კოლოზარ-დენკი100მგ/12.5მგ#28ტ

პროდუქტის მახასიათებლების შეჯამება

1. სამკურნალო საშუალების დასახელება

კოლოსარ-დენკ 100/12.5

2. ხარისხობრივი და რაოდენობრივი შემადგენლობა

აქტიური ნივთიერებები: ლოზარტანი და ჰიდროქლოროთიაზიდი

აპკიანი გარსით დაფარული თითოეული ტაბლეტი შეიცავს 100 მგ ლოზარტანის კალიუმს, რაც ექვივალენტია 91.52 მგ ლოზარტანის და 12.5 მგ ჰიდროქლოროთიაზიდის (HCT).

ცნობილი ეფექტის მქონე დამხმარე ნივთიერება: აპკიანი გარსით დაფარული თითოეული ტაბლეტი შეიცავს 50 მგ ლაქტოზას მონოჰიდრატს.

დამხმარე ნივთიერებების სრული ჩამონათვალი, იხილეთ პუნქტში 6.1

3. ფარმაცევტული პროდუქტის ფორმა

აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტი.

თეთრი მოთეთრო ფერის, მრგვალი ფორმის, ორმხრივად ამოზნექილი აპკიანი-გარსით დაფარული ტაბლეტი, ერთ მხარეს გამყოფი ხაზით. გამყოფი ხაზი განკუთვნილია ტაბლეტის გადაყლაპვის გამარტივებისათვის და არა მის თანაბარ დოზებად დასაყოფად.

4. კლინიკური მახასიათებლები

4.1 თერაპიული ჩვენებები

კოლოსარ-დენკ 100/12.5 გამოიყენება ესენციური ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტების სამკურნალოდ, რომელთა არტერიული წნევა ვერ კონტროლდება სათანადოდ მხოლოდ ლოზარტანით ან ჰიდროქლოროთიაზიდით.

4.2 ფოზოლოგია და გამოყენების მეთოდი

ფოზ ოლოგია

ჰიპერტენზია

ლოზარტან/HCT არ მიიღება საწყისი მკურნალობის სახით, გამოიყენება ისეთი პაციენტის სამკურნალოდ, რომელთა არტერიული წნევაც სათანადოდ ვერ კონტროლდება მხოლოდ ლოზარტანის კალიუმით ან ჰიდროქლოროთიაზიდით.

რეკომენდებულია ცალკეული კომპონენტების (ლოზარტანი და ჰიდროქლოროთიაზიდი) დოზის ტიტრაცია.

კლინიკურად შესაძლებელია, მონოთერაპიიდან პირდაპირი გადასვლა ფიქსირებულ კომბინაციაზე, იმ პაციენტებში, რომელთა არტერიული წნევაც არ კონტროლდება სათანადოდ.

ჩვეულებრივი შემანარჩუნებელი დოზა არის დღეში ერთხელ ლოზარტანის კალიუმი 50 მგ და 12.5 მგ HCT. ტაბლეტები აღნიშნული დოზირებით ასევე ხელმისაწვდომია. იმ პაციენტებისთვის, რომელთაც არ აქვთ შესაბამისი შედეგი, ეს დოზა შეიძლება გაიზარდოს 100 მგ ლოზარტანის კალიუმით და 25 მგ HCT-ით ერთჯერ დღეში. მაქსიმალური დოზა არის 100 მგ ლოზარტანის კალიუმი და 25 მგ HCT დღეში ერთხელ.

კოლოსარ-დენკ 100/12.5 (100 მგ ლოზარტანის კალიუმი და 12.5 მგ HCT) შესაფერისია იმ პაციენტებისთვის, რომლებიც უკვე მკურნალობდნენ ლოზარტანი 100 მგ-ით და რომლებიც საჭიროებენ წნევის დამატებით კონტროლს.

ზოგადად, არტერიული წნევის შემცირების ეფექტი მიიღწევა მკურნალობის დაწყებიდან სამიდან ოთხ კვირაში.

გამოყენებათირკმელებისუკმარისობისდაჰემოდიალიზზე მყოფი პაციენტებისთვის

საწყისი დოზის კორექტირება არ არის საჭირო თირკმლის ზომიერი უკმარისობის მქონე პაციენტებში (მაგალითად. კრეატინინის კლირენსი არის 30-50 მლ/წთ). ლოზარტან/HCT-ის ტაბლეტები არ არის რეკომენდებული ჰემოდიალიზზე მყოფი პაციენტებისთვის. ლოზარტან/HCT-ის ტაბლეტები არ მიიღება თირკმლის მწვავე უკმარისობის მქონე პაციენტებში (მაგალითად: კრეატინინის კლირენსი <30 მლ/წთ) (იხ.პუნქტი 4.3).

გამოყენება ინტრავასკულარული მოცულობის დაქვეითების მქონე პაციენტებში

მოცულობის შემცირება ან/და ნატრიუმის დაკარგვა უნდა გამოსწორდეს ლოზარტან/HCT-ის ტაბლეტების მიღებამდე.

გამოყენება ღვიძლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში

ლოზარტან/HCT უკუნაჩვენებია ღვიძლის მწვავე უკმარისობის მქონე პაციენტებში (იხ. პუნქტი 4.3).

გამოყენება ხანდაზმულ პაციენტებში

დოზის რეგულირება ზოგადად არ არის აუცილებელი ხანდაზმულ პაციენტებში.

პედიატრიული ასაკის მოსახლეობა

გამოყენება ბავშვებსა და მოზარდებში (18 წლამდე ასაკის)

არ არის საკმარისი გამოცდილება ბავშვებსა და მოზარდებში გამოყენების შესახებ. აქედან გამომდინარე, ლოზარტან/HCT-ის ტაბლეტები არ მიიღება ბავშვებსა ან მოზარდებში.

მიღების წესი

ეს პრეპარატი შეიძლება დაინიშნოს სხვა ანტიჰიპერტენზიულ საშუალებებთან ერთად (იხ. პუნქტები 4.3, 4.4, 4.5 და 5.1).

ტაბლეტები უნდა გადაიყლაპოს ჭიქა წყლის მიყოლებით.

ტაბლეტების მიღება შესაძლებელია საკვებთან ერთად ან მისგან დამოუკიდებლად.

4.3 უკუჩვენებები

- ჰიპერმგრძნობელობა აქტიური ნივთიერებების, სულფონამიდის წარმოებულების (ჰიდროქლოროთიაზიდი) ან რომელიმე დამხმარე ნივთიერებების მიმართ, რომელიც ჩამოთვლილია პუნქტში 6.1.

- სტაბილური ჰიპოკალემია ან ჰიპერკალცემია,

- ღვიძლის მწვავე უკმარისობა, ქოლესტაზი და ბილიარული ობსტრუქციული დარღვევები,

- სტაბილური ჰიპონატრიემია

- სიმპტომური ჰიპერურიკემია/პოდაგრა,

- ორსულობის მე-2 და მე-3 ტრიმესტრი (იხ. პუნქტები 4.4 და 4.6),

- თირკმლის მწვავე უკმარისობა (კრეატინინის კლირენსი <30 მლ/წთ),

- ანურია,

- ლოზარტანი/HCT-ის გამოყენება ალისკირინის შემცველ პროდუქტებთან ერთად უკუნაჩვენებია შაქრიანი დიაბეტის ან თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში (GFR <60 მლ/წთ/1.73 მ²) (იხ. პუნქტები 4.5 და 5.1).

4.4 სპეციალური გაფრთხილებები და სიფრთხილის ზომები გამოყენებისას

ლოზარტანი

ანგიოედემა

პაციენტებში, რომელთაც ანამნეზში აღენიშნებოდათ ანგიოედემა (სახის, ტუჩების, ყელის ან/და ენის შეშუპება) საჭიროა ხშირი მონიტორინგი (იხ. პუნქტი 4.8).

ჰიპოტენზიის და ინტრავასკულარული მოცულობის შემცირება

სიმპტომური ჰიპოტენზია, განსაკუთრებით პირველი დოზის მიღების ან დოზის გაზრდის შემდეგ, შეიძლება გამოვლინდეს იმ პაციენტებში, რომლებიც ღებულობენ მოცულობით და/ან ნატრიუმის შემცირებული იძულებითი დიურეზით ან დიურეტიკების მაღალი დოზებით, იმყოფებიან ნაკლებ მარილიან დიეტაზე, აქვთ დიარეა ან ღებინება. მსგავსი მდგომარეობა უნდა გამოსწორდეს ლოზარტან/HCT-ის ტაბლეტების მიღებამდე (იხ.პუნქტები 4.2 და 4.3).

ელექტროლიტების დისბალანსი

ელექტროლიტების დისბალანსი ხშირია თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში, დიაბეტით ან მის გარეშე, და უნდა გამოსწორდეს. ამრიგად, შრატის კალიუმის დონის და კრეატინინის კლირენსის მნიშვნელობები ხშირად უნდა გადამოწმდეს; განსაკუთრებით იმ პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ გულის უკმარისობა და კრეატინინის კლირენსი 30-50 მლ / წთ-ს შორის, საჭიროა მეთვალყურეობა.

კალიუმის დამზოგველი შარდმდენების, კალიუმის დანამატების, კალიუმის შემცველი მარილის ნივთიერებების და სხვა ისეთი ნივთირებების მიღება, რომელიც იწვევს შრატში კალიუმის დონის გაზრდას (მაგალითად ტრიმეთოპრინი) კომბინირებული თერაპიის სახით ლოსარტანთან ერთად არ არის რეკომენდებული (იხ. პუნქტი 4.5).

ღვიძლის ფუნქციის უკმარისობა

ფარმაკოკინეტიკური მონაცემების საფუძველზე, საიდანაც ვლინდება ლოზარტანის პლაზმური კონცენტრაციის მნიშვნელოვანი მატება ღვიძლის ცეროზით დაავადებულ პაციენტებში, ლოზარტანი/HCT კომბინაცია სიფრთხილით უნდა იქნას მიღებული ისეთ პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ღვიძლის მსუბუქი და ზომიერი უკმარისობა. ლოზარტანთან თერაპიული გამოცდილება არ არსებობს ღვიძლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში. ამიტომ, ლოზარტანი/HCT უკუნაჩვენებია ღვიძლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში (იხ. პუნქტები 4.2, 4.3 და 5.2).

თირკმლის ფუნქციის უკმარისობა

რენინ-ანგიოტენზინის სისტემის ინჰიბირების შედეგად, თირკმელების ფუნქციის ცვლილებები დაფიქსირდა, თირკმელების უკმარისობის ჩათვლით (კერძოდ, პაციენტებში, რომელთა თირკმლის ფუნქცია დამოკიდებულია რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონის სისტემაზე, მაგალითად, მათზე, ვისაც აქვთ გულის მწვავე უკმარისობა ან თირკმლის). ისევე, როგორც სხვა სამკურნალო საშუალებების დროს, რომლებიც ხელს უშლიან რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონის სისტემას, სისხლში შარდოვანა და შრატში კრეატინინის მომატება დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ თირკმლის არტერიული სტენოზი ან თირკმლის ერთჯერადი არტერიული სტენოზი, მხოლოდ ერთი თირკმლის მქონე პაციენტებში. თირკმელების ფუნქციის ასეთი ცვლილებები შეიძლება შექცევადი იყოს მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ. ლოზარტანი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული ორმხრივი თირკმლის არტერიის სტენოზის მქონე პაციენტებში ან თირკმლის ერთჯერადი არტერიული სტენოზის მქონე პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ მხოლოდ ერთი თირკმელი.

თირკმლის ტრანსპლანტაცია

არ არის გამოცდილება პაციენტებში, რომელთაც ბოლო დროს ჩატარებული აქვთ თირკმლის ტრანსპლანტაცია.

პირველადი ჰიპერალდოსტერონიზმი

პირველადი ჰიპერალდოსტერონიზმის მქონე პაციენტები, ზოგადად, არ რეაგირებენ ანტიჰიპერტენზიულ საშუალებებზე, რომლებიც მოქმედებენ რენინ-ანგიოტენზინის სისტემის ინჰიბირებით. ამიტომ, ლოზარტანი/HCT-ის გამოყენება არ არის რეკომენდებული.

გულის კორონარული და ცერებროვასკულარული დაავადება

როგორც ყველა ანტიჰიპერტენზიულმა წამალმა, არტერიული წნევის ჭარბად დაქვეითება იმ პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ იშემიური კარდიოვასკულური და ცერებროვასკულური დაავადება, შეიძლება გამოიწვიოს მიოკარდიუმის ინფარქტი ან ინსულტი.

გულის უკმარისობა

ისევე, როგორც რენინ-ანგიოტენზინის სისტემაზე მოქმედი სხვა სამკურნალო საშუალებები, არსებობს მწვავე არტერიული ჰიპოტენზია და (ხშირად მწვავე) თირკმლის უკმარისობა, გულის უკმარისობის მქონე პაციენტებში, თირკმლის უკმარისობით ან მის გარეშე.

აორტის და მიტრალური სარქვლის სტენოზი, ობსტრუქციული ჰიპერტროფიული კარდიომიოპათია

როგორც სხვა ვაზოდილატატორებთან, განსაკუთრებული სიფრთხილეა საჭირო აორტის ან მიტრალური სარქვლის მქონე პაციენტებში, სტენოზის ან ობსტრუქციული ჰიპერტროფიული კარდიომიოპათიის დროს.

ეთნიკური განსხვავებები

როგორც ACE ინჰიბიტორების შემთხვევაში გამოვლინდა, ლოსარტანის და ანგიოტენზინ II ანტაგონისტები, როგორც ჩანს, ნაკლებად ეფექტურია შავკანიან ადამიანებში არტერიული წნევის შესამცირებლად, ვიდრე თეთრკანიანებში.

აღნიშნული შეიძლება გამოწვეული იყოს დაბალი რენინის პირობების უფრო მაღალი პრევალენტობით, შავკანიან ჰიპერტონიულ მოსახლეობაში.

ორსულობა

AIIRAS–ით მკურნალობის დაწყება (ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ანტაგონისტები) არ უნდა მოხდეს ორსულობის დროს. თუ AIIRA-ით მკურნალობის გაგრძელება მნიშვნელოვანია, პაციენტები რომლებიც გეგმავენ ორსულობას, მკურნალობა უნდა შეცვალონ ალტერნატიული ანტიჰიპერტენზიული მკურნალობით, რაც დადგენილია ორსულ ქალებში უსაფრთხო გამოყენებისთვის. ორსულობის დადასტურების შემთხვევაში, დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს AIIRAs-ით მკურნალობა და აუცილებლობის შემთხვევაში, უნდა გაგრძელდეს ალტერნატიული სამკურნალო საშუალებით (იხ. პუნქტები 4.3 და 4.6).

რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონის სისტემის ორმხრივი ბლოკადა (RAAS)

არსებობს მტკიცებულება, რომ ACE ინჰიბიტორების, ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორების ან ალისკირინის ერთდროული გამოყენება ზრდის ჰიპოტენზიის, ჰიპერკალიემიის განვითარების რისკს და აქვეითებს თირკმლის ფუნქციას (თირკმლის მწვავე უკმარისობის ჩათვლით). RAAS-ის ორმაგი ბლოკადის ACE-ინჰიბიტორების, ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორების ან ალისკირენის კომბინირებული თერაპია არ არის რეკომენდებული (იხ. პუნქტები 4.5 და 5.1).

თუ ორმაგი ბლოკადის თერაპია განიხილება აბსოლუტურად საჭიროდ, აღნიშნულის მიღება უნდა მოხდეს მხოლოდ სპეციალისტის მეთვალყურეობის ქვეშ და თირკმლის ფუნქციის, ელექტროლიტების და არტერიული წნევის ხშირი მონიტორინგით. ACE-ინჰიბიტორები და ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორები არ უნდა იქნას გამოყენებული ერთდროულად დიაბეტური ნეფროპათიის მქონე პაციენტებში.

ჰიდროქლოროთიაზიდი

ჰიპოტენზია და ელექტროლიტური/სითხის დისბალანსი

როგორც ყველა ანტიჰიპერტენზიული თერაპიის დროს, სიმპტომური ჰიპოტენზია შეიძლება გამოვლინდეს ზოგიერთ პაციენტში. პაციენტები არიან დაკვირვების ქვეშ, თუ გამოვლინდა მოცულობის ან ელექტროლიტური დაქვეითების კლინიკური ნიშნები, როგორიცაა სითხის დაკარგვა, ჰიპონატრიემია, ჰიპოკლორემიული ალკალოზი, ჰიპომაგნიემია ან ჰიპოკალემია, რომელიც შეიძლება განვითარდეს პაციენტებში, რომლებიც განიცდიან დამატებით დიარეას ან პირღებინებას. ასეთ პაციენტებში, შრატის ელექტროლიტების პერიოდული განსაზღვრის ჩატარება უნდა განხორციელდეს შესაბამისი ინტერვალებით. ცხელ ამინდში შეიძლება მოხდეს დილატაციის ჰიპონატრიემია ედემატურ პაციენტებში.

მეტაბოლური და ენდოკრინული ეფექტები

თიაზიდო თერაპიამ შეიძლება ხელი შეუშალოს გლუკოზის ტოლერანტობას. შეიძლება საჭირო გახდეს ანტიდიაბეტური საშუალებების, მათ შორის ინსულინის დოზის დარეგულირება (იხ.პუნქტი 4.5). ლატენტური შაქრიანი დიაბეტი შეიძლება გამოვლინდეს თიაზიდო თერაპიის დროს.

თიაზიდებმა შეიძლება შეამცირონ შარდში კალციუმის ექსკრეცია და შეიძლება გამოიწვიონ შრატში კალციუმის წყვეტილი და უმნიშვნელო მომატება. აღინიშნება ჰიპერკალციემია, რაც შეიძლება ფარული ჰიპერპარათირეოიდიზმის მტკიცებულება იყოს.

თიაზიდების მიღება უნდა შეწყდეს პარათირეოიდის ფუნქციის ტესტების ჩატარებამდე.

თიაზიდებით დიურეზულმა მკურნალობამ შეიძლება გამოიწვიოს ქოლესტერინის და ტრიგლიცერიდის დონის მატება.

თიაზიდურმა თერაპიამ შეიძლება გამოიწვიოს ზოგიერთ პაციენტში ჰიპერურიკემია და/ან პოდაგრა. ლოზარტანი ამცირებს შარდმჟავას შემცველობას, ლოზარტანის ჰიდროქლოროთიაზიდის კომბინაციამ შეიძლება შეამციროს დიურეზით გამოწვეული ჰიპერურიკემია.

ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა

თიაზიდები სიფრთხილით მიიღება ღვიძლის დარღვეული ფუნქციის ან ღვიძლის პროგრესირებადი დაავადების მქონე პაციენტებში, რადგან შეიძლება გამოიწვიოს ინტრაჰეპატიკური ქოლესტაზი, სითხის მცირედმა ცვლილებებმაც კი და ელექტროლიტების ბალანსმა შეიძლება გამოიწვიოს ღვიძლის კომა. ლოზარტან/HCT უკუნაჩვენებია ღვიძლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში (იხ. პუნქტები 4.3 და 5.2).

კანის არა-მელანომური კიბო

კანის არა-მელანომური კიბოს (NMSC) [ბაზალური უჯრედის კარცინომა (BCC) და ბრტყელუჯრეოვანი კარცინომა (SCC)] გაზრდილი რისკი, ჰიდროქლოროთიაზიდის (HCT) ზემოქმედების გაზრდილი კუმულაციური დოზით, გამოვლინდა დანიის ეროვნული კიბოების რეგისტრაციის საფუძველზე.

HCT– ის ფოტოსენსიბილიზებული ეფექტები შეიძლება NMSC–ის შესაძლო მექანიზმად იქცეს.

პაციენტები, რომლებიც ღებულობენ HCT–ს, უნდა იყვნენ ინფორმირებული NMSC–ის რისკის შესახებ და კანზე რეგულარულად უნდა ჩაუტარდეთ შემოწმება ნებისმიერი ახალი დაზიანების გამოვლენის შემთხვევაში და დაუყოვნებლივ აცნობონ კანის საეჭვო დაზიანებების შესახებ. შესაძლო პრევენციული ზომები, როგორიცაა მზის და ულტრაიისფერი სხივების შეზღუდული ზემოქმედება და ექსპოზიციის შემთხვევაში, უნდა მოხდეს პაციენტების სათანადოდ დაცვა, რომ მინიმუმამდე იქნას დაყვანილი კანის კიბოს რისკი. საეჭვო კანის დაზიანებები დაუყოვნებლივ უნდა იქნეს გამოკვლეული პოტენციურად, ბიოფსიის ჰისტოლოგიური გამოკვლევების ჩათვლით. HCT–ის გამოყენებისას შეიძლება ასევე დასჭირდეს გადახედვა იმ პაციენტებს, რომლებმაც მანამდე განიცადეს NMSC (იხ. პუნქტი 4.8).

ქოროიდული გამონადენი, მწვავე მიოპია და მეორეული კუთხე-დახურვადი გლაუკომა

სულფონამიდმა ან სულფონამიდის წარმოებულმა პრეპარატებმა შეიძლება გამოიწვიონ იდიოსინკრატული რეაქცია, რის შედეგადაც ვითარდება ქოროიდული გამონადენი, ვიზუალური ველის დეფექტით, გარდამავალი მიოპათიით და მწავავე კუთხე-დახურვადი გლაუკომით. სიმპტომები მოიცავს: მხედველობის დაქვეითებას ან თვალის მწვავე ტკივილს, როგორც წესი, ვითარდება პრეპარატის მიღებიდან რამდენიმე საათში. არანამკურნალევმა მწავავე კუთხე-დახურვადმა გლაუკომამ შეიძლება გამოიწვიოს მხედველობის მუდმივი დაკარგა. პირველადი მკურნალობაა პრეპარატის მიღების შეწყვეტა, რაც შეიძლება მალე. სწრაფი სამედიცინო ან ქირურგიული მკურნალობა შეიძლება გახდეს საჭირო, თუ ინტრაოკულური წნევა უკონტროლოა. მწვავე კუთხე–დახურვადი გლაუკომის განვითარების რისკ–ფაქტორები შეიძლება მოიცავდეს სულფონამიდის ან პენიცილინის ალერგიას ანამნეზში.

სხვა შემთხვევაში

ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციები შეიძლება განვითარდეს იმ პაციენტებში, რომლებიც იღებენ თიაზიდებს, მიუხედავად იმისა, აქვთ თუ არა მათ ალერგიის ან ბრონქული ასთმის ანამნეზი. აღინიშნა თიაზიდების გამოყენებით სისტემური მგლურას ერითემატოზის გამწვავება ან გააქტიურება.

ლოზარტან/ჰიდროქლოროთიაზიდის გამოყენებამ შეიძლება დადებითი შედეგი გამოიწვიოს ანტიდოპინგურ ტესტებში.

ეს მედიკამენტი შეიცავს ლაქტოზას

პაციენტებმა, რომელთაც აქვთ გალაქტოზას აუტანლობა, ლაქტაზას სრული დეფიციტი ან გლუკოზა-გალაქტოზას მალაბსორბციის იშვიათი მემკვიდრეობითი დაავადებები, არ უნდა მიიღონ ეს მედიკამენტი.

4.5 ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები

ლოზარტანი

როგორც გამოვლინდა რიფამპიცინი და ფლუკონაზოლი ამცირებს აქტიური მეტაბოლიტების პლაზმურ დონეს. ამ ეფექტის კლინიკური მნიშვნელობა დადგენილი არ არის.

როგორც სხვა სამკურნალო საშუალებებთან, რომლებიც ბლოკავს ანგიოტენზინ II- ს ან მის ეფექტს, კალიუმის და შარდმდენის კომბინირებულმა თერაპიამ (მაგალითად, სპირონოლაქტონი, ტრიამტერენი, ამილორიდი), კალიუმის დანამატებმა ან კალიუმის შემცველმა მარილებმა, შეიძლება გამოიწვიონ სისხლში კალიუმის დონის მატება (მაგ: ტრიმეთოპრიმის შემცველი მედიკამენტები). არასასურველია კომბინირებული მკურნალობა.

როგორც სხვა პრეპარატების შემთხვევაში, რომლებიც გავლენას ახდენენ ნატრიუმის ექსკრეციაზე, ლითიუმის ექსკრეცია შეიძლება შემცირდეს. შრატში ლითიუმის დონეები ყურადღებით უნდა იქნას დაცული, ლითიუმის მარილების და ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ანტაგონისტების ერთდროული მიღების დროს.

როდესაც ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ანტაგონისტები ერთდროულად ინიშნება არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებთან ერთად (NSAIDs, ანუ COX-2 ინჰიბიტორები, აცეტილსალიცილის მჟავა ანთების საწინააღმდეგო დოზებში და არჩევითი NSAIDs) შეიძლება მოხდეს ანტიჰიპერტენზიული ეფექტის შემცირება. ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ანტაგონისტებისა და არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გაზარდოს თირკმლის ფუნქციის შემდგომი გაუარესების რისკი, თირკმელების შესაძლო მწვავე უკმარისობის და შრატში კალიუმის მომატების ჩათვლით, განსაკუთრებით ისეთ პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ თირკმლის ფუნქციის ადრეული დარღვევა.

ეს კომბინაციები სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული, განსაკუთრებით ხანდაზმულ პაციენტებში.

უნდა მოხდეს პაციენტების ადეკვატური ჰიდრატირება და კომბინირებული თერაპიის დაწყების შემდეგ უნდა მოხდეს თირკმლის ფუნქციის მონიტორინგი, რაც ამის შემდეგ პერიოდულად უნდა გაკონტროლდეს.

პაციენტებს, რომლებსაც აღენიშნებათ თირკმლის ფუნქციის ადრეული დარღვევები, ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ანტაგონისტებისა და არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების კომბინირებულმა თერაპიამ, მათ შორის, შერჩევითი ციკლოოქსიგენაზას 2 ინჰიბიტორებმა, შეიძლება გამოიწვიოს თირკმლის ფუნქციის შემდგომი უკმარისობა. თირკმელების ფუნქციის ცვლილებები შეიძლება შექცევადი იყოს მკურნალობის შეწყვეტისთანავე.

კლინიკურმა კვლევებმა აჩვენა, რომ რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონი-სისტემის (RAAS) ორმაგი ბლოკადა ACE-ინჰიბიტორების, ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკერების ან ალისკირინის კომბინირებული თერაპია, ასოცირებულია გვერდითი მოვლენების უფრო მაღალ სიხშირესთან, როგორიცაა ჰიპოტენზია, ჰიპერკალემია და თირკმელების ფუნქციის დაქვეითება (თირკმლის მწვავე უკმარისობის ჩათვლით) ვიდრე ერთჯერადი RAAS მოქმედების საშუალების გამოყენებასთან შედარებით (იხ. პუნქტები 4.3, 4.4 და 5.1).

ჰიპოტენზიის გამომწვევი სხვა ნივთიერებები, მაგალითად, სამციკლური ანტიდეპრესანტები, ანტიფსიქოზური საშუალებები, ბაკლოფენი, ამიფოსტინი: ამ პრეპარატების ერთდროულმა გამოყენებამ, რომლებიც ამცირებენ არტერიულ წნევას, როგორც ძირითადი ან გვერდითი მოვლენა, შეიძლება გაზარდოს ჰიპოტენზიის განვითარების რისკი.

ჰიდროქლოროთიაზიდი

როდესაც მიიღება კომბინირებული თერაპიის სახით, შემდეგმა მედიკამენტებმა შეიძლება იმოქმედოს თიაზიდ-დიურეტიკებზე:

ალკოჰოლი, ბარბიტურატები, ნარკოტიკული საშუალებები ან ანტიდეპრესანტები

შეიძლება გამოვლინდეს ორთოსტატული ჰიპოტენზიის გაძლიერება.

ანტიდიაბეტური საშუალებები (პერორალური საშუალებები და ინსულინი)

თიაზიდურმა მკურნალობამ შეიძლება ხელი შეუშალოს გლუკოზის ტოლერანტობას. შეიძლება საჭირო გახდეს ანტიდიაბეტური საშუალების დოზის დარეგულირება. მეტფორმინი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული, რადგან არსებობს ლაქტური აციდოზის განვითარების რისკი, რომელიც გამოწვეულია თირკმლის ფუნქციის შესაძლო შეზღუდვით, რაც დაკავშირებულია HCT-სთან.

სხვა ანტიჰიპერტენზიული საშუალებები

დანამატის ეფექტი.

ქოლესტირამინი და კოლესტიპოლის ფისები

ჰიდროქლოროთიაზიდის შეწოვა გაუარესდება ანიონური გაცვლის ფისების არსებობის დროს. ქოლესტირამინის ან კოლესტიპოლური ფისების ერთჯერადი დოზები აკავშირებს ჰიდროქლორთიაზიდს და ამცირებს მის შეწოვას გასტროინტესტინალური ტრაქტიდან, 85% და 43%, შესაბამისად.

კორტიკოსტეროიდები , ACTH

ელექტროლიტების დაქვეითება, კერძოდ, ჰიპოკალემია.

არტერიული წნევის მოსამატებელი ამინები (მაგ. ადრენალინი)

შესაძლებელია შემცირდეს რეაგირება არტერიული წნევის მოსამატებელი ამინებზე, თუმცა არ არის საკმარისი მათი გამოყენების თავიდან ასაცილებლად.

კუნთების არა-დეპოლარიზაციული მომადუნებელი საშუალებები (მაგ. ტუბოკურარინი)

შესაძლებელია გაიზარდოს კუნთების დამამშვიდებლების რეაქცია.

ლითიუმი

შარდმდენი საშუალებები ამცირებენ ლითიუმის თირკმლის კლირენსს და, შესაბამისად, მნიშვნელოვნად ზრდის ლითიუმის ტოქსიკურობის რისკს. არ არის რეკომენდებული კომბინირებულია თერაპია.

პოდაგრის სამკურნალო საშუალებები (პრობენეციდი, სულფინპრაზონი და ალოპურინოლი):

შეიძლება საჭირო გახდეს შარდმჟავას სამკურნალო საშუალებების დოზის კორექტირება, რადგან ჰიდროქლოროთიაზიდმა შეიძლება გაზარდოს შრატში მჟავას დონის მომატება. შეიძლება საჭირო გახდეს პრობენეციდის ან სულფინპრაზონის დოზის გაზრდა. თიაზიდების ერთდროულმა გამოყენებამ, შეიძლება გაზარდოს ალოპურინოლზე ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციების შემთხვევები.

ანტიქოლინერგული საშუალებები (მაგ. ატროპინი, ბიპერიდენი):

ამცირებს გასტროინტესტინალური ტრაქტის მოქმედებას და კუჭის დაცლის სიჩქარეს, ზრდის თიაზიდ- დიურეტიკების ბიოშეღწევადობას.

ციტოსტატიკური საშუალებები (მაგ. ციკლოფოსფამიდი, მეტოტრექსატი):

თიაზიდებს შეუძლიათ შეამცირონ ციტოსტატიკური საშუალებების თირკმლისმიერი ექსკრეცია და, ამრიგად, გააძლიერონ მათი მიელოსუპრესიული მოქმედება.

სალიცილატები:

სალიცილატების მაღალი დოზების მიღების შემთხვევაში, ჰიდროქლოროთიაზიდმა შეიძლება გააძლიეროს სალიცილატების ტოქსიკური მოქმედება ცენტრალურ ნერვულ სისტემაზე.

მეთილდოპა:

არსებობს ჰემოლიზური ანემიის ცალკეული ცნობები, რომლებიც გვხვდება ჰიდროქლოროთიაზიდის და მეთილდოპას კომბინირებული თერაპიის შემთხვევაში.

ციკლოსპორინი:

ციკლოსპორინთან კომბინირებულმა მკურნალობამ შეიძლება გაზარდოს ჰიპერურიკემიის და პოდაგრას ტიპის გართულებების რისკი.

დიგიტალის გლიკოზიდები:

თიაზიდით-გამოწვეული ჰიპოკალემია ან ჰიპომაგნემია შეიძლება იყოს დიგიტალიებით გამოწვეული კარდიალური არითმიის გამომწვევი.

შრატის კალიუმის დონის ცვლილება, რომელიც მოქმედებს ფარმაცევტული პროდუქტების ეფექტზე:

შრატში კალიუმის და ეკგ-ის პერიოდული მონიტორინგი რეკომენდებულია, როდესაც ლოსარტანი/ ჰიდროქლოროთიაზიდი ინიშნება ფარმაცევტული პროდუქტებით, რომლებიც მოქმედებს შრატში კალიუმის ცვლილებით (მაგ, ციფრული გლიკოზიდები და ანტიარითმიები) და შემდეგი torsades de pointes საშუალებით (პარკუჭოვანი ტაქიკარდია) - ფარმაცევტული პროდუქტების წარმოქმნა (ზოგიერთი ანტიარითმიის ჩათვლით), ჰიპოკალემია, როგორც წინამდებარე ფაქტორი torsades de pointes (პარკუჭოვანი ტაქიკარდია):

• · Iა კლასის ანტიარითმიული საშუალებები (მაგ. ქვინიდინი, ჰიდროქინიდინინი, დისოპირიმიდი).
• · III კლასის ანტიარითმიული საშუალებები (მაგ. ამიოდარონი, სოტალოლი, დოფეტილიდი, იბუტილიდი).
• · ზოგიერთი ანტიფსიქოზური საშუალება (მაგ. თორიდაზინი, ქლორპრომაზინი, ლევომეპრომაზინი, ტრიფლუოპერაზინი, ციამემაზინი, სულპრიდი, სულთოპრიდი, ამისულპრიდი, ტიაფრიდი, პიმოზიდი, ჰალოპერიდოლი, დროპერიდოლი).
• · სხვები (მაგ. ბეპრიდილი, ცისპრიდი, დიფემანილი, ინტრავენურად მიღებული ერითრომიცინი, ჰალოფანტრინი, მიზოლასტინი, პენტამიდინი, ტერფენადინი, ინტრავენურად მიღებული ვინცამინი).

კალციუმის მარილები:

ექსკრეციის შემცირების გამო, თიაზიდ-დიურეტიკებმა შეიძლება გაზარდონ შრატში კალციუმის დონე. თუ დანიშნული უნდა იქნას კალციუმის დანამატები, უნდა მოხდეს შრატში კალციუმის დონის მონიტორინგი და კალციუმის დოზა უნდა დარეგულირდეს შესაბამისად.

ლაბორატორიული ტესტის ურთიერთქმედებები

კალციუმის მეტაბოლიზმზე მათი გავლენის გამო, თიაზიდებმა შეიძლება ხელი შეუშალონ პარათირეოიდული ფუნქციის ტესტებს (იხ. პუნქტი 4.4).

კარბამაზეპინი:

სიმპტომური ჰიპონატრიემიის განვითარების რისკი. აუცილებელია კლინიკური და ბიოლოგიური მონიტორინგი.

იოდის კონტრასტული მკურნალობა:

დიურეზით გამოწვეული დეჰიდრატაციის შემთხვევაში, არსებობს თირკმელების მწვავე უკმარისობის გაზრდილი რისკი, განსაკუთრებით იოდის შემცველი პროდუქტის მაღალი დოზების დროს.

გამოყენებამდე პაციენტებში უნდა მოხდეს რეჰიდრატაცია.

ამფოტერიცინი B (პარენტერალური), კორტიკოსტეროიდები, ACTH, მასტიმულირებელი ლაქსატები ან გლიცირიზინინი (გვხვდება სითხეში)

ჰიდროქლორთიაზიდმა შეიძლება გააძლიეროს ელექტროლიტების დისბალანსი, განსაკუთრებით ჰიპოკალემია.

4.6 ფერტილობა, ორსულობა და ლაქტაცია.

ორსულობა

ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ანტაგონისტები (AIIRAs)

ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ანტაგონისტების გამოყენება არ არის რეკომენდებული ორსულობის პირველ ტრიმესტრში (იხ. პუნქტი 4.4). ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ანტაგონისტების გამოყენება უკუნაჩვენებია ორსულობის მე-2 და მე-3 ტრიმესტრში (იხ პუნქტები 4.3 და 4.4).

ორსულობის პირველი ტრიმესტრის განმავლობაში, აგფ ინჰიბიტორების გამოყენებასთან დაკავშირებული ტერატოგენული რისკის შესახებ ეპიდემიოლოგიური მონაცემები არ არის დასაბუთებული. ამასთან, რისკის მცირე ზრდა არ არის გამორიცხული. სანამ არ არსებობს კონტროლირებადი ეპიდემიოლოგიური მონაცემები, რომლებიც დაკავშირებულია ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ანტაგონისტების რისკთან, მსგავსი რისკების გამოყენება ამ ტიპის წამლისთვის შეუძლებელია. პაციენტებში, რომლებიც გეგმავენ ორსულობას, უნდა შეიცვალოს ალტერნატიული ანტიჰიპერტენზიული საშუალებები, რომლებსაც აქვთ დადგენილი უსაფრთხო პროფილური გამოყენება ორსულობის დროს. ორსულობის დიაგნოზის დადგენის შემთხვევაში, ლოზარტანით მკურნალობა დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს და, თუ მითითებულია, უნდა მოხდეს ალტერნატიული მკურნალობის დაწყება.

ცნობილია, რომ ლოზარტანის ზემოქმედება მეორე და მესამე ტრიმესტრებში იწვევს ადამიანის ფეტოტოქსიკურობას (თირკმლის ფუნქციის დაქვეითება, ოლიგოჰიდრამნიოზი, თავის ქალას განვითარების ჩამორჩენა) და ახალშობილთა ტოქსიკურობას (თირკმლის უკმარისობა, ჰიპოტენზია, ჰიპერკალიემია)(იხ. პუნქტი 5.3). თუ მოხდა ლოზარტანის ექსპოზიცია ორსულობის ბოლო 6 თვის განმავლობაში, რეკომენდებულია თირკმელებისა და თავის ქალის ფუნქციის ულტრაბგერითი კვლევა.

ახალშობილებში, რომელთა დედებმაც მიიღეს ლოზარტანი ორსულობის დროს, უნდა მოხდეს ჰიპოტენზიის ხშირი მონიტორინგი (იხილეთ ასევე პუნქტები 4.3 და 4.4).

ჰიდროქლოროთიაზიდი

არსებობს მხოლოდ შეზღუდული გამოცდილება ჰიდროქლოროთიაზიდის გამოყენებასთან დაკავშირებით ორსულობის დროს, განსაკუთრებით კი პირველი ტრიმესტრის განმავლობაში. ცხოველთა კვლევების შედეგად მიღებული მონაცემები არასაკმარისია.

ჰიდროქლოროთიაზიდი კვეთს პლაცენტას. ჰიდროქლოროთიაზიდის ფარმაკოლოგიური მოქმედების გამო, მეორე და მესამე ტრიმესტრში მისმა გამოყენებამ შეიძლება ხელი შეუშალოს ნაყოფის პლაცენტალურ პერფუზიას და შეიძლება გამოიწვიოს ნაყოფის და ახალშობილთა ეფექტები, როგორიცაა სიყვითლე, ელექტროლიტების დისბალანსი და თრომბოციტოპენია. პლაზმური მოცულობის შემცირების და პლაცენტალური ჰიპოპერფუზიის რისკის გამო, ჰიდროქლორთიაზიდი არ უნდა იქნას გამოყენებული გესტაციური შეშუპების, გესტაციური ჰიპერტენზიის ან პრესკლამფსიის პლაზმური მოცულობის შემცირების და პლაცენტალური ჰიპოპერფუზიის რისკის გამო, დაავადების მიმდინარეობაზე სასარგებლო გავლენის გარეშე.

ჰიდროქლორთიაზიდის გამოყენება უნდა მოხდეს ჰიპერტენზიის მქონე ორსულ ქალებში, მხოლოდ იმ იშვიათ შემთხვევებში, როდესაც სხვა თერაპია შეუძლებელია.

ლაქტაცია

ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ანტაგონისტები (AIIRAs)

იმის გამო, რომ არ არსებობს ინფორმაცია ლოზარტანის და ჰიდროქლოროთიაზიდის კომბინირებული თერაპიის შესახებ ლაქტაციის დროს, არ არის რეკომენდბული და მკურნალობის სხვა შემთხვევები, რომლებიც ჩამოყალიბდნენ როგორც უსაფრთხო პროფილები ძუძუთი კვების პერიოდში, აღნიშნული განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ჩვილების ძუძუთი კვების ან დღენაკლული ჩვილების შემთხვევაში.

ჰიდროქლოროთიაზიდი

ჰიდროქლოროთიაზიდი გადადის ადამიანის რძეში მცირე რაოდენობით. მაღალი დოზებით თიაზიდები იწვევს რძის წარმოქმნის შეჩერებას. ლოზარტანი / ჰიდროქლოროთიაზიდის გამოყენება ლაქტაციის პერიოდში არ არის რეკომენდებული. თუ ლოზარტანი / ჰიდროქლორთიაზიდი გამოიყენება ძუძუთი კვების დროს, დოზები უნდა იყოს მაქსიმალურად დაბალი.

4.7 გავლენა მანქანის და სხვა მექანიზმების მართვაზე

არცერთი კვლევა არ ჩატარებულა მანქანებისა და მექანიზმების მართვის შესაძლებლობაზე. თუმცა, სატრანსპორტო საშუალებების ან ოპერატიული მანქანების მართვის დროს, გასათვალისწინებელია ის, რომ ანტიჰიპერტენზიული მედიკამენტების მიღების დროს, ზოგჯერ შესაძლოა განვითარდეს დაღლილობა და თავბრუსხვევა, განსაკუთრებით მკურნალობის დასაწყისში ან დოზის გაზრდის დროს.

4.8 არასასურველი ეფექტები

ქვემოთ ჩამოთვლილი გვერდითი რეაქციები, კლასიფიცირდება ორგანოების სისტემის კლასითა და სიხშირით, შემდეგი კონვენციის შესაბამისად:

ძალიან ხშირი (>1/10);

ხშირი (>1/100-დან <1/10);

არახშირი (>1/1,000-დან <1/100);

იშვიათი (>1/10,000-დან < 1/1,000);

ძალიან იშვიათი (<1/10,000);

უცნობი სიხშირით (არსებული მონაცემების მიხედვით სიხშირე არ არის დადგენილი).

ლოზარტანის კალიუმთან და ჰიდროქლორთიაზიდთან ერთად კლინიკურ კვლევებში, არ არის დაფიქსირებული ამ წამლების კომბინაციისთვის დამახასიათებელი არასასურველი რეაქციები. წამლის არასასურველი რეაქციები შემოფარგლული იყო იმით, რაც ადრე შეინიშნებოდა ლოზარტან კალიუმთან და / ან ჰიდროქლორთიაზიდთან ერთად.

უცილებელი ჰიპერტენზიის კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში, თავბრუსხვევა იყო ერთადერთი უარყოფითი რეაქცია, რომელიც მოხდა ლოზარტანი / HCT ჯგუფში 1% ან მეტი სიხშირით, უფრო ხშირად ვიდრე პლაცებო ჯგუფში.

ამ ეფექტების გარდა, შემდეგი წამლის უარყოფითი რეაქციები აღინიშნა პროდუქტის ბაზარზე შემოტანის შემდეგ.

ორგანოთა სისტემის კლასი	გვერდითი რეაქცია	სიხშირე
ჰეპატო-ბილიარული დარღვევები	ჰეპატიტი	იშვიათი
გამოკვლევები	ჰიპერკალემია, ALT– ის მომატება	იშვიათი

შემდეგი დამატებითი გვერდითი რეაქციები გამოვლინდა ერთ ინდივიდუალურ კომპონენტთან და შეიძლება იყოს ლოზარტანი / ჰიდროქლოროთიაზიდის წამლის შესაძლო გვერდითი რეაქციები:

ლოზარტანი

კლინიკურ კვლევებში და მარკეტინგული აუტორიზაციის შემდეგ, ლოსარტანის მიმართ შემდეგი გვერდითი რეაქციები გამოვლინდა.

ორგანოთა სისტემის კლასი	გვერდითი რეაქცია	სიხშირე
სისხლის და ლიმფური სისტემის მხრივ იშვიათი დარღვევები	ანემია, ჰენოხ-შონლეინის პურპურა, ექსიმოზი, ჰემოლიზი	არახშირი
	თრომბოციტოპენია	უცნობი სიხშირით
კარდიალური დარღვევები	ჰიპოტენზია, ორთოსტატული ჰიპოტენზია, სტერნალგია, სტენოკარდია, II ხარისხის AV ბლოკადა, ცერებროვასკულური შემთხვევა, მიოკარდიუმის ინფარქტი, პალპიტაციები, არითმიები (წინაგულების ფიბრილაცია, სინუსის ბრადიკარდი, ტაქიკარდია, პარკუჭოვანი ტაქიკარდია, პარკუჭოვანი ფიბრილაცია)	არახშირი
ყურის და სმენის მხრივ დარღვევები	ვერტიგო, ტინიტუსი	არახშირი
მხედველობის მხრივ დარღვევები	მხედველობის დაბინდვა, თვალში წვის შეგრძნება, კონიუქტივიტი, მხედველობის სიმკვეთრის დაქვეითება	არახშირი
გასტროინტესტინალური დარღვევები	მუცლის ტკივილი, გულისრევა, დიარეა, დისპეფსია	ხშირი
	ყაბზობა, კბილის ტკივილი, პირის სიმშრალე, მეტეორიზმი, გასტრიტი, ღებინება, შეკრულობა	არახშირი
	პანკრეატიტი	უცნობი სიხშირით
ზოგადი დარღვევები და მიღების ადგილის მხრივ დარღვევები	ასთენია, დაღლილობა, ტკივილი გულ-მკერდის არეში	ხშირი
	სახის შეშუპება, შეშუპება, ცხელება	არახშირი
	გრიპის მსგავსი სიმპტომები, სისუსტე	უცნობი სიხშირით
ღვიძლის მხრივ დარღვევები	ღვიძლის ფუნქციის მხრივ დარღვევები	უცნობი სიხშირით
იმუნური სისტემის მხრივ დარღვევები	ჰიპერმგრძნობელობა, ანაფილაქსიური რეაქციები, ანგიოედემა, ხორხის შეშუპების და გლოტისის ჩათვლით, რომლებიც იწვევს სასუნთქი გზების ობსტრუქციას ან/და სახის, ტუჩების, ფარინგის, ან/და ენის შეშუპებას; ზოგიერთ პაციენტში ანგიონევროზული დაავადებები ანამნეზში იყო გამოვლენილი სხვა მედიკამენტების მიღებასთან ერთად, ACE ინჰიბიტორების ჩათვლით	იშვიათი
მეტაბოლიზმი და კვების მხრივ დარღვევები	ანორექსია, პოდაგრა	არახშირი
ძვალ-კუნთოვანი და სახსრების დარღვევები	კუნთების კრუნჩხვა, ზურგის ტკივილი, ფეხის ტკივილი, მიალგია	ხშირი
	მკლავის ტკივილი, სახსრების შეშუპება, მუხლის ტკივილი, ძვალ-კუნთების ტკივილი, მხრის ტკივილი, დაბუჟება, ართრალგია, ართრიტი, კოქსალგია, ფიბრომიალგია, კუნთების სისუსტე	არახშირი
	რაბდომიოლიზი	უცნობი სიხშირით
ნერვული სისტემის მხრივ დარღვევები	თავის ტკივილი, თავბრუსხვევა	ხშირი
	ნერვიულობა, პარესთეზია, პერიფერიული ნეიროპათია, ტრემორი, შაკიკი, სინკოპე	არახშირი
	დისგეზია	უცნობი სიხშირით
ფსიქიატრიული დარღვევები	უძილობა	ხშირი
	შფოთვა, შფოთვა/პანიკა, დაბნეულობა დეპრესია, უჩვეულო სიზმრები, ძილის დარღვევა, უძილობა, მეხსიერების მხრივ დარღვევები	არახშირი
თირკმლის და საშარდე სისტემის მხრივ დარღვევები	თირკმლის დისფუნქცია, თირკმლის უკმარისობა	ხშირი
	ნოქტურია, ხშირი შარდვა, საშარდე გზების ინფექციები	არახშირი
რეპროდუქციული სისტემის და მკერდის მხრივ დარღვევები	ლიბიდოს დაქვეითება, ერექციული დისფუნქცია/ იმპოტენცია	არახშირი
რესპირატორული, თორაკიული და მედიასტინალური დარღვევები	ხველა, ზედა სასუნთქი გზების ინფექცია, ცხვირის შეშუპება, სინუსიტი, სინუსის დარღვევა	ხშირი
	ფარინგეალური დისკომფორტი, ფარინგიტი, ლარინგიტი, დისპნოე, ბრონქიტი, ეპისტაქსი, რინიტი, რესპირატორული შეშუპება	არახშირი
კანისა და კანქვეშა ქსოვილის დარღვევები	ალოპეცია, დერმატიტი, მშრალი კანი, ერითემა, სიწითლე, ფოტომგრძნობელობა, პრურიტუსი, გამონაყარი, ჭინჭრის ციება, ოფლიანობა	არახშირი
ვასკულარული დარღვევები	ვასკულიტი	არახშირი
	დოზა-დაკავშირებული ორთოსტატული ეფექტები	უცნობი სიხშირით
გამოკვლევები	ჰიპერკალემია, ჰემატოკრიტის და ჰემოგლობინის მსუბუქი შემცირება, ჰიპოგლიკემია	ხშირი
	შარდისა და კრეატინინის შრატის დონის უმნიშვნელოდ მომატება	არახშირი
	ღვიძლის ფერმენტების და ბილირუბინის ზრდა	ძალიან იშვიათი
	ჰიპონატრემია	უცნობი სიხშრით

ჰიდროქლოროთიაზიდი

ორგანოთა სისტემის კლასი	გვერდითი რეაქციები	სიხშირე
სისხლისა და ლიმფური სისტემის მხრივ დარღვევები	აგრანულოციტოზი, აპლასტიკური ანემია, იმუნური ჰემოლიზური ანემია, ლეიკო-ციტოპენია, პურპურა, თრომბოციტოპენია	არახშირი
იმუნური სისტემის დარღვევები	ანაფილაქსიური რეაქციები	იშვიათი
მეტაბოლიზმი და კვებითი დარღვევები	ანორექსია, ჰიპერგლიკემია, ჰიპერურიკემია, ჰიპოკალემია, ჰიპონატრემია	არახშირი
ფსიქიატრიული დარღვევები	უძილობა	არახშირი
ნერვული სისტემის დარღვევები	თავის ტკივილი	ხშირი
მხედველობის დარღვევები	გარდამავალი დაბინდული ხედვა, ქსანტოპსია	არახშირი
	ქოროიდული გამონადენი	უცნობი სიხშირით
სისხლძარღვთა დარღვევები	ნეკროზული ანგიტიტი (ვასკულიტი, კანქვეშა ვასკულიტი)	არახშირი
რესპირატორული, თორაკიული და საერთო მედიასტინალური დადრღვევები	რესპირატორული დისტრესი პნევმონიტის და ფილტვის შეშუპების ჩათვლით	არახშირი
გასტროინტესტინალური დარღვევები	სიალადენიტი, სპაზმი, კუჭის გაღიზიანება, გულისრევა, ღებინება, დიარეა, ყაბზობა	არახშირი
ღვიძლის მხრივ დაავადებები	სიყვითლე, (ინტრაჰეპტიკური ქოლესტაზი) პანკრეატიტი	არახშირი
კანისა და კანქვეშა ქსოვილის მხრივ დარღვევები	ფოტომგრძნობელობა, ჭინჭრის ციება, ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროზი	არახშირი
	კანქვეშა ლუპუსის ერითემატომოდები	უცნობი სიხშირით
ძვალ-კუნთოვანი და შემაერთე-ბელი ქსოვილის მხრივ დარღვევები	კუნთების სპაზმი	არახშირი
კეთილთვისებიანი ნეოპლაზ-მები, ავთვისებიანი და დაუზუსტებელი (კისტების და პოლიპების ჩათვლით)	არა-მელანომური კანის კიბო (ბაზალური უჯრედის კარცინომა და ბრტყელუჯრედოვანი კარცინომა)	უცნობი სიხშირით
თირკმლის და შარდის დარღვევები	გლიკოზურია, ინტერსტიციული ნეფრიტი, თირკმლის დისფუნქცია, თირკმლის უკმარისობა	არახშირი
ზოგადი დარღვევები და ადმინისტრაციის სიტუაციური პირობები	ცხელება, თავბრუსხვევა	არახშირი

შერჩეული გვერდითი ეფექტების აღწერა

კანის არა-მელანომური კიბო: ეპიდემიოლოგიური კვლევების საფუძველზე არსებული მონაცემების კვლევებიდან დაფიქსირდა HCT-სა და NMSC- ს შორის დოზა-დამოკიდებული კუმულაციური კავშირი (იხ. ასევე პუნქტები 4.4 და 5.1).

მოსალოდნელი გვერდითი ეფექტების შესახებ შეტყობინება

სამედიცინო პრეპარატის ავტორიზაციის შემდეგ, საეჭვო გვერდითი რეაქციების შესახებ შეტყობინების გაკეთება მნიშვნელოვანია. ეს საშუალებას იძლევა სამედიცინო პრეპარატის სარგებლის/რისკის ბალანსის მუდმივი მონიტორინგის. ჯანდაცვის თანამშრომლებს მოეთხოვებათ აცნობონ ნებისმიერი საჭვო გვერდითი რეაქციის შესახებ , მოხსენების ეროვნული სისტემის საშუალებით.

4.9 დოზის გადაჭარბება

არ არსებობს კონკრეტული ინფორმაცია ლოზარტანისა და HCT–ის კომბინაციით დოზის გადაჭარბების შესახებ. მკურნალობა სიმპტომატური და შესაბამისია. ლოზარტან/ HCT თერაპია უნდა შეწყდეს და პაციენტს უნდა ჩაუტარდეს მონიტორინგი. აღნიშნული ღონისძიებები მოიცავს ემისიის ინდუქციას, თუ იგი მიმდინარეა და დეჰიდრატაციის კორექციას, ელექტროლიტების დისბალანსს, ღვიძლის კომას და ჰიპოტენზიას დადგენილი პროცედურებით.

ლოზარტანი

დღემდე, ადამიანებში დოზის გადაჭარბების შეზღუდული მონაცემები არსებობს. შესაძლო ნიშნებია: ჰიპოტენზია და ტაქიკარდია; ბრადიკარდია შეიძლება გამოვლინდეს პარასიმპათიური (ვაგინალური) სტიმულაციიდან. თუ უნდა გამოვლინდეს სიმპტომური ჰიპოტენზია, უნდა დაიწყოს შესაბამისი მკურნალობა.

არც ლოზარტანის და არც მისი აქტიური მეტაბოლიტის გამოდევნა არ არის შესაძლებელი ჰემოდიალიზის საშუალებით.

ჰიდროქლოროთიაზიდი

ყველაზე ხშირი ნიშნები და სიმპტომები გამოწვეულია ელექტროლიტების დაქვეითებით (ჰიპოკალემია, ჰიპოქლორიდემია, ჰიპონატრიემია) და ჭარბი დიურეზის შედეგად გამოწვეული დეჰიდრატაცია. თუ ასევე დანიშნული უნდა იქნას დიგიტალიები, ჰიპოკალემიამ შეიძლება გაზარდოს გულის არითმია.

ჰიდროქლოროთიაზიდის ჰემოდიალიზით გამოდევნის ხარისხი ამ დროისათვის არ არის დადგენილი.

5. ფარამაკოლოგიური თვისებები

5.1 ფარმაკოდინამიკური თვისებები

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი: ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორები (ARBs) და შარდმდენები

ათქ კოდი: C09DA01

ლოზარტანი / ჰიდროქლოროთიაზიდი (HCT)

ლოზარტანი/HCT-ის კომპონენტებს გააჩნიათ წნევის შემცირების დამატებითი ეფექტი, არტერიული წნევის შემცირების ეფექტი უფრო მეტად, ვიდრე მხოლოდ რომელიმე ცალკეულ კომპონენტს. აღნიშნული ეფექტი, როგორც ჩანს, ორივე კომპონენტის ერთობლივი მოქმედებების შედეგია. შარდმდენი ეფექტის შედეგად, ჰიდროქლოროთიაზიდი ზრდის პლაზმური რენინის აქტივობას და ალდოსტერონის სეკრეციას, აგრეთვე ანგიოტენზინ II დონეს, ხოლო ამცირებს შრატის კალიუმის დონეს. ლოზარტანი ბლოკავს ანგიოტენზინ II-ის ყველა ფიზიოლოგიურ მოქმედებას და ალდოსტერონის დაინჰიბირების ხარჯზე ამცირებს შარდმდენით განპირობებულ კალიუმის დაკარგვას.

ლოზარტანი ახდენს გარდამავალ და მსუბუქი სახის ურიკოზურიულ ეფექტს. ჰიდროქლოროთიაზიდი იწვევს შარდმჟავას ზომიერ მომატებას. ლოზარტანის და ჰიდროქლოროთიაზიდის კომბინაცია ამცირებს შარდმდენით გამოწვეულ ჰიპერურიკემიას.

ლოზარტანის/HCT-ს ანტიჰიპერტენზიული ეფექტი გრძელდება 24 საათის განმავლობაში. სულ მცირე 1 წლიანი კლინიკური კვლევებიდან გამოვლინდა, რომ ანტიჰიპერტენზიული ეფექტი გრძელდება ხანგრძლივი მკურნალობის შემთხვევაში. არტერიული წნევის მკვეთრად დაქვეითების მიუხედავად, ლოზარტანის/ HCT-is მიღება არ ახდენს მნიშვნელოვან კლინიკურ ეფექტს გულის რითმის მხრივ. კლინიკურ კვლევებში 50 მგ ლოზარტანის კალიუმის/12.5 მგ ჰიდროქლოროთიაზიდის მკურნალობიდან 12 კვირის შემდეგ, დიასტოლური არტერიული წნევა მცირდება საშუალოდ 13.2 მმ. mmHg.

ლოზარტანის/HCT-s კომბინაცია ეფექტურია არტერიული წნევის შესამცირებლად როგორც კაცებში, ისე ქალებში, შავკანიანებსა და თეთრკანინებში, ახალგაზრდებსა (<65 წელი) და ხანდაზმულებში (≥65 წელი) და ასევე ყველა ხარისხის ჰიპერტენზიის შემთხვევაში.

ლოზარტანი

ლოზარტანი არის სინთეზურად წარმოებული პერორალული ანგიოტენზინ II რეცეპტორის (ტიპი AT₁) ანტაგონისტი. ანგიოტენზინ II, ძლიერი ვაზოკონსტრიქტორი, არის რენინ-ანგიოტენზინის სისტემის მთავარი აქტიური ჰორმონი და ჰიპერტენზიის პათოფიზიოლოგიის მნიშვნელოვანი განმსაზღვრელი. ანგიოტენზინ II აკავშირებს AT₁ რეცეპტორს, რომელიც წარმოდგენილია მრავალ ქსოვილში (მაგ. გლუვი სისხლძარღვთა კუნთი, თირკმელზედა ჯირკვალი, თირკმელები და გული) და ეს იწვევს მნიშვნელოვან ბიოლოგიურ ეფექტებს, მაგალითად, ვაზოკონსტრიქციას და ალდოსტერონის გათავისუფლებას. ანგიოტენზინ II ასევე ასტიმულირებს გლუვი კუნთების უჯრედების გამრავლებას.

ლოზარტანი შერჩევით ბლოკავს AT₁ რეცეპტორს. ლოსარტანი და მისი ფარმაკოლოგიურად აქტიური მეტაბოლიტი E-3174 კარბოქსილის მჟავა ბლოკავს ანგიოტენზინ II-ის ფიზიოლოგიურად მნიშვნელოვან ეფექტებს in vitro და in vivo, მიუხედავად სინთეზის წყაროსა თუ მიმართულებისა. ლოზარტანს არ აქვს აგონისტური მოქმედება და არც ის ბლოკავს სხვა ჰორმონის რეცეპტორებს ან იონურ არხებს, რომლებიც მნიშვნელოვან როლს ასრულებენ გულ-სისხლძარღვთა რეგულირებაში. გარდა ამისა, ლოზარტანი არ აფერხებს აგფ-ს (კინინაზა II), ფერმენტი, რომელიც ახდენს ბრადიკინინის დეგრადირებას. შესაბამისად, ბრადიკინინთან დაკავშირებული არასასურველი მედიკამენტების რეაქციების ზრდა არ აღინიშნება.

ანგიოტენზინ II-ის ამოღების რენინის სეკრეციის უარყოფითი უკუშედეგი იწვევს პლაზმის რენინის მომატებულ აქტიურობას (PRA) ლოზარტანით მკურნალობის განმავლობაში. PRA-ს მომატება იწვევს პლაზმაში ანგიოტენზინ II-ის მომატებას. ამ მომატებების მიუხედავად, ანტიჰიპერტენზიული ეფექტი და შესაბამისი ალდსტერონის პლაზმური კონცენტრაცია შენარჩუნებულია, რაც მიუთითებს ეფექტური ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკადაზე. ლოზარტანის შეწყვეტის შემდეგ, PRA და ანგიოტენზინ II დონე სამ დღეში შეიცვალა საწყის მნიშვნელობებამდე.

როგორც ლოზარტანს, ისე მის მთავარ აქტიურ მეტაბოლიტს უფრო მეტი თანაფარდობა აქვთ AT₁ რეცეპტორისთვის, ვიდრე AT₂ რეცეპტორისთვის. აქტიური მეტაბოლიტი 10-დან 40-ჯერ უფრო ეფექტურია, ვიდრე ლოზარტანი წონის მიხედვით.

კვლევაში, რომელიც მიზნად ისახავდა ხვეელის სიხშირის განსაზრღვრაას იმ პაციენტებსი რომლებიც იღებდნენ ლოზარტანს და ისეთ პაციენტებში რომლებიც მკურნალოობდნენ ACE ინჰიბიტორებით, ხველის სიხშირე ლოზარტანის და ჰიდროქლოროთიაზიდით ნამკურნალევ პაციენტებში ანალოგიური ან მნიშვნელოვნად ნაკლები იყო ვიდრე ისეთ პაციენტებში, რომლებმაც მიიღეს ACE ინჰიბიტორი. ამასთან 4,131 პაციენტში ჩატარებულმა 16 ორმაგად-ბრმა კლინიკურმა კვლევამ, სპონტანურად გამოხატული ხველის სიხშირე იმ პაციენტებში, რომლებმაც მიიღეს ლოზარტანი იყო (3.1%), ანალოგიური იყო იმ პაციენტებში, რომლებსაც მკურნალობდნენ პლაცებო (2.6%) ან ჰიდროქლოროთიაზიდით (4.1%), ხოლო ACE ინჰიბიტორებით შემთხვევა იყო 8.8%.

ლოზარტანის კალიუმის მიღებამ მნიშვნელოვნად შეამცირა პროტეინურია და ალბუმინის და IgG- ის წილადობრივი ექსკრეცია არა დიაბეტურ ჰიპერტონიულ პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ პროტეინურია. ლოზარტანი ინარჩუნებს გლომერულური ფილტრაციის სიჩქარეს და ამცირებს ფილტრაციის ფრაქციას. ლოზარტანი მუდმივად ამცირებს შარდმჟავას შრატში (ჩვეულებრივ <0.4 მგ / დლ) ხანგრძლივ თერაპიის დროს.

ლოზარტანს არავითარი გავლენა არ აქვს ავტონომიურ რეფლექსებზე და არ აქვს მდგრადი ეფექტი პლაზმურ ნორადრენალინის დონეზე.

მარცხენა პარკუჭის გულის უკმარისობის მქონე პაციენტებში, ლოზარტანის 25 მგ და 50 მგ იწვევდა დადებით ჰემოდინამიკურ და ნეიროჰორმონალურ ეფექტებს. ეს ხასიათდებოდა გულის ინდექსის ზრდით და ფილტვების კაპილარული სითხის წნევის დაქვეითებით, სისხლძარღვთა სისტემური წინააღმდეგობით, საშუალო სისტემური არტერიული წნევით და გულისცემით, აგრეთვე სისხლში ალდოსტერონის და ნორეპინეფრინის დონის შემცირებით. ჰიპოტენზიის განვითარება იყო დოზა-დამოკიდებული გულის უკმარისობის მქონე პაციენტებში.

ჰიპერტენზიული კვლევები

კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში, ლოზარტანის ერთჯერადი დანიშვნისას პაციენტებში არსებული მსუბუქი და ზომიერი ჰიპერტენზიის დროს, სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი შემცირება მოხდა სისტოლური და დიასტოლური არტერიული წნევის დროს. დოზის მიღებიდან 24 საათის განმავლობაში არტერიული წნევის გაზომვით, დოზის მიღებიდან 5-6 საათის საპირისპიროდ, აჩვენა არტერიული წნევის დაქვეითება 24 საათის განმავლობაში; ბუნებრივი დიურეზული რიტმი შენარჩუნდა. არტერიული წნევის შემცირება დოზირების ინტერვალის ბოლოს იყო დაახლოებით 70-80% ეფექტური, რომელიც დაფიქსირდა მიღებიდან 5-6 საათის შემდეგ.

ჰიპერტენზიულ პაციენტებში, ლოზარტანის შეწყვეტას არ გამოუწვევია არტერიული წნევის მკვეთრი მატება (მოხსნა). არტერიული წნევის მკვეთრი შემცირების მიუხედავად, ლოზარტანს კლინიკურად მნიშვნელოვანი გავლენა არ ჰქონია გულისცემაზე.

ლოსარტანი თანაბრად ეფექტურია მამაკაცებსა და ქალებში, ასევე ახალგაზრდებში (65 წელზე ნაკლები ასაკის ) და ხანდაზმულ ჰიპერტონიულ პაციენტებში.

LIFE კვლევა

ჰიპერტენზიის ენდოპუნქტის შემცირების მიზნით ლოზარტანის ინტერვენცია (LIFE) იყო რანდომიზებული, სამმაგი-ბრმა, აქტიურად კონტროლირებადი კვლევა 55-დან 80 წლამდე ასაკის 9193 ჰიპერტენზიულ პაციენტთან, ეკგ კრიტერიუმებით გამოხატული მარცხენა პარკუჭის ჰიპერტროფიით.

შემთხვევით, შერჩევით დაენიშნათ 50 მგ ლოსარტანი ან 50 მგ ატენოლოლი დღეში ერთხელ. პაციენტებში, თუ არ იქნა მიღწეული არტერიული წნევის სამიზნნე (<140/90 mmHg), დამატებით ინიშნება ჰიდროქლოროთიაზიდი (12.5 მგ) და, აუცილებლობის შემთხვევაში, ლოსარტანის ან ატენოლოლის დოზის გაზრდა 100 მგ-მდე დღეში ერთხელ. იმ შემთხვევებში, როდესაც ეს აუცილებელია, სხვა ანტიჰიპერტენზიული საშუალებები დამატებით დანიშნული იქნა ორივე ჯგუფში ანალოგიური ჰიპოტენზიური ეფექტის მისაღწევად, ACE ინჰიბიტორების, ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ანტაგონისტებისა და ბეტა-რეცეპტორების ბლოკატორების გარდა.

დაკვირვების საშუალო პერიოდი იყო 4.8 წელი.

პირველადი დასკვნა არის გულ-სისხლძარღვთა ავადობისა და სიკვდილიანობა, რაც იზომება გულ-სისხლძარღვთა სიკვდილის, ინსულტის და მიოკარდიუმის ინფარქტის ერთობლივი ინციდენტის რაოდენობის შემცირებით. არტერიული წნევა მნიშვნელოვნად შემცირდა ანალოგიურ დონეზე მკურნალობის ორივე ჯგუფში. ლოზარტანით მკურნალობამ გამოიწვია 13.0% რისკის შემცირება (p = 0.021, 95% ნდობის ინტერვალი 0.77-0.98) ათენოლოლთან შედარებით პირველადი კომპოზიციური დასკვნასთან მიმართებაში. ეს ძირითადად გამოწვეულია ინსულტის სიხშირის შემცირებით. ლოზარტანით მკურნალობამ შეამცირა ინსულტის შედარებითი რისკი 25% -ით (p=0.001, 95% ნდობის ინტერვალით 0.63-0.89) ათენოლოლთან შედარებით. გულ-სისხლძარღვთა სიკვდილის შემთხვევები და მიოკარდიუმის ინფარქტი მნიშვნელოვნად არ განსხვავდებოდა სამკურნალო ჯგუფებს შორის.

რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონის სისტემის ორმაგი ბლოკადა (RAAS)

ორი დიდი რანდომიზებული, კონტროლირებადი საცდელი ტესტირება (ONTARGET (Telmisartan მარტო გადმომავალი) და შიგნით კომბინაცია Ramipril Global Endpoint Trial-ის და VA NEPHRON-D- სთან (ვეტერანთა საქმეები) ნეფროპათია დიაბეტში)) შეამოწმეს ACE-ინჰიბიტორის ერთობლიობის გამოყენება ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკერით.

ONTARGET იყო კვლევა, რომელიც ჩატარდა პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ გულ-სისხლძარღვთა ან ცერებროვასკულური დაავადება, ან შაქრიანი დიაბეტი ტიპი 2, რომელსაც თან ახლავს საბოლოო დაზიანების მტკიცებულება. VA NEPHRON-D იყო კვლევა პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ტიპი 2 შაქრიანი დიაბეტი და დიაბეტური ნეფროპათია.

ამ გამოკვლევებმა არ აჩვენა მნიშვნელოვანი მომგებიანი ეფექტი თირკმლის ან/და გულ-სისხლძარღვთა სისტემის დაავადებების შედეგებსა და სიკვდილიანობაზე, მაშინ როდესაც მონოთერაპიასთან შედარებით ჰიპერკალემიის, თირკმელების მწვავე დაზიანების ან/და ჰიპოტენზიის გაზრდილი რისკი არსებობდა. მათი მსგავსი ფარმაკოდინამიკური თვისებების გათვალისწინებით, ეს შედეგები ასევე მნიშვნელოვანია სხვა აგფ ინჰიბიტორებისა და ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორებისთვის. ACE-ინჰიბიტორები და ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორები არ უნდა იქნას გამოყენებული ერთდროულად დიაბეტური ნეფროპათიის მქონე პაციენტებში.

ALTITUDE (Aliskiren Trial–ის ტესტი ტიპი 2 შაქრიანი დიაბეტის დროს, გულ-სისხლძარღვთა და თირკმლების დაავადებების ბოლო წერტილების გამოყენებით) არის კვლევა, რომელიც მიზნად ისახავს ალისკირინის დამატებით გამოყენებას ACE- ინჰიბიტორის ან ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორის სტანდარტულ თერაპიაში ალისკირინის დამატების სარგებლობის შესამოწმებლად, პაციენტებში, რომლებსაც ქონდათ ტიპი 2 შაქრიანი დიაბეტი და თირკმელების ქრონიკული დაავადება, გულ-სისხლძარღვთა დაავადება, ან ორივე ერტად. გამოკვლევა შეწყდა ადრეულ ეტაპზე, უარყოფითი შედეგების გაზრდილი რისკის გამო. გულ-სისხლძარღვთა სიკვდილი და ინსულტი ორივე რიცხვრობრივად უფრო ხშირი იყო ალისკირენის ჯგუფში, ვიდრე პლაცებო ჯგუფში და გვერდითი მოვლენები და ინტერესის სერიოზული გვერდითი მოვლენები (ჰიპერკალემია, ჰიპოტენზია და თირკმლის დისფუნქცია) უფრო ხშირად აღინიშნებოდა ალისკირენის ჯგუფში, ვიდრე პლაცებო ჯგუფში.

ჰიდროქლოროთიაზიდი

ჰიდროქლოროთიაზიდი არის თიაზიდური შარდმდენი. თიაზიდური დიურეზულების ანტიჰიპერტენზიული მოქმედების მექანიზმი ბოლომდე არ არის ცნობილი. თიაზიდები ახდენენ თირკმლის მილებში ელექტროლიტის რეაბსორბციას და უშუალოდ ზრდის ნატრიუმის და ქლორიდის ექსკრეციას დაახლოებით ექვივალენტი რაოდენობით. ჰიდროქლოროთიაზიდის დიურეზული მოქმედება ამცირებს პლაზმის მოცულობას, ზრდის პლაზმური რენინის აქტივობას და ალდოსტერონის სეკრეციას, რასაც მოჰყვა შარდში კალიუმის და ბიკარბონატის ექსკრეციის მომატება და შრატში კალიუმის შემცირება. რენინ-ალდოსტერონის კავშირი ხორციელდება ანგიოტენზინ II-ის საშუალებით და, ამიტომ ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ანტაგონისტისა და თიაზიდის ერთდროული მიღება ცდილობს შეცვალოს თიაზიდ-შარდმდენებთან დაკავშირებული კალიუმის დანაკარგი.

დიურეზი ვლინდება პერორალური მიღებიდან 2 საათის განმავლობაში და მაქსიმალური დიურეზული მოქმედება მიიღწევა 4 საათის შემდეგ. მოქმედების ხანგრძლივობაა 6-12 საათი, ხოლო ანტიჰიპერტენზიული მოქმედება შენარჩუნებულია 24 საათამდე.

კანის არა-მელანომური კიბო

არსებული ეპიდემიოლოგიური კვლევების საფუძველზე, დაფიქსირდა დოზაზე დამოკიდებული კუმულაციური კავშირი HCT-სა და NMSC-ს შორის. ერთი კვლევა მოიცავდა მოსახლეობას, რომელიც შეადგენდა BCC-ს 71,533 შემთხვევას და SCC–ს 8,629 შემთხვევა დაემთხვა 1,430,833 და 172,462 მოსახლეობის კონტროლს, შესაბამისად. მაღალი HCT–ის გამოყენება (≥50,000 მგ კუმულატიური) ასოცირებული იქნა კორექტირებული OR– ის 1.29 (95% CI: 1.23-1.35) ამისთვის BCC და 3.98 (95% CI: 3.68-4.31) SCC–სთვის. კუმულაციური დოზის საპასუხო მკაფიო თანაფარდობა დაფიქსირდა როგორც BCC და SCC-სთვის. კიდევ ერთმა კვლევამ აჩვენა, რომ შესაძლებელია არსებობდეს ტუჩის კიბოს (SCC) და HCT-ს ექსპოზიციას შორის შესაძლო კავშირი: ტუჩის კიბოს 633 შემთხვევა ემთხვევა 63.067 მოსახლეობის კონტროლს, რისკების განსაზღვრის სტრატეგიის გამოყენებით. დოზა-საპასუხო ურთიერთობის დროს გამოიკვეთა დარეგულირებული OR 2.1 (95% CI: 1.7-2.6) მაღალი გამოყენების OR 3.9 (3.0-4.9) –მდე გაზრდისთვის მაღალი ოდენობით სარგებლობისთვის (~25,000 mg) და OR 7.7 (5.7-10.5) ყველაზე მაღალი კუმულაციური დოზისთვის (~100,000 mg) (იხ. აგრეთვე პუნქტი 4.4).

5.2 ფარმაკოკინეტიკური თვისებები

აბსორბცია

ლოზარტანი

პერორალური მიღების შემდეგ, ლოზარტანი კარგად შეიწოვება და განიცდის პირველი გასვლის მეტაბოლიზმის ეფექტს. წარმოიქმნება აქტიური მეტაბოლიტი - კარბოქსილის მჟავა, ხოლო შემდგომში არააქტიური მეტაბოლიტები. ლოზარტანის აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტების სისტემური ბიოშეღწევადობა შეადგენს 33%. ლოზარტანის და მისი აქტიური მეტაბოლიტების მაქსიმალური კონცენტრაცია პლაზმაში მიიღწევა 1 საათის განმავლობაში და 3-4 საათში, შესაბამისად. არ აღმოჩენილა კლინიკურად მნიშვნელოვანი შედეგი პლაზმის მხრივ ლოზარტანის კონცენტრაციაზე, როდესაც მედიკამენტი მიიღება სტანდარტიზებულ კვებასთან ერთად.

განაწილება

ლოზარტანი

ლოზარტანი და მისი აქტიური მეტაბოლიტების >99% უერთდება პლაზმის ცილებს, ძირითადად ალბუმინს. ლოზარტანის განაწილების მოცულობა შეადგენს 34 ლიტრს. ვირთაგვებში ჩატარებული კლევებიდან ვლინდება, რომ ლოზარტანი სუსტად კვეთს ტვინის ბარიერს.

ჰიდროქლოროთიაზიდი

ჰიდროქლოროთიაზიდი კვეთს პლაცენტას, მაგრამ არა ტვინის ბარიერს და გადადის დედის რძეში.

ბიოტრანსფორმაცია

ლოზარტანი

ინტრავენენურად ან პერორალურად მიღებული ლოზარტანის დოზის დაახლოებით 14% გარდაიქმნება აქტიურ მეტაბოლიტად. ¹⁴C-ით მონიშნული ლოზარტანის ინტრავენურად ან პერორალურად მიღებისას პლაზმის რადიოაქტიურობა ძირითადად გამოწვეულია ლოზარტანით და მისი აქტიურ მეტაბოლიტით. ლოზარტანის მინიმალური კონვერტირება მის აქტიურ მეტაბოლიტზე დაფიქსირდა შესწავლილი სუბიექტების დაახლოებით ერთ პროცენტში.

აქტიური მეტაბოლიტის გარდა, ბუტილის გვერდითი ეფექტების ჰიდროქსილირების გზით წარმოიქმნება არა-აქტიური მეტაბოლიტები, მათ შორის 2 მთავარი მეტაბოლიტი და ერთი მცირე მეტაბოლიტი N-2 ტეტრაზოლის გლუკურონიდი.

ელიმინაცია

ლოზარტანი

ლოზარტანის და მისი აქტიური მეტაბოლიტის პლაზმის კლირენსი შეადგენს დაახლოებით 600 მლ/წთ და 50 მლ/წთ-ს შესაბამისად, ხოლო თირკმლის კლირენსი შეადგენს დაახლოებით 74 მლ/წთ (ლოზარტანის) და 26 მლ/წთ-ს (აქტიური მეტაბოლიტი). ლოზარტანის პერორალური მიღებისას დოზის დაახლოებით 4% უცვლელი სახით გამოიყოფა შარდში, ხოლო 6% გამოიყოფა შარდში აქტიური მეტაბოლიტის სახით. ლოზარტანის და მისი აქტიური მეტაბოლიტის ფარმაკოკინეტიკა შეესაბამება პერორალურად მიღებულ 200 მგ ლოზარტანის კალიუმს.

პერორალური მიღების შემდეგ, ლოზარტანის პლაზმური კონცენტრაცია და მისი აქტიური მეტაბოლიტი მცირდება პოლიექსპონენციურად, ნახევარგამყოფის პერიოდით, დაახლოებით 2 საათი და 6-9 საათი, შესაბამისად. არც ლოზარტანი და არც მისი აქტიური მეტაბოლიტი არ გროვდება შრატში მნიშვნელოვანი რაოდენობით, როდესაც მიიღება 100 მგ დღეში ერთხელ.

ლოზარტანი და მისი მეტაბოლიტები გამოიყოფა შარდის და ნაღველის გზით. მამაკაცებში ¹⁴C-ით მონიშნული ლოზარტანის პერორალური მიღების შემდეგ, რადიოაქტივობის დაახლოებით 35% გამოიყოფა შარდში, ხოლო 58%-ფეკალურ მასაში.

ჰიდროქლოროთიაზიდი

ჰიდროქლოროთიაზიდი არ განიცდის მეტაბოლიზმს, თუმცა სწრაფად გამოიყოფა შარდის გზით. სულ მცირე 24 საათის განმავლობაში პლაზმის დონის გადამოწმების შედეგად გამოვლინდა, რომ პლაზმის ნახევარდაშლის პერიოდი შეადგენს დაახლოებით 5.6 და 14.8 საათს. პერორალურად მიღებული დოზის სულ მცირე 61% გამოიყოფა უცვლელი სახით 24 საათის განმავლობაში.

სპეციალური ჯგუფის მოსახლეობა

ლოზარტანი/ჰიდროქლოროთიაზიდი

ლოზარტანის და მისი აქტიური მეტაბოლიტის კონცენტრაცია პლაზმაში და ჰიდროქლოროთიაზიდის შეწოვა ხანდაზმულ და ახალგაზრდა ჰიპერტონიის მქონე პაციენტებში მნიშვნელოვნად არ განსხვავდება.

ლოზარტანი

პერორალური მიღების შემდეგ, მსუბუქი და ზომიერი ღვიძლის ალკოჰოლური ციროზის მქონე პაციენტებში, ლოზარტანის და მისი აქტიური მეტაბოლიტის პლაზმური კონცენტრაცია იყო, შესაბამისად, 5-ჯერ და დაახლოებით 1.7-ჯერ მეტი ვიდრე ახალგაზრდა მამრობითი სქესის წარმომადგენლებს.

ფარმაკოკინეტიკურმა კვლევებმა აჩვენა, რომ ლოზარტანის AUC იაპონელ და არა-იაპონელ ჯანმრთელ მამრობითი სქესის წარმომადგენლებში არ განსხვავდება. თუმცა, კარბოქსილის მჟავის მეტაბოლიტის AUC (E-3174), როგორც ჩანს, განსხვავდება ორ ჯგუფს შორის, იაპონელ სუბიექტებზე დაახლოებით 1,5-ჯერ უფრო დიდი გავლენა აქვთ ვიდრე არა-იაპონლებზე. ამ შედეგების კლინიკური მნიშვნელობა ცნობილი არ არის.

არც ლოზარტანის და არც მისი აქტიური მეტაბოლიტის გამოდევნა არ არის შესაძლებელი ჰემოდიალიზის საშუალებით.

5.3 უსაფრთხოების პრეკლინიკური მონაცემები

წინასწარი კლინიკური კვლევებით, მათ შორის ზოგადი ფარმაკოლოგიური, გენოტოქსიკურობის და კარცენოგენული პოტენციალის კვლევებით, ადამიანისთვის განსაკუთრებული საშიშროება არ არის გამოვლენილი. ლოზარტანი/ჰიდროქლოროთიაზიდის კომბინაციის ტოქსიკური პოტენციალი შეფასდა ქრონიკული ტოქსიკურობის კვლევაში ექვს თვემდე ასაკში ვირთხებსა და ძაღლებში, პერორალურად მიღების შემდეგ. ამ კვლევებში გამოვლენილი ცვლილებები კომბინირებული კვლევებით, ძირითადად, ლოზარტანული კომპონენტის მიერ იქნა წარმოქმნილი. ლოზარტანი/ჰიდროქლოროთიაზიდის კომბინირებულმა მიღებამ გამოიწვია სისხლის წითელი უჯრედების პარამეტრების დაქვეითება (ერითროციტები, ჰემოგლობნი, ჰემატოკრიტი), შარდოვანას მომატება - N შრატში, გულის წონის შემცირება (ჰისტოლოგიური კორელაციის გარეშე) და გასტროინტესტინალური ტრაქტის მხრივ ცვლილებები (ლორწოვანი გარსის დაზიანება, წყლულები, ეროზია, სისხლდენა).

ლოზარტანი/ჰიდროქლოროთიაზიდის კომბინაციით ნამკურნალევ ვირთხებსა ან კურდღლებში ტერატოგენურობის გამოვლინება არ არსებობს. ვირთხებში ნაყოფის ტოქსიკურობა, რომელიც დასტურდება ნეკნების ზომის უმნიშვნელო მატებით F₁ თაობაში, გამოვლინდა, როდესაც ქალები მკურნალობდნენ ორსულობის დაწყებამდე და ორსულობის დროს. როგორც ლოზარტანთან ერთად ჩატარებულ კვლევებში შეინიშნება, ნაყოფის და ახალშობილთა გვერდითი ეფექტები, თირკმელების ტოქსიკურობისა და ნაყოფის სიკვდილის ჩათვლით გამოვლინდა, როდესაც ორსული ვირთხები მკურნალობდნენ ლოზარტანი / ჰიდროქლოროთიაზიდის კომბინაციით გვიან გესტაციისა და / ან ლაქტაციის პერიოდში.

6. ფარმაცევტული მონაცემები

6.1 დამხმარე ნივთიერებების ჩამონათვალ ი

ლაქტოზას მონოჰიდრატი

მიკროკრისტალური ცელულოზა

პრეჟელატინირებული სახამებელი

მაგნიუმის სტეარატი [მცენარეული]

ჰიპრომელოზა

ჰიდროქსიპროპილ ცელულოზა

ტიტანის დიოქსიდი

6.2 შეუთავსებლობები

არ არის ცნობილი

6.3 შენახვის ვადა

3 წელი

6.4 შენახვის სპეციალური ზომები

ინახება 25 °C -ზე დაბალ ტემპერატურაზე

6.5 შეფუთვის აღწერა და შემადგენლობა

Al/Al ბლისტერი.

შეფუთვის ზომა: 28 აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტები

6.6 რეალიზაციის სპეციალური მოთხოვნები

სპეციალური მოთხოვნები არ არსებობს

7 . მარკეტინგული აუტორიზაციის მფლობელი

დენკ ფარმა გმბჰ & კო. კგ

პრინცრეგენტენშტრასე. 79

81675 მიუნხენი

გერმანია

8. მარკეტინგული აუტორიზაციის ნომერი გერმანიაში

72742.00.00

9. გერმანიაში პირველი აუტორიზაციის თარიღი

28.06.2010

10. ტექსტის მიმოხილვის თარიღი

05/2020

11. მიწოდების ზოგადი კლასიფიკაცია

ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი II, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით