროსოვერი კვლევის ფარგლებში, რომელშიც შედარებული იყო 20 მგ როზუვასტატინის მიღება დღეში ერთხელ პლაცებოსთან 14 ბავშვსა და მოზარდში (6-დან 17 წლამდე), რომლებსაც აღენიშნებოდათ ჰომოზიგოტური ოჯახური ჰიპერქოლესტერინემია. კვლევა მოიცავდა ოთხკვირიან შესავალ ფაზას აქტიური დიეტით, რომლის დროსაც პაციენტები იღებდნენ 10 მგ როზუვასტატინს, კროსოვერი ფაზას, რომლის დროსაც პაციენტები იღებდნენ 20 მგ როზუვასტატინს ექვსი კვირის განმავლობაში, პლაცებოთი ან პლაცებოთი, და 12-კვირიან შემანარჩუნებელ ფაზას, რომლის დროსაც ყველა პაციენტი იღებდა 20 მგ როზუვასტატინს. პაციენტები, რომლებიც უკვე იღებდნენ ეზეტიმიბს ან აფერეზის თერაპიას საწყის ეტაპზე, აგრძელებდნენ თერაპიას კვლევის მთელი პერიოდის განმავლობაში.
20 მგ როზუვასტატინით 6-კვირიანი მკურნალობის შემდეგ, პლაცებოსთან შედარებით, დაფიქსირდა LDL-C-ის სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი (p=0.005) შემცირება (22.3%, 85.4 მგ/დლ, ან 2.2 მმოლ/ლ). სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი შემცირება დაფიქსირდა საერთო ქოლესტერინისთვის (20.1%, p=0.003), არაHDL ქოლესტერინისთვის (22.9%, p=0.003) და ApoB-სთვის (17.1%, p=0.024). 20 მგ როზუვასტატინით 6-კვირიანი მკურნალობის შემდეგ, პლაცებოსთან შედარებით, ასევე დაფიქსირდა TG, LDL-C/HDL-C, საერთო ქოლესტერინის/HDL-C, არაHDL ქოლესტერინის/HDL-C და ApoB/ApoA-1-ის შემცირება. 20 მგ როზუვასტატინით 6-კვირიანი მკურნალობის შემდეგ და პლაცებოთი 6-კვირიანი მკურნალობის შემდეგ დაფიქსირებული LDL-C-ის შემცირება შენარჩუნდა მკურნალობის 12 კვირის განმავლობაში.
ერთ პაციენტს 40 მგ როზუვასტატინით 6 კვირიანი მკურნალობის შემდეგ დოზის მომატების შემდეგ აღენიშნებოდა LDL-ქოლესტერინის (8.0%), საერთო ქოლესტერინის (6.7%) და არა-HDL-ქოლესტერინის (7.4%) შემდგომი შემცირება. ამ პაციენტებიდან ცხრა პაციენტში შენარჩუნდა 20 მგ როზუვასტატინით 90 კვირამდე ხანგრძლივი ღია მკურნალობის დროს, LDL-ქოლესტერინის (12.1%-დან -21.3%-მდე) შემცირება.
შვიდ შეფასებად ბავშვსა და მოზარდში (8-დან 17 წლამდე ასაკის), რომლებსაც აღენიშნებოდათ ჰომოზიგოტური ოჯახური ჰიპერქოლესტერინემია და მონაწილეობდნენ ღია, იძულებითი ტიტრაციული კვლევაში (იხ. ზემოთ), 20 მგ როზუვასტატინით 6 კვირის მკურნალობის შემდეგ დაბალი სიმკვრივის ლიპოპროტეინების ქოლესტერინის (21%), საერთო ქოლესტერინის (19.2%) და არა-HDL ქოლესტერინის (21%) საწყის დონესთან შედარებით პროცენტული შემცირება შეესაბამებოდა ზემოთ აღნიშნულ კვლევაში დაფიქსირებულ მაჩვენებლებს ჰომოზიგოტური ოჯახური ჰიპერქოლესტერინემიის მქონე ბავშვებსა და მოზარდებში. ევროპის მედიკამენტების სააგენტომ გააუქმა როზუვასტატინით ჩატარებული კვლევების შედეგების წარდგენის მოთხოვნა ყველა პედიატრიულ ასაკობრივ ქვეჯგუფში ჰომოზიგოტური ოჯახური ჰიპერქოლესტერინემიის, პირველადი კომბინირებული (შერეული) დისლიპიდემიის და გულ-სისხლძარღვთა მოვლენების სამკურნალოდ (პედიატრიულ გამოყენებასთან დაკავშირებული ინფორმაციისთვის იხილეთ ნაწილი 4.2).
5.2. ფარმაკოკინეტიკური თვისებები
ზოგადი მონაცემები
აბსორბცია
მაქსიმალური პლაზმური კონცენტრაცია მიიღწევა პერორალური მიღებიდან დაახლოებით 5 საათის შემდეგ. აბსოლუტური ბიოშეღწევადობა დაახლოებით 20%-ია.
განაწილება
როზუვასტატინი ძირითადად შეიწოვება ღვიძლში, სადაც ის ძირითადად მონაწილეობს ქოლესტერინის სინთეზსა და დაბალი სიმკვრივის ლიპოპროტეინების (LDL) კლირენსში. როზუვასტატინის განაწილების მოცულობა დაახლოებით 134 ლიტრია. როზუვასტატინი 90%-ით უკავშირდება პლაზმის ცილებს, ძირითადად ალბუმინს.
ბიოტრანსფორმაცია
როზუვასტატინი განიცდის შეზღუდულ მეტაბოლიზმს (დაახლოებით 10%). ადამიანის ჰეპატოციტებში მეტაბოლიზმის in vitro კვლევები აჩვენებს, რომ როზუვასტატინი წარმოადგენს ცუდ სუბსტრატს ციტოქრომ P450-დამოკიდებული მეტაბოლიზმისთვის. ძირითადი იზოენზიმია CYP2C9, რომელშიც ნაკლები მონაწილეობით მონაწილეობენ 2C19, 3A4 და 2D6. გამოვლენილი ძირითადი მეტაბოლიტებია N-დესმეთილის და ლაქტონის მეტაბოლიტები. N-დესმეთილის მეტაბოლიტი 50%-ით ნაკლებად აქტიურია, ვიდრე როზუვასტატინი, ხოლო ლაქტონის ფორმა კლინიკურად არააქტიურია. HMG-CoA რედუქტაზას ინჰიბიტორული აქტივობის 90%-ზე მეტი განპირობებულია როზუვასტატინით.
ელიმინაცია
როზუვასტატინის დაახლოებით 90% გამოიყოფა უცვლელი სახით (შეწოვილი და არააბსორბირებული მასალისგან) განავალთან ერთად, დანარჩენი კი შარდთან ერთად. დაახლოებით 5% გამოიყოფა უცვლელი სახით შარდთან ერთად. პლაზმიდან ნახევარგამოყოფის პერიოდი დაახლოებით 19 საათია. ნახევარგამოყოფის პერიოდი არ იზრდება მაღალი დოზების მიღებისას. პლაზმური კლირენსის გეომეტრიული საშუალო მაჩვენებელი დაახლოებით 50 ლიტრი/საათია (ვარიაციის კოეფიციენტი 21.7%). სხვა HMG-CoA რედუქტაზას ინჰიბიტორების მსგავსად, როზუვასტატინი შეიწოვება ღვიძლში მემბრანული ტრანსპორტიორის OATP-C მეშვეობით. ეს ტრანსპორტიორი მნიშვნელოვან როლს ასრულებს როზუვასტატინის ღვიძლიდან გამოყოფაში.
ხაზოვნება
როზუვასტატინის სისტემური ექსპოზიცია დოზის პროპორციულად იზრდება. ფარმაკოკინეტიკა უცვლელი რჩება მრავალჯერადი დღიური დოზების მიღების შემდეგ.
პაციენტების სპეციალური მახასიათებლები
ასაკი და სქესი
ასაკი და სქესი კლინიკურად მნიშვნელოვან გავლენას არ ახდენს როზუვასტატინის ფარმაკოკინეტიკაზე მოზრდილებში. როზუვასტატინის ფარმაკოკინეტიკა ჰეტეროზიგოტური ოჯახური ჰიპერქოლესტერინემიის მქონე ბავშვებსა და მოზარდებში მსგავსია დისლიპიდემიის მქონე ზრდასრულ პაციენტებში არსებული ფარმაკოკინეტიკისა (იხილეთ „ბავშვები და მოზარდები“ ქვემოთ).
ეთნიკური წარმომავლობა
ფარმაკოკინეტიკურმა კვლევებმა აჩვენა, რომ აზიური წარმოშობის პაციენტებს (იაპონელები, ჩინელები, ფილიპინელები, ვიეტნამელები და კორეელები) დაახლოებით ორჯერ მეტი საშუალო AUC და Cmax აქვთ კავკასიელებთან შედარებით; აზიური წარმოშობის ინდოელებში საშუალო AUC და Cmax დაახლოებით 1.3-ჯერ მეტია. პოპულაციური ფარმაკოკინეტიკური ანალიზებით არ გამოვლინდა კლინიკურად მნიშვნელოვანი ფარმაკოკინეტიკური განსხვავებები კავკასიელებსა და შავკანიანებს შორის.
თირკმლის უკმარისობა
თირკმლის უკმარისობის სხვადასხვა ხარისხის მქონე პაციენტებში ჩატარებულ კვლევაში, თირკმლის მსუბუქი და საშუალო სიმძიმის უკმარისობა გავლენას არ ახდენდა როზუვასტატინის ან N-დესმეთილის მეტაბოლიტის პლაზმურ კონცენტრაციებზე. თუმცა, თირკმლის მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებში (CrCl < 30 მლ/წთ), როზუვასტატინის პლაზმური კონცენტრაციები სამჯერ და N-დესმეთილის მეტაბოლიტის პლაზმური კონცენტრაცია ცხრაჯერ გაიზარდა ჯანმრთელ სუბიექტებთან შედარებით. ჰემოდიალიზის მქონე პაციენტებში როზუვასტატინის სტაბილური პლაზმური კონცენტრაციები დაახლოებით 50%-ით მაღალი იყო ჯანმრთელ სუბიექტებთან შედარებით.
ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა
ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის სხვადასხვა ხარისხის მქონე პაციენტებში ჩატარებულ კვლევაში, როზუვასტატინის სისტემური ზემოქმედების მომატების ნიშნები არ დაფიქსირებულა იმ პაციენტებში, რომელთა ჩაილდ-პიუს შკალით აღენიშნებოდათ 7 ან უფრო დაბალი ქულა. თუმცა, ორ პაციენტში, რომელთა ჩაილდ-პიუს შკალით აღენიშნებოდათ 8 და 9 ქულა, როზუვასტატინის სისტემური ზემოქმედების მაჩვენებელი სულ მცირე ორჯერ მეტი იყო, ვიდრე იმ პაციენტებში, რომლებსაც ჩაილდ-პიუს შკალით დაბალი ქულა ჰქონდათ. არ არსებობს გამოცდილება იმ პაციენტებში, რომელთა ჩაილდ-პიუს შკალით აღენიშნებოდათ 9-ზე მეტი ქულა.
თანდაყოლილი გენეტიკური პოლიმორფიზმები
HMG-CoA რედუქტაზას ინჰიბიტორები, მათ შორის როზუვასტატინი, ნაწილდება ტრანსპორტიორული ცილების OATP1B1 და BCRP მეშვეობით. პაციენტებს, რომლებსაც აქვთ SLCO1B1 (OATP1B1) და/ან ABCG2 (BCRP) გენეტიკური პოლიმორფიზმები, აქვთ როზუვასტატინის მომატებული ზემოქმედების რისკი. ინდივიდუალური პოლიმორფიზმები SLCO1B1 c.521CC და ABCG2 c.421AA ასოცირდება როზუვასტატინის უფრო მაღალ ექსპოზიციასთან (AUC), ვიდრე SLCO1B1 c.521TT ან ABCG2 c.421CC გენოტიპები. ეს სპეციფიკური გენოტიპი კლინიკურ პრაქტიკაში დადგენილი არ არის; თუმცა, ცნობილი პოლიმორფიზმების მქონე პაციენტებისთვის რეკომენდებულია CRESTOR-ის უფრო დაბალი დოზები.
პედიატრიული პოპულაცია
როზუვასტატინის (ტაბლეტების სახით) ორ ფარმაკოკინეტიკურ კვლევაში, რომლებიც ჩატარდა ჰეტეროზიგოტური ოჯახური ჰიპერქოლესტერინემიის მქონე 10-17 და 6-17 წლის ასაკის ბავშვებში (სულ 214 პაციენტი), ნაჩვენები იყო, რომ როზუვასტატინის ექსპოზიცია პედიატრიულ პაციენტებში შედარებადი ან უფრო დაბალი იყო, ვიდრე ზრდასრულ პაციენტებში. როზუვასტატინის ექსპოზიცია პროგნოზირებადი იყო დოზა-და დროზე დამოკიდებული გზით 2 წლის განმავლობაში.
5.3. პრეკლინიკური უსაფრთხოების მონაცემები
ჩატარდა ფარმაკოლოგიური კვლევები უსაფრთხოებაზე, განმეორებითი დოზის ტოქსიკურობაზე, გენოტოქსიკურობასა და კანცეროგენულ პოტენციალზე: ტრადიციულმა კვლევებმა არ აჩვენა რაიმე სპეციფიკური მავნე ზემოქმედება ადამიანებზე. hERG გენზე ზემოქმედება არ არის შესწავლილი სპეციფიკური ტესტების გამოყენებით.
კლინიკურ კვლევებში არ დაფიქსირებულა გვერდითი რეაქციები, მაგრამ დაფიქსირდა შემდეგი ეფექტები ცხოველებში კლინიკური ექსპოზიციის მსგავსი ექსპოზიციის დროს: როზუვასტატინის ფარმაკოლოგიური მოქმედების გამო თაგვებსა და ვირთხებში განმეორებითი დოზის ტოქსიკურობის კვლევებში დაფიქსირდა ღვიძლის ჰისტოპათოლოგიური ცვლილებები.
ეს ცვლილებები ნაკლებად დაფიქსირდა ძაღლებზე ჩატარებულ კვლევებში, ნაღვლის ბუშტზე ზემოქმედებასთან ერთად; ისინი არ დაფიქსირებულა მაიმუნებზე ჩატარებულ კვლევებში.
გარდა ამისა, სათესლე ჯირკვლების ტოქსიკურობა დაფიქსირდა მაიმუნებსა და ძაღლებში უფრო მაღალი დოზების გამოყენებისას. ვირთხებში რეპროდუქციული ტოქსიკურობა გამოვლინდა ლეკვების ზომისა და წონის შემცირებით, ასევე ლეკვების გადარჩენის შემცირებით დედისთვის ტოქსიკური დოზების თერაპიულ ექსპოზიციაზე რამდენჯერმე მაღალი დოზების გამოყენებისას.

6. ფარმაცევტული თვისებები
6.1. დამხმარე ნივთიერებების სია
• ლაქტოზის მონოჰიდრატი (მიღებული საქონლის რძისგან)
• მიკროკრისტალური ცელულოზა
• კალციუმის ფოსფატი
• კროსპოვიდონი
• მაგნიუმის სტეარატი
• ჰიპრომელოზა
• გლიცეროლის ტრიაცეტატი
• ტიტანის დიოქსიდი (E171)
• წითელი რკინის ოქსიდი (E172)

6.2. შეუთავსებლობა
შეუთავსებლობა ცნობილი არ არის.
6.3. შენახვის ვადა
36 თვე
6.4. შენახვის განსაკუთრებული სიფრთხილის ზომები
ინახება არაუმეტეს 30°C ოთახის ტემპერატურაზე. შეინახეთ ორიგინალ შეფუთვაში ნესტისგან დაცვის მიზნით.
6.5. შეფუთვის ფორმა და შემცველობა
ბლისტერული შეფუთვა: Al/Al
28, 90 ტაბლეტი ბლისტერულ შეფუთვაში

6.6 ადამიანის სამკურნალო საშუალებების ნარჩენების განადგურება და სხვა განსაკუთრებული სიფრთხილის ზომები
გამოუყენებელი პროდუქტები ან ნარჩენები უნდა განადგურდეს სამედიცინო ნარჩენების შესახებ დადგენილებისა და შეფუთვის ნარჩენების შესახებ დადგენილების შესაბამისად.

7. ლიცენზიის მფლობელი
ასტრა ზენეკა ილაჩ სან. ვე ტიკ. ლტდ. სტი.
ბიუკდერე კად. იაპი კრედი პლაზა B ბლოკი
სართული: 3-4 ლევენტი/სტამბული
ტელ: (0 212) 317 23 00
ფაქსი: (0 212) 317 24 05
8. ლიცენზიის ნომერი
2019/577

9. ლიცენზიის პირველადი გაცემის თარიღი და ლიცენზიის განახლების თარიღი
პირველადი ლიცენზირების თარიღი: 05.11.2019
ბოლო განახლების თარიღი:

10. სამედიცინო პროდუქტის გამოყენების ინსტრუქციის ტექსტის განახლების თარიღი
26.09.2023

თარგმანი სწორია: