ჰეპარინი-ინდარ5000სე/მლ5მლ#5ფლ

გამოყენების ინსტრუქცია

ჰეპარინ-ინდარი
(HEPARIN SODIUM) 

შემადგენლობა:
მოქმედი ნივთიერება: ჰეპარინი ნატრიუმი;
საინექციო ხსნარის 1 მლ შეიცავს ჰეპარინის ნატრიუმი 5000 სე;
დამხმარე ნივთიერებები: ბენზილის სპირტი, ნატრიუმის ქლორიდი, საინექციო წყალი.

სამკურნალო ფორმა. საინექციო ხსნარი.
ძირითადი ფიზიკურ-ქიმიური თვისებები: გამჭვირვალე, უფერო ან ღია-ყვითელი ფერის სითხე.
ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი.
ანტითრომბოზული საშუალებები. ჰეპარინის ჯგუფი. ათქ კოდი B01AB01.

ფარმაკოლოგიური თვისებები.
ფარმაკოლოგიური.
ჰეპარინი წარმოადგენს გლიკოზამინგლიკანს (მუკოპოლისაქარიდს), რომელიც შედგება D-გლუკოზამინისა და D-გლუკურონის მჟავას სულფატირებული ნარჩენებისგან.
ჰეპარინი პირდაპირი მოქმედების ანტიკოაგულანტია. ხსნარში ჰეპარინს აქვს უარყოფითი მუხტი, რაც ხელს უწყობს ცილებთან მის ურთიერთქმედებას, რომლებიც მონაწილეობას იღებენ სისხლის შედედების პროცესში. ჰეპარინი უკავშირდება ანტითრომბინს III (ჰეპარინის კოფაქტორი) და ახდენს სისხლის შედედების პროცესის ინჰიბირებას V, VII, IX, X ფაქტორების ინაქტივაციის გზით. ამასთან ნეიტრალიზდება ფაქტორები, რომლებიც ააქტიურებენ სისხლის შედედებას (კალიკრეინი, IXა, Xა, XIა, XIIა), ირღვევა პროთრომბინის გადასვლა თრომბინში. როდესაც თრომბწარმოქმნის პროცესი უკვე დაიწყო, ჰეპარინს დიდი რაოდენობით შეუძლია შემდგომი კოაგულაციის დათრგუნვა თრომბინის ინაქტივაციის გზით და ფიბრინოგენის ფიბრინად გარდაქმნის დამუხრუჭება. ჰეპარინი ასევე ახდენს სტაბილური ფიბრინული შედედებული სისხლის წარმოქმნის პრევენციას ფიბრინმასტაბილიზებელი ფაქტორის აქტივაციის დამუხრუჭების გზით. პარენტერალური შეყვანისას ჰეპარინი აფერხებს სისხლის შედედებას, ააქტიურებს ფიბრინოლიზის პროცესს, თრგუნავს ზოგიერთი ფერმენტების (ჰიალურონიდაზას, ფოსფატაზას, ტრიფსინის) აქტივობას, აყოვნებს რა პროსტაციკლინის მოქმედებას თრომბოციტების აგრეგაციაზე, რომელიც გამოწვეულია ადენოზინდიფოსფატის მოქმედებით.
ფარმაკოკინეტიკა.
ინტრავენური შეყვანის შემდეგ სისხლის პლაზმაში მაქსიმალური დონე მიიღწევა რამდენიმე წუთში, ნელი ინფუზიის შემდეგ - არაუგვიანეს 2-3 წუთში, პრეპარატის შეყვანიდან - 40-60 წუთში. ჰეპარინის განაწილების მოცულობა შეესაბამება სისხლის პლაზმის მოცულობას და მნიშვნელოვანწილად იზრდება პრეპარატის დოზის მომატებისას. სისხლის პლაზმის ცილები სისხლის 2MსეE/მლ ჰეპარინის კონცენტრაციის დროს ებმის პრეპარატის 95%-მდე, უფრო მაღალი კონცენტრაციებისას - ნაკლებად. ჰეპარინი ნაწილობრივ მეტაბოლიზდება ღვიძლში. დაახლოებით 20% ვლინდება შარდში უცვლელი ჰეპარინის და უროჰეპარინის ფორმით (აქტიურია ნივთიერების 50%). ბიოლოგიური ნახევარ დაშლის პერიოდი შეადგენს 1,32-1,72 საათს. პლაზმიდან ნახევარ გამოყოფის პერიოდი შეადგენს 30-60 წთ. ღვიძლის უკმარისობის დროს ჰეპარინი კუმულირდება. ჰეპარინი არ აღწევს დედის რძეში, ცუდად აღწევს პლაცენტაში.
კლინიკური მახასიათებლები.
ჩვენებები.
- თრომბოემბოლური დაავადებების და მათი გართულებების პროფილაქტიკა და მკურნალობა (მწვავე კორონარული სინდრომი, მაგისტრალური ვენების და არტერიების, თავის ტვინის, თვალების სისხლძარღვების თრომბოზები და ემბოლიები, დისემინირებული სისხლძარღვშიდა შედედების სინდრომის I ფაზა, წინაგულების ციმციმის მუდმივი ფორმა ემბოლიზაციით);
- ოპერაციის შემდგომი ვენოზური თრომბოზების და ფილტვის არტერიის ემბოლიების პრევენცია (დაბალი დოზირების რეჟიმში) პაციენტებში, რომლებმაც გადაიტანეს ქირურგიული ჩარევები, ან იმ პირებში, ვისაც რაიმე სხვა მიზეზების გამო აქვთ თრომბოემბოლიური დაავადების განვითარების რისკი;
- სისხლის შედედების პრევენცია ლაბორატორიული კვლევების, დიალიზის, ექსტრაკორპორალური სისხლის მიმოქცევის, გულსა და სისხლძარღვებზე ოპერაციების, სისხლის პირდაპირი გადასხმის დროს.
უკუჩვენებები.
მომატებული მგრძნობელობა ჰეპარინის და/ან ბენზილის სპირტის მიმართ, ჰემოფილია, ჰემორაგიული დიათეზები, ეჭვი ჰეპარინ-ინდუცირებულ იმუნურ თრომბოციტოპენიაზე, კუჭის და თორმეტგოჯა ნაწლავის წყლული, მძიმე არტერიული ჰიპერტენზია, ღვიძლის ციროზი, რომელსაც თან სდევს საყლაპავი მილის ვარიკოზული გაგანიერება, თირკმლის და ღვიძლის მძიმე უკმარისობა, ბაქტერიული ენდოკარდიტი, მენსტრუაცია, ცოტა ხნის წინ ჩატარებული ქირურგიული ჩარევები, განსაკუთრებით ნეიროქირურგიული და ოფთალმოლოგიური, წყლულოვანი კოლიტი, ავთვისებიანი ახალწარმონაქმნები, ჰემორაგიული ინსულტი (პირველი 2-3 დღე-ღამე); ქალა-ტვინის ტრავმები, რეტინოპათია, სისხლჩაქცევა თვალის ქსოვილებში, ფილტვების დესტრუქციული ტუბერკულოზი, ენცეფალომალაცია, ჰემორაგიული პანკრეონეკროზი; ნებისმიერი ლოკალიზაციის სისხლდენები (კუჭის ღია წყლული, ქალასშიდა სისხლდენა), ჰემორაგიის გარდა, რომელიც წარმოიქმნა ფილტვების (სისხლიანი ნახველი) ან თირკმელების (ჰემატურია) ემბოლიური ინფარქტის ნიადაგზე, განმეორებითი სისხლდენები ანამნეზში, ლოკალიზაციის მიუხედავად; სისხლძარღვების გამტარობის მომატება (მაგალითად, ვერლგოფის დაავადების დროს), შოკის მდგომარეობა; აბორტის საფრთხე.
ჰეპარინის გამოყენება დაუშვებელია: პაციენტებში რომლებსაც მიღებული აქვთ ალკოჰოლი მაღალი დოზებით; ინტრამუსკულარული ინექციების სახით მწვავე და ქრონიკული ლეიკოზებისას; აპლასტიური და ჰიპოპლასტიური ანემიებისას; გულის და აორტის მწვავე ანევრიზმისას, თავის ან ზურგის ტვინზე, თვალის გუგაზე, ყურებზე ოპერაციების ჩატარების დროს, ქირურგიული ოპერაციების ჩატარების შემდეგ ზონებზე, სადაც სისხლდენის განვითარება სახიფათოა პაციენტის სიცოცხლისთვის; შაქრიანი დიაბეტისას, ეპიდურალური ანესთეზიის ჩატარებისას მშობიარობის დროს. პაციენტებისთვის, რომლებისთვისაც იყენებენ ჰეპარინს სამკურნალო მიზნით, გეგმიური ქირურგიული ოპერაციების ჩატარებისას უკუნაჩვენებია გამტარობითი ანესთეზია, რადგანაც ჰეპარინის გამოყენებამ იშვიათ შემთხვევებში შეიძლება გამოიწვიოს ეპიდურალური ან ზურგის ტვინის ჰემატომები, რის შედეგადაც შეიძლება განვითარდეს ხანგრძლივი ან შეუქცევადი დამბლა.
ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან და ურთიერთქმედებების სხვა სახეობები
პერორალური ანტიკოაგულანტები (დიკუმარინი) და ანტითრომბოციტარული სამკურნალო საშუალებები (აცეტილსალიცილის მჟავა, დიპირიდამოლი) უნდა მოიხსნას არანაკლებ 5 საათით ადრე ნებისმიერი ქირურგიული ჩარევის წინ, რადგანაც მათ შეუძლიათ სისხლდენებისადმი მიდრეკლების გაძლიერება ოპერაციის მსვლელობისას ან ოპერაციის შემგომ პერიოდში.
პირდაპირი და არაპირდაპირი მოქმედების ანტიკოაგულანტები აძლიერებენ ჰეპარინის მოქმედებას.
ასკორბინის მჟავის, ანტიჰისტამინური სამკურნალო საშუალებების და დიგიტალისის სამკურნალო საშუალებების, ტეტრაციკლინების, ნიკოტინის, ნიტროგლიცერინის, კორტიკოტროპინის, თიროქსინის ერთდროულმა მოქმედებამ შეიძლება დათრგუნოს პრეპარატის ანტიკოაგულაციური მოქმედება. საშუალებებმა, რომლებიც ამცირებენ თრომბოციტების აგრეგაციას (აცეტილსალიცილის მჟავა, დექსტრინი, ფენილბუტაზონი, იბუპროფენი, მეთინდოლი, დიპირიდამოლი, ჰიდროქსიქლოროქინი, ფიბრინოლიტიკები, ასკორბინის მჟავა, ჭვავის რქის ალკალოიდები, ინდომეტაცინი, სულფინპირაზონი, პრობენეციდი, ცეფალოსპორინები, კეტოროლაკი, ეპოპროსტინოლი, კლოპიდოგრელი, ტიკლოპიდინი, სტრეპტოკინაზა, ინტრავენურად შესაყვანი პენიცილინები, ეტაკრინის მჟავა, ციტოსტატიკები), ჰეპარინთან ერთდროული თერაპიისას შეიძლება გამოიწვიონ სისხლჩაქცევები, ამიტომ მათი გამოყენება უნდა მოხდეს დიდი სიფრთხილით. სისხლჩაქცევების რისკი ასევე იზრდება ჰეპარინის კომბინირებული თერაპიისას ულცეროგენულ, იმუნოდეპრესიულ და თრომბოლიზურ პრეპარატებთან.
ჰეპარინს შეუძლია ფენიტოინის, ქინიდინის, პროპრანოლოლის, ბენზოდიაზეპინების და ბილირუბინის განდევნა სისხლის პლაზმის ცილებთან ბმის ადგილებიდან. ერთდროულად გამოყენებისას შეიძლება მოხდეს ტუტე სამკურნალო საშუალებების, ენაპრილატის, ტრიციკლური ანტიდეპრესანტების შეკავშირება ჰეპარინთან, რაც იწვევს ეფექტურობის ურთიერთშემცირებას.
აგფ ინჰიბიტორები, ანგიოტენზინ II ანტაგონისტები: შესაძლებელია ჰიპერკალიემიის განვითარება.
ალკოჰოლი: სპირტიანი სასმელების ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება მნიშვნელოვნად გაზარდოს სისხლდენების განვითარების რისკი.
საფრთხე ასევე იზრდება ჰეპარინ-ინდარის ერთდროულად გამოყენებისას ულცეროგენულ, იმუნოდეპრესიულ და თრომბოლიზურ სამკურნალო საშუალებებთან.
ზემოქმედება ლაბორატორიული კვლევების შედეგებზე: საერთო თიროქსინის და ტრიიოდთირონინის დონის ცრუ ზრდა. ცრუ-დადებითი მეტაბოლური აციდოზი და ჰიპოკალციემია (პაციენტებში, რომლებიც იმყოფებიან ჰემოდიალიზზე). ენდოტოქსინების გამოვლენაზე ქრომოგენური ლიზატ ტესტების დათრგუნვა. ჰეპარინ-ინდარმა ასევე შეიძლება გავლენა იქონიოს ამინოგლიკოზიდების განსაზღვრაზე იმუნოფერმენტული ანალიზის დახმარებით.

გამოყენების თავისებურებანი
ჰეპარინის სამკურნალო მიზნით დანიშვნისას აკრძალულია პრეპარატის ინტრამუსკულარულად შეყვანა. უნდა მოერიდოთ ბიოფსიებს, ეპიდურალურ ანესთეზიებს და დიაგნოსტიკურ ლუმბალურ პუნქციებს.
საჭიროა სიფრთხილე პაციენტებში, რომლებსაც ანამნეზში აღენიშნებოდათ ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციები დაბალმოლეკულური ჰეპარინების მიმართ.
თრომბოციტების რაოდენობა უნდა განისაზღვროს მკურნალობის დაწყების წინ, მკურნალობის პირველ დღეს და 3-4 დღის შემდეგ ჰეპარინის დანიშვნის მთელი პერიოდის განმავლობაში. თრომბოციტების რაოდენობის უეცარი შემცირება მოითხოვს პრეპარატის დაუყოვნებელ შეწყვეტას, ასევე შემდგომ გამოკვლევას თრომბოციტოპენიის ეთიოლოგიის დაზუსტების მიზნით. I ან II ტიპის ჰეპარინინდუცირებულ თრომბოციტოპენიაზე ეჭვისას ჰეპარინით მკურნალობა უნდა შეწყდეს.
ჰეპარინით თერაპიიდან არაპირდაპირი ანტიკოაგულანტების მიღებაზე გადასვლისას, ჰეპარინის მიღების შეწყვეტა შესაძლებელია მხოლოდ მაშინ, როდესაც არაპირდაპირი ანტიკოაგულანტები უზრუნველყოფენ პროთრომბინული დროის მომატებას თერაპიულ ზღვრებამდე არანაკლებ 2 დღის მიყოლებით.
მნიშვნელოვანი ჰიპოკოაგულაციის თავიდან აცილების მიზნით უნდა შემცირდეს ჰეპარინის დოზა, ინექციებს შორის ინტერვალების გაზრდის გარეშე.
ჰეპარინის გამოყენების დროს რეკომენდირებულია ჰემატოლოგიური მაჩვენებლების გაკონტროლება, ასევე პაციენტის კლინიკურ მდგომარეობაზე, ჰემორაგიული გართულებების განვითარების თავისებურებებზე დაკვირვება.
სამკურნალო საშუალების მოხსნა თანდათან უნდა მოხდეს.
60 წელს ზემოთ პაციენტებში ჰეპარინმა შეიძლება გამოიწვიოს სისხლდენა, განსაკუთრებით ქალებში და თირკმელების ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში.
პაციენტები, რომლებსაც ახასიათებთ მგრძნობელობა ცხოველური წარმოშობის ცილების მიმართ, შეიძლება მგრძნობიარენი იყვნენ ასევე ჰეპარინის მიმართ.
ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციაზე ეჭვისას სრული დოზის შეყვანამდე რამდენიმე წუთით ადრე საჭიროა განზავებული საცდელი დოზის ნელ-ნელა ინტრავენურად შეყვანა 1000 სე დოზით.
ჰეპარინ-ინდარის გამოყენება საჭიროებს სიფრთხილეს ოპერაციის შემდგომ და მშობიარობის შემდგომ პერიოდებში პირველი 3-8 დღის განმავლობაში (სისხლძარღვებზე ოპრაციების გარდა და იმ შემთხვევებში, როდესაც ჰეპარინიზაცია აუცილებელია სასიცოცხლო ჩვენებების მიხედვით).
განსაკუთრებული სიფრთხილის დაცვაა საჭირო მშობიარობიდან 36 საათის განმავლობაში.
არტერიული ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტებში უნდა გაკონტროლდეს არტერიული წნევა.
პაციენტებში შაქრიანი დიაბეტით, თირკმლის უკმარისობით, მეტაბოლური აციდოზით, კალიუმის მომატებული კონცენტრაციით სისხლში ან იმ პირებში, რომლებიც იყენებენ კალიუმის შემცველ პრეპარატებს, პრეპარატის გამოყენების დროს რეკომენდირებულია სისხლში კალიუმის დონის ხშირად გაკონტროლება, ჰიპერკალიემიის განვითარების მომატებული საფრთხის მიუხედავად.

გამოყენება ორსულობის ან ძუძუთი კვების პერიოდში.
ჰეპარინი უკუნაჩვენები არ არის ორსულობის დროს. პრეპარატი არ აღწევს პლაცენტაში. მიუხედავად იმისა, რომ ჰეპარინი არ აღწევს დედის რძეში, მისმა დანიშვნამ მეძუძურ დედებისთვის ცალკეულ შემთხვევებში გამოიწვია ოსტეოპოროზის სწრაფი (2-4 კვირის განმავლობაში) განვითარება და ხერხემლის დაზიანება. პრეპარატის გამოყენების მიზანშეწონილობა განისაზღვრება ინდივიდუალურად დედისთვის სარგებლობის/ნაყოფისთვის რისკის თანაფარდობის გათვალისწინებით.
რეაქციის სიჩქარეზე ზეგავლენის უნარი ავტოტრანსპორტის ან სხვა მექანიზმების მართვის დროს.
არ არსებობს მონაცემები რეაქციის სიჩქარეზე ჰეპარინის ზეგავლენის თაობაზე ავტოტრანსპორტის მართვისას ან სხვა მექანიზმებთან მუშაობის დროს.

გამოყენების წესი და დოზირება.
ჰეპარინ-ინდარი ინიშნება ნაკადური ან წყვეტილი ინტრავენური ან კანქვეშა ინექციების სახით. პრეპარატის დანიშვნის წინ უნდა განისაზღვროს სისხლის შედედების დრო, თრომბინული და აქტივირებული პარციალური თრომბოპლასტინური დრო, თრომბოციტების რაოდენობა. ჰეპარინის განზავებისთვის გამოიყენება მხოლოდ ნატრიუმის ქლორიდის 0,9% ხსნარი.
მოზრდილებისთვის მწვავე თრომბოზის დროს მკურნალობას იწყებენ ჰეპარინ-ინდარის 10000-15000 სეMEინტრავენური შეყვანით, ვენური სისხლის შედედების, თრომბინული და აქტივირებული პარციალური თრომბოპლასტინური დროის კონტროლის ქვეშ. ამის შემდეგ ჰეპარინ-ინდარი 5000-10000Mსე დოზითEშეყავთ ყოველ 4-6 საათში ერთხელ. ამასთან ადექვატურად მიჩნეულია დოზა, რომლის დროსაც სისხლის შედედების დრო 2,5-3-ჯერ ხანგრძლივდება, ხოლო აქტივირებული პარციალური თრომბოპლასტინური დრო - 1,5-2-ჯერ.
მწვავე თრომბოზის პროფილაქტიკისთვის ჰეპარინ-ინდარი შეყავთ კანქვეშ 5000Mსე დოზითEყოველ 6-8 საათში ერთხელ. სისხლის დისემინირებული სისხლძარღვშიდა შედედების სინდრომის პირველი ფაზის დროს მოზრდილებში ჰეპარინს ნიშნავენ კანქვეშ ხანგრძლივი დროის განმავლობაში სადღეღამისო დოზით 2500-5000MსეEთრომბინული დროის კონტროლით. პრეპარატ ჰეპარინ-ინდარის მიღების შეწყვეტამდე 1-2 დღე-ღამით ადრე სადღეღამისო დოზა თანდათან უნდა შემცირდეს.
ღია გულზე ოპერაციის დროს ექსტრაკორპორალური სისხლის მიმოქცევის აპარატის ჩართვით პაციენტებისთვის შეყავთ ჰეპარინი-ინდარი საწყისი დოზით არანაკლებ 150 სეMEსხეულის მასის 1 კგ-ზე. თუ პროცედურა გრძელდება 60 წუთზე ნაკლები დროის განმავლობაში, ინიშნება დოზა 300 სე/კგ, ხოლო თუ პროცედურა გრძელდება 60 წუთზე მეტ ხანს, ინიშნება 400 სე/კგ.
პროფილაქტიკური მიზნით ჰეპარინი-ინდარი შეჰყავთ კანქვეშ დოზით 5000MსეEოპერაციამდე 2 საათით ადრე, შემდგომში 5000MსეEყოველ 6-8 საათში ერთხელ 7 დღის განმავლობაში.
სტრეპტოკინაზასთან დამატების სახით ჰეპარინი-ინდარი 5000Mსე დოზით 3-ჯერ დღეში ან 10000-12500 სე დღეში 2-ჯერ შეიძლება ნაჩვენები იყოს თრომბოემბოლური გართულებების განვითარების მომატებული რისკის შემთხვევაში შემდეგ პაციენტებში:
- განმეორებითი მიოკარდიუმის ინფარქტის დროს;
- წინაგულების ციმციმის მუდმივი ფორმით ემბოლიზაციით.
მწვავე კორონარული სინდრომის (არასტაბილური სტენოკარდიის ან მიოკარდიუმის ინფარქტის) დროს თავდაპირველად ნაკადურად ინტრავენურად შეჰყავთ ჰეპარინ-ინდარის 5000 სე, შემდგომ გადადიან პრეპარატის ინტრავენურ წვეთოვან შეყვანაზე სიჩქარით 1000 სე/სთ. ინფუზიის სიჩქარე შერჩეული უნდა იქნას ისე, რომ პირველი 2-3 დღე-ღამის განმავლობაში შენარჩუნებული იქნას პარციალური თრომბოპლასტინური დრო დონეზე, რომელიც 1,5-2-ჯერ უფრო მაღალია მის ნორმალურ მნიშვნელობაზე.
ბავშვებისთვის ჰეპარინ-ინდარს ნიშნავენ შემდეგი სქემის მიხედვით: საწყისი დოზა შეადგენს 50 სე/კგ (ინტრავენური ინექცია/ინფუზია), შემანარჩუნებელი დოზა - 100 სე/კგ ყოველ 4 საათში ერთხელ. საშუალო სადღეღამისო დოზა ბავშვებისთვის შეადგენს 300 სეM/კგ.
ჩვილ ბავშვებს უნიშნავენ 2-დან 10-მდე სე/კგ/სთ ინტრავენურად (მუდმივად ან წყვეტილად). კანქვეშ ჩვილი ბავშვებისთვის ჰეპარინი შეყავთ დოზით 200-300 სე/კგ, მისი 4-6 ინექციაზე განაწილებით.
ყველა შემთხვევაში პრეპარატ ჰეპარინ-ინდარის გამოყენებისას 1-3 დღით ადრე მისი გამოყენების შეწყვეტამდე ინიშნება ანტიკოაგულანტები.

ბავშვები.
ბავშვებისთვის დოზები ინიშნება მათი სხეულის მასის შესაბამისად. არ გამოიყენება დღენაკლულ ბავშვებში და ახალშობილებში. შესაძლებელია ალერგიული რეაქციების, მათ შორის ტოქსიკური რეაქციების განვითარება 3 წლამდე ასაკის ბავშვებში.
ჭარბი დოზირება
ჭარბი დოზირების დროს შესაძლებელია სისხლდენების წარმოქმნა. უმნიშვნელო სისხლდენებისას შესაძლებელია საკმარისი იყოს პრეპარატის დოზის შემცირება ან მისი შეყვანის დროებით შეწყვეტა. მნიშვნელოვანი სისხლდენებისას ჰეპარინის შეყვანა სასწრაფოდ უნდა შეწყდეს და დაინიშნოს ანტიდოტი - პროტამინის სულფატის 1% ხსნარი (შეიყვანება ნელა ინტრავენურად) იმის გათვალისწინებით, რომ პროტამინის სულფატის 1 მგ ანეიტრალებს ჰეპარინის 85Mსე-ს.

გვერდითი რეაქციები
ყველაზე გავრცელებულ გვერდით რეაქციებს მიეკუთვნება სისხლჩაქცევები, ღვიძლისმიერი ფერმენტების დონის მომატება, შექცევადი თრომბოციტოპენია და სხვადასხვა დერმატოლოგიური დარღვევები. ასევე იყო შეტყობინებები გენერალიზებული ალერგიული რეაქციების, კანის ნეკროზის და პრიაპიზმის ერთეული შემთხვევების შესახებ.
სისხლის მხრივ: I და II ტიპის თრომბოციტოპენია; ეპიდურალური და ზურგის ტვინის ჰემატომები.
ფსიქიური დარღვევები: დეპრესია.
ნერვული სისტემის მხრივ: თავის ტკივილი.
საჭმლის მომნელებელი ტრაქტის მხრივ: გულისრევა, ღებინება, დიარეა.
საჭმლის მომნელებელი სისტემის მხრივ: ღვიძლის ტრანსამინაზების (ალტ და ასტ), ლაქტატდეჰიდროგენაზის, გლუტამილტრანსფერაზის დონის მომატება და ჰიპერლიპიდემია (მოცემული დარღვევები არის შექცევადი და ქრება პრეპარატის მოხსნისას).
კანის და კანქვეშა უჯრედისის მხრივ: გამონაყარი (ერითემატოზური, მაკულოპაპულოზური), ჭინჭრის ციება, ქავილი, ტერფების კანის ქავილი და წვა, კანის ნეკროზი, მულტიფორული ერითემა, ალოპეცია.
საყრდენ-მამოძრავებელი აპარატის მხრივ: ოსტეოპოროზი, ძვლების დემინერალიზაცია.
სასქესო სისტემის მხრივ: პრიაპიზმი.
იმუნური სისტემის მხრივ: გამონაყარი კანზე, კონიუქტივიტი, ცრემლდენა, რინიტი, ბრონქოსპაზმი, ასთმა, ტაქიპნოე, ციანოზი, ჭინჭრის ციება, ალერგიული ანგიოსპაზმი კიდურებში, ანაფილაქტოიდური რეაქციები, ანაფილაქსიური შოკი.
ენდოკრინული სისტემის და მეტაბოლიზმის მხრივ: ჰიპოალდოსტერონიზმი, ჰიპერკალიემია, თიროქსინის დონის მომატება, ქოლესტერინის დონის შემცირება, გლუკოზის დონის მომატება სისხლში.
გულ-სისხლძარღვთა სისტემის მხრივ: სისხლჩაქცევები და ჰემატომები ნებისმიერ ორგანოსა ან ორგანოთა სისტემაში (კანქვეშა, ინტრამუსკულარული, ინტრაპერიტონეალური, ცხვირის, ნაწლავშიდა, კუჭის, საშვილოსნოს).
რეაქციები შეყვანის ადგილას: გაღიზიანება, წყლულები, მტკივნეულობა, სისხლჩაქცევები, ჰემატომები და ატროფია ინექციის ადგილას.
სხვა: სურდო, ცხელება.
თრომბოციტოპენია როგორც ჰეპარინით თერაპიის გართულება გავრცელებულია პაციენტთა 6%-ში. იგი შეიძლება წარმოიქმნას როგორც თრომბოციტების აგრეგაციის პირდაპირი შედეგი ჰეპარინის ზემოქმედებით ან იმუნური რეაქციის გამო, როდესაც ანტისხეული აზიანებს თრომბოციტებს და ენდოთელიუმს. პირველი ტიპის რეაქციები, როგორც წესი, ვლინდება მსუბუქი ფორმით და ქრება თერაპიის შეწყვეტის შემდეგ, ხოლო მეორე ტიპის რეაქციებს მძიმე ხასიათი გააჩნიათ. თრომბოციტოპენიის შედეგად შეიძლება წარმოიქმნას კანის ნეკროზები და თრომბოზები არტერიებში („თეთრი თრომბი"), რომლებსაც თან სდევს ვენოზური თრომბოემბოლიის რეციდივი, განგრენის განვითარება, მიოკარდიუმის ინფარქტი, ინსულტი. მძიმე თრომბოციტოპენიის წარმოქმნისას (თრომბოციტების რაოდენობის 2-ჯერ შემცირება საწყისი რაოდენობიდან) აუცილებელია ჰეპარინის გამოყენების შეწყვეტა.
შეიძლება აღინიშნოს ტრანსამინაზების (ალტ და ასტ), თავისუფალი ცხიმოვანი მჟავების და თიროქსინის აქტივობის მომატება; კალიუმის შექცევადი დაყოვნება.

ვარგისობის ვადა.
3 წელი.
შენახვის პირობები.
ინახება ორიგინალურ შეფუთვაში სინათლის ზემოქმედებისაგან დასაცავად არაუმეტეს 25°ჩ ტემპერატურაზე.
ინახება ბავშვებისთვის მიუწვდომელ ადგილას.
შეუთავსებლობა.
არ არის რეკომენდებული ჰეპარინ-ინდარის სხვა სამკურნალო საშუალებებთან შერევა ერთ საინფუზიო კონტეინერში ან შპრიცში შესაძლო პრეციპიტაციასთან დაკავშირებით.
არ შეიძლება დობუტამინის ჰიდროქლორიდის და ჰეპარინის შერევა და ერთად შეყვანა, რადგანაც წარმოიქმნება ქელატური კომპლექსები.

შეფუთვა.
საინექციო ხსნარი, 5000 სე/მლ. 5 მლ (25000 სე) ფლაკონებში #1, #5.
გაცემის წესი:
ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი II, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით.

მწარმოებელი.
კერძო სააქციო საზოგადოება "ინსულინის წარმოების "ინდარი".

ადგილმდებარეობა.
უკრაინა, 02099, ქ. კიევი, ქ. ოროსიტელნაია, 5.
ბოლო გადახედვის თარიღი.