კაპტოპრილი 25მგ #40ტ

ფურცელ-ჩანართი

სამკურნალო საშუალება

კაპტოპრილი 

სამკურნალო საშუალება კაპტოპრილის გამოყენებამდე უნდა მიმართოთ ექიმს კონსულტაციისათვის.

ყურადღებით წაიკითხეთ მთლიანი ფურცელ-ჩანართი ამ სამკურნალო საშუალების მიღება/გამოყენებამდე, რადგან ის შეიცავს თქვენთვის მნიშვნელოვან ინფორმაციას.

ოპტიმალური შედეგების მისაღწევად მკაცრად უნდა დაიცვათ ფურცელ-ჩანართში მითითებული რეკომენდაციები სამკურნალო საშუალების გამოყენების შესახებ.

შეინახეთ ეს ფურცელ-ჩანართი. შესაძლოა კიდევ დაგჭირდეთ მოგვიანებით მისი წაკითხვა.

დამატებითი კითხვების შემთხვევაში, მიმართეთ ექიმს.

მიმართეთ ექიმს, თუ თქვენი მდგომარეობა გაუარესდება ან არ გამოვლინდება მდგომარეობის გაუმჯობესება მკურნალობის ჩატარების შემდეგ.

ეს სამკურნალო საშუალება დაგენიშნათ პირადად თქვენ. ნუ გადასცემთ მას სხვა პირებს. შესაძლოა მან ზიანი მიაყენოს სხვებს, იმ შემთხვევაშიც კი თუ მათაც აღენიშნებათ თქვენივე მსგავსი სიმპტომები.

სავაჭრო დასახელება: კაპტოპრილი.

საერთაშორისო არადაპატენტებული დასახელება: Captopril.

წამლის ფორმა: ტაბლეტები 25 მგ

აღწერა: თეთრი ან თითქმის თეთრი ფერის, ბრტყელცილინდული ფორმის ტაბლეტები, ნაზოლით, დამახასიათებელი სუნით.

შემადგენლობა: ერთი ტაბლეტი შეიცავს: აქტიურ ნივთიერებას: კაპტოპრილს - 25 მგ; დამხმარე ნივთიერებები: ლაქტოზას მონოჰიდრატი, მიკროკრისტალური ცელულოზა, სიმინდის სახამებელი, სტეარინის მჟავა.

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი: რენინ-ანგიოთენზინის სისტემაზე მოქმედი საშუალება. ანგიოთენზინ-გარდამქმელი ფერმენტების ინჰიბიტორები (აგფ).

ათქ კოდი: C09AA01.

გამოყენების ჩვენებები

არტერიული ჰიპერთენზია: კაპტოპრილი ნაჩვენებია მსუბუქიდან ზომიერამდე ხარისხის არტერიული ჰიპერტენზიის სამკურნალოდ. რთული ხარისხის ჰიპერთენზიისას სამკურნალო საშუალება (სს) გამოიყენება იმ შემთხვევაში, თუ სტანდარტული თერაპია არაეფექტური ან არა მიზანშეწონილია.

გულის უკმარისობა:კაპტოპრილი ნაჩვენებია გულის ქრონიკული უკმარისობის სამკურნალოდ მარცხენა პარკუჭის სისტოლური ფუნქციის დაქვეითებით. შესაძლებელია დიურეზულებთან  კომბინაციაში, ან აუცილებელობის შემთხვევაში, კრაზანას პრეპარატებთან და ბეტა-ბლოკატორებთან ერთად გამოყენება.

პაციენტები, რომლებიც იღებენ დღეში 100 მგ-ზე მეტ დოზირებას დიურეზულებთან ერთად ან მათ გარეშე, ასევე პაციენტები, რომლებთაც აღენიშნებათ თირკმელების რთული უკმარისობა ან პაციენტები, რომლებთაც ახასიათებთ გულის რთული ქრონიკული უკმარისობა უნდა იმყოფებოდნენ სპეციალისტის მონიტორინგის ქვეშ.

მიოკარდის ინფარქტი:

- ხანმოკლე დროით (4 კვირა) გამოყენება: კაპტოპრილი გამოიყენება კლინიკურად სტაბილურ პაციენტებში ინფარქტიდან პირველი 24 საათის განმავლობაში;

- გულის უკმარისობის ხანგრძლივი პროფილაქტიკა კლინიკური გამოვლინებებით: გამოიყენება მარცხენა პარკუჭის უსიმპტომო დისფუნქციის მქონე კლინიკურად სტაბილურ პაციენტებში (გამოფრქვევის ფრაქცია <40%).  

I ტიპის დიაბეტური ნეფროპათია: კაპტოპრილი ნაჩვენებია დიაბეტური ნეფროპათიის სამკურნალოდ ინსულინდამოკიდებული შაქრიანი დიაბეტისას.

უკუჩვენებები

- მომატებული მგრძნობელობა კაპტოპრილის და სხვა ანგიოთენზინ გარდამქმნელი ფერმენტების ინჰიბიტორების მიმართ ან ტაბლეტების დამხმარე ნივთიერებების მიმართ;

- ანგიონევროზული შეშუპება ანამნეზში, რაც ასოცირდება სხვა აგფ-ინჰიბიტორების გამოყენებასთან;

- თანდაყოლილი ან იდიოპათიური ანგიონევროზული შეშუპება;

- ორსულობის მეორე ან მესამე ტრიმესტრი;

- ლაქტაციის პერიოდი (ძუძუთი კვება);

- სამკურნალო საშუალების ერთდროული გამოყენება ალისკირენთან შაქრიანი დიაბეტის მქონე პაციენტებში ან ზომიერი/რთული თირკმლის უკმარისობის (გფს < 60 მლ/წთ/1,73მ²) უკუნაჩვენებია.

გამოყენების წესი და დოზირება

დოზირების რეჟიმი განისაზღვრება ინდივიდუალურად პაციენტის განსაკუთრებულობის და არტერიული წნევის მხრივ რეაქციის გათვალისწინებით. რეკომენდებული მაქსიმალური დღიური დოზირება შეადგენს 150 მგ. პრეპარატის მიღება შესაძლებელია ჭამამდე, ჭამის დროს და ჭამის შემდეგ.

სამკურნალო საშუალება კაპტოპრილის 25 მგ ტაბლეტების გაყოფა არ არის შესაძლებელი. სამკურნალო საშუალება კაპტოპრილის მცირე დოზირებით დანიშვნის აუცილებლობის შემთხვევაში, რეკომენდებულია სხვა მწარმოებლის სამკურნალო საშუალების გამოყენება.

არტერიული ჰიპერთენზია: რეკომენდებული საწყისი დოზირება შეადგენს 25-50 მგ დღე-ღამეში ორ მიღებად. საჭიროების შემთხვევაში დოზირება იზრდება თანდათან, მინიმუმ 2 კვირიანი ინტერვალის დაცვით, დღე-ღამეში 100-150მგ -მდე ორ მიღებად არტერიული წნევის საჭირო დონის მისაღებად. სამკურნალო საშუალება კაპტოპრილი გამოიყენება ცალკე ან სხვა ანტიჰიპერთენზულ სამკურნალო საშუალებებთან ერთად, ყველაზე ხშირად თიაზიდურ დიურეზულებთან ერთად. თიაზიდურ დიურეზულებთან კომბინირებული ანტიჰიპერთენზული თერაპიისას საკმარისია ერთჯერადი დღიური დოზის მიღება.

პაციენტებში, რომლებთაც აღნიშნებათ რენინ-ანგიოთენზინ-ალდოსტერონის სისტემის (რაას) გამოხატული აქტივობა (რენოვასკულარული ჰიპერთენზია, ჰიპოვოლემია, გულის უკმარისობა) ერთჯერადი მისაღები რეკომენდებული დოზა შეადგენს 6,25 მგ ან 12,5 მგ. მკურნალობა უნდა დაიწყოს ექიმის მკაცრი მეთვალყურეობის ქვეშ. თანდათანობით, მინიმუმ 2 კვირიანი ინტერვალის დაცვით, შესაძლებელია დოზირების გაზრდა 50 მგ-მდე დღეღამეში ერთ ან ორ მიღებად, ხოლო აუცილებლობის შემთხვევაში 100 მგ-მდე დღე-ღამეში ერთ ან ორ მიღებად.

გულის უკმარისობა: სამკურნალო საშუალება კაპტოპრილით  გულის უკმარისობის მკურნალობა უნდა დაიწყოს ექიმის მკაცრი მეთვალყურეობის ქვეშ. საწყისი დოზა შეადგენს 6,25 მგ – 12,5 მგ ორჯერ-სამჯერ დღე-ღამეში. ტიტრირებული შემანარჩუნებელი დოზა (75-150 მგ დღში) უნდა განისაზღვროს პაციენტის მკურნალობის მიმართ რეაქციის შესაბამისად, კლინიკური მდგომარეობის და ამტანობის მიხედვით. მაქსიმალური რეკომენდებული დღიური დოზირება შეადგენს 150 მგ რამოდენიმე მიღებად. დოზირების გაზრდა უნდა მოხდეს თანდათანობით, მინიმუმ 2 კვირიანი ინტერვალით, რათა შესაძლებელი იყოს პაციენტის მკურნალობაზე რეაქციის შეფასება.

მიოკარდიუმის ინფარქტი:

- ხანმოკლე მკურნალობა: კაპტოპრილით მკურნალობა სტაციონარში უნდა დაიწყოს რაც შეიძლება სწრაფად სტაბილური ჰემოდინამიკის მქონე პაციენტში ნიშნების და/ან სიმპტომების გამოვლენისას. აუცილებელია საცდელი დოზირების – 6,25 მგ მიღება, რის შემდეგაც 2 საათში მიიღება – 12,5 მგ და 12 საათის შემდეგ – 25 მგ. მომდევნო დღიდან, არასასურველი ჰემოდინამიური რეაქციების გამორიცხვის შემდეგ, აუცილებელია კაპტოპრილის 100 მგ დოზირების მიღება დღეში ორჯერ 4 კვირის განმავლობაში. 4 კვირიანი მკურნალობის შემდეგ უნდა მოხდეს პაციენტის მდგომარეობის ხელახალი შეფასება და მიღებული უნდა იქნეს გადაწყვეტილება პოსტინფარქტულ პერიოდში დაავადების მკურნალობის გაგრძელების შესახებ.

- ხანგრძლივი მკურნალობა: თუ კაპტოპრილით მკურნალობა არ იქნა დაწყებული მწვავე მიოკარდიუმის ინფარქტიდან პირველი 24 საათის განმავლობაში, მაშინ კლინიკურად სტაბილურ პაციენტებში მკურნალობა უნდა დაიწყოს ინფარქტიდან 3-დან  და 16 დღემდე დროის მონაკვეთში. მკურნალობა უნდა დაიწყოს სტაციონარში არტერიული წნევის მკაცრი მონიტორინგის ქვეშ 75 მგ დოზირების მიღწევამდე. საწყისი დოზა უნდა იყოს დაბალი, განსაკუთრებით პაციენტებშ, რომლებთაც აღენიშნებათ ნორმალური ან დაბალი არტერიული წნევა. მკურნალობა უნდა დაიწყოს 6,25 მგ დოზირებით, შემდეგ გამოიყენება 12,5 მგ სამჯერ დღეში 2 დღის განმავლობაში, ხოლო შემდეგ 25 მგ 3-ჯერ დღეში, თუკი გამოირიცხება არასასურველი ჰემოდინამიური რეაქციები. ხანგრძლივი მკურნალობისას კარდიოპროტექციისათვის ეფექტური რეკომენდებული დოზა შეადგენს 75 -150 მგ დღე-ღამეში ორ-სამ მიღებად. სიმპტომური ჰიპოთენზიის შემთხვევაში დიურეზულების და/ან ერთროულად მისაღები ვაზოდილატატორების დოზა შესაძლოა შემცირდეს კაპტოპრილის სტაბილური დოზის მიღწევის მიზნით. საჭიროების შემთხვევაში შესაძლებელია მკურნალობის სქემის კორექცია პაციენტის კლინიკური რეაქციების შესაბამისად. სამკურნალო საშუალების გამოყენება შესაძლებელია ერთდროულად მიოკარდიუმის ინფარქტის სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ერთად, კერძოდ თრომბოლიზურ საშუალებებთან, ბეტა-ბლოკატორებთან და აცეტისალიცილის მჟავასთან ერთად.

I ტიპის დიაბეტური ნეფროპათია: პაციენტებში I ტიპის დიაბეტური ნეფროპატიით კაპტოპრილის რეკომენდებული დოზა შეადგენს 75 – 100 მგ დღე-ღამეში რამოდენიმე მიღებად.

თირკმელების ფუნქციის დარღვევა: რადგანაც კაპტოპრილი გამოიყოფა ძირითადად თირკმელებით, უნდა მოხდეს დოზირების შემცირება, ხოლო დოზირების ინტერვალი უნდა გაიზარდოს თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში.

თუ თირკმლის რთული უკმარისობის მქონე პაციენტში საჭიროა დიურეზულებით თანმდევი თერაპია, მაშინ რეკომენდულია მარყუჟისებრი დიურეზულების (მაგალითად, ფუროსემიდი) გამოყენება  თიაზიდური დიურეზულებთან შედარებით და უნდა მოერიდოთ მათ გამოყენებას.

ხანდაზმული პაციენტები: ხანდაზმულ პაციენტებში, ისევე როგორც სხვა ანტიჰიპერთენზული სამკურნალო საშალებების გამოყენების დროს, რეკომენდებულია კაპტოპრილით მკურნალობის დაწყება რაც შეიძლება დაბალი დოზებით (6,25 მგ ორჯერ დღე-ღამეში), რადგან აღნიშნული კატეგორიის პაციენტებში შესაძლოა სახეზე იყოს თირკმელების ფუნქციის დაქვეითება ან აღინიშნოს სხვა თანმდევი დაავადებები.

ბავშვები და მოზარდები: კაპტოპრილის გამოყენების ეფექტურობა და უსაფრთხოება ბავშვებში და 18 წლამდე ასაკის მოზარდებში არ არის სრულად შესწავლილი. კაპტოპრილი შესაძლოა დაინიშნოს ბავშვებში და მოზარდებში მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც სხვა ანტიჰიპერთენზული სამკურნალო საშუალებები არასაკმარისად ეფექტურია. კაპტოპრილით მკურნალობა უნდა დაიწყოს ექიმის მკაცრი მეთვალყურეობის ქვეშ. ბავშვებში საწყისი დოზირება შეადგენს 0,3 მგ/კგ სხეულის წონის მიხედვით. პაციენტებში, რომლებთაც ესაჭიროებათ უსაფრთხოების განსაკუთრებული ზომების დაცვა (თირკმელების ფუნქციის დარღვევის მქონე ბავშვები, დღენაკლული ბავშვები, ახალშობილები და მეძუძური ჩვილები) კაპტოპრილის საწყისი დოზირება უნდა შეადგენდეს სხეულის წონაზე 0,15 მგ/კგ. როგორც წესი, კაპტოპრილი ინიშნება ბავშვებში დღეში 3 ჯერ, მაგრამ დოზა და მიღების ინტერვალები უნდა იქნეს ინდივიდუალურად განსაზღვრული პაციენტის რეაქციის შესაბამისად.

გვერდითი მოვლენები

არასასურველი ეფექტები, რომლებიც შესაძლოა გამოვლინდეს კაპტოპრილით მკურნალობის დრის, წარმოდგენილია შემდეგი ჯგუფების მიხედვით კლებადობის რიგითობით:

დარღვევები სისხლის და ლიმფური სისტემის მხრივ

ძალიან იშვიათი: ნეიტროპენია/აგრანულოციტოზი, პანციტოპენია (განსაკუთრებით თირკმელების უკმარისობის მქონე პაციენტებში), ანემია (აპლასტიური ან ჰემოლიზური), თრომბოციტოპენია, ლიმფადენოპათია, ეოზინოფილია, ავტოიმუნური დაავადებები.

დარღვევები მეტაბოლიზმის და კვების მხრივ:

იშვიათი: ანორექსია.

ძალიან იშვიათი: ჰიპერკალიემია, ჰიპონატრიემია და ჰიპოგლიკემია.

ფსიქიური დარღვევები

ხშირი: ძილის დარღვევები.

ძალიან იშვიათი: გონების დაბინდვა, დეპრესია.

დარღვევები ნერვული სისტემის მხრივ

ხშირი: გემოს დარღვევები (უკუქცევადი), თავბრუსხვევა.

არახშირი: თავის ტკივილები და პარესთეზია.

იშვიათი: ძილიანობა.

ძალიან იშვიათი: ცერებროვასკულარული ინციდენტები, მათ შორის ინსულტი და გულყრა.

დარღვევები მხედველობის ორგანოს მხრივ

ძალიან იშვიათი: მხედველობის დაკარგვა.

დარღვევები გულის მხრივ

არახშირი: ტაჰიკარდია, ტაჰიარითმია, სტენოკარდია, გულისცემა.

ძალიან იშვიათი: გულის გაჩერება, კარდიოგენური შოკი.

დარღვევები სისხლძარღვების მხრივ

არახშირი: ჰიპოთენზია, რეინოს სინდრომი, ერითემა, სიფერმკრთალე.

დარღვევები სასუნთქი სისტემის მხრივ, მკერდის უჯრედის ორგანოების და მედიასტინუმის მხრივ

ხშირი: მშრალი, გაღიზიანებული ხველა და ქოშინი.

ძალიან იშვიათი: ბრონქული სპაზმი, რინიტი, ალერგიული ალვეოლიტი/ეოზინოფილური პნევმონია.

დარღვევები კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ

ხშირი: ღებინება, გულისრევა, კუჭის გაღიზიანება, მუცლის ტკივილი, დიარეა, ყაბზობა, პირის სიმშრალე, კუჭის წყლული, დისპეფსია.

იშვიათი: სტომატიტი/აფტოზული წყლულები, წვრილი ნაწლავის ანგიონევროზული შეშუპება.

ძალიან იშვიათი: გლოსიტი, პანკრეატიტი.

დარღვევები ღვიძლის და ნაღვლგამომყოფი გზების მხრივ

ძალიან იშვიათი: ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა და ქოლესტაზი, სიყვითლე, ჰეპატიტი, ღვიძლის ნეკროზი, ღვიძლის ფერმენტების და ბილირუბინის დონის მომატება, სისხლში ტრანსამინაზების და ტუტე ფოსფატაზას დონის მომატება.

დარღვევები კანის და კანქვეშა ქსოვილის მხრივ

ხშირი: ქავილი გამონაყარის თანხლებით ან მის გარეშე, გამონაყარი და თმისცვენა.

არახშირი: ანგიონევროზული შეშუპება.

ძალიან იშვიათი: ჭინჭრის ცხელება, სტივენს-ჯონსონის სინდრომი, მრავალფორმიანი ერითემა, ფოტომგრძნობელობა, პემფიგიოდური რეაქცია და ექსფოლიატური დერმატიტი, ერითროდერმია.

დარღვევები ჩონჩხ-კუნთოვანი, შემაერთებელი და ძვლების ქსოვილის მხრივ

ძალიან იშვიათი: მიალგია, ართრალგია.

დარღვევები თირკმელების და შარდგამომყოფი გზების მხრივ

იშვიათი: თირკმელების ფუნქციის დარღვევები, თირკმელების უკმარისობა, პოლიურია, ოლიგურია და ხშირი შარდვა.

ძალიან იშვიათი: ნეფროზული სინდრომი.

დარღვევები რეპროდუქციული სისტემის და სარძევე ჯირკვლების მხრივ

ძალიან იშვიათი: იმპოტენცია, გინეკომასტია.

ზოგადი დარღვევები

არახშირი: მკერდის ტკივილი, დაღლილობა, შეუძლოდ ყოფნა, ასთენია.

ძალიან იშვიათი: ციებ-ცხელება.

ლაბორატორიული მაჩვენებლები

ძალიან იშვიათი: პროტეინურია, ეოზინოფილია, შრატში კალიუმის დონის მომატება, შრატისმიერი ნატრიუმის შემცირება, შარდოვანას მომატება, სისხლის შრატში კრეატინინის და ბილირუბინის მომატება, ჰემოგლობინის, ჰემატოკრიტი, ლეიკოცირების, თრომბოციტების შემცირება, ANA-ტიტრის მომატება, ერითროციტების დალექცვის სიჩქარის გაზრდა. კაპტოპრილი შესაძლოა გახდეს შარდის ანალიზში აცეტონზე ცრუ დადებით რეაქციის გამოვლენის მიზეზი.

ურთიერთქმედებები სხვა სამკურნალო საშუალებებთან

კალიუმის შემნახველი დიურეზულები ან კალიუმი: აგფ-ინჰიბიტორები ამციებენ კალიუმის დანაკარგს. კალიუმის შემნახველმა დიურეზულებმა (მაგალითად, სპირონოლაქტონმა, ტრიამტერენმა ან ამილორიდმა) შესაძლოა გამოიწვიონ შრატისმიერი კალიუმის დონის ძლიერი გაზრდა. თუ ნაჩვენებია ამ მედიკამენტების ერთდროული გამოყენება, მაგალითად ჰიპოკალიემიის დროს, უნდა მიიღოთ ისინი სიფრთხილით და გამუდმებით უნდა აკონტროლოთ შტარში კალიუმის დონე.

დიურეზულები (თიაზიდურები ან მარყუჟისებრი დიურეზულები): დიურეზულების მაღალი დოზით დანიშვნამ შესაძლოა გამოიწვიოს ცირკულირებული სისხლის მოცულობის დაცემა და ჰიპოტონიის განვიათრება კაპტოპრილთან ერთად გამოყენებისას. ჰიპოთენზული ეფექტები შესაძლოა შემცირდეს შარდმდენი საშუალებების გამოყენების შეწყვეტით, სისხლის მოცულობის გაზრდით ან მარილების გამოყენებით ან კაპტოპრილის დაბალი დოზირებით თერაპიის დაწყების მეშვეობით. ამავდროულად არ გამოვლენილა ურთიერთქმედებები ჰიდროქლორთიაზიდთან და ფუროსემიდთან ერთად გამოყენებისას.

სხვა ანტიჰიპერთენზული სამკურნალო საშუალებები: კაპტოპრილის გამოყენება უსაფრთხოა სხვა ანტიჰიპერთენზულ სამკურნალო საშუალებებთან კომბინირებული გამოყენებისას (ბეტაბლოკატორები და კალციუმის არხების გამახანგრძლივებელი ბლოკატორები). ნიტროგლიცერინთან და სხვა ვაზოდილატატორებთან ერთად გამოყენებისას საჭიროა სიფრთხილე.

ალფა-ბლოკატორები: სამკურნალო საშუალებების ერთდროულმა გამოყენებამ, რომლებიც ახდენენ ალფა-ადრენორეცეპტორების ბლოკირებას, შესაძლოა გამოიწვიონ კაპტოპრილის ანტიჰიპერთენზული ეფექტის გაზრდა და ორთოსტაზული ჰიპოთენზიის განვითარების რისკის გაზრდა.

მწვავე მიოკარდიუმის ინფარქტის მკურნალობა: კაპტოპრილის გამოყენება შესაძლოა ერთდროულად აცეტილსალიცილის მჟავასთან ერთად (კარდიოლოგიურ დოზირებებში), თრომბოლიზურებთან, ბეტა-ბლოკატორებთან და/ან ნიტრატებთან მიოკარდიუმის ინფარქტის მქონე პაციენტებში.

ლითიუმი: ლითიუმის შრატისმიერი კონცენტრაციის უკუქცევადი გაზრდა და მისი ტოქსიურობა გამოვლინდა ლითიუმის და აგფ-ინჰიბიტორების ერთდროულად გამოყენებისას. თიაზიდური დიურეზულების ერთდროულმა გამოყენებამ შესაძლოა გამოიწვიოს ლითუმის ტოქსიურობის გაზრდის რისკი და გააძლიეროს ლითიუმის ტოქსიურობის ისედაც არსებული  მაღალი  რისკი აგფ-ინჰიბიტორებთან ერთდროულად გამოყენებისას. კაპტოპრილის ლითიუმთან ერთად გამოყენება არ არის რეკომენდებული, მაგრამ თუკი ამ კომბინაციის გამოყენება გარდაუვალია, მაშინ აუცილებელია შრატში ლითიუმის დონის მკაცრი კონტროლი.

ტრიციკლური ანტიდეპრესანტები/ანტიფსიქოზური სამკურნალო საშუალებები: აგფ-ინჰიბიტორებმა შესაძლოა გაძლიერონ ზოგიერთი ტრიციკლური ანტიდეპრესანტების და ნეიროლექტიურების ჰიპოტენზული მოქმედება. მოსალოდნელია პოსტურალური ჰიპოთენზია.

ალოპურინოლი, პროკანამიდი, ციტოსტაზური და იმუნოსუპრესიული სამკურნალო საშუალებები: აგფ-ინჰიბიტორებთან ერთდროულმა გამოყენებამ შესაძლოა გამოიწვიოს ლეიკოპენიის რისკის გაზრდა, განსაკუთრებით ამ უკანასკნელის რეკომენდებულზე მაღალი დოზირებებით გამოყენებისას.

არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები: არსებობს შემთხვევები, როდესაც არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო სამკურნალო საშუალებები (აასს) და აგფ-ინჰიბიტორები ახდენენ ადიტიურ ეფექტს შრატისმიერი კალიუმის მომატებაზე, ამავდროულად შესაძლოა აღინიშნოს თირკმელების ფუნქციის დაქვეითება. ეს ეფექტები უკუქცევადია. იშვიათად შესაძლოა განვითარდეს მწვავე თირკმელების უკმარისობა, განსაკუთრებით პაციენტებში, რომლებთაც აღენიშნებათ თირკმლის ფუნქციის დარღვევები (ხანდაზმული პაციენტები ან პაციენტები გაუწყლოებით). აასს-ს ხანგრძლივმა გამოყენებამ შესაძლოა გამოიწვიოს აგფ-ინჰიბიტორების ანტიჰიპერთენზული ეფექტის შემცირება.

სიმპატომიმეზურები: მოსალოდნელია აგფ-ინჰიბიტორების ანტიჰიპერთენზული ეფექტის შემცირება. აუცილებელია პაციენტის მდგომარეობის მკაცრი კონტროლი.

დიაბეტის საწინააღმდეგო სამკურნალო საშუალებები: ფარმაკოლოგიურმა კვლევებმა აჩვენეს, რომ შაქრიანი დიაბეტის მქონე პაციენტებში აგფ-ინჰიბიტორები, მათ შორის კაპტოპრილი, შესაძლოა იწვევდეს ინსულინის და პერორალური დიაბეტის საწინააღმდეგო საშუალებების, როგორიცაა სულფონილშარდოვანა, გლუკოზის დამწევი ეფექტის გაძლიერებას. თუკი აღინიშნება ეს იშვიათი ურთიერთქმედება, მაშინ საჭიროა დიაბეტის საწინააღმდეგო საშუალებების დოზირების შემცირება აგფ-ინჰიბიტორებთან ერთდროული გამოყენებისას.

კლონიდინი: სავარაუდოდ შესაძლებელია, რომ კაპტოპრილის ანტიჰიპერთენზული ეფექტი შესაძლოა დაყოვნდეს, თუ პაციენტები, რომლებიც იღებენ კლონიდინს, ცვლიან მკურნალობას კაპტოპრილზე.

პრობენეციდი: კაპტოპრილის თირკმლისმიერი კლირენსი მცირდება პრობენეციდის გამოყენებისას.

რენინ-ანგიოთენზინ-ალდოსტერონის სისტემის ორმაგი ბლოკადა (რაას): არსებული მონაცემების საფუძველზე რაას-ს ორმაგი ბლოკადის  გამოყენება აგფ-ინჰიბიტორებთან, ანგიოთენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორებთან  (არბ II) ან ალისკირენთან ერთად არ არის რეკომენდებული, განსაკუთრებით დიაბეტური ნეფროპათიის მქონე პაციენტებში.  შაქრიანი დიაბეტის მქონე პაციენტებში ან ზომიერი/რთული თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში (გფს <60 მლ/წთ/1,73 მ²) ალისკირენის ერთდროული გამოყენება აგფ ინჰიბიტორებთან ან ანგიოთენზინის რეცეპტორების II ბლოკატორებთან ერთად უკუნაჩვენებია. ცალკეულ შემთხვევებში, როდესაც არსებობს აგფ ინჰიბიტორების და არბ II გამოყენების აბსოლუტური აუცილებლობა, საჭიროა სპეციალისტის  მიერ მკაცრი მეთვალყურეობის ჩატარება და თირკმელების ფუნქციის, წყლის და ელექტროლიტების ბალანსის, არტერიული წნევის ბალანსი.

უსაფრთხოების ზომები

ჰიპოტონია: აღინიშნა იშვიათად გაურთულებელი ჰიპერტონიის მქონე პაციენტებში. სიმპტომური ჰიპოტონია უფრო მეტად ტიპიურია ჰიპერტონულ პაციენტებში, რომლებთაც აღენიშნებათ სისხლის მოცულობის შემცირება და/ან ჰიპონატრიემია ინტენსიური დიურეზული თერაპიის შედეგად, მარილის დაბალი გამოყენების შედეგად, დიარეის, ღებინების ან ჰემოდიალიზის შედეგად. კაპტოპრილის გამოყენებამდე აუცილებლად უნდა მოხდეს სისხლის და ნატრიუმის დაბალი მოცულობის დარეგულირება და ამავდროულად რეკომენდებულია დაბალი საწყისი დოზირების გამოყენება.

გულის უკმარისობის მქონე პაციენტები უფრო მეტად ექვემდებარებიან ჰიპერტონიის მაღალ რისკს; აგფ ინჰიბიტორებით თერაპიისას რეკომენდებულია უფრო დაბალი საწყისი დოზირებების გამოყენება. აუცილებელია სიფრთხილის დაცვა კაპტოპრილის ან დიურეზულების დოზის გაზრდისას პაციენტებში, რომლებთაც აღენიშნებათ გულის უკმარისობა.

აუცილებელია გახსოვდეთ, რომ ანტიჰიპერთენზული სამკურნალო საშუალებების გამოყენების სხვა შემთხვევების მსგავსად, მომატებული არტერიული წნევის დაწევას გულ-სისხლძარღვთა დაავადებულ  ან ცერებროვასკულარული დაავადებების მქონე პაციენტებში თან ახლავს მიოკარდიუმის ინფარქტის ან ინსულტის მომატებული რისკი. ჰიპოტონიის განვითარებისას პაციენტი უნდა მოათავსოთ ჰორიზონტალურ მდგომარეობაში. სისხლის მოცულობის აღდგენის მიზნით შესაძლოა საჭირო გახდეს ფიზიოლოგიური ხსნარის ვენაში შეყვანა.

ჩვილებში, განსაკუთრებით ახალშობილებში, შესაძლოა უფრო მეტად გამოვლინდეს კაპტოპრილის არასასურველი ჰემოდინამიური ეფექტები. არსებობს ცნობები ძლიერი, ხანგრძლივი და არაპროგნოზირებადი არტერიული წნევის დაცემის და მასთან დაკავშირებული გართულებების გამოვლენის შესახებ, მათ შორის ოლიგურია და კრუნჩხვა.

რენოვასკულარული ჰიპერთენზია: არსებობს ჰიპოტონიის და თირკმელების უკმარისობის განვითარების მომატებული რისკი, როდესაც პაციენტები, რომლებთაც აღენიშნებათ თირკმლის არტერიის ორმხრივი სტენოზი ან ერთი ფუნქციონირებადი თირკმლის არტერიის სტენოზი იტარებენ თერაპიას აგფ ინჰიბიტორებით. თირკმლის ფუნქციის დაკარგვა შესაძლოა განვითარდეს შრატისმიერი კრეატინინის უმნიშვნელო ცვლილებებისას. ასეთ პაციენტებში უნდა დაიწყოს თერაპია მცირე დოზირებებით, ექიმის მკაცრი მეთვალყურეობის ქვეშ და თირკმლის ფუნქციის კონტროლით.

ჰიპერმგრძნობელობა. აგნიონევროზული შეშუპება: კიდურების, სახის, ტუჩების, ლორწოვანი გარსის, ენის, ხორხის ან ყელის ანგიონევროზული შეშუპება შესაძლოა განვითარდეს პაციენტებში, რომლებიც იღებენ აფგ პაციენტებს, მათ შორის სამკურნალო საშუალებას კაპტოპრილს. ეს შესაძლოა მოხდეს მკურნალობის ნებისმიერ მომენტში. თუმცა, ზოგიერთ შემთხვევებში შესაძლოა განვითარდეს რთული ანგიონევროზული შეშუპება აგფ ინჰიბიტორებით ხანგრძლივი მკურნალობის შემდეგაც კი. ასეთ შემთხვევებში დაუყონებლივ უნდა შეწყვიტოთ სამკურნალო საშუალება კაპტოპრილის მიღება, ასევე უნდა მოხდეს პაციენტის შესაბამისი მეთვალყურეობა, ანგიონევროზული შეშუპების სიმპტომების სრულ გაქრობამდე. იმ შემთხვევაში, თუ შეშუპების არეალი შემოიფარგლება სახით და ტუჩებით, მდგომარეობა ჩვეულებრივ ნორმალიზირდება მკურნალობის გარეშე, თუმცა სიმპტომების შემსუბუქების მიზნით შესაძლებელია ანტიჰისტამინური სამკურნალო საშუალებების მიღება.

ენის, ყელის, ხორხის შეშუპების საშიშროების გათვალისწინებით, უმჯობესია ჩატარდეს მკურნალობა ინტენსიური თერაპიის განყოფილებაში. ენის, ყელის ან ხორხის არეალის შეშუპებისას, რამაც შესაძლოა გამოიწვიოს სასუნთქი გზების ობსტრუქცია, უნდა დაინიშნოს შესაბამისი მკურნალობა, რაც შესაძლოა მოიცავდეს კანქვეშ ადრენალინის 1:1000 (0,3 მლ-დან 0,5მლ-მდე) შეყვანას და/ან შესაბამისი აუცილებელი ზომების მიღებას სასუნთქი გზების თავისუფლად გამტარობის უზრუნველყოფის მიზნით. ჰოსპიტალიზაცია ან დაკვირვება უნდა განხორციელდეს მინიმუმ 12-24 საათის განმავლობაში შეშუპების სიმპტომების სრულ გაქრობამდე.

არსებობს ცნობები იმის შესახებ, რომ პაციენტებში, რომლებთაც აღნიშნებათ კანის შავი ფერი, აგფ ინჰიბიტორების გამოყენებისას, აღინიშნება ანგიონევროზული შეშუპების გამოვლენის უფრო მაღალი სიხშირე სხვა ფერის კანის პაციენტებთან შედარებით.

პაციენტებში, რომლებთაც ადრე აღენიშნათ ანგიონევროზული შეშუპებები იმ მიზეზებით, რომლებიც არ არის კავშირში აგფ ინჰიბიტორების გამოყენებასთან, ექვემდებარებიან ანგიონევროზული შეშუპების გამოვლენის მაღალ რისკს აგფ ინჰიბიტორების გამოყენებისას. არსებობს ცნობები ნაწლავზე ანგიონევროზული შეშუპების გამოვლენის იშვიათი შემთხვევების შესახებ პაციენტებში აგფ ინჰიბიტორების გამოყენებისას. ამ პაციენტებს ახასიათებდათ ჩივილები, როგორიცაა მუცლის არეში ტკივილი (რასაც ახლდა ან არ ახლდა ღებინება ან გულისრევა); ზოგიერთ შემთხვევებში არ გამოვლენილა წინმსწრები სახის ანგიონევროზული შეშუპება და C-1 -ესტერაზას დონე ნორმაში იყო. ანგიონევროზული შეშუპების არსებობის დიაგნოსტირება განხორციელდა შესაბამისი პროცედურების ჩატარების მეშვეობით, რაც მოიცავდა მუცლის შიდა ღრუს კომპიუტერულ ტომოგრაფიას, და ულტრაბგერით კვლევებს, ასევე ქირურგიული ჩარევების დროს. სიმპტომების გაქრობა აღინიშნა აგფ ინჰიბიტორების მოხსნის შემდეგ. ნაწლავის ანგიონევროზული შეშუპება უნდა შედიოდეს პაციენტის დიფერენციალურ დიაგნოსტიკაში, რომლებთაც აღენიშნებათ მუცლის არეში ტკივილი და იღებენ აგფ ინჰიბიტორებს.

ხველა: ხველა ხშირად აღინიშნება აფგ ინჰიბიტორების გამოყენებისას. ეს ხველა არის არაპროდუქტიული, ქრება აგფ ინჰიბიტორების გამოყენების შეწყვეტისას.

ღვიძლის უკმარისობა: იშვიათი გართულებები. ეს გართულებები აღინიშნა აგფ ინჰიბიტორების გამოყენებისას ქოლესტაზურ სიყვითლესთან და პროგრასირებად ელვისებრი ჰეპატონეკროზთან ერთად (ზოგჯერ ლეტალური). სინდრომის განვითარების მექანიზმი უცნობია. სიყვითლის განვითარების და ღვიძლის ფერმენტების აქტივობის მნიშვნელოვანი გაზრდისას უნდა შეწყდეს აგფ ინჰიბიტორების გამოყენება.

თირკმელების უკმარისობა: კაპტოპრილის მიმართ გვერდითი რეაქციების სიხშირე ძირითადად დამოკიდებულია თირკმელების ფუნქციაზე, რადგან პრეპარატი გამოიყოფა უმეტესად თირკმელებით. თირკმელების უკმარისობის შემთხვევაში (კრეატინინის კლირენსი <40მგ/წთ) კაპროპრილის საწყისი დოზა კორექტირებული უნდა იქნეს პაციენტის კრეატინინის კლირენსის შესაბამისად (იხ. პუნქტი ,,გამოყენების წესი და დოზირებები“), ხოლო შემდეგ განისაზღვროს პაციენტის მკურნალობაზე რეაქციის შესაბამისად.

უნდა მოხდეს დოზირების შემცირება თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში. პაციენტის მდგომარეობის შეფასება უნდა მოიცავდეს კალიუმის და კრეატინინის დონის მონიტორინგს თერაპიის დაწყებამდე და დროის გარკვეული მონაკვეთის შემდეგ. ჩვეულებრივ არ არის რეკომენდებული კაპროპრილით თერაპიის ჩატარება თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში.

ჰიპერკალიემია: ზოგიერთ პაციენტებში, რომლებიც იყენებენ აგფ ინჰიბიტორებს, აღინიშნა შრატისმიერი კალიუმის მომატება. ჰიპერკალიემია შესაძლოა განვითარდეს თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში, შაქრიანი დიაბეტის მქონე პაციენტებში, ასევე პაციენტებში, რომლებიც იღებენ კალიუმის შემნახველ დიურეზულებს და სხვა სამკურნალო საშუალებებს, რომლებიც ზრდიან კალიუმის დონეს (მაგალითად, ჰეპარინი). ასეთ შემთხვევებში რეკომენდებულია სისხლის შრატში კალიუმის დონის კონტროლი.

ლითიუმი: კაპტოპრილის და ლითიუმის კონბინირებული გამოყენება არ არის რეკომენდებული.

აორტული და მიტრალური სტენოზი/ობსტრუქციული კარდიომიოპათია:  აგფ- ინჰიბიტორები გამოიყენება სიფრთხილით.

ნეიტროპენია/აგრანულოციტოზი: აგფ-ინჰიბიტორების, მათ შორის კაპტოპრილის  გამოყენებისას, აღინიშნა ნეიტროპენიის/აგრანულოციტოზის, თრომბოციტოპენიის და ანემიის შემთხვევები. ნორმალური თირკმლის ფუნქციის მქონე პაციენტებში და სხვა გართულებული ფაქტორების არ არსებობის შემთხვევაში, ნეიტროპენია ვლინდება ძალიან იშვიათად.

კაპროპრილის გამოყენება უნდა მოხდეს განსაკუთრებული სიფრთხილით პაციენტებში, რომლებთაც აღენიშნებათ კოლაგენოზი, სისხლძარღვების დაავადებები, იმუნოდეპრესიული თერაპიისას, ალოპურინოლით ან პროკაინამიდით მკურნალობისას ან ამ გამართულებელი ფაქტორების ერთობლიობისას, განსაკუთრებით თუ უკვე სახეზეა მნიშვნელოვანი თირკმლის ფუნქციის დარღვევები. ზოგიერთ მსგავს პაციენტებში გამოვლინდა სერიოზული ინფექციები, რომლებიც ზოგ შემთხვევებში რეზისტენტული იყო ინტენსიური ანტიბაქტერიული თერაპიის მიმართ.

თუ კაპტოპრილი გამოიყენება ასეთ პაციენტებში, აუცილებელია ლეიკოციტების რაოდენობის კონტროლი მკურნალობის დაწყებამდე და შემდეგ ყოველ 2 კვირაში კაპტოპრილით მკურნალობის პირველი 3 თვის განმავლობაში და შემდეგ პერიოდულად.

მკურნალობის პერიოდში ყველა პაციენტს უნდა მიეცეს რეკომენდაცია იმის შესახებ, რომ დროულად უნდა აცნობოთ ნებისმიერი ინფექციის ნიშნების გამოვლენისას ექიმს (მაგალითად, ყელის ტკივილი, ტემპერატურის მატება). სამკურნალო საშუალება კაპტოპრილის გამოყენება უნდა შეწყდეს, თუ აღინიშნება ნეიტროპენია (ნეიტროფილების რაოდენობა 1000 /მმ³-ზე  ნაკლები).   უმეტეს პაციენტებში ნეიტროფილების რაოდენობა სწრაფად დაუბრუნდა ნორმას კაპტოპრილის მიღების შეწყვეტის შემდეგ.

პროტეინურია: პროტეინურია შესაძლოა გამოვლინდეს თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში ან მაღალი დოზირებით აგფ ინჰიბიტორების პასუხად (>150 მგ/დღეში). შარდში საერთო ცილების შემადგენლობა, რომლებიც აღემატება დღეში 1 გრ, აღინიშნა დაახლოებით პაციენტების 0,7%, რომლებიც იღებდნენ კაპტოპრილს. ნეფროზული სინდრომი ვლინდება პროტეინურიის მქონე პაციენტების 1/5-ში. უმეტეს შემთხვევებში პროტეინურია მცირდება ან ქრება 6 თვის შემდეგ კაპტოპრილის მიღებისგან დამოუკიდებლად.

ანაფილაქტოიდური რეაქციები დესენსიბილიზაციის დროს: სიცოცხლისათვის საშიში ანაფილაქტოიდური რეაქციები აღინიშნება იშვიათად პაციენტებში, რომლებთაც უტარდებათ დესენსიბილიზაცია კაპტოპრილის მიღების ფონზე. ამ რეაქციებზე თავის არიდება შესაძლებელია, თუ მოხდება დესენსიბილიზაციის დროს დროებით კაპტოპრილის მოხსნა. ამიტომ აუცილებელია სიფრთხილე დესენსიბილიზაციის ჩატარება სამკურნალო საშუალება კაპტოპრილის მიღების ფონზე.

ანაფილაქტოიდური რეაქციები პაციენტებში, რომლებთაც უტარდებათ ჰემოდიალიზი/დაბალი სიმკვრივის ლიპოპროტეინების აფერეზა:

აღინიშნა ანაფილაქტოიდური რეაქციების გამოვლენა პაციენტებში, რომლებიც იტარებდნენ ჰემოდიალიზს მაღალი მემბრანის გამოყენებით (მაგალითად, AN 69) ან დაბალი სიმკვრივის ლიპოპროტეინების აფერეზს ფექსტრასულფატის აბსორბციაზე და ერთდროულად იტარებდნენ მკურნალობას აფგ ინჰიბიტორებით. ასეთ პაციენტებში რეკომენდებულია დიალიზის მემბრანის შეცვლა სხვა ტიპის მემბრანით ან სხვა კლასის ანტიჰიპერთენზული საშუალებების გამოყენება.

ჰიპოკალიემიის რისკი: აგფ ინჰიბიტორების და თიაზიდური დიურეზულების ერთდროული გამოყენებისას არ არის გამორიცხული ჰიპოკალიემიის განვითარების რისკი. საჭიროა სისხლში კალიუმის დონის რეგულარული მონიტორინგი.

ქირურგია/ანესთეზია: ფართო ქირურგიული ჩარევებისას შესაძლოა განვითარდეს ჰიპოტონია ანესთეზიურების გამოყენებისას. ჰიპოტონიის აღმოფხვრა შესაძლებელია სისხლის ცირკულირებული მოცულობის კორექციით.

შაქრიანი დიაბეტით დაავადებული პაციენტები: აგფ ინჰიბიტორების გამოყენების პირველ თვეებში შაქრიანი დიაბეტის მქონე პაციენტებში აუცილებელია სისხლში შაქრის უფრო ხშირი კონტროლი.

ეთნიკური წარმომავლობა: ნებისმიერი სხვა აგფ ინჰიბიტორების მსგავსად, კაპტოპრილიც უფრო ნაკლებად ეფექტურია არტერიული წნევის დაწევის მხრივ მუქი ფერის კანის მქონე  პაციენტებში, ვიდრე ევროპეიდული წარმომავლობის პაციენტებში, ვინაიდან მუქი ფერის კანის მქონე პაციენტებში აღინიშნება რენინის დაბალი ფრაქცია.

რენინ-ანგიოთენზინ-ალდოსტერონის სისტემის ორმაგი ბლოკადა (რაას): რაას-ს ორმაგი ბლოკადა ასოცირდება ჰიპოტონიის, ჰიპერკალიემიის და თირკმელების დარღვევის (მწვავე თირკმლის უკმარისობის ჩათვლით)  განვითარების მაღალ რისკთან მონოთერაპიასთან შედარებით. რაას-ს ორმაგი ბლოკადის გამოყენება აგფ ინჰიბიტორების, არბ II ან ალისირენთა ერთად არ არის რეკომენდებული ნებისმიერ პაციენტში, განსაკუთრებით დიაბეტური ნეფროპათიის მქონე პაციენტებში.

ცალკეულ შემთხვევებში, როდესაც აგფ ინჰიბიტორების და არბ II -ის ერთობლივი გამოყენება გარდაუვალია, აუცილებელია სპეციალისტის მიერ მკაცრი მონიტორინგის ჩატარება და თირკმლის ფუნქციის, წყლის და ელექტროლიტების ბალანსის და არტერიული წნევის მკაცრი კონტროლი. ეს ასევე გასათვალისწინებელია სამკურნალო საშუალებების კარდესარტანის ან ვალსარტანის დამატებითი თერაპიის სახით აგფ ინჰიბიტორებთან ერთად დანიშვნისას გულის ქრონიკული უკმარისობის მქონე პაციენტებში. რაას-ს ორმაგი ბლოკადის ჩატარება ექიმის მკაცრი მეთვალყურეობის ქვეშ და თირკმელების ფუნქციის მონიტორინგით, წყლის და ელექტრონული ბალანსის და არტერიული წნევის მონიტორინგით, შესაძლებელია გულის ქრონიკული უკმარისობის მქონე პაციენტებში ალდესტერონის (სპირონოლაქტონი) აუტანლობის შემთხვევაში, ზოგიეთში აღინიშნა გულის ქრონიკული უკმარისობის სიმპტომების შენარჩუნება, მიუხედავად სხვა ადეკვატური თერაპიის ჩატარებისა.

ლაბორატორიული ანალიზები: კაპტოპრილმა შესაძლოა გამოიწვიოს შარდში აცეტონზე ცრუ დადებითი რეაქცია.

დამხმარე ნივთიერებები: სამკურნალო საშუალება შეიცავს ლაქტოზას. პაციენტებში, რომლებთაც აღენიშნებათ იშვიათი თანდაყოლილი გალაქტოზას აუტანლობა, ლაპა ლაქტაზას დეფიციტი ან გლუკოზა-გალაქტოზას მალაბსორბცია აღნიშნული სამკურნალო საშუალების გამოყენება არ არის რეკომენდებული.

ზეგავლენა ავტომობილის მართვის და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე

ნებისმიერი სხვა ჰიპოთენზული საშუალების მსგავსად შესაძლოა აღინიშნოს ავტომობილის მართვის და მექანიზმებთან მუშაობის უნარის დაქვეითება, განსაკუთრებით მკურნალობის დასაწყისში ან დოზირების ცვლილებისას, ან ალკოჰოლის ერთდროული გამოყენებისას. აღნიშნული ეფექტები დამოკიდებულია პაციენტის ინდივიდულაურ მგრძნობელობაზე.

ორსულობა და ლაქტაცია

ორსულობა: კაპტოპრილის გამოყენება არ არის რეკომენდებული ორსულობის პირველი ტრიმესტრის პერიოდში. თუ გეგმავთ ორსულობას ან დადასტურდა ორსულობა, რაც შეიძლება სწრაფად უნდა გადახვიდეთ ალტერნატიულ მკურნალობაზე. ტერატოგენულობის გამოვლენის რისკის შესახებ მონაცემები აგფ ინჰიბიტორების ორსულობის პირველი ტრიმესტრის პერიოდში გამოყენებისას არ იძლევიან საბოლოო დასკვნის გაკეთების საშუალებას, თუმცა არ არის გამორიცხული მომატებული რისკის არსებობა.

კაპტოპრილის გამოყენება უკუნაჩვენებია ორსულობის მეორე და მესამე ტრიმესტში. კაპტოპრილის ხანგრძლივი ზემოქმედება მეორე და მესამე ტრიმესტრში იწვევენ  ტოქსიურობას ნაყოფში (თირკმელების ფუნქციის დაქვეითებას, გაუწყლოებას, თავის ქალის გაძვალების შეფერხებას), და ასევე ახალშობილებში (ნეონათალურ თირკმლის უკმარისობას, არტერიული ჰიპოთენზიას, ჰიპერკალიემიას).

ლაქტაციის პერიოდი: არსებული შეზღუდული ფარმაკოკინეზური მონაცემები აჩვენებენ დედის რძეში კაპტოპრილის ძალიან დაბალ შემცველობას (იხ. პუნქტი ,,ფარმაკოკინეტიკა‘‘). ეს კონცენტრაციები, როგორც ჩანს, კლინიკურად არც თუ ისე მნიშვნელოვანია. კაპტოპრილის გამოყენება უკუნაჩვენებია ლაქტაციის პერიოდში.

გამოყენება პედიატრიაში

ბავშვები და მოზარდები: კაპტოპრილის გამოყენების ეფექტურობა და უსაფრთხოება ბავშვებში არ არის საკმარისად შესწავლილი (იხილეთ პუნქტი ,,გამოყენების წესი და დოზირებები“).

ზედოზირება

სიმპტომები: რთული არტერიული ჰიპოთენზია, შოკი, სტუპორი, ბრადიკარდია, ელექტროლიტების დარღვევები და თირკმლის უკმარისობა.

მკურნალობა: ტაბლეტების ჭარბი რაოდენობით გამოყენებისას რეკომენდებულია კუჭის გამორეცხვა, აქტიური ნახშირის და ნატრიუმის სულფატის მიღება ტაბლეტების მიღებიდან 30 წუთის განმავლობაში. პაციენტს უნდა შეუმოწმდეს არტერიული წნევა, სუნთქვის სიხშირე, შარდოვანას და კალიუმის შრატისმიერი დონე, კრეატინინი, დიურეზი. პაციენტი უნდა მოთავსდეს ჰორიზონტალურ მდგომარეობაში (ფეხები უნდა მოთავსდეს მაღალზე), აუცილებლობის შემთხვევაში უნდა მოხდეს 9მგ/მლ ნატრიუმის ქლორიდის ხსნარის ან ანგიოთენზინ II ვენაში შეყვანა. ბრადიკარდიის კუპირება შესაძლებელია ატროპინის შეყვანით. შესაძლებელია კარდიოსტიმულატორის გამოყენება. რთულ შემთხვევებში კაპტოპრილის გამოდევნა შესაძლებელია ჰემოდიალიზის მეშვეობით (კლირენსი – 1,33 მლ/წამიდან 2მლ/წამამდე, გამოყენებული ჰემოდიალიზატორის შესაბამისად).

შეფუთვა

10 ტაბლეტი მოთავსებულია პოლივინილქლორიდის და ალუმინის ფოლგის კონტურულ უჯრედულ დანაყოფებიან შეფუთვაში.

4 კონტურული უჯრედულ დანაყოფებიანი შეფუთვა გამოყენების ინსტრუქციასთან ერთად მოთავსებულია მუყაოს კოლოფში (№ 10x4).

შენახვის პირობები

ინახება ნესტისგან დაცულ ადგილას არაუმეტეს 25°C ტემპერატურაზე.

შეინახეთ ბავშვებისაგან მიუწვდომელ ადგილას.

ვარგისიანობის  ვადა

4 წელი. სამკურნალო საშუალების გამოყენება არ შეიძლება შეფუთვაზე აღნიშნული ვარგისიანობის ვადის გასვლის შემდეგ.

აფთიაქიდან გაცემის წესი:

ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი II, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით (გადაუდებელი დახმარებისას გაიცემა რეცეპტის გარეშე)

ინფორმაცია მწარმოებლის შესახებ

ღია სააქციო საზოგადოება ,,ბორისოვოს სამედიცინო პრეპარატების ქარხანა“, ბელორუსის რესპუბლიკა, მინსკის ოქლი., ქ. ბორისოვი, ჩაპაევის ქუჩა, 64, ტელ/ფაქსი: +375 (177) 73 56 12, 73 11 56.