ლამოტრინი 25მგ #60ტ

სამკურნალო საშუალების

ლამოტრინი 25

ლამოტრინი 50

ლამოტრინი 100

სამედიცინო გამოყენების ინსტრუქცია

პრეპარატის სავაჭრო დასახელება: ლამოტრინი.

საერთაშორისო არაპატენტირებული დასახელება: Lamotrigine.

სამკურნალწამლოფორმა: ტაბლეტები.

ზოგადი დამახასიათება:

1 ტაბლეტი შეიცავს:

აქტიურინივთიერება: ლამოტრიჯინი 25 მგ ან 50 მგ, 100 მგ;

 დამხმარე ნივთიერებები: მიკროკრისტალური ცელულოზა, სილიციუმის კოლოიდური უწყლო დიოქსიდი, პოვიდონი, ნატრიუმის სახამებლის გლიკოლატი (A ტიპის), ლაქტოზას მონოჰიდრატი, მაგნიუმის სტეარატი.

აღწერა.

თეთრი ან თითქმის თეთრი აფერის ტაბლეტები, ორმხრივამოზნექილი ზედაპირით, მრგვალი ფორმის (ლამოტრინი 25), ერთ მხარეს ღარით (ლამოტრინი 50 და ლამოტრინი 100).

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი:

ანტიეპილეფსიური საშუალებები. ლამოტრიჯინი.

ათქ კოდი: N03AX09.

ფარმაკოლოგიური თვისებები.

 ფარმაკოდინამიკა.

 მოქმედებისმექანიზმი

 როგორც ფარმაკოლოგიური კვლევების შედეგები აჩვენებს, ლამოტრიჯინი არის პოტენციალზე-დამოკიდებული ნატრიუმის არხების დამოკიდებული და პოტენციური ბლოკერი. ის აინჰიბირებს ნეირონების მდგრად განმეორებით აქტივაციას და აფერხებს გლუტამატის გამონთავისუფლებას (ნეიროტრანსმიტერი, რომელიც მნიშვნელოვან როლს ასრულებს ეპილეფსიური შეტევების წარმოქმნაში). სავარაუდოდ, ამ ეფექტით არის განპირობებული ლამოტრიჯინის კრუნჩხვის საწინააღმდეგო თვისებები.

თუმცა, კვლავ დაუდგენელია  მექანიზმები, რომლებიც უზრუნველყოფენ ლამოტრიჯინის თერაპიულ ეფექტს ბიპოლარული აშლილობისას, თუმცა პოტენციალზე-დამოკიდებულ ნატრიუმის არხებთან ურთიერთქმედება მნიშვნელოვან როლს ასრულებს.

ფარმაკოდინამიკურიეფექტები

 სამკურნალო საშუალებების ცენტრალურ ნერვულ სისტემაზე ზემოქმედების შესახებ კვლევებმა გამოავლინეს ჯანმრთელ მოხალისეებში განსხვავების არარსებობა 240 მგ ლამოტრიჯინისა და პლაცებოს გამოყენებისას, ხოლო ორივე, როგორც 1000 მგ ფენიტოინი ასევე 10 მგ დიაზეპამი მნიშვნელოვნად აუარესებდა წვრილ მხედველობით-მოტორულ კოორდინაციას, თვალების მოტორიკას და  სხეულის წონასწორობას, და ასევე იწვევდა სუბიექტურ სედაციურ ეფექტს.

სხვა კვლევაში, 600 მგ კარბამაზეპინის ერთჯერადი პერორალური დოზები მნიშვნელოვნად აუარესებდა წვრილ მხედველობით-მოტორულ კოორდინაციას, თვალების მოტორიკას და  სხეულის წონასწორობას, და ასევე ზრდიდა გულისცემის სიხშირეს. ამავდროულად, ლამოტრიჯინის გამოყენების შედეგები 150 და 300 მგ დოზებით არ განსხვავდებოდა პლაცებოსგან.

ლამოტრიჯინისგავლენაგულისგამტარებლობაზე

ჯანმრთელი მოზრდილი მოხალისეების მონაწილეობით ჩატარებულ კვლევაში, ლამოტრიჯინის განმეორებითი დოზების ზეგავლენა (400 მგ-მდე დღეში) გულის გამტარებლობაზე შეფასდა 12 -განხრიანი ელექტროკარდიოგრამის გამოყენებით. პლაცებოსთან შედარებისას, ლამოტრიჯინის კლინიკურად მნიშვნელოვანი გავლენა QT- ინტერვალზე არ გამოვლენილა.

 კლინიკურიეფექტურობადაუსაფრთხოება

 განწყობისეპიზოდებისპრევენციაბიპოლარულიაშლილობისმქონეპაციენტებშილამოტრიჯინის ეფექტურობა განწყობის ეპიზოდების პროფილაქტიკისთვის I ტიპის ბიპოლარული აშლილობის მქონე პაციენტებში, შეფასდა ორ კვლევაში.

კვლევაSCAB 2003 - მულტიცენტრული, ორმაგად ბრმა, ორმაგი იმიტაციით, პლაცებოთი და ლითიუმით კონტროლირებული, ფიქსირებული დოზის რანდომიზებული კვლევა დეპრესიის და/ან მანიის მორეციდივე და რეკურენტული ეპიზოდების  გრძელვადიანი პროფილაქტიკისთვის, ჩატარდა I ტიპის ბიპოლარული აშლილობის მქონე პაციენტების  მონაწილეობით, რომლებსაც ჰქონდათ ან ბოლოდროს გადაიტანეს  დიდი დეპრესიული ეპიზოდი. ლამოტრიჯინით მონოთერაპიის ან დამატებითი თერაპიის საშუალებით სტაბილიზაციის შემდეგ პაციენტები რანდომულად გადანაწილდნენ მკურნალობის ხუთი ჯგუფიდან ერთერთში, რომელიც გრძელდებოდა 76 კვირამდე (18 თვემდე) პერიოდით: ლამოტრიჯინი (50, 200, 400 მგ/ დღეში), ლითიუმი (სისხლის შრატში დონე 0, 8-დან 1.1 მმოლ/ლ-მდე) ან პლაცებო. პირველადი საბოლოო წერტილი იყო ”განწყობის ეპიზოდის გამო ჩარევამდე დრო, (TIME)”, სადაც ჩარევად ითვლებოდა დამატებითი ფარმაკოთერაპია ან ელექტროკონვულსიური თერაპია (ეკთ).  კვლევა SCAB2006 ჩატარდა SCAB2003- ის მსგავსი დიზაინით, მაგრამ ლამოტრიჯინის უფრო მოქნილი დოზირების რეჟიმის გამოყენებით (100 - დან 400 მგ-მდე/ დღეში) და I ტიპის ბიპოლარული აშლილობის მქონე პაციენტების მონაწილეობით, რომლებსაც ჰქონდათ  ან ახლაბოლოდროს გადაიტანეს მანიაკალური ეპიზოდი.

შედეგები მოცემულია 1-ელ ცხრილში.

ცხრილი 1

I ტიპის ბიპოლარული აშლილობის მქონე პაციენტებში განწყობის ეპიზოდების პრევენციისათვის ლამოტრიჯინის ეფექტურობის შესახებ კვლევის შედეგების შეჯამება

დეპრესიის პირველ ეპიზოდამდე დროისა და მანიაკალურ/ჰიპიმანიაკალურ ან შერეულ პირველ ეპიზოდამდე დროის დამატებითმა ანალიზმა აჩვენა, რომ პაციენტებში, რომლებმაც მიიღეს ლამოტრიჯინი, პირველი დეპრესიული ეპიზოდი სტატისტიკურად უფრო გვიან დადგა, ვიდრე პლაცებოს ჯგუფის პაციენტებში. სტატისტიკურად დროის მხრივ განსხვავება პირველ მანიაკალურ/მანიაკალურ ან შერეულ ეპიზოდამდე არ გამოვლინდა.

 ლამოტრიჯინის განწყობის სტაბილიზატორებთან კომბინაციის ეფექტურობა სათანადოდ  შესწავლილი არ არის.

ბავშვები

1-დან 24 თვემდე ასაკის ბავშვები

 1 -დან 24 თვემდე ასაკის ბავშვებში პარციალური შეტევების დამხმარე თერაპიის ეფექტურობა და უსაფრთხოება შეფასდა პრეპარატის მოხსნის  შესახებ მცირე, ორმაგად ბრმა, პლაცებოთი კონტროლირებადი კვლევით. მკურნალობა დაეწყო 177 პაციენტს ტიტრირებული დოზით, 2 -დან 12 წლამდე ბავშვებისთვის რეკომენდებული სქემის მიხედვით. ლამოტრიჯინის დაბალი ხელმისაწვდომი დოზა შეიცავდა 2 მგ-იან ტაბლეტებს. ამრიგად, ზოგიერთ შემთხვევაში, ტიტრაციის ფაზის დროს სტანდარტული დოზირების სქემა სათანადოდ იქნა კორექტირებული (მაგალითად, 2 მგ-იანი ტაბლეტის გამოყენებით ყოველ მეორე დღეს, 2 მგ -ზე ნაკლები გამოთვლილი დოზით). სისხლის შრატის კონცენტრაციები განისაზღვრა ტიტრაციის ფაზის მე -2 კვირის ბოლოს და მომდევნო დოზის გამოყენების ფაზის ბოლოს, რომელიც შემცირდა ან არ გაიზარდა კონცენტრაციის მიღწევების გამო, რომელიც აღემატებოდა 0.41 მკგ/მლ-ს -პროგნოზირებად კონცენტრაციას მოზრდილ პაციენტებში თერაპიის მოცემულ დროის წერტილში. თერაპიის  მე -2 კვირის ბოლოს, ზოგიერთ პაციენტს სჭირდებოდა დოზის შემცირება 90%-მდე. თერაპიული ეფექტის მქონე 38 პაციენტი (კრუნჩხვითი შეტევების სიხშირის დაქვეითება> 40%-ით) რანდომიზებული იყვნენ ორ ჯგუფში: პლაცებო ან ლამოტრიჯინის შემდგომი მიღება. შემდგომი თერაპიის ეფექტურობის არარსებობა აღინიშნა პლაცებოს ჯგუფის პაციენტების 84% -ში (19 -დან 16) და ლამოტრიჯინის ჯგუფის პაციენტების 54% -ში (19 -დან 11). განსხვავება არ იყო სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი: 26.3%, 95% CI - 2.6% <> 50.2%, p = 0.07.

საერთო ჯამში, 1 -დან 24 თვემდე ასაკის 256 პაციენტმა 72 კვირამდე ღებულობდა ლამოტრიჯინს 1 -დან 15 მგ/კგ /დღეში დოზებით. ამ ასაკობრივი ჯგუფის ბავშვებში ლამოტრიჯინის უსაფრთხოების პროფილი იყო უფროსი ასაკის  ბავშვების უსაფრთხოების პროფილის მსგავსი, გარდა კრუნჩხვების პროგრესირებისა (≥ 50%), რომელიც 2 წლამდე ასაკის ბავშვებში სტატისტიკურად აღინიშნებოდა უფრო ხშირად (26%) ვიდრე უფროსი ასაკის ბავშვებში (14%).

ლენოქს - გასტოსსინდრომი

მონაცემები მონოთერაპიის შესახებ, ლენოქს-გასტოს სინდრომთან დაკავშირებული შეტევების შესახებ არ არსებობს.

განწყობისეპიზოდებისპრევენციაბავშვებში (10-12 წლის) დამოზარდებში (13-17 წლის) მულტიცენტრული, პარალელურ- ჯგუფებიანი, პლაცებოთი კონტროლირებადი, ორმაგად ბრმა, რანდომიზებული კვლევაში პრეპარატის მოხსნის შესახებ, შეფასდა დამხმარე შემანარჩუნებელი თერაპიის სახით დაუყოვნებლივი გამონთავისუფლების ლამოტრიჯინი IR ტაბლეტების უსაფრთხოება და ეფექტურობა ორივე სქესის ბავშვებში და მოზარდებში (10-17 წლის ასაკის ) ეპიზოდების გადავადების მიზნით, რომლებსაც დასმული ჰქონდათ I ტიპის ბიპოლარული აშლილობის დიაგნოზი და მიღწეული იქნა რემისია ან გაუმჯობესება ლამოტრიჯინის ანტიფსიქოზურ პრეპარატებთან ან სხვა ანტიდეპრესანტებთან კომბინაციაში გამოყენების შედეგად. ეფექტურობის საწყისმა ანალიზმა (ბიპოლარული მოვლენის დაწყებამდე დრო) არ აჩვენა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი შედეგი (p = 0.0717), რაც მიუთითებდა ეფექტურობის არარსებობაზე. გარდა ამისა, უსაფრთხოების ანალიზმა აჩვენა სუიციდური ქცევის გაზრდილი დონე ლამოტრიჯინის ჯგუფში: 5% (4 პაციენტი) 0-თან  შედარებით პლაცებოს ჯგუფში. ფარმაკოკინეტიკა.

 აბსორბცია

 გამოხატული პრესისტემური მეტაბოლიზმის არარსებობის შემთხვევაში, პრეპარატი სწრაფად და მთლიანად აბსორბირდება  კუჭ-ნაწლავის ტრაქტში. პერორალურად მიღების შემდეგ, სისხლის პლაზმაში მაქსიმალური კონცენტრაცია მიიღწევა დაახლოებით 2,5 საათის შემდეგ. მაქსიმალური კონცენტრაციის მიღწევის დრო გარკვეულწილად ხანგრძლივდება პრეპარატის ჭამის შემდეგ გამოყენებისას, მაგრამ ეს გავლენას არ ახდენს აბსორბციის დონეზე. არსებობს სტაბილურ მდგომარეობაში მაქსიმალური კონცენტრაციების მნიშვნელოვანი ინდივიდუალური ცვალებადობაა, თუმცა, ერთი პაციენტის ინდივიდუალური მაჩვენებლები როგორც წესი, არ ვარირებს. დისტრიბუცია

პრეპარატის დოზის დაახლოებით 55% უკავშირდება სისხლის პლაზმის ცილებს. პლაზმის ცილებისგან გამოდევნის გამო ტოქსიკური ეფექტი ნაკლებად სავარაუდოა. დისტრიბუციის დონე 0.92 -დან 1.22 ლ/კგ -მდეა.

ბიოტრანსფორმაცია

დადგინდა, რომ მთავარი ფერმენტი, რომელიც პასუხისმგებელია ლამოტრიჯინის მეტაბოლიზმზე, არის უდფ-გლუკურონილტრანსფერაზა.

მხოლოდ მცირე ხარისხით, დოზისგან დამოკიდებულად, ლამოტრიჯინს შეუძლია საკუთარი მეტაბოლიზმის ინდუცირება. თუმცა, პრეპარატის ზემოქმედება სხვა კრუნჩხვის საწინააღმდეგო საშუალებების ფარმაკოკინეტიკაზე არ დადასტურებულა, ხოლო არსებული მონაცემები მიუთითებს, რომ ურთიერთქმედება ლამოტრიჯინსა და სხვა სამკურნალო საშუალებებს შორის,  რომლებიც  მეტაბოლიზდებიან  ციტოქრომ-P450-ის საშუალებით,  ნაკლებად სავარაუდოა.

ელიმინაცია

 თეორიული პლაზმური კლირენსი ჯანმრთელ მოხალისეებში დაახლოებით 30 მლ/წთ-ია.  ლამოტრიჯინის კლირენსი ძირითადად ხდება მეტაბოლიტის წარმოქმნით, რასაც მოჰყვება შარდით გლუკურონიდ-კონიუგირებული მასალის გამოყოფა. უცვლელი მდგომარეობაში, დოზის 10% -ზე ნაკლები გამოიყოფა შარდში. გარდაქმნილი ლამოტრიჯინის მხოლოდ 2% გამოიყოფა ნაწლავების საშუალებით. კლირენსი და ნახევარ-გამოყოფის პერიოდი დამოკიდებულია დოზაზე. ჯანმრთელი მოხალისეების სისხლის პლაზმიდან ნახევარ-გამოყოფის თეორიული პერიოდი დაახლოებით 33 საათია (14 -დან 103 საათამდე). ჟილბერის სინდრომის მქონე პაციენტების მონაწილეობით ჩატარებულ კვლევაში ასეთ სუბიექტებში საშუალო თეორიული კლირენსი 32% -ით დაბალია, ვიდრე საკონტროლო ჯგუფში, მაგრამ პაციენტების ზოგადი ნიმუშისთვის განსაზღვრულ დიაპაზონში მდებარეობს. ლამოტრიჯინის ნახევარ-გამოყოფის პერიოდი მნიშვნელოვნად არის დამოკიდებული ერთდროულად გამოყენებულ სამკურნალო საშუალებებზე. საშუალო ნახევარ-გამოყოფის პერიოდი შეიძლება შემცირდეს დაახლოებით 14 საათით ისეთი გლუკურონიზაციის ინდუქტორების ერთდროულად გამოყენებისას, როგორიცაა კარბამაზეპინი და ფენიტოინი, ან გაიზრდოს დაახლოებით 70 საათით  მხოლოდ ვალპროატის მიღებისას.  (იხილეთ ნაწილი „ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები“ ).

 წრფივობა

 მაღალ საკვლევ დოზამდე - 450 მგ - ლამოტრიჯინის ფარმაკოკინეტიკამ აჩვენა წრფივი დამოკიდებულება.

 პაციენტებისსპეციალურიჯგუფები.

 ბავშვები.

 კლირენსი ბავშვებში სხეულის წონიდან გამომდინარე, უფრო მაღალია, ვიდრე მოზრდილებში, ყველაზე მაღალი მაჩვენებლებით 5 წლამდე ასაკში. ბავშვებში ლამოტრიჯინის ნახევარ-გამოყოფის პერიოდი ჩვეულებრივ ნაკლებია, ვიდრე მოზრდილებში, დაახლოებით 7 საათიანი საშუალო მნიშვნელობით, ფერმენტების ისეთ ინდუქტორებთან ერთდროულად მიღებისას, როგორიცაა კარბამაზეპინი და ფენიტოინი და საშუალო მნიშვნელობის გაზრდით 45 -დან 50 საათამდე პერიოდამდე ექსკლუზიურად  ვალპროატთან ერთდროულად გამოყენებისას.

2 -დან 26 თვემდე ასაკის ბავშვები

143 პაციენტში 2 -დან 26 თვემდე ასაკითა და  3 -დან 16 კგ -მდე სხეულის წონით, სხეულის წონის კილოგრამზე გადათვლილი ერთნაირი დოზების პერორალურად გამოყენებისას, დაფიქსირდა უფრო დაბალი კლირენსი სხეულის მსგავსი წონის მქონე 2 წელზე უფროსი ასაკის ბავშვებთან შედარებით. 26 თვემდე ასაკის ბავშვებში საშუალო ნახევარ-გამოყოფის პერიოდი ფერმენტ -ინდუქციური თერაპიის გამოყენებისას იყო 23 საათი, ვალპროატის ერთდროულად მიღებისას -136 საათი, და 38 საათი იმ პრეპარატების გამოყენების გარეშე,  რომლებიც ფერმენტების ინჰიბიტორები ან ინდუქტორები არიან. კლირენსის ინდივიდებს -შორისი ვარიაბელურობა 2 -დან 26 თვემდე ასაკის პაციენტებში პერორალური დოზების გამოყენებისას იყო მაღალი (47%). პროგნოზირებადი კონცენტრაცია ამ ასაკობრივი ჯგუფის პაციენტების სისხლის შრატში იყო უფროსი ასაკის ჯგუფის მაჩვენებლების ფარგლებში, თუმცა 10 კგ -ზე ნაკლები სხეულის წონისას, ზოგიერთ პაციენტს ჰქონდა მაქსიმალური კონცენტრაციის უფრო მაღალი მაჩვენებლები.

ხანდაზმული ასაკის პაციენტები.

არსებობს ინფორმაცია, რომ ფარმაკოკინეტიკური ანალიზის შედეგებით პაციენტების ჯგუფებში, რომელშიც შედიოდა როგორც ხანდაზმულ პაციენტებს, ასევე ეპილეფსიის მქონე ახალგაზრდა პაციენტებს, რომლებმაც მონაწილეობა მიიღესერთსა და  იმავე კვლევაში, დადგინდა, რომ ლამოტრიჯინის კლირენსი არ შეცვლილა კლინიკურად მნიშვნელოვანი მაჩვენებლით. ერთჯერადი დოზების შემდეგ, აშკარა კლირენსი შემცირდა 12 % -ით 35 მლ/წთ/კგ-დან 20 წლის ასაკის პაციენტებში, 31 მლ/წთ/კგ -მდე 70 წლის პაციენტებში. 48 კვირიანი მკურნალობის შემდეგ შემცირებამ შეადგინა 41 მლ/წთ -დან 10 % ახალგაზრდა პაციენტებში, 37 მლ/წთ -მდე ხანდაზმულ პაციენტებში. არსებობს ინფორმაცია, რომ ლამოტრიჯინის ფარმაკოკინეტიკა შეისწავლეს 12 ჯანმრთელ ხანდაზმულ პაციენტში, რომელსაც დაენიშნათ ერთჯერადი დოზა 150 მგ. კლირენსის საშუალო მაჩვენებელი ხანდაზმულ პაციენტებში (0.39 მლ/წთ/კგ) მდებარეობს კლირენსის საშუალო მნიშვნელობას შორის (0.31 -დან 0.65-მდე  მლ/წთ/კგ) რაც მიღებულია 9 კვლევაში, რომელიც ჩატარდა არა-ხანდაზმულ მოზრდილ პაციენტებში, მათ მიერ 30 -დან 450 მგ -მდე ერთჯერადი დოზის მიღების შემდეგ. თირკმლისფუნქციისდარღვევების მქონე პაციენტები.

 თირკმლის ფუნქციის ქრონიკული დარღვევების მქონე12 მოხალისეს და 6 ჰემოდიალიზზე მყოფ პაციენტს მიეცათ ლამოტრიჯინის 100 მგ ერთჯერადი დოზა. საშუალო CL/F იყო 0.42 მლ/წთ/კგ (თირკმელების ფუნქციის ქრონიკული დარღვევები), 0.33 მლ/წთ/კგ (პერიოდი ჰემოდიალიზებს შორის) და 1.57 მლ/წთ/კგ (ჰემოდიალიზის დროს), შედარებით  0.58 მლ/წთ/კგ -თან ჯანმრთელ პაციენტებში. სისხლის პლაზმიდან ნახევარ-გამოყოფის საშუალო პერიოდი  იყო 42.9 საათი (თირკმელების ფუნქციის ქრონიკული დარღვევები), 57.4 საათი (პერიოდი ჰემოდიალიზებს შორის) და 13.0 საათი (ჰემოდიალიზის დროს), შედარებით26.2 საათთან ჯანმრთელ პაციენტებში.  ჰემოდიალიზის ოთხ-საათიანი სესიის განმავლობაში, ლამოტრიჯინის რაოდენობა შემცირდა დაახლოებით 20 % -ით (5.6 -დან 35.1 -მდე). პაციენტების ამ ჯგუფისთვის, ლამოტრიჯინის საწყისი დოზის დადგენა უნდა ემყარებოდეს პაციენტის მიერ ანტიეპილეფსიური პრეპარატების მიღების რეჟიმს; შემანარჩუნებელი დოზის შემცირება შეიძლება ეფექტური იყოს თირკმლის მნიშვნელოვანი ფუნქციური უკმარისობის მქონე პაციენტებისთვის.

ღვიძლისდაქვეითებულიფუნქციის დარღვევების მქონე პაციენტები.

ერთჯერადი დოზის ფარმაკოკინეტიკური კვლევები ჩატარდა  ღვიძლის ფუნქციის სხვადასხვა ხარისხის დარღვევების მქონე  პაციენტებისა და ჯანმრთელი მოხალისეების მონაწილეობით. ლამოტრიჯინის აშკარა კლირენსის საშუალო მნიშვნელობა იყო 0.31 მლ/წთ/კგ, 0.24 მლ/წთ/კგ და 0.10 მლ/წთ/კგ პაციენტებში, რომელთაც აქვთ A, B და C ხარისხის (ჩაილდ-პიუს კლასიფიკაციის მიხედვით) ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა შესაბამისად, შედარებით 0.34 მლ/წთ/კგ-თან ჯანმრთელ პაციენტებში.

როგორც წესი, საწყისი, გაზრდილი და შემანარჩუნებელი დოზები უნდა შემცირდეს დაახლოებით 50% -ით ზომიერი ხარისხის ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში (B ხარისხი ჩაილდ-პიუს კლასიფიკაციის მიხედვით) და 75% -ით მძიმე ხარისხის ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში (С  ხარისხი ჩაილდ-პიუს კლასიფიკაციის მიხედვით).  გაზრდილი და შემანარჩუნებელი დოზები უნდა იქნას  კორექტირებული მკურნალობაზე რეაქციის მიხედვით.

უსაფრთხოებისპრეკლინიკურიმონაცემები

In vitro კვლევებმა აჩვენა, რომ ლამოტრიჯინი თერაპიულ დოზებთან შესაბამის კონცენტრაციებში ავლენს IB კლასის ანტიარითმულ მოქმედებას. ის  თრგუნავს ადამიანის გულის ნატრიუმის არხებს, აჩვენებს დასაწყისისა და დასასრულის სწრაფ კინეტიკას, და ასევე ძლიერ პოტენციალზე  დამოკიდებულებას, რომელიც შეესაბამება IB კლასის სხვა ანტიარითმული საშუალებების მოქმედებას. თერაპიულ დოზებში ლამოტრიჯინი ჯანმრთელ მოხალისეებში არ ანელებდა პარკუჭოვან  გამტარებლობას (QRS- ის გაფართოებით). ამასთან, კლინიკურად მნიშვნელოვანი სტრუქტურული ან ფუნქციური გულის დაავადებების მქონე პაციენტებში, ლამოტრიჯინს შეუძლია პოტენციურად შეანელოს გულის პარკუჭოვანი გამტარებლობა (QRS- ის გაფართოებით) და გამოიწვიოს პრო-არითმია (იხ. ნაწილი "სპეციალური მითითებები").

გამოყენებისჩვენებები

 ეპილეფსია.

მოზრდილები და ბავშვები 13 წლის ასაკიდან: ეპილეფსიის პარციალური და გენერალიზებული შეტევების მონოთერაპია და დამატებითი თერაპია, მათ შორის ეპილეფსიის ტონურ-კლონური შეტევების, ასევე შეტევების, რომლებიც დაკავშირებულია ლენოქს-გასტოს სინდრომთან. სამკურნალო საშუალება ლამოტრინი ინიშნება დამატებითი თერაპიის სახით, მაგრამ ლენოქს-გასტოს სინდრომის დროს ის შეიძლება დაინიშნოს როგორც საწყისი ანტიეპილეფსიური პრეპარატი).

2-დან 12 წლამდეასაკისბავშვები: ეპილეფსიის დამატებითი თერაპია, კერძოდ პარციალური და გენერალიზებული შეტევების, მათ შორის ეპილეფსიის ტონურ-კლონური შეტევების, ასევე შეტევების, რომლებიც დაკავშირებულია ლენოქს-გასტოს სინდრომთან.

ტიპიური აბსანსების მონოთერაპია.

ბიპოლარულიაშლილობამოზრდილებში.

 მოზრდილები (18 წლისასაკიდან).

დეპრესიული მდგომარეობების პრევენციისათვის I ტიპის ბიპოლარული აშლილობის მქონე პაციენტებში, რომლებსაც ძირითადად აწუხებთ დეპრესიული მდგომარეობები. ლამოტრიჯინი არ არის ნაჩვენები მანიაკალური ან დეპრესიული ეპიზოდების გადაუდებელი თერაპიისთვის.

გამოყენებისმეთოდი დადოზები.

პრეპარატი ლამოტრინი, ტაბლეტები უნდა იქნას მიღებული მთლიანად, დასღეჭვისსა და გატეხვის გარეშე. თუ ლამოტრიჯინის გამოთვლილი დოზა (მაგალითად, ეპილეფსიით დაავადებული ბავშვების, ან ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტების სამკურნალოდ) არ არის მთლიანი ტაბლეტების ჯერადი, დოზა, რომელიც მიიღება, უნდა შეესაბამებოდეს მთლიანი ტაბლეტების უახლოეს მცირე რაოდენობას. თუ შეუძლებელია ბავშვებისთვის პრეპარატ ლამოტრინის დოზირება, გამოიყენეთ ლამოტრიჯინი სხვა სამკურნალწამლო ფორმით და შესაბამისი დოზირებით. მკურნალობისგანმეორებითდაწყება.

 ექიმებმა უნდა შეაფასონ დოზის შემანარჩუნებელ დოზამდე გაზრდის აუცილებლობა ლამოტრიჯინის მიღების განახლებისას პაციენტებისთვის, რომლებმაც, რაიმე მიზეზით, შეწყვიტეს ლამოტრიჯინის მიღება, რადგანაც სერიოზული გამონაყარის განვითარების რისკი დაკავშირებულია მაღალ საწყის დოზებთან და ლამოტრიჯინის დოზის გაზრდის რეკომენდებული სქემის გადაჭარბებასთან. (იხ. ნაწილი "სპეციალური მითითებები".). რაც უფრო დიდია ინტერვალი წინა დოზის მიღების დროიდან, მით უფრო მეტი ყურადღება უნდა მიექცეს დოზის გაზრდას შემანარჩუნებელი დოზის დონემდე. როდესაც ლამოტრიჯინის მიღების შეწყვეტის შემდეგ ინტერვალი 5 -ჯერ აღემატება ნახევარ-გამოყოფის პერიოდს  (იხ. ნაწილი „ფარმაკოკინეტიკა“), ლამოტრიჯინის დოზა უნდა გაიზარდოს შემანარჩუნებელ დოზამდე არსებული სქემის მიხედვით.

არ არის რეკმენდებულიუ ლამოტრიჯინით მკურნალობის განმეორებით დაწყება,  თუ მკურნალობა შეწყდა გამონაყარის გაჩენის გამო ლამოტრიჯინით ადრინდელი მკურნალობის შედეგად. ასეთ შემთხვევაში, პრეპარატის ხელახალი დანიშვნის საკითხის გადაწყვეტისას, აუცილებელია მოსალოდნელი სარგებელისა და მკურნალობის შესაძლო რისკის შეფასება.

ეპილეფსია.

რეკომენდაციები დოზის გაზრდისა და შემანარჩუნებელი დოზების შესახებ მოზრდილებში და 13 წლიდან ასაკის ბავშვებში (ცხრილი 3), ასევე 2 -დან 12 წლამდე ასაკის ბავშვებში (ცხრილი 4) მოცემულია ქვემოთ.

საწყისი დოზა და დოზის გაზრდის რეჟიმი არ უნდა იქნას გადაჭარბებული კანზე გამონაყარის რისკის გამო (იხ. ნაწილი "სპეციალური მითითებები"). მხედველობაში უნდა იქნას მიღებული მოხსნის ან სხვა თანმხლები ანტიკონვულსანტებისა და სხვა პრეპარატების დამატებითი დანიშვნის შესაძლო გავლენა ლამოტრიჯინის ფარმაკოკინეტიკაზე (იხ. ნაწილი „ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები“). თანმხლები სხვა ანტიეპილეფსიური პრეპარატების გამოყენების შეწყვეტის შემთხვევაში, ან ლამოტრიჯინის შემცველი სხვა ანტიეპილეფსიური პრეპარატების /სამკურნალო საშუალებების მკურნალობის სქემაზე დამატების შემთხვევაში, უნდა გათვალისწინებული იქნას ეფექტი, რომელიც მათ შეიძლება მოახდინონ ლამოტრიჯინის ფარმაკოკინეტიკაზე (იხ . ნაწილი „ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები“).

 ცხრილი 2: დოზირებისრეჟიმიეპილეფსიის დროს  მოზრდილებშიდა 13 წლისადაუფროსიასაკისბავშვებში.

ცხრილი 3. 2 -დან 12 წლამდე ასაკის ბავშვები: ეპილეფსიის მკურნალობის რეკომენდებული სქემა (საერთო  დღიური დოზა, მგ/კგ სხეულის წონაზე) **.

** თუ ლამოტრიჯინის გაანგარიშებული დოზა ვერ მიიღწევა მთლიანი ტაბლეტების გამოყენებით, დოზა უნდა იყოს დამრგვალდეს უახლოეს მთელ ტაბლეტამდე. თერაპიული დოზის შენარჩუნების უზრუნველსაყოფად, აუცილებელია აკონტროლოთ ბავშვის სხეულის წონის კონტროლი და დოზის კორექცია სხეულის წონის შეცვლისას. არსებობს ალბათობა, რომ 2 -დან 6 წლამდე ასაკის პაციენტებში შემანარჩუნებელი დოზა იქნება რეკომენდებული დიაპაზონის ზედა ზღვარზე.

თუ ეპილეფსიის შეტევების კონტროლი მიიღწევა დამხმარე თერაპიით, მაშინ თანმხლები ანტიეპილეფსიური პრეპარატები შეიძლება მოიხსნას, ხოლო პაციენტს შეიძლება გაუგრძელდეს ლამოტრიჯინით მონოთერაპია.

2 წლამდეასაკისბავშვები.

ინფორმაცია ლამოტრიჯინისის გამოყენების ეფექტურობასა და უსაფრთხოებასთან დაკავშირებით, 1 თვიდან 2 წლამდეასაკის ბავშვებში პარციალური შეტევების დამატებითი თერაპიის სახით, არასაკმარისია,  ამიტომ პრეპარატი არ არის რეკომენდებული ამ ასაკობრივ კატეგორიაში გამოყენებისთვის. მონაცემები 1 თვემდე ასაკის ბავშვებისთვის ლამოტრიჯინის გამოყენების შესახებ არ არსებობს. ლამოტრიჯინი არ არის რეკომენდებული 2 წლამდე ასაკის ბავშვებისთვის. თუ კლინიკური საჭიროების საფუძველზე მიღებულია გადაწყვეტილება ლამოტრიჯინით თერაპიაზე, იხილეთ ნაწილები "სპეციალური მითითებები" და "ფარმაკოლოგიური თვისებები".

ბიპოლარულიაშლილობა.

დოზისა და შემანარჩუნებელი დოზების რეკომენდებული მომატება მოზრდილებში 18 წლის ასაკიდან მოცემულია ქვემოთ „გადასვლის სქემის“ ცხრილებში, და მოიცავს ლამოტრიჯინის დოზის მომატებას 6 კვირის განმავლობაში სტაბილიზაციურ შემანარჩუნებელ  დოზამდე  (ცხრილი 4). ამის შემდეგ, სხვა ფსიქოტროპული პრეპარატები და/ან ანტიეპილეფსიური პრეპარატები შეიძლება მოიხსნას კლინიკური ჩვენებების არსებობისას (ცხრილი 5). დოზის კორექცია სხვა ფსიქოტროპული საშუალებების ან/და ანტიკონვულანტების დამატებისას ასევე მოცემულია ქვემოთ (ცხრილი 6).

არ უნდა იქნას გადაჭარბებული საწყისი დოზა და დოზის ტიტრაციის ტემპი  კანის გამონაყარის განვითარების რისკის თავიდან ასაცილებლად (იხ. ნაწილი "სპეციალური მითითებები").

ცხრილი 4. მოზრდილები (18 წლისასაკიდან): რეკომენდებულიდოზისმომატებასტაბილიზაციურ  შემანარჩუნებელ დღიურდოზამდე ბიპოლარულიაშლილობებისმკურნალობისას.

* სტაბილიზაციური დოზა შეიძლება შეიცვალოს კლინიკური პასუხის შესაბამისად.

ცხრილი 5. მოზრდილები (18 წლისასაკში): სტაბილიზაციური  შემანარჩუნებელი  დღიურიდოზებიბიპოლარულიაშლილობისსამკურნალოდ, თანმხლები  სამკურნალო საშუალებების მოხსნისშემდეგ.

სხვა სამკურნალო საშუალებების მოხსნა შესაძლებელია ქვემოთ მოცემული სქემის მიხედვით, სტაბილიზაციური  შემანარჩუნებელი  დღიური დოზების შესაბამისად.

* საჭიროების შემთხვევაში, დოზა შეიძლება გაიზარდოს 400 მგ-მდე დღეში.

ცხრილი 6: მოზრდილები (18 წლისასაკიდან): ლამოტრიჯინის  დღიურიდოზისკორექციაბიპოლარულიაშლილობისსამკურნალოდ, სხვასამკურნალო საშუალებებისშემდგომიდამატებისას

 სხვა სამკურნალო საშუალებების დანიშვნისას ლამოტრიჯინის დღიური დოზის კორექციის კლინიკური გამოცდილება არ არსებობს. თუმცა, წამლებს შორის ურთიერთქმედების შესახებ ჩატარებული კვლევების საფუძველზე, შესაძლებელია შემდეგი რეკომენდაციების გაცემა.

ლამოტრიჯინისგაუქმებაბიპოლარულიდარღვევებისმქონეპაციენტებში.

 კლინიკური კვლევების მონაცემების მიხედვით, პლაცებოსთან შედარებით არ აღინიშნა სიხშირის, სიმძიმის ან გვერდითი რეაქციების ტიპის მომატება პრეპარატის უეცარი მოხსნის შემდეგ. ამიტომ, პრეპარატის მიღების შეწყვეტა შეიძლება უეცრად, დოზის თანდათანობით შემცირების გარეშე.

ბავშვები (18 წლამდე ასაკის).

ლამოტრიჯინი არ არის რეკომენდებული ბიპოლარული დარღვევების მქონე ბავშვებში (18 წლამდე ასაკის), რადგანაც მოხსნის რანდომიზებულმა კვლევებმა არ აჩვენა მისი მნიშვნელოვანი ეფექტურობა და აჩვენა სუიცუდურობის დონის მომატება (იხ. ნაწილი "სპეციალური მითითებები").

ზოგადირეკომენდაციებიპაციენტების  სპეციალურიჯგუფებისთვისდოზირებისშესახებ.

ქალები, რომლებიციღებენჰორმონალურკონტრაცეპტივებს.

ცნობილია, რომ ეთინილესტრადიოლის/ლევონორგესტრელის კომბინაციის (30 მკგ/150 მკგ) გამოყენება ზრდის ლამოტრიჯინის კლირენსს დაახლოებით ორჯერ, რაც იწვევს ლამოტრიჯინის დონის შემცირებას. ტიტრაციის შემდეგ შეიძლება საჭირო გახდეს ლამოტრიჯინის უფრო მაღალი (თითქმის ორჯერ მეტი დიდი) შემანარჩუნებელი  დოზების გამოყენება მაქსიმალური თერაპიული პასუხის მისაღწევად. ერთი კვირის განმავლობაში, როდესაც პრეპარატი არ იქნა მიღებული, აღინიშნა ლამოტრიჯინის დონის ორმაგი მომატება. დოზაზე დამოკიდებული გვერდითი რეაქციები გამორიცხული არ არის. ამიტომ, უნდა განიხილებოდეს კონტრაცეფციის გამოყენების საკითხი, რომელიც არ ითვალისწინებს კვირას, რომლის განმავლობაშიც პრეპარატი არ მიიღება პირველი რიგის თერაპიის სახით (მაგალითად, ჰორმონალური კონტრაცეპტივების მუდმივი მიღება ან არაჰორმონალური მეთოდები; იხ. ნაწილები ”სპეციალური მითითებები ”და” ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან  და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები”).

ჰორმონალურიკონტრაცეპტივებისმიღებისდაწყებაიმპაციენტებში, რომლებიცუკვეიღებენ ლამოტრიჯინისშემანარჩუნებელდოზებსდაარიღებენლამოტრიჯინისგლუკურონიზაციისინდუქტორებს.

 უმეტეს შემთხვევაში აუცილებელი გახდება ლამოტრიჯინს შემანარჩუნებელი დოზის 2-ჯერ გაზრდა.

 რეკომენდებულია ჰორმონალური კონტრაცეპტივებით მკურნალობის დაწყებიდან  ლამოტრიჯინის დოზის ყოველკვირეულად გაზრდა 50 -დან 100 მგ/-მდე დღეში მკურნალობაზე ინდივიდუალური კლინიკური პასუხის  შესაბამისად. დოზის მომატება არ უნდა აღემატებოდეს მითითებულ დონეს, თუ მხოლოდ მკურნალობაზე კლინიკური პასუხის შესაბამისად, დოზის ასეთი მომატება აუცილებელი არ იქნება.

 შრატში ლამოტრიჯინის კონცენტრაციის გაზომვით ჰორმონალური კონტრაცეპტივების გამოყენების დაწყებამდე და მის შემდეგ, შეიძლება დადასტურდეს, რომ შენარჩუნებულია ლამოტრიჯინის ბაზისური კონცენტრაცია.  საჭიროების შემთხვევაში, დოზა უნდა იქნას ადაპტირებული. ქალებში, რომლებიც იღებენ ჰორმონალურ კონტრაცეპტივებს, რომლებიც ითვალისწინებენ არააქტიური მკურნალობის ერთ კვირას (ერთი კვირა ტაბლეტების გამოყენების გარეშე), შრატში ლამოტრიჯინის დონის კონტროლი უნდა განხორციელდეს აქტიური მკურნალობის მე -3 კვირის განმავლობაში, ანუ ტაბლეტების მიღების ციკლის 15-დან 21 -ე დღის ჩათვლით. აუცილებელია გაითვალისწინოთ კონტრაცეპტივების გამოყენების შესაძლებლობა, რომლებიც არ ითვალისწინებენ ერთი კვირის განმავლობაში ტაბლეტების მიუღებლობას, მაგალითად, პირველი რიგის თერაპია (მაგალითად, ჰორმონალური კონტრაცეპტივების მუდმივი მიღება ან არაჰორმონალური მეთოდები; იხ. ნაწილები ”სპეციალური მითითებები ”და” ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები ”).

ჰორმონალურიკონტრაცეპტივების მიღების შეწყვეტაიმპაციენტებში, რომლებიცუკვეიღებენლამოტრიჯინისშემანარჩუნებელდოზებსდაარიღებენლამოტრიჯინისგლუკურონიზაციისინდუქტორებს.

 უმეტეს შემთხვევაში, ლამოტრიჯინის შემანარჩუნებელი დოზა უნდა შემცირდეს 50 % -მდე (იხ. ნაწილები ”სპეციალური მითითებები ”და” ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები ”)

რეკომენდებულია ლამოტრიჯინის დღიური დოზის ეტაპობრივად შემცირება ყოველკვირეულად 50 -დან 100 მგ -ით (კვირაში არაუმეტეს მთლიანი დოზის 25 %-ით) 3 კვირის განმავლობაში, თუ მკურნალობაზე ინდივიდუალური კლინიკური პასუხის შესაბამისად, სხვაგვარად იქნება მითითებული.

შრატში ლამოტრიჯინის კონცენტრაციის გაზომვით ჰორმონალური კონტრაცეპტივების გამოყენების დაწყებამდე და მას შემდეგ, შეიძლება დადასტურდეს, რომ შენარჩუნებულია ლამოტრიჯინის ბაზისური  კონცენტრაცია. საჭიროების შემთხვევაში, დოზა უნდა იქნას ადაპტირებული. ქალებში, რომლებიც იღებენ ჰორმონალურ კონტრაცეპტივებს, რომლებიც ითვალისწინებენ არააქტიური მკურნალობის ერთ კვირას (ერთი კვირა ტაბლეტების გამოყენების გარეშე), შრატში ლამოტრიჯინის დონის კონტროლი უნდა განხორციელდეს აქტიური მკურნალობის მე -3 კვირის განმავლობაში, ანუ ტაბლეტების მიღების ციკლის 15-დან 21 -ე დღის ჩათვლით. ლამოტრიჯინის დონის შესაფასებლად ნიმუშები არ უნდა იქნას აღებული კონტრაცეპტივის შეწყვეტის შემდეგ პირველ კვირას.

ლამოტრიჯინითთერაპიისდაწყებაქალებში, რომლებიცუკვეიღებენჰორმონალურკონტრაცეპტივებს.

დოზის მომატება უნდა შეესაბამებოდეს ცხრილებში მოცემულ სტანდარტულ დოზასთან დაკავშირებით რეკომენდაციებს.

ჰორმონალურიკონტრაცეპტივების მიღების დაწყებადაშეწყვეტაიმპაციენტებისმიერ, რომლებიცუკვეიღებენლამოტრიჯინისშემანარჩუნებელ დოზებს, და ასევეიღებენლამოტრიჯინისგლუკურონიზაციისინდუქტორებს.

ლამოტრიჯინისრეკომენდებული შემანარჩუნებელი დოზის კორექცია აუცილებელი არ არის.

გამოყენება ატაზანავირთან/რიტონავირთანერთად.

ლამოტრიჯინის რეკომენდებული დოზის კორექცია თუ მას დაემატება ატაზანავირი/რიტონავირით თერაპია, აუცილებელი არ არის.

პაციენტებში, რომლებიც უკვე იყენებენ ლამოტრიჯინის შემანარჩუნებელ დოზებს და არ იყენებენ გლუკურონიზაციის ინდუქტორებს, პრეპარატ ლამოტრიჯინის დოზა შეიძლება გაიზარდოს, თუ ემატება ატაზანავირი/რიტონავირით მკურნალობა, ან შემცირდეს , თუ შეწყდება ატაზანავირის/რიტონავირით მკურნალობა. სისხლის პლაზმაში ლამოტრიჯინის დონის კონტროლი უნდა განხორციელდეს ატაზანავირის/რიტონავირის მიღების დაწყებიდან ან შეწყვეტიდან 2 კვირის განმავლობაში, ლამოტრიჯინის დოზის კორექციის აუცილებლობის დასადგენად (იხ. ნაწილი „ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები“ ).

ერთდროულიგამოყენებალოპინავირთან/რიტონავირთან.

 ლამოტრიჯინის რეკომენდებული დოზის კორექცია თერაპიაზე ლოპინავირის  /რიტონავირის დამატების შემთხვევაში აუცილებელი არ არის.

პაციენტებში, რომლებიც უკვე იღებენ ლამოტრიჯინის შემანარჩუნებელ დოზებს და არ იღებენ გლუკურონიზაციის ინდუქტორებს, ლოპინავირის/რიტონავირის დამატებით დანიშვნისას, შეიძლება საჭირო გახდეს ლამოტრიჯინის დოზის გაზრდა, ხოლო ლოპინავირის/რიტონავირის შეწყვეტის შემთხვევაში - მისი შემცირება. სისხლის პლაზმაში ლამოტრიჯინის დონის მონიტორინგი უნდა განხორციელდეს ლოპინავირის/რიტონავირის მიღების დაწყებიდან ან შეწყვეტიდან 2 კვირის განმავლობაში, ლამოტრიჯინის დოზის კორექციის აუცილებლობის დასადგენად (იხ. ნაწილი „ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები“ ).

ხანდაზმულიპაციენტები (65 წლიდან).

დოზის კორექცია რეკომენდებული სქემის შესაბამისად არ არის აუცილებელი. ამ ასაკობრივ ჯგუფში ლამოტრიჯინის ფარმაკოკინეტიკა არ განსხვავდება 65 წლამდე ასაკის პაციენტებისგან (იხ. ნაწილი "ფარმაკოკინეტიკა").

 ღვიძლისუკმარისობა.

საწყისი, გაზრდილი და შემანარჩუნებელი დოზები უნდა შემცირდეს, ზოგადად, 50 %-ით პაციენტებში ღვიძლის ფუნქციის ზომიერი დარღვევით (B ხარისხი ჩაილდ-პიუს შკალით), და 75 % -ით ღვიძლის ფუნქციის მძიმე  დარღვევით (C ხარისხი ჩაილდ-პიუს შკალით). უნდა მოხდეს გაზრდილი და შემანარჩუნებელი დოზების კორექცია  კლინიკური ეფექტის შესაბამისად (იხ. ნაწილი "ფარმაკოკინეტიკა").

 თირკმლისუკმარისობა.

ლამოტრიჯინის დანიშვნისას თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებისთვის საჭიროა სიფრთხილე.  თირკმლის უკმარისობის ტერმინალური ეტაპის მქონე პაციენტებისთვის, ლამოტრიჯინის საწყისი დოზა განისაზღვრება დანიშნული თანმხლები სამკურნალო საშუალებების შესაბამისად; შემანარჩუნებელი დოზის შემცირება შეიძლება ეფექტური იყოს თირკმლის ფუნქციის მნიშვნელოვანი დარღვევის მქონე  პაციენტებისთვის (იხ. ნაწილი "სპეციალური მითითებები").

გვერდითირეაქციები.

არასასურველი რეაქციების ჩამონათვალი, რომლებიც დაკავშირებულია ეპილეფსიისა და ბიპოლარული დარღვევების დროს სამკურნალო საშუალების მიღებასთან, შედგენილია კონტროლირებადი კლინიკური კვლევების დროს მიღებული მონაცემების საფუძველზე და სამკურნალო საშუალების კლინიკური გამოყენების გამოცდილების საფუძველზე. არასასურველი რეაქციები ჩამოთვლილია ქვემოთ ცხრილში. არასასურველი რეაქციების სიხშირე განისაზღვრა ეპილეფსიის მონოთერაპიის კონტროლირებადი კლინიკური კვლევების ჩატარების დროს (აღნიშნულია «*» -ით) და ბიპოლარული აშლილობისთვის (აღნიშნულია «§»-ით). არასასურველი რეაქციების სიხშირის განსხვავების შემთხვევაში, რომლებიც დაფიქსირდა ეპილეფსიის და ბიპოლარული აშლილობის მქონე პაციენტების კლინიკურ კვლევებში, მოცემულია უდიდესი სიხშირის მქონე კატეგორია. კონტროლირებადი კლინიკური კვლევების მონაცემების არარსებობის შემთხვევაში, დასკვნა არასასურველი რეაქციების განვითარების სიხშირის შესახებ კეთდება სამკურნალო საშუალების გამოყენების კლინიკური გამოცდილების საფუძველზე. გვერდითი ეფექტების განვითარების სიხშირის შესაფასებლად გამოყენებული იქნა შემდეგი კლასიფიკაცია:

ძალიან ხშირად (≥ 1/10), ხშირად (≥ 1/100 - < 1/10), არახშირად (≥ 1/1000 - < 1/100), იშვიათად (≥ 1/10 000 - < 1/1000), ძალიან იშვიათად (< 1/10 000), უცნობია (შეუძლებელია შეფასება არსებული მონაცემების საფუძველზე).

კანისადაკანქვეშაქსოვილის მხრივ:  ძალიან ხშირად: კანზე  გამონაყარი^5*§; არახშირად - ალოპეცია, ფოტომგრძნობელობის რეაქციები; იშვიათად-სტივენს-ჯონსონის სინდრომი^§; ძალიან იშვიათად - ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზი, მედიკამენტოზური რეაქცია, რომელსაც თან ახლავს ეოზინოფილია და სისტემური სიმპტომები.

სისხლისსისტემისდალიმფურისისტემის მხრივ: ძალიან იშვიათად - ჰემატოლოგიური გადახრები¹ (რომელშიც შედის ნეიტროპენია, ლეიკოპენია, ანემია, თრომბოციტოპენია, პანციტოპენია, აპლასტიკური ანემია და აგრანულოციტოზი), ჰემოფაგოციტური ლიმფოჰისტიოციტოზი (იხ. ნაწილი "სპეციალური მითითებები"); სიხშირე უცნობია - ლიმფადენოპათია ¹, კანის ფსევდოლიმფომა

იმუნურისისტემის მხრივ: ძალიან იშვიათად - ჰიპერმგრძნობელობის სინდრომი ²; სიხშირე უცნობია - ჰიპოგამაგლობულინემია.

ფსიქიკის მხრივ: ხშირად - გაღიზიანება, აგრესიულობა; ძალიან იშვიათად - ტიკი (მოტორული და/ან ფონეტიკური ტიკები), ჰალუცინაციები და ცნობიერების აბნევა; სიხშირე უცნობია - კოშმარები.

ნერვულისისტემის მხრივ: ძალიან ხშირად - თავის ტკივილი^§; ხშირად - ძილიანობა*^§, უძილობა*, თავბრუსხვევა^*§, ტრემორი*, შფოთვითი მდგომარეობა ^§; იშვიათად - ატაქსია*; იშვიათად - ნისტაგმი*, ასპტიკური მენინგიტი (იხ. ნაწილი „სპეციალური მითითებები“); ძალიან იშვიათად - წონასწორობის დარღვევა, მოძრაობის დარღვევები, პარკინსონის დაავადების გამწვავება³, ექსტრაპირამიდული ეფექტები, ქორეოათეტოზი*, შეტევების სიხშირის მომატება.

 მხედველობისორგანოების მხრივ: არახშირად - დიპლოპია*, მხედველობის დაბინდვა*; იშვიათად - კონიუნქტივიტი.

კუჭ-ნაწლავისტრაქტისმხრივ: ხშირად-გულისრევა*, ღებინება*და დიარეა*, პირის სიმშრალე^§.

ჰეპატობილიარული სისტემის მხრივ: ძალიან იშვიათად - ღვიძლის ფუნქციური სინჯების მაჩვენებლების მომატება, ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა^4, ღვიძლის უკმარისობა.

საყრდენ-მამოძრავებელი სისტემის და შემაერთებელი ქსოვილის მხრივ: ხშირად-ართრალგია ^§; ძალიან იშვიათად-მგლურას მსგავსი რეაქციები.

თირკმელებისდაშარდგამომყოფი სისტემის მხრივ: სიხშირე უცნობია - ტუბულო-ინტერსტიციული ნეფრიტი, ტუბულო-ინტერსტიციული ნეფრიტის სინდრომი უვეიტთან ერთად.

ზოგადიდარღვევები: ხშირად - დაღლილობა*, ტკივილი^§, ზურგის ტკივილი^§. ცალკეულიარასასურველირეაქციებისაღწერა

 1. ჰემატოლოგიური დარღვევები და ლიმფადენოპათია შეიძლება იყოს ან არ იყოს  დაკავშირებული მედიკამენტოზურ რეაქციასთან ეოზინოფილიითა და სისტემური სიმპტომებით (DRESS )/ჰიპერმგრძნობელობის სინდრომთან (იხ. ნაწილები  "სპეციალური მითითებები" და "იმუნური სისტემის მხრივ").

2 ასევე არსებობს ინფორმაცია, რომ გამონაყარი წარმოადგენს ჰიპერმგრძნობელობის სინდრომის (DRESS) ნაწილს, რომელიც დაკავშირებულია სხვადასხვა სისტემურ მანიფესტაციებთან, მათ შორის როგორიცაა ცხელება, ლიმფადენოპათია, სახის შეშუპება, სისხლისა და ღვიძლის და თირკმელების ფუნქციის მხრივი დარღვევები. სინდრომი მიმდინარეობს სიმძიმის სხვადასხვა ხარისხით და იშვიათ შემთხვევებში იწვევს დსშ სინდრომისა და პოლიორგანული უკმარისობის  განვითარებას. მნიშვნელოვანია აღინიშნოს, რომ ჰიპერმგრძნობელობის ადრეული გამოვლინებები (ანუ ცხელება, ლიმფადენოპათია) შეიძლება განვითარდეს გამონაყარის აშკარა ნიშნების არარსებობის შემთხვევაშიც კი. ასეთი სიმპტომების განვითარებისას, პაციენტი დაუყოვნებლივ უნდა გასინჯოს ექიმმა და, თუ სიმპტომების განვითარების სხვა მიზეზი არ დადგინდა, ლამოტრიჯინი უნდა მოიხსნას.

 3. ეს რეაქციები დაფიქსირდა კლინიკურ პრაქტიკაში სხვა კლინიკური მდგომარეობების დროს.

  აღინიშნა, რომ ლამოტრიჯინმა შეიძლება გაუარესდეს პარკინსონის დაავადების მქონე პაციენტებში პარკინსონიზმის სიმპტომები და არსებობს ცალკეული ცნობები ექსტრაპირამიდული ეფექტებისა და ქორეოათეტოზის შესახებ ამ მდგომარეობის არმქონე პაციენტებში.

 4. ღვიძლის ფუნქციის  დარღვევები, როგორც წესი, ვითარდება ჰიპერმგრძნობელობის სიმპტომებთან ერთად, მაგრამ ერთეულ შემთხვევებში ასევე აღინიშნა ჰიპერმგრძნობელობის აშკარა ნიშნების არარსებობის შემთხვევაშიც.

5. არსებობს ინფორმაცია, რომ მოზრდილებში კლინიკურ კვლევებში, ლამოტრიჯინის მიმღებ პაციენტებში კანზე გამონაყარის განვითარების სიხშირე იყო 8-12 %, ხოლო პლაცებოს მიმღებ პაციენტებში- 5-6 %. შემთხვევების 2 % -ში, კანზე გამონაყარის განვითარებ გახდა ლამოტრიჯინის მოხსნის მიზეზი. გამონაყარი, ძირითადად, მაკულო-პაპულური ხასიათის, როგორც წესი, ჩნდება თერაპიის დაწყების მომენტიდან პირველი 8 კვირის განმავლობაში, და გაივლის ლამოტრიჯინის მოხსნის შემდეგ. (იხ. ნაწილი „სპეციალური მითითებები“).

არსებობს ინფორმაცია მძიმე, პოტენციურად სიცოცხლისთვის საშიში კანის დაზიანებების, მათ შორის სტივენს-ჯონსონის სინდრომის, ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზის (ლაიელის სინდრომი) და სამკურნალო საშუალების მიღებასთან დაკავშირებული რეაქციის შესახებ, რომელსაც თან ახლავს ეოზინოფილია და სისტემური მანიფესტაციები (DRESS- სინდრომი). მიუხედავად იმისა, რომ უმეტეს შემთხვევაში ლამოტრიჯინის მოხსნისას  სიმპტომები უკუგანვითარდა, ზოგიერთი პაციენტს დარჩა შეუქცევადი ნაწიბურები და იშვიათ შემთხვევებში,დაფიქსირდა  ფატალური შედეგი  (იხ. ნაწილი "სპეციალური მითითებები").

გამონაყარის განვითარების ზოგადი რისკი მეტწილად დაკავშირებულია შემდეგთან

 - ლამოტრიჯინის მაღალი საწყისი დოზა და ლამოტრიჯინის დოზების მომატების რეკომენდებული ტემპის გადაჭარბება (იხ. ნაწილი "გამოყენების  მეთოდი და დოზები"); - ვალპროატის თანმხლები დანიშვნა (იხ. ნაწილი "გამოყენების  მეთოდი და დოზები"); გამონაყარის განვითარება ასევე განიხილებოდა, როგორც ჰიპერმგრძნობელობის სინდრომის გამოვლინება, რომელიც დაკავშირებულია სხვადასხვა სისტემურ გამოვლინებებთან (იხ. "იმუნური სისტემის მხრივ").

არსებობს ინფორმაცია ძვლების მინერალური სიმკვრივის დაქვეითების, ოსტეოპენიის, ოსტეოპოროზსაი და მოტეხილობების შესახებ ლამოტრიჯინიოთ ხანგრძლივ თერაპიაზე მყოფ  პაციენტებში. ლამოტრიჯინის ძვლოვან ქსოვილში მეტაბოლიზმზე გავლენის მექანიზმი დადგენილი არ არის.

უკუჩვენებები.

ჰიპერმგრძნობელობა ლამოტრიჯინის ან პრეპარატის სხვა კომპონენტების მიმართ. დოზისგადაჭარბება.

 სიმპტომებიდაგამოვლინებები

 არსებობს ინფორმაცია დოზის მწვავე გადაჭარბების შემთხვევების შესახებ (მაქსიმალურ თერაპიულ დოზებზე 10-20 ჯერ მეტი დოზების მიღებისას), ფატალური შემთხვევების ჩათვლით.

დოზის გადაჭარბების სიმპტომებია: ატაქსია, ნისტაგი, ცნობიერების დარღვევები, მძიმე ეპილეფსიური შეტევები, კომა. ასევე, დოზის გადაჭარბების დროს დაფიქსირდა QRS კომპლექსის გაფართოება  (პარკუჭშიდა გამტარებლობის შეფერხება) და QT ინტერვალის გახანგრძლივება.  QRS კომპლექსის გაფართოება 100 მწმ-ზე მეტად შეიძლება დაკავშირებული იყოს სამკურნალო საშუალების უფრო ძლიერ ტოქსიკურ ზემოქმედებასთან.  

 მკურნალობა: აუცილებელია პაციენტის ჰოსპიტალიზაცია ინტენსიური თერაპიის განყოფილებაში შესაბამისი სიმპტომური და დამხმარე თერაპიის ჩასატარებლად. აუცილებელია თერაპიის გამოყენება, რომელიც მიზნად ისახავს აბსორბციის  შემცირებას (აქტივირებული ნახშირი), საჭიროების შემთხვევაში. შემდგომი მკურნალობა უნდა ჩატარდეს კლინიკური ჩვენებების შესაბამისად, გულის გამტარებლობაზე შესაძლო გავლენის გათვალისწინებით (იხ. ნაწილი „გამოყენების თავისებურებები“). ინტრავენური ლიპიდური თერაპიის გამოყენება შეიძლება განხილული იქნასდ კარდიოტოქსიკურობის სამკურნალოდ, რომელიც საკმარისად არ რეაგირებს ნატრიუმის ბიკარბონატზე. ჰემოდიალიზის გამოყენების გამოცდილება, დოზის გადაჭარბების სამკურნალოდ არ არსებობს.  უკმარისობის მქონე 6 მოხალისის კვლევაში, ლამოტრიჯინის 20 % გამოიყო ორგანიზმიდან ჰემოდიალიზის 4-საათიანი სეანსის განმავლობაში.

სპეციალური მითითებები.

სპეციალურიგაფრთხილებები

კანზე გამონაყარი.

ლამოტრიჯინით მკურნალობის დაწყებიდან პირველი 8 კვირის განმავლობაში შეიძლება განვითარდეს კანის მხრივი  გვერდითი რეაქცია გამონაყარის სახით. უმეტეს შემთხვევაში გამონაყარი ზომიერია და გაივლის მკურნალობის გარეშე, თუმცა, დაფიქსირებულია კანის მხრივი მძიმე რეაქციების განვითარება, რომლებსაც  დასჭირდა ჰოსპიტალიზაცია და პრეპარატის მოხსნა. ეს მოიცავს გამონაყარის განვითარების შემთხვევებს, რომლებიც პოტენციურად სიცოცხლისთვის საშიშია, კერძოდ სტივენს-ჯონსონის სინდრომი და ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზი, ისევე როგორც მედიკამენტოზური რეაქცია ეოზინოფილიით და სისტემური სიმპტომებით (DRESS); ეს  ასევე ცნობილია როგორც ჰიპერმგრძნობელობის სინდრომი (HSS) (იხ. ნაწილი "გვერდითი რეაქციები").

ცნობილია, რომ მოზრდილებში, რომლებმაც მონაწილეობა მიიღეს კვლევებში, ლამოტრიჯინის დოზირების თანამედროვე რეკომენდაციების გამოყენებით, მძიმე კანის გამონაყარის სიხშირე იყო 500  ეპილეფსიით დაავადებულიდან დაახლოებით ერთი. ამ შემთხვევების დაახლოებით ნახევარს დაესვა სტივენსი - ჯონსონის სინდრომის დიაგნოზი (  1000 -დან 1). ბიპოლარული დარღვევების მქონე პაციენტებში კანის მძიმე გამონაყარის სიხშირე იყო 1000 -დან 1. ბავშვებში კანის სერიოზული გამონაყარის რისკი უფრო მაღალია, ვიდრე მოზრდილებში. ცნობილია, რომ ლამოტრიჯინის გამოყენების კვლევების თანახმად, გამონაყარის შემთხვევების სიხშირე, რომელსაც დასჭირდა  ჰოსპიტალიზაცია, ბავშვებში 300 -ში 1 -დან 100 -ში  1 -მდე პაციენტამდე ცვალებადობს. ბავშვებში კანის გამონაყარის პირველი ნიშნები შეიძლება შეცდომით მიიღონ ინფექციად, ამიტომ ექიმებმა ყურადღება უნდა მიაქციონ პრეპარატის მიმართ გვერდითი რეაქციის განვითარების შესაძლებლობას ბავშვებში, რომლებსაც განუვითარდებათ გამონაყარი და ცხელება თერაპიის პირველი 8 კვირის განმავლობაში. კანის გამონაყარის განვითარების საერთო რისკი, როგორც ჩანს, მჭიდრო კავშირშია ლამოტრიჯინის მაღალ საწყის დოზებთან და ლამოტრიჯინით თერაპიისას დოზების გაზრდის რეკომენდებული სქემის გადაჭარბებასთან (იხილეთ ნაწილი „გამოყენების  მეთოდი და დოზები“).

ლამოტრიჯინი სიფრთხილით უნდა დაინიშნოს იმ პაციენტებში, რომლებსაც ანამნეზში ჰქონდათ ალერგია ან გამონაყარი სხვა ანტიეპილეფსიური საშუალებების გამოყენებისას, რადგან ზომიერი გამონაყარის გაჩენის სიხშირე ლამოტრიჯინის მკურნალობის შემდეგ პაციენტებში ამ ჯგუფში 3 -ჯერ მეტი იყო, ვიდრე ჯგუფში ასეთი ანამნეზიის გარეშე . HLA-B*1502 ალელი აზიური (ძირითადად ჩინური და ტაილანდური) წარმოშობის პირებში ასოცირდება ლამოტრიჯინის გამოყენებისას სტივენს-ჯონსონის სინდრომის/ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზის განვითარების რისკთან. თუ პაციენტის ანალიზი HLA-V*1502 ალელის არსებობაზე დადებით შედეგს იძლევა, ლამოტრიჯინის  გამოყენების შესახებ გადაწყვეტილება სიფრთხილით უნდა იქნას მიღებული.

ყველა პაციენტი (მოზრდილები და ბავშვი), რომელთაც განუვითარდება გამონაყარი, დაუყოვნებლივ უნდა გასინჯოს ექიმი და დაუყოვნებლივ შეწყვიტოს ლამოტრიჯინით მკურნალობა, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც გამონაყარის განვითარება არ უკავშირდება ლამოტრიჯინის მიღებას. არ არის რეკომენდებული ლამოტრიჯინის მიღების განახლება იმ შემთხვევებში, როდესაც ადრე ის მოიხსნა კანის მხრივი რეაქციების განვითარებასთან დაკავშირებით. ამ შემთხვევაში, პრეპარატის ხელახალი დანიშვნის საკითხის გადაწყვეტისას აუცილებელია გაითვალისწინოთ მკურნალობის  მოსალოდნელი სარგებელი და შესაძლო რისკი.

პაციენტებს, რომლებსაც განუვითარდათ სტივენს -ჯონსონის სინდრომი, ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზი და მედიკამენტოზური  რეაქცია ეოზინოფილიით და სისტემური მანიფესტაციებით (DRESS) ლამოტრიჯინის გამოყენების შემდეგ, ლამოტრიჯინი არ შეიძლება დაენიშნოთ განმეორებით.

არსებობს ინფორმაცია, რომ კანის გამონაყარი არის DRES-სინდრომის ნაწილი, რომელიც ასევე ცნობილია როგორც ჰიპერმგრძნობელობის სინდრომი. ამ მდგომარეობას თან ახლავს მრავალფეროვანი სისტემური სიმპტომები, მათ შორის ცხელება, ლიმფადენოპათია, სახის შეშუპება, სისხლის მაჩვენებლების ნორმიდან გადახრა, ღვიძლის, თირკმელების ფუნქციის დარღვევა და ასპტიკური მენინგიტი (იხ. ნაწილი „გვერდითი რეაქციები“). სინდრომს შეიძლება იყოს სხვადასხვა ხარისხის სიმძიმის და ზოგჯერ შეიძლება გამოიწვიოს დისემინირებული სისხლძარღვშიდა შედედება და პოლიორგანული უკმარისობა.  ჰიპერმგრძნობელობის ადრეული ნიშნები (მაგალითად, ცხელება, ლიმფადენოპათია) შეიძლება განვითარდეს კანის გამონაყარის არარსებობის შემთხვევაშიც კი. ასეთი სიმპტომების არსებობისას პაციენტი დაუყოვნებლივ უნდა გაისინჯოს და, სხვა მიზეზების არარსებობის შემთხვევაში, ლამოტრიჯინის მიღება უნდა შეწყდეს.

უმეტეს შემთხვევაში, პრეპარატის მოხსნის შემდეგ, ასპტიკურ მენინგიტი უკუგანვითარდება, მაგრამ ზოგიერთ შემთხვევაში ის შეიძლება განახლდეს ლამოტრიჯინის განმეორებით დანიშვნისას. ლამოტრიჯინის განმეორებითი დანიშვნა იწვევს სიმპტომების სწრაფ დაბრუნებას, რომლებიც ხშირად უფრო მძიმე ხასიათი აქვთ. პაციენტებს, რომლებსაც ლამოტრიჯინი მოეხსნათ  ასპტიკური მენინგიტის განვითარებასთან დაკავშირებით მისი წინა დანიშვნის დროს, ლამოტრიჯინი განმეორებით არ უნდა დაენიშნოთ.  

ასევე, დაფიქსირებულია ფოტოსენსიტიურობის რეაქციები,  რომლებიც დაკავშირებულია ლამოტრიჯინის გამოყენებასთან (იხ. ნაწილი "გვერდითი რეაქციები"). ზოგიერთ შემთხვევაში, რეაქცია განვითარდა ლამოტრიჯინის მაღალი დოზების მიღების დროს (400 მგ ან მეტი), დოზის გაზრდის ან სწრაფი ტიტრაციის შემდეგ. თუ პაციენტში, რომელსაც აქვს ფოტომგრძნობელობის ნიშნები (მაგალითად, ძლიერი მზის დამწვრობა) არსებობს ეჭვი ლამოტრიჯინთან დაკავშირებულ ფოტომგრძნობელობაზე, უნდა განხილული იქნას მკურნალობის შეწყვეტის შესაძლებლობა. თუ ლამოტრიჯინით მკურნალობის გაგრძელება კლინიკურად დასაბუთებულად ითვლება, პაციენტს უნდა მიეცეს რეკომენდაცია , რომ თავი აარიდოს მზის სინათლის და ხელოვნური ულტრაიისფერი შუქის ზემოქმედებას და გამოიყენოს დამცავი საშუალებები (მაგალითად, დამცავი ტანსაცმელი და მზისგან დამცავი საშუალებები). ჰემოფაგოციტურილიმფოჰისტიოციტოზი (ჰლჰ).

ჰლჰ დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებმაც მიიღეს ლამოტრიჯინი (იხ. ნაწილი "გვერდითი რეაქციები"). ჰლჰ-ს ახასიათებს ისეთი ნიშნები და სიმპტომები, როგორიცაა ცხელება, გამონაყარი, ნევროლოგიური სიმპტომები, ჰეპატოსპლენომეგალია, ლიმფადენოპათია, ციტოპენია, შრატში ფერიტინის კონცენტრაციის მომატება, ჰიპერტრიგლიცერიდემია  და ღვიძლის ფუნქციისა და სისხლის შედედების  დარღვევები. როგორც წესი, სიმპტომები ვითარდება  მკურნალობის დაწყებიდან 4 კვირის განმავლობაში. პაციენტი უნდა იყოს ინფორმირებული ჰლჰ– თან დაკავშირებული სიმპტომების შესახებ, და მათ ასევე უნდა ურჩიონ, რომ დაუყოვნებლივ მიმართონ ექიმთან, ლამოტრიჯინით მკურნალობის დროს ამ სიმპტომების განვითარების შემთხვევაში

. აუცილებელია დაუყოვნებლივ გამოიკვლიონ პაციენტები, რომლებსაც განუვითარდებათ ეს ნიშნები და სიმპტომები,  და განიხილონ ჰლჰ - ს დიაგნოზი. ლამოტრიჯინით თერაპია დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს, თუ სიმპტომების განვითარების სხვა მიზეზი ვერ დადგინდება.

 კლინიკურიგაუარესებადასუიციდურირისკი.

სხვადასხვა ჩვენებებით, მათ შორის ეპილეფსიის გამო პაციენტების მკურნალობისას ანტიეპილეფსიური პრეპარატებით,  აღინიშნა სუიციდური მიზნები და ქცევები. მეტა-ანალიზის მონაცემების თანახმად, ანტიეპილეფსიური მედიკამენტების, მათ შორის ლამოტრიჯინის მიღებისას, დემონსტრირებული იყო სუიციდური მიზნებისა და ქცევების რისკის უმნიშვნელო ზრდა. ამ რისკის მექანიზმი უცნობია, მაგრამ არსებული მონაცემები არ გამორიცხავენ ამ რისკის გაზრდის შესაძლებლობას ლამოტრიჯინის გამოყენებასთან დაკავშირებით. ამიტომ, პაციენტებს ყურადღებით უნდა დააკვირდნენ სუიციდური მიზნებისა და ქცევის ნიშნების დასადგენად. ამგვარი ნიშნების გაჩენის შემთხვევაში, პაციენტებმა მათმა მომვლელებმა უნდა მიმართონ სამედიცინო დახმარებას.

ბიპოლარული აშლილობების მქონე პაციენტებში, დეპრესიის ან/და სუიციდური ქცევის სიმპტომების გაუარესება შეიძლება დაფიქსირდეს იმისდა მიუხედავად, იყენებდნენ თუ არა ისინი პრეპარატებს კერძოდ კი ლამოტრიჯინს, ბიპოლარული აშლილობის სამკურნალოდ.  აუცილებელია ყურადღებით დააკვირვება პაციენტებზე, რომლებიც იღებენ ლამოტრიჯინს ბიპოლარული დარღვევების გამო, რათა არ გამოგრჩეთ კლინიკური გაუარესება (ახალი სიმპტომების ჩათვლით) ან სუიციდურობა, განსაკუთრებით მკურნალობის კურსის დასაწყისში ან დოზის შეცვლის დროს. პაციენტებში, რომელთაც აქვთ სუიციდური ქცევა ან აზრები ანამნეზში, ისევე როგორც მათ, ვინც საკმაოდ გამოავლინა სუიციდური განზრახვები მკურნალობის დაწყებამდე, შესაძლებელია სუიციდური აზრების ან სუიციდური მცდელობების უფრო დიდი რისკი, რაც მოითხოვს მათზე ყურადღებით დაკვირვებას მკურნალობის დროს.

კლინიკური გაუარესებისას (ახალი სიმპტომების გაჩენის ჩათვლით) და/ან სუიციდური  მიზნების/ქცევის გაჩენისას, განსაკუთრებით თუ ეს სიმპტომები მძიმეა, მოულოდნელად წარმოიქმნება და არ არიან უკვე არსებული სიმპტომების ნაწილი, უნდა განხილული იქნას თერაპიული რეჟიმის შეცვლის მიზანშეწონილობა, პრეპარატის მიღების  შეწყვეტის ჩათვლით.

ჰორმონალურიკონტრაცეპტივები.

ჰორმონალურიკონტრაცეპტივებისმოქმედებალამოტრიჯინისეფექტურობაზე. "ეთინილესტრადიოლის 30 მკგ/ლევონორგესტრელის 150 მკგ" კომბინაცია ზრდის ლამოტრიჯინის გამოყოფას დაახლოებით 2 -ჯერ, რაც თავის მხრივ ამცირებს ლამოტრიჯინის დონეს (იხ. ნაწილი  "ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან  და ურთიერთქმედების სხვა  ფორმები“ ). ლამოტრიჯინის დონის დაქვეითებამ შეიძლება გამოიწვიოს კრუნჩხვებზე კონტროლის დაკარგვა. უმეტეს შემთხვევაში მაქსიმალური თერაპიული ეფექტის მისაღებად აუცილებელია ლამოტრიჯინის შემანარჩუნებელი დოზის გაზრდა (ტიტრაციის გზით) (2- ჯერ). ჰორმონალური კონტრაცეპტივების მიღების შეწყვეტის შემდეგ, ლამოტრიჯინის კლირენსი  შეიძლება ორჯერ გაიზარდოს. ლამოტრიჯინის კონცენტრაციის ზრდამ შეიძლება გამოიწვიოს დოზაზე დამოკიდებული გვერდითი რეაქციების პროვოცირება, ამიტომ პაციენტები უნდა იყვნენ ექიმის მეთვალყურეობის ქვეშ. იმ ქალებში, რომლებიც ჯერ არ იყენებენ ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინდუქტორ პრეპარატებს და უკვე იყენებენ ჰორმონალურ კონტრაცეპტივებს კურსებს შორის ერთ-კვირიანი შესვენებით (ე.წ. კვირა კონტრაცეპტივების გარეშე), შეიძლება აღინიშნოს ლამოტრიჯინის დონის თანდათანობითი დროებითი ზრდა ერთ-კვირიანი შესვენების დროს. ამ ზრდამ შეიძლება გამოიწვიოს დოზაზე დამოკიდებული გვერდითი რეაქციების პროვოცირება, შესაბამისად, უნდა განიხილებოდეს კურსებს შორის ერთ-კვირიანი შესვენების გარეშე კონტრაცეფციის მიზანშეწონილობა (მაგალითად, უწყვეტი ჰორმონალური კონტრაცეფცია ან არაჰორმონალური მეთოდები).

ლამოტრიჯინის ურთიერთქმედება სხვა პერორალურ კონტრაცეპტივებით ან ჰორმონ-ჩამანაცვლებელ პრეპარატებთან გამოკვლეული  არ არის, მაგრამ მათ ანალოგიურად შეუძლიათ გავლენა მოახდინონ ლამოტრიჯინის ფარმაკოკინეტიკაზე.

ლამოტრიჯინისგავლენაჰორმონალურიკონტრაცეპტივებისეფექტურობაზე. ლამოტრიჯინსა და ჰორმონალურ კონტრაცეპტივებს შორის  ურთიერთქმედების კვლევამ  ("ეთინილესტრადიოლის 30 მკგ/ლევონორგესტრელის 150 მკგ" კომბინაცია) 16 ჯანმრთელი მოხალისეების მონაწილეობით აჩვენა ლევონორგესტრელის გამოყოფის უმნიშვნელო მომატება და ფოლიკულომასტიმულირებელი და მალუთეინიზირებელი  ჰორმონების დონის შეცვლა სისხლის შრატში.  (იხ. ნაწილი  "ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან  და ურთიერთქმედების სხვა  ფორმები“ ). ურთიერთქმედების ტიპები ").

 ამ ცვლილებების გავლენა საკვერცხების ოვულაციაზე უცნობია. მაგრამ არ შეიძლება იმ შესაძლებლობების გამორიცხვა, რომ ზოგიერთ პაციენტში, რომლებიც ერთდროულად იღებენ ლამოტრიჯინსა და ჰორმონალურ კონტრაცეპტივებს, ეს ცვლილებები იწვევს ამ უკანასკნელთა ეფექტურობის შემცირებას. ამიტომ, პაციენტებმა დროულად უნდა შეატყობინონ მენსტრუალური ციკლის მხრივ ცვლილებების,  მაგალითად, უეცარი სისხლდენის გაჩენის შესახებ.

დიჰიდროფოლატრედუქტაზა

. ლამოტრიჯინი წარმოადგენს დიჰიდროფოლატრედუქტაზას  სუსტ ინჰიბიტორს, ამიტომ, ლამოტრიჯინის ხანგრძლივი მიღებისას შესაძლებელია მისი ზემოქმედება ფოლიტების მეტაბოლიზმზე. თუმცა,  ლამოტრიჯინის ხანგრძლივი მიღებისას არ ხდება მნიშვნელოვანი ცვლილებები ჰემოგლობინის რაოდენობის, ერითროციტების საშუალო მოცულობის, ფოლატების სისხლის შრატში და ერითროციტებში კონცენტრაციის მხრივ  1 წლის განმავლობაში, ისევე როგორც ფოლატების ერითროციტებში კონცენტრაციის  მხრივ 5 წლის განმავლობაში.

თირკმლისუკმარისობა.

თირკმლის უკმარისობის ტერმინალური ეტაპის მქონე პაციენტებში ერთჯერადი დოზის შესწავლისას, სისხლის პლაზმაში ლამოტრიჯინის კონცენტრაცია მნიშვნელოვნად არ შეცვლილა. თუმცა, შესაძლებელია გლუკურონიდული მეტაბოლიტის კუმულაცია. აუცილებელია პრეპარატის სიფრთხილით გამოყენება თირკმელების დაზიანების მქონე პაციენტების სამკურნალოდ.

პაციენტები, რომლებიციღებენლამოტრიჯინის შემცველ სხვაპრეპარატებს.

ლამოტრიჯინი არ უნდა მიიღონ იმ პაციენტებმა, რომლებსაც უკვე უტარდებათ მკურნალობას რაიმე სხვა ლამოტრიჯინის შემცველიპრეპარატით,  ექიმთან კონსულტაციის გარეშე.

ბრუგადას მსგავსი ცვლილებები ეკგ-ზე.

ST-T- ს არითმოგენური ანომალია და ბრუგადასთვის ტიპიური ეკგ დაფიქსირდა ლამოტრიჯინის მიმღებ პაციენტებში. In vitro კვლევებმა აჩვენა, რომ თერაპიული დოზების შესაბამისი კონცენტრაციებში ლამოტრიჯინმა შეიძლება შეანელოს პარკუჭოვანი  გამტარებლობა (QRS კომპლექსის გაფართოებასთან ერთად) და გამოიწვიოს პრო-არითმია გულის დაავადებების მქონე პაციენტებში. ლამოტრიჯინი მოქმედებს როგორც ІВ კლასის სუსტი ანტიარითმული საშუალება, რომელიც განაპირობებს მძიმე ან ლეტალური გულისმხრივი მოვლენების განვითარების პოტენციურ რისკებს. სხვა ნატრიუმის არხის ბლოკერების ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გააძლიეროს ასეთი რისკები. ჯანმრთელ მოხალისეებში QT ინტერვალზე გავლენის ღრმა ანალიზზე დაყრდნობით, ლამოტრიჯინი თერაპიულ დოზებში 400 მგ/დღეში, არ ანელებდა პარკუჭოვან გამტარებლობას (QRS კომპლექსის გაფართოებით) და არ იწვევდა QT ინტერვალის გახანგრძლივებას. აუცილებელია ფრთხილად შეფასდეს ლამოტრიჯინის გამოყენების მიზანშეწონილობა გულის კლინიკურად მნიშვნელოვანი სტრუქტურული ან ფუნქციური დაავადებების მქონე პაციენტებში, როგორიცაა ბრუგადას სინდრომი ან გულის არხების სხვა პათოლოგიები, გულის უკმარისობა, გულის იშემიური დაავადება, გულის ბლოკადა ან პარკუჭოვანი არითმიები. თუ ლამოტრიჯინის დანიშვნა ასეთ პაციენტებში  კლინიკურად დასაბუთებულია, პრეპარატის გამოყენების დაწყებამდე საჭიროა კონსულტაცია ექიმ- კარდიოლოგთან.

განვითარებაბავშვებში.

არ არსებობს ინფორმაცია ლამოტრიჯინის გავლენის შესახებ ბავშვების ზრდაზე, სქესობრივ მომწიფებაზე, აგრეთვე ბავშვების კოგნიტურ, ემოციურ და ქცევით განვითარებაზე.

 ეპილეფსია.

ლამოტრიჯინის მიღების მოულოდნელმა შეწყვეტამ, სხვა ანტიეპილეფსიური საშუალებების მსგავსად, შეიძლება გამოიწვიოს კრუნჩხვების სიხშირის მომატებ, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც პაციენტის მდგომარეობა მოითხოვს პრეპარატის მიღების უეცრად შეწყვეტას (მაგალითად, გამონაყარის გაჩენისას), ლამოტრიჯინის დოზა უნდა შემცირდეს ეტაპობრივად, არანაკლებ 2 კვირის განმავლობაში. გამოქვეყნებული მონაცემების თანახმად, მძიმე ეპილეფსიურმა შეტევებმა, ეპილეფსიური სტატუსის ჩათვლით, შეიძლება გამოიწვიოს რაბდომილოლიზი, პოლიორგანული უკმარისობა და დისემინირებული სისხლძარღვშიდა შედედების სინდრომი, ზოგჯერ ლეტალური გამოსავლით. ანალოგიური შემთხვევები შესაძლებელია ლამოტრიჯინით მკურნალობის ფონზე.

შეიძლება შეინიშნოს მნიშვნელოვანი კლინიკური გაუარესება შეტევების სიხშირის მხრივ  მდგომარეობის გაუმჯობესების ნაცვლად. იმ პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ 1 -ზე მეტი ტიპის შეტევები, ერთი ტიპის შეტევებზე კონტროლის გაუმჯობესება ფრთხილად უნდა შეფასდეს სხვა ტიპის შეტევებზე კონტროლის გაუარესებასთან შედარებით. ლამოტრიჯინით მკურნალობამ შეიძლება გაამწვავოს მიოკლონური შეტევები. არსებობს მონაცემები, რომ პასუხი ფერმენტების ინდუქტორებთან კომბინაციით მკურნალობაზე უფრო სუსტია, ვიდრე ფერმენტების არა-ინდუქტორი ანტიეპილეფსიური საშუალებებით მკურნალობაზე. ამისი მიზეზი უცნობია.

 ტიპიური მცირე ეპილეფსიური შეტევების მქონე ბავშვების მკურნალობისას, ეფექტი ყველა პაციენტში ვერ მიიღწევა.

ბიპოლარულიაშლილობები

 ბავშვები და მოზარდები (18 წლამდე ასაკის).

 ანტიდეპრესანტებით მკურნალობა დაკავშირებულია სუიციდური მიზნებისა და ქცევის გაზრდილ რისკთან დიდი დეპრესიული დარღვევების და სხვა ფსიქიური აშლილობების მქონე ბავშვებსა და მოზარდებში.

პრეპარატიშეიცავსლაქტოზას, შესაბამისად, გალაქტოზასაუტანლობის,  ლაქტაზასდეფიციტისანგლუკოზა-გალაქტოზასმალაბსორბციისსინდრომისიშვიათიმემკვიდრეობითიფორმების მქონე  პაციენტებმაარუნდაგამოიყენონპრეპარატი. პრეპარატი შეიცავს 1 მმოლ-ზე (23 მგ) ნაკლებ  ნატრიუმის თითო ტაბლეტში, ანუ პრაქტიკულად არ შეიცავს ნატრიუმს.  

გამოყენება ორსულობისადაძუძუთიკვებისდროს.

ზოგადადანტიეპილეფსიურიპრეპარატებისგამოყენებასთანდაკავშირებულირისკი. რეპროდუქციული ასაკის ქალებს სჭირდებათ სპეციალისტის კონსულტაცია. როდესაც ქალი გეგმავს ორსულობას, ანტიეპილეფსიური თერაპია სათანადოდ უნდა გადაიხედოს.  თუ პაციენტი უკვე ღებულობს ანტიეპილეფსიურ პრეპარატებს, აუცილებლად უნდა მოერიდოთ  უეცარ მოხსნას, რადგანაც ამან შეიძლება გამოიწვიოს ეპილეფსიური შეტევების რეციდივი, რასაც შეიძლება მოჰყვეს სერიოზული შედეგები ქალისა და ნაყოფისათვის. 

ნებისმიერ შემთხვევაში, უპირატესობა უნდა მიენიჭოს მონოთერაპიას, რადგანაც კომბინირებული ანტიეპილეფსიური  პრეპარატებით თერაპიის გამოყენება ზრდის თანდაყოლილი მანკების განვითარების რისკებს მონოთერაპიასთან შედარებით, გამოყენებული ანტიეპილეფსიური  პრეპარატის მიხედვით.

ლამოტრიჯინისგამოყენებასთან დაკავშირებულირისკი.

 ორსულობა.

დიდი რაოდენობით მონაცემები, ორსული ქალების შესახებ რომლებმაც მიიღეს ლამოტრიჯინით მონოთერაპია ორსულობის პირველი ტრიმესტრის განმავლობაში (8700 -ზე მეტი) არ მიუთითებს სერიოზული თანდაყოლილი განვითარების მანკების რისკის მნიშვნელოვან ზრდაზე, კურდღლის ტუჩისა და მგლის ხახის ჩათვლით. ცხოველებზე ჩატარებულმა კვლევებმა გამოავლინა ემბრიოფეტალური ტოქსიკურობა.

თუ ლამოტრიჯინით თერაპია ორსულობის დროს აუცილებელია, მიზანშეწონილია მინიმალური შესაძლო თერაპიული დოზის გამოყენება.

ლამოტრიჯინს გააჩნია სუსტი ინჰიბიტორული მოქმედება დიჰიდროფოლატრედუტაქზაზე და, შესაბამისად, თეორიულად შეუძლია გაზარდოს ემბრიონის განვითარების დარღვევის რისკი ფოლიუმის მჟავიას დონის შემცირების გზით (იხ. ნაწილი  "სპეციალური მითითებები"). ამიტომ, ყურადღება უნდა მიექცეს  ფოლიუმის მჟავის მიღების აუცილებლობას ორსულობის დაგეგმვისას  და მის ადრეულ ვადებზე.

 ორსულობის დროს ფიზიოლოგიურმა ცვლილებებმა შეიძლება გავლენა მოახდინოს ლამოტრიჯინის დონეზე ან/და მისი თერაპიულ ეფექტზე. იყო ორსულობის დროს ლამოტრიჯინის დონის შემცირების შემთხვევები, რამაც პოტენციურად გაზარდა შეტევებზე კონტროლის დაკარგვის რისკი. ბავშვის დაბადების შემდეგ ლამოტრიჯინის დონე შეიძლება სწრაფად გაიზარდოს დოზაზე დამოკიდებული გვერდითი რეაქციების პოტენციური რისკით. ამიტომ, სისხლის შრატში ლამოტრიჯინის დონე უნდა შემოწმდეს ორსულობამდე, ორსულობის დროს და მშობიარობის შემდეგ. საჭიროების შემთხვევაში, ლამოტრიჯინის დოზა უნდა მოდიფიცირდეს, რათა შენარჩუნდეს ლამოტრიჯინის კონცენტრაცია სისხლის შრატში იმ დონეზე, როგორიც იყო ორსულობიამდე, ან მოხდეს მისი ადაპტირება კლინიკური მდგომარეობის შესაბამისად. გარდა ამისა, დოზაზე დამოკიდებული გვერდითი რეაქციები უნდა გაკონტროლდეს ბავშვის დაბადების შემდეგ.

ძუძუთიკვებისპერიოდი

 არსებობს ინფორმაცია, რომ ლამოტრიჯინი გამოიყოფა დედის რძეში ვარიაბელური კონცენტრაციებით. ამავდროულად, ახალშობილში ლამოტრიჯინის დონემ შეიძლება მიაღწიოს დედაში შესაბამისი დონის 50 % -ს . ამიტომ ზოგიერთ ძუძუთი კვებაზე მყოფ ბავშვში სისხლის შრატში ლამოტრიჯინის დონემ შეიძლება მიაღწიოს იმ დონეს, რომლის დროსაც შესაძლებელია ფარმაკოლოგიური ეფექტი. ამასთან დაკავშირებით, ძუძუთი კვების სარგებელი უნდა შედარდეს ბავშვში გვერდითი რეაქციების შესაძლო რისკს. თუ ქალი, რომელსაც იტარდება ლამორიჯინით მკურნალობა, გადაწყვეტს ძუძუთი კვებას, აუცილებელია საფუძვლიანი დაკვირვება ბავშვზე და თვალყურის დევნება არასასურველ მოვლენებზე, როგორიცაა სედაციური ეფექტი, გამონაყარი და სხეულის წონის არასაკმარისი მატება.

 ფერტილობა.

ცხოველებზე ჩატარებულმა კვლევებმა არ გამოავლინა ლამოტრიჯინის ფერტილობაზე ზეგავლენა.

ბავშვები.

ლამოტრიჯინის მონოთერაპიის სახით  მოქმედება 2 წლამდე ასაკის ბავშვების სამკურნალოდ, ან დამატებითი თერაპიის სახით 1 თვემდე ასაკის ბავშვების სამკურნალოდ შესწავლილი არ ყოფილა.

ლამოტრიჯინის ეფექტურობა და უსაფრთხოება, დამატებითი თერაპიის სახით 1 თვიდან 2 წლამდე ასაკის ბავშვებში პარციალური გულყრებისათვის დადგენილი არ არის. ამიტომ, ამ ასაკობრივი კატეგორიის ბავშვებში მისი გამოყენება რეკომენდებული არ არის.

ლამოტრიჯინი არ არის ნაჩვენები ბიპოლარული აშლილობების მქონე  ბავშვებსა და მოზარდებში (18 წლამდე) გამოსაყენებლად იმის გამო, რომ პრეპარატის ეფექტურობა არ დადგინდა  სუიციდური მიზნების გაზრდილი რისკის გამო (იხ. ნაწილი "სპეციალური მითითებები").

ზემოქმედება რეაქციისსისწრაფეზეავტოტრანსპორტისმართვისანსხვამექანიზმებთანმუშაობისდროს.

არსებული მონაცემები მიუთითებს, რომ ლამოტრიჯინის ეფექტი, რომელიც დაკავშირებულია მხედველობის კოორდინაციასთან, თვალების მოძრაობასთან, სხეულის მართვასთან და სუბიექტური სედაციური ეფექტი არ განსხვავდება პლაცებოსგან. კლინიკურ კვლევებში ლამოტრიჯინის გამოყენებისას დაფიქსირდა ნევროლოგიური ხასიათის  გვერდითი რეაქციები, როგორიცაა თავბრუსხვევა და დიპლოპია, ამიტომ პაციენტებმა პირველ რიგში უნდა შეაფასონ საკუთარი რეაქცია ლამოტრიჯინის მკურნალობაზე, სანამ დაჯდებიან  ავტომობილის საჭესთან  ან იმუშავებენ სხვა მექანიზმებთან.  რადგანაც არსებობს ინდივიდუალური რეაქცია ანტიეპილეფსიური სამკურნალკონ საშუალებების მიმართ, პაციენტმა უნდა გაიაროს კონსულტაცია ექიმთან ამ შემთხვევებში ავტომობილის მართვის თავისებურებების  შესახებ.

ურთიერთქმედებასხვასამკურნალო საშუალებებთანდაურთიერთქმედების სხვაფორმები.

ურთიერთქმედების კვლევები ჩატარდა მხოლოდ მოზრდილი პაციენტების მონაწილეობით. დადგინდა, რომ ურიდინი 5' -დიფოსფო (უდფ) – გლუკურონილტრანსფერაზა არის ფერმენტი, რომელიც პასუხისმგებელია ლამოტრიჯინის მეტაბოლიზმზე. ამრიგად, პრეპერატებმა, რომლებიც ახდენენ გლუკურონიზაციის ინდუცირებას ან ინჰიბირებას, შეიძლება გავლენა მოახდინონ ლამოტრიჯინის თეორიულ კლირენსზე. ფერმენტის ციტოქრომ P450 3A4 (CYP3A4) ძლიერი ან ზომიერი მოქმედების ინდუქტორებს, რომლებიც, როგორც ცნობილია, იწვევენ  გლუკურონილტრანსფერაზას ინდუცირებას, ასევე შეუძლიათ გააძლიერონ ლამოტრიჯინის მეტაბოლიზმი.

არ არსებობს მტკიცებულება, რომ ლამოტრიჯინმა შეიძლება გამოიწვიოს კლინიკურად მნიშვნელოვანი ციტოქრომ P450- ის ჟანგვითი ფერმენტების სტიმულირება ან ინჰიბირება. ლამოტრიჯინს შეუძლია საკუთარი მეტაბოლიზმის ინდუცირება, მაგრამ ეს ეფექტი ზომიერია და არ გააჩნია მნიშვნელოვანი კლინიკური შედეგები.

ის პრეპარატები, რომლებიც, როგორც დადასტურებულია, კლინიკურად მნიშვნელოვან გავლენას ახდენენ ლამოტრიჯინის კონცენტრაციაზე, მოცემულია მე-7 ცხრილში. ამ სამკურალო საშუალებების დოზირების სპეციალური რეკომენდაციები მოცემულია ნაწილში "გამოყენების მეთოდი და დოზები ". ასევე, მე-7 ცხრილში მოცემულია ის პრეპარატები, რომლებიც, დადასტურებულია, რომ ნაკლებად ან საერთოდ არ ზემოქმედებენ ლამოტრიჯინის კონცენტრაციაზე. როგორც წესი, მოსალოდნელი არ არის, რომ ამგვარი პრეპარატების ერთდროულად გამოყენება გამოიწვევს რაიმე კლინიკურ ეფექტს. თუმცა, უნდა გააფრთხილონ ეპილეფსიის მქონე პაციენტები, რომელთა დაავადების მდგომარეობა განსაკუთრებით მგრძნობიარეა ლამოტრიჯინის კონცენტრაციის ცვალებადობის მიმართ.

ცხრილი 7. სხვა სამკურნალო საშუალებების გავლენა ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციაზე

  დოზირების შესახებ დეტალური ინფორმაციისთვის იხილეთ "გამოყენების მეთოდი და დოზების" ნაწილის ქვეპუნქტი „ზოგადი რეკომენდაციები პაციენტების სპეციალური ჯგუფებში დოზირების შესახებ“. რაც შეეხება ჰორმონალური კონტრაცეპტივების მიმღები ქალებისათვის დოზირების ინსტრუქციებს, იხილეთ „სპეციალური მითითებების“ ნაწილის „ჰორმონალური კონტრაცეპტივების“ ქვეპუნქტი .

ურთიერთქმედება პრეპარატებთან  (იხ. აგრეთვე ნაწილი "გამოყენების მეთოდი და დოზები").

ალპროატი, რომელიც თრგუნავს ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციას, ანელებს ლამოტრიჯინის მეტაბოლიზმს და ზრდის საშუალო ნახევარ-გამოყოფის პერიოდს დაახლოებით 2 -ჯერ.

პაციენტებში, რომლებიც ერთდროულად იღებენ ვალპროატს, უნდა იქნას გამოყენებული შესაბამისი დოზირების რეჟიმი (იხ. "გამოყენების მეთოდი და დოზები").

ზოგიერთი ანტიეპილეფსიური პრეპარატი (მაგალითად, ფენიტოინი, კარბამაზეპინი, ფენობარბიტ ინდუცირებას, აინდუცირებენ გლუკურონილტრანსფერაზას და აჩქარებს ლამოტრიჯინის მეტაბოლიზმს. პაციენტეში, რომლებიც ერთდროულად ღებულობენ ფენიტოინს, კარბამაზეპინს, ფენობარბიტალს ან პრიმიდონს, უნდა იქნას გამოყენებული შესაბამისი დოზირების რეჟიმი (იხ. ”გამოყენების  მეთოდი და დოზირება ”).

არსებობს ინფორმაცია ცენტრალური ნერვული სისტემის მხრივი გვერდითი ეფექტების შესახებ, თავბრუსხვევის, ატაქსიის, დიპლოპიის, მხედველობის დაბინდვისა და გუ ლისრევის ჩათვლით იმ პაციენტებში, რომლებმაც მიიღეს კარბამაზეპინი ლამოტრიჯინთან ერთდროულად . ეს მოვლენები, როგორც წესი, გაივლის კარბამაზეპინის დოზის შემცირებისას. მსგავსი ეფექტები გამოვლინდა ლამოტრიჯინისა და ოქსკარბაზეპინის კვლევაში მოზრდილი ჯანმრთელი მოხალისეების მონაწილეობით, მაგრამ დოზის შემცირება შესწავლილი არ ყოფილა. ცნობილია, რომ მოზრდილი ჯანმრთელი მოხალისეების კვლევაში, რომლებმაც მიიღეს ლამოტრიჯინის 200 მგ დოზა და ოქსკარბაზპინის 1200 მგ დოზა, დადგინდა, რომ ოქსკარბაზეპინი არ ცვლიდა ლამოტრიჯინის მეტაბოლიზმს, და თავის მხრივ, ლამოტრიჯინიც არ ცვლიდა ოქსკარბაზეპინის მეტაბოლიზმს. პაციენტებში, რომლებიც ერთდროულად იღებენ ოქსკარბაზეპინს, უნდა გამოიყენონ დოზირების რეჟიმი ლამოტრიჯინით დამხმარე თერაპიისთვის, ვალპროატის გარეშე და გლუკონიზაციის ინდუქტორების გარეშე (იხ. ”გამოყენების  მეთოდი და დოზირება”).

არსებობს ინფორმაცია, რომ ჯანმრთელ მოხალისეებზე კვლევაში დადგინდა, რომ ფელბამატის 1200 მგ დღეში 2 ჯერ დღეში დოზით და ლამოტრიჯინის   100 მგ დღეში 2 ჯერ ერთობლივი გამოყენება 10 დღის განმავლობაში  არ ახდენდა კლინიკურად მნიშვნელოვან გავლენას ამ უკანასკნელის ფარმაკოკინეტიკაზე.

 პლაზმური დონეების რეტროსპექტული ანალიზით პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ლამოტრიჯინს  გაბაპენტინთან ერთად ან მის გარეშე, დადგინდა, რომ გაბაპენტინი არ ცვლის ლამოტრიჯინის თეორიულ კლირენსს.

ცნობილია, რომ ლევეტირაცეტამსა და ლამოტრიჯინს შორის პოტენციური მედიკამენტოზური ურთიერთქმედება შეისწავლეს პლაცებოზე კონტროლირებადი კლინიკური კვლევებით სისხლის შრატში  ორივე პრეპარატის კონცენტრაციის დონის შეფასების საშუალებით. ამ მონაცემების თანახმად, ნივთიერებები არ ცვლიან ერთმანეთის ფარმაკოკინეტიკას.

სისხლის პლაზმაში ლამოტრიჯინის სტაბილური კონცენტრაცია არ იცვლებოდა პრეგაბალინთან (200 მგ დღეში 3 ჯერ) ერთობლივად გამოყენებისას.

არ არსებობს ფარმაკოკინეტიკური ურთიერთქმედება ლამოტრიჯინსა და პრეგაბალინს შორის. ტოპირამატი არ ახდენს ზემოქმედებას ლამოტრიჯინის პლაზმურ კონცენტრაციაზე. ლამოტრიჯინის გამოყენება 15% -ით ზრდის ტოპირამატის კონცენტრაციას.

ცნობილია, რომ კვლევის თანახმად,  ზონისამიდის (200-400 მგ /დღეში) ერთდროულად გამოყენებამ ლამოტრიჯინთან ერთად (150-500 მგ/დღეში) 35 დღის განმავლობაში ეპილეფსიის სამკურნალოდ, მნიშვნელოვანი გავლენა არ მოახდინა ლამოტრიჯინის ფარმაკოკინეტიკაზე.

პლაზმაში ლამოტრიჯინის კონცენტრაციაზე არ ახდენდა ზემოქმედებას მისი ლაკოზამიდთან (200, 400 ან 600 მგ/ დღეში) ერთობლივი გამოყენება პლაცებოთი კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში პარციალური კრუნჩხვითი შეტევების მქონე პაციენტებზე. სამი პლაცებოთი კონტროლირებადი კლინიკური კვლევების მიხედვით  პერამპანელის დამატებითი ერთდროული გამოყენებისას პარციალური და გენერალიზებული ტონურ-კლონური შეტევების მქონე პაციენტებში, პერამპანელის უმაღლესმა საკვლევმა დოზამ (12 მგ დღეში) გაზარდა ლამოტრიჯინის კლირენსი 10 %-ზე ნაკლებით.

მიუხედავად იმისა, რომ აღწერილია სისხლის პლაზმაში სხვა ანტიეპილეფსიური პრეპარატების კონცენტრაციის ცვლილებების შემთხვევები, კვლევების ხელმისაწვდომი მონაცემები აჩვენებს, რომ ლამოტრიჯინი არ ახდენს გავლენას სისხლის პლაზმაში თანმხლები ანტიეპილეფსიური პრეპარატების კონცენტრაციაზე. In vitro კვლევების შედეგებმა აჩვენა, რომ ლამოტრიჯინი არ ახდენს გავლენას სხვა ანტიეპილეფსიური პრეპარატების ბმაზე სისხლის შრატის ცილებთან.

ურთიერთქმედებასხვაფსიქოტროპულნივთიერებებთან

 ცნობილია, რომ 100 მგ დღეში ლამოტრიჯინსა და დღეში 2 -ჯერ  6 დღის განმავლობაში 2 გ უწყლო ლითიუმის გლუკონატის ერთდროულად გამოყენებისას 20 დღის განმავლობაში 20 ჯანმრთელ მოხალისეზე, ლითიუმის ფარმაკოკინეტიკა არ შეცვლილა. 12 პაციენტის მონაწილეობით ჩატარებულ კვლევაში, ბუპროპიონის პერორალურ დოზებს არა აქვთ სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი გავლენა ლამოტრიჯინის ერთჯერადი დოზის ფარმაკოკინეტიკაზე და გამოიწვიეს მხოლოდ ლამოტრიჯინის გლუკურონიდის „კონცენტრაცია- დროის“ მრუდის ქვეშ ფართობის უმნიშვნელო მომატება.

ცნობილია, რომ ჯანმრთელი მოხალისეების მონაწილეობით ჩატარებულ კვლევაში, 15 მგ ოლანზაპინი ამცირებს „კონცენტრაცია- დროის“ მრუდის ქვეშ ფართობს (AUС) და ლამოტრიჯინის მაქსიმალურ კონცენტრაციას (Cmax) საშუალოდ 24 % და 20 % -ით შესაბამისად. ლამოტრიჯინი 200 მგ დოზით არ მოქმედებს ოლანზაპინის ფარმაკოკინეტიკაზე.

ლამოტრიჯინის დღეში 400 მგ მრავალჯერადი დოზებს არა აქვთ კლინიკურად მნიშვნელოვანი გავლენა რისპერიდონის ფარმაკოკინეტიკაზე მისი 2 მგ დოზით მიღებისას. 2 მგ დოზით  რისპერიდონისა და ლამოტრიჯინის ერთობლივი გამოყენებისას, 14 მოხალისიდან 12 -ს აღენიშნა  ძილიანობის განვითარება შედარებით 20-დან 1 მოხალისეში  მხოლოდ რისპერიდონის გამოყენებისას. ძილიანობის არც ერთი შემთხვევა არ გამოვლენილა მხოლოდ ლამოტრიჯინის გამოყენებისას.

ცნობილია, რომ კლინიკურ კვლევაში ბიპოლარული დარღვევების მქონე 18 მოზრდილი პაციენტის მონაწილეობით, რომლებიც ღებულობდნენ ლამოტრიჯინს (100-400 მგ /დღეში) და არიპიპრაზოლს დოზის თანდათან გაზრდით 10 მგ/კგ-დან 30 მგ/კგ-მდე 7 დღის განმავლობაში, და შემდეგ კიდევ 7 დღის განმავლობაში, აღინიშნა ლამოტრიჯინის Cmax და AUC-ის  დაახლოებით 10 %-იანი  შემცირება.

In vitro ექსპერიმენტების შედეგებმა აჩვენა, რომ ამიტრიპტინინის, ბუპროპიონის, კლონაზეპამის, ჰალოპერიდოლის ან ლორაზეპამის მინიმალური ოდენობით არსებობამ შეიძლება შეანელოს ლამოტრიჯინის  პირველადი მეტაბოლიტის 2-N- გლუკურონიდის წარმოქმნა. ამ კვლევებმა ასევე აჩვენა, რომ ლამოტრიჯინის  მეტაბოლიზმი არ ითრგუნება კლონაზეპამით, ფლუოქსეტინით, ფენელზინით, რისპერიდონით, სერტრალინით ან ტრაზოდონით. ადამიანის ღვიძლის მიკროსომებში ბუფურალოლის მეტაბოლიზმის კვლევის თანახმად, შესაძლებელია იმის განსაზღვრა, რომ ლამოტრიჯინი არ აქვეითებს იმ პრეპარატების კლირენსს, რომლებიც მეტაბოლიზდება ძირითადად CYP 2D6 -ის საშუალებით.

ურთიერთქმედებაჰორმონალურკონტრაცეპტივებთან.

ჰორმონალური კონტრაცეპტივების გავლენა ლამოტრიჯინის ფარმაკოკინეტიკაზე. არსებობს მონაცემები,  რომ „ეთინილესტრადიოლის 30 მკგ/ლევონორგეტრელის 150 მკგ“ კომბინაცია ზრდის ლამოტრიჯინის გამოყოფას დაახლოებით 2 -ჯერ, რაც თავის მხრივ იწვევს ლამოტრიჯინის  კონცენტრაცია-დროის მრუდის ქვეშ ფართობის AUC-ისა და Cmax-ის  შემცირებას, საშუალოდ, 52%-ითა და 39%-ით, შესაბამისად. კონტრაცეპტივის გამოყენებისას ერთ-კვირიანი შესვენების პირობით (ე.წ. კვირა კონტრაცეპტივის გარეშე), სისხლის შრატში ლამოტრიჯინის კონცენტრაცია თანდათან იზრდება (იხ. ნაწილები "გამოყენების მეთოდი და დოზები" და "სპეციალური მითითებები"). ჰორმონალური კონტრაცეპტივების ერთდროული გამოყენებისას, ტიტრაციის ეტაპზე ლამოტრიჯინის დოზების კორექცია საჭირო არ არის. თუმცა, ლამოტრიჯინის შემანარჩუნებელი  დოზები უნდა გაიზარდოს ან შემცირდეს ყოველ ჯერზე, როდესაც პაციენტი იწყებს ან წყვეტს ჰორმონალური კონტრაცეპტივების მიღებას (იხ. "გამოყენების მეთოდი და დოზები").

ლამატრიდინისგავლენაჰორმონალურიკონტრაცეპტივებისფარმაკოკინეტიკაზე. კვლევების მონაცემების თანახმად, 16 მოხალისე ქალში ლამოტრიჯინი სტაბილური კონცენტრაციებით 300 მგ პრეპარატის გამოყენებისას, არ ახდენდა ზემოქმედებას ეთინილესტრადიოლის ფარმაკოკინეტიკაზე, რომელიც პერორალური კონტრაცეპტივის კომბინირებული ტაბლეტის ნაწილია. აღინიშნა ლევონორგესტრელის გამოყოფის მუდმივი მცირე ზრდა, რამაც თავის მხრივ გამოიწვია ლევონორგესტრელის კონცენტრაცია-დროის მრუდის ქვეშ ფართობის AUC-ის და Cmax-ის  შემცირება საშუალოდ 19 % და 12 %-ით, შესაბამისად. ფოლიკულომასტიმულირებელი და მალუთეინიზირებელი  ჰორმონების და  ესტრადიოლის დონეების გაზომვამ შრატში  კვლევის დროს აჩვენა საკვერცხეების ჰორმონალური აქტივობის დათრგუნვა ზოგიერთ ქალში, თუმცა სისხლის შრატში პროგესტერონის დონის გაზომვამ გამოავლინა, რომ არ არსებობდა ოვულაციის ჰორმონალური სიმპტომები არცერთ ქალში. შრატში ფოლიკულომასტიმულირებელი და მალუთეინიზირებელი  ჰორმონების ცვლილებების გავლენისა და ლევონორგესტრელის გამოყოფის უმნიშვნელო ზრდის გავლენა საკვერცხეების ოვულატორულ აქტივობაზე უცნობია (იხ. პუნქტი „ზოგადი რეკომენდაციები პაციენტების სპეციალური ჯგუფებისთვის“ ნაწილში „გამოყენების მეთოდი და დოზები“ დოზირებისთვის ქალებისთვის, რომლებიც იღებენ ჰორმონალური კონტრაცეპტივებს და ” სპეციალური მითითებების” ნაწილის ”ჰორმონალური კონტრაცეპტივებია“ ქვეპუნქტი).

ცნობილია, რომ ლამოტრიჯინის 300 მგ დღიური დოზით ზემოქმედება გამოკვლეული  არ ყოფილა. არსებობს ინფორმაცია, რომ სხვა კვლევები ჰორმონალური კონტრაცეპტივებზე  ასევე არ ჩატარებულა.

ურთიერთქმედებასხვასამკურნალო საშუალებებთან

ცნობილია, რომ 10  მამაკაცი მოხალისის მონაწილეობით ჩატარებულ კვლევაში, რიფამპიცინმა დააჩქარა ლამოტრიჯინის კლირენსი და შეამცირა მისი ნახევარ-გამოყოფის პერიოდი, გლუკურონიზაციაზე პასუხისმგებელი ღვიძლის ფერმენტების ინდუქციის შედეგად. პაციენტებისთვის, რომლებიც იღებენ რიფამპიცინით თერაპიას, უნდა იქნას გამოყენებული მკურნალობაის რეჟიმი, რომელიც რეკომენდებულია ლამოტრიჯინითა და გლუკურონიზაციის შესაბამისი ინდუქტორებით მკურნალობისათვის  (იხ. ნაწილი  "გამოყენების მეთოდი და დოზები ").

ჯანმრთელი მოხალისეების მონაწილეობით ჩატარებული კვლევების მონაცემების თანახმად, ლოპინავირი/რიტონავირი დაახლოებით ორჯერ ამცირებს ლამოტრიჯინის პლაზმურ კონცენტრაციას გლუკურონიზაციის ინდუქციის საშუალებით. პაციენტებისთვის, რომლებიც იღებენ ერთდროულ თერაპიას ლოპინავირი/ რიტონავირით, უნდა იქნას გამოყენებული სამკურნალო რეჟიმი, რომელიც რეკომენდებულია ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის შესაბამის ინდუქტორებთან ერთდროულად გამოყენებისათვის. (იხ. ნაწილი  "გამოყენების მეთოდი და დოზები ").

 ატაზანავირის/რიტონავირის (300 მგ/100 მგ) გამოყენება ამცირებს ლამოტრიჯინის AUC-ს  და Cmax-ს   სისხლის პლაზმაში (100 მგ დოზით), საშუალოდ, 32 % და 6 %-ით, შესაბამისად. პაციენტებმა, რომლებიც უკვე იყენებენ ლოპინავირს/რიტონავირს, უნდა დაიცვან ლამოტრიჯინის შესაბამისი დოზირების რეჟიმი (იხ. ნაწილი  "გამოყენების მეთოდი და დოზები ").

ჯანმრთელ მოხალისეეზე  ჩატარებული კვლევების თანახმად, პარაცეტამოლის 1 გ დოზით (დღეში ოთხჯერ) გამოყენებამ შეამცირა ლამოტრიჯინის AUC  და Cmax   სისხლის პლაზმაში საშუალოდ, 20 % და 25 %-ით, შესაბამისად.

In vitro კვლევის მონაცემებმა ლამოტრიჯინის ორგანულ კათიონურ ტრანსპორტერებზე -2 („ოკტ“ -2 ) გავლენის შესახებ აჩვენა, რომ ლამოტრიჯინი, მაგრამ არა N (2)-გლუკურონიდის მეტაბოლიტი, წარმოადგენს „ოკტ- 2“-ის ინჰიბიტორს პოტენციურად კლინიკურად მნიშვნელოვან კონცენტრაციებში. ეს მონაცემები ადასტურებს, რომ ლამოტრიჯინი არის „ოკტ- 2“-ის  IC50- ინჰიბიტორი, რომლის მაჩვენებელია 53.8 მკმ. ლამოტრიჯინის ერთდროულად გამოყენებამ პრეპარატებთან, რომლებიც „ოკტ- 2“-ის სუბსტრატებია და გამოიყოფა  თირკმელებით (მაგალითად, მეტფორმინი, გაბაპენტინი, ვარენიკლინი) შეიძლება გამოიწვიოს ამ პრეპარატების პლაზმური კონცენტრაციების მომატება. ამ ეფექტის კლინიკური მნიშვნელობა ჯერჯერობით გაურკვეველია, მაგრამ პაციენტებში, რომლებიც იღებენ ასეთ სამკურნალო საშუალებებს, ლამოტრიჯინი გამოიყენება სიფრთხილით.

გამოშვებისფორმა.

10 ტაბლეტი ბლისტერში; 3 ან 6 ბლისტერი მუყაოს პაკეტში.

 შენახვისპირობები.

შეინახეთ ორიგინალურ შეფუთვაში სინათლისა და ტენიანობისგან დასაცავად, არაუმეტეს 25⁰C ტემპერატურაზე.

შეინახეთ ბავშვებისთვის მიუწვდომელ ადგილზე .

ვარგისიანობის ვადა

 3 წელი.

გაცემის რეჟიმი:

ფარმაცევტულიპროდუქტისჯგუფი - II, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით

მწარმოებელი.

შპს „ფარმა სტარტი“

უკრაინა, 03124, კიევი, ვ. ჰაველის ბულვარი # 8.

ორგანიზაციისმისამართი, რომელიციღებსპრეტენზიებსმომხმარებლებისგანსამკურნალო საშუალებების  ხარისხის შესახებ დაპასუხისმგებელიასაქართველოს ტერიტორიაზე  სამკურნალო საშუალების  უსაფრთხოებაზე პოსტ-რეგისტრაციულ დაკვირვებაზე.

Acino Pharma AG-ის (შვეიცარიული კონფედერაციის) წარმომადგენლობა საქართველოში საქართველო, 0102, თბილისი, კ. მარჯანიშვილი 5 / დ. უზნაძის ქ. # 16-18

ტელეფონი: +995 32 220 69 42

ელ-ფოსტა: [email protected]