ფლოსტერონი 5მგ+2მგ/მლ1მლ #5ა

პრეპარატის სამედიცინო გამოყენების

ინსტრუქცია

ფლოსტერონი®

სავაჭრო (პატენტირებული) დასახელება:

ფლოსტერონი®

საერთაშორისო (არაპატენტირებული) დასახელება:

ბეტამეტაზონი

სამკურნალწამლო ფორმა:

საინექციო სუსპენზია

შემადგენლობა

1 ამპულა – 1 მლ საინექციო სუსპენზია შეიცავს:

აქტიური ნივთიერება:

ბეტამეტაზონი:

– 6,43 მგ ბეტამეტაზონის დიპროპიონატის სახით, რაც შეესაბამება 5 მგ ბეტამეტაზონს

– 2,63 მგ ბეტამეტაზონის ნატრიუმის ფოსფატის სახით, რაც შეესაბამება 2 მგ ბეტამეტაზონს.

დამხმარე ნივთიერებები: დინატრიუმის ფოსფატის დიჰიდრატი, ნატრიუმის ქლორიდი, დინატრიუმის ედეტატი, პოლისორბატი 80, ბენზილის სპირტი, მეთილპარაჰიდროქსიბენზოატი, პროპილპარაჰიდროქსიბენზოატი, ნატრიუმის კროსკარმელოზა, მაკროგოლი (პოლიეთილენგლიკოლი), კონცენტრირებული ქლორწყალბადმჟავა, საინექციო წყალი.

აღწერა

თეთრი ფერის სუსპენზია ხილული მექანიკური მინარევების გარეშე.

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი:

გლუკოკორტიკოსტეროიდი.

ათქ კოდი: H02AB01.

ფარმაკოლოგიური თვისებები

ფარმაკოდინამიკა. ბეტამეტაზონი – სინთეზური გლუკოკორტიკოსტეროიდი (გკს), აფერხებს ლიმფოციტებიდან და მაკროფაგებიდან ინტერლეიკინ-1-ის, ინტერლეიკინ-2-ის, გამა-ინტერფერონის გამოთავისუფლებას. ახდენს ანთების საწინააღმდეგო, ალერგიის საწინააღმდეგო, მადესენსიბილიზირებელ, შოკის საწინააღმდეგო, ანტიტოქსიკურ და იმუნოდეპრესიულ მოქმედებას. თრგუნავს ადრენოკორტიკოტროპული ჰორმონის (აკტჰ) და ბეტა-ლიპოტროპინის გამოთავისუფლებას ჰიპოფიზის მიერ, მაგრამ არ ამცირებს მოცირკულირე ბეტა-ენდორფინის დონეს. თრგუნავს თირეოტროპული ჰორმონისა (თტჰ) და ფოლიკულმასტიმულირებელი ჰორმონის (ფმჰ) სეკრეციას.

ზრდის ცენტრალური ნერვული სისტემის (ცნს) აგზნებადობას, ამცირებს ლიმფოციტებისა და ეოზინოფილების რაოდენობას. ზრდის ერითროციტების რაოდენობას (ერითროპოეტინების გამომუშავების გაძლიერების ხარჯზე).

ურთიერთქმედებს სპეციფიკურ ციტოპლაზმურ რეცეპტორებთან და წარმოქმნის კომპლექსს, რომელიც აღწევს უჯრედის ბირთვში, და ასტიმულირებს მატრიცული რიბონუკლეინის მჟავას (რნმ) სინთეზს; ეს უკანასკნელი აინდუცირებს ცილების წარმოქმნას, მათ შორის ლიპოკორტინის, რომლებიც განაპირობებენ უჯრედოვან ეფექტებს. აინჰიბირებს ლიპოკორტინი ფოსფოლიპაზა A2-ს, თრგუნავს არაქიდონის მჟავას გამოთავისუფლებას და თრგუნავს ენდოზეჟანგების, პროსტაგლანდინის (Pg), ლეიკოტრიენების სინთეზს, რომლებიც ხელს უწყობენ ანთების, ალერგიის და სხვ. პროცესებს.

ცილების ცვლა: ამცირებს ცილების რაოდენობას პლაზმაში (გლობულინების ხარჯზე) ალბუმინ/გლობულინის კოეფიციენტის მომატებით, ზრდის ალბუმინების სინთეზს ღვიძლსა და თირკმელებში; აძლიერებს ცილების კატაბოლიზმს კუნთოვან ქსოვილში.

ლიპიდური ცვლა: ზრდის უმაღლესი ცხიმოვანი მჟავებისა და თირეოტროპული ჰორმონის (თჰ) სინთეზს, ახდენს ცხიმების გადანაწილებას (ცხიმების დაგროვება უპირატესად მხარის სარტყელის, სახის, მუცლის არეში), იწვევს ჰიპერქოლესტერინემიის განვითარებას.

ნახშირწყლების ცვლა: ზრდის ნახშირწყლების შეწოვას კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან (კნტ); ზრდის გლუკოზო-6-ფოსფატაზას აქტივობას, რაც იწვევს ღვიძლიდან სისხლში გლუკოზას მოწოდების მატებას; ზრდის ფოსფოენოლპირუვატკარბოქსილაზას აქტივობას და ამინოტრანსფერაზების სინთეზს, რომლებიც იწვევენ გლუკონეოგენეზის აქტივაციას.

წყალ-ელექტროლიტური ცვლა:აკავებს Na+-ს და წყალს ორგანიზმში, ასტიმულირებს K+-ის გამოყოფას (მინერალოკორტიკოსტეროიდული აქტივობა), ამცირებს Ca2+-ის შეწოვას კნტ- დან, იწვევს Ca2+-ის “გამორეცხვას” ძვლებიდან, ზრდის თირკმელებით Ca2+-ის გამოყოფას.

ანთების საწინააღმდეგო ეფექტი დაკავშირებულია ეოზინოფილების მიერ ანთების მედიატორების გამოთავისუფლების დათრგუნვასთან; ლიპოკორტინის წარმოქმნის ინდუცირებასთან და პოხიერი უჯრედების რაოდენობის შემცირებასთან, რომლებიც გამოიმუშავებენ ჰიალურონის მჟავას; კაპილარების გამტარობის შემცირებასთან; უჯრედული მემბრანებისა და ორგანელების მემბრანების (განსაკუთრებით ლიზოსომალური) სტაბილიზაციასთან.

ალერგიის საწინააღმდეგო ეფექტი ვითარდება ალერგიის მედიატორების სინთეზისა და სეკრეციის დათრგუნვის, სენსიბილიზირებული პოხიერი უჯრედებიდან და ბაზოფილებიდან ჰისტამინისა და სხვა ბიოლოგიურად აქტიური ნივთიერებების, T- და B- ლიმფოციტების, პოხიერი უჯრედების გამოთავისუფლების შეფერხების, ალერგიის მედიატორებისადმი ეფექტორული უჯრედების მგრძნობელობის დაქვეითების, ანტისხეულების წარმოქმნის დათრგუნვისა და ორგანიზმის იმუნური პასუხის შეცვლის შედეგად.

ფილტვების ქრონიკული ობსტრუქციული დაავადების (ფქოდ) დროს, მოქმედება ძირითადად ეფუძნება ანთებითი პროცესების შეფერხებას, ლორწოვანი გარსის შეშუპების განვითარების დათრგუნვას ან პრევენციას, ბრონქების ეპითელიუმის ქველორწოვანი შრის ეოზინოფილური ინფილტრაციის შეფერხებას, მოცირკულირე იმუნური კომპლექსების დაგროვებას ბრონქების ლორწოვან გარსში, ასევე ლორწოვანი გარსის ეროზირებისა და დესკვამაციის შეფერხებას.

ზრდის წვრილი და საშუალო კალიბრის ბრონქების ბეტა-ადრენორეცეპტორების მგრძნობელობას ენდოგენური კატექოლამინებისა და ეგზოგენური სიმპათომიმეტიკების მიმართ, ამცირებს ლორწოს სიბლანტეს მისი წარმოქმნის დათრგუნვის ან შემცირების ხარჯზე.

შოკის საწინააღმდეგო და ანტიტოქსიკური მოქმედება დაკავშირებულია არტერიული წნევის (აწ) მომატებასთან (მოცირკულირე კატექოლამინების კონცენტრაციის მომატებისა და მათ მიმართ ადრენორეცეპტორების მგრძნობელობის აღდგენის, ასევე ვაზოკონსტრიქციის ხარჯზე), სისხლძარღვების კედლების შეღწევადობის შემცირებასთან, მემბრანოპროტექტორულ თვისებებთან, ღვიძლის ფერმენტებისა აქტივაციასთან, რომლებიც მონაწილეობენ ენდო- და ქსენობიოტიკების მეტაბოლიზმში.

იმუნოდეპრესიულ ეფექტი განპირობებულია ლიმფოციტებიდან და მაკროფაგებიდან ციტოკინების (ინტერლეიკინ 1-ის, ინტერლეიკინ 2-ის, გამა ინტერფერონის) გამოთავისუფლების შეფერხებით.

თრგუნავს ადრენოკორტიკოტროპული ჰორმონის (აკტჰ) სინთეზსა და სეკრეციას და მეორადად – ენდოგენური გკს-ის სინთეზს. აფერხებს შემაერთებელქსოვილურ რეაქციებს ანთებითი პროცესის მიმდინარეობისას და ამცირებს ნაწიბურის წარმომქმნელი ქსოვილის აღმოცენების შესაძლებლობას.

ბეტამეტაზონის ნატრიუმის ფოსფატი არის იოლად ხსნადი ნაერთი, რომელიც კარგად შეიწოვება პარენტერალური შეყვანის შემდეგ ქსოვილებში და უზრუნველყოფს სწრაფ ეფექტს.

ბეტამეტაზონის დიპროპიონატს გააჩნია უფრო ნელი აბსორბციის უნარი. ამ მარილების კომბინირებით შესაძლებელია სამკურნალო საშუალების (სს) შექმნა, როგორც ხანმოკლე (მაგრამ სწრაფი), ისე ხანგრძლივი მოქმედებით. მიღების მეთოდიდან გამომდინარე (ინტრავენურად (ი/ვ), ინსტრამუსკულარულად (ი/მ), ინტრაარტიკულურად, პერიარტიკულურად, ინტრადერმალურად (ი/დ)) მიიღწევა საერთო ან ადგილობრივი ეფექტი.

ფარმაკოკინეტიკა.

სახსარშიდა შეყვანის შემდეგ მაქსიმალური კონცენტრაცია პლაზმაში (C_max) მიიღწევა 30 წუთის შემდეგ. პლაზმაში უკავშირდება ცილებს. ადვილად გადის ჰისტოჰემატურ ბარიერებს, მათ შორის პლაცენტარულს. მეტაბოლიზდება ღვიძლში უპირატესად არააქტიური მეტაბოლიტების წარმოქმნით. გამოიყოფა თირკმელებით, მცირე რაოდენობა – ნაღველით, ნაწილობრივ – დედის რძესთან ერთად.

გამოყენების ჩვენებები

ადგილობრივი მკურნალობა:

– სახსარშიდა და პერიარტიკულური შეყვანა ანთებითი რევმატული დაავადებების დროს (რევმატოიდული ართრიტი, სერონეგატიური სპონდილოართრიტები, ართრიტები შემაერთებელი ქსოვილების სისტემური დაავადებებისას), პოსტტრავმული ართრიტის დროს, ფსორიაზული ართრიტის დროს სახსრების მრავლობითი დაზიანებებით და ტენდოსინოვიტით, კრისტალური ართრიტების დროს;

– სახსარშიდა შეყვანა დეგენერაციული რევმატული დაავადებების დროს, განსაკუთრებით სინოვიიტის არსებობისას (არ გამოიყენება მენჯ-ბარძაყის სახსრის ართროზის დროს);

– სახსარშორისი ქსოვილების ანთებითი დაზიანებები (ბურსიტი, ტენდინიტი, ტენდოსინოვიიტი, ეპიკონდილიტი, პლანტარული ფასციიტები);

– შეყვანა დაზიანების კერაში კანის დაავადებების სამკურნალოდ იშვიათ შემთხვევებში (თუ არ არის რეაქცია ადგილობრივი თერაპიის სხვა საშუალებებზე): მასკლეროზირებელი ფოლიკულიტი, კელოიდები, რგოლისებური გრანულომა, კანის სარკოიდოზი, დიაბეტური ლიპოდისტროფია (ლიპონეკროზი), ფსორიაზი, კეროვანი ალოპეცია, წითელი ბრტყელი ლიქენი, ნეიროდერმიტი, მონეტისებური ეგზემა, დისკოიდური წითელი მგლურა;

სისტემური მკურნალობა:

ფლოსტერონის სისტემური ეფექტი გამოიყენება ზოგიერთი გამოხატული ალერგიული დაავადების დროს: ალერგიული რინიტი, ასთმური სტატუსი, კვინკეს შეშუპება, ალერგიული რეაქციები სამკურნალო საშუალებებზე და შრატებზე, მწერების ნაკბენები.

უკუჩვენებები

• · ჰიპერმგრძნობელობა ბეტამეტაზონის ან პრეპარატის ნებისმიერი სხვა ინგრედიენტის მიმართ.
• · კუჭის ან თორმეტგოჯა ნაწლავის პეპტიური წყლული,
• · ოსტეოპოროზი;
• · მძიმე მიოპათია (მიასთენა გრავისის გამოკლებით)
• · ტუბერკულოზი;
• · ლიმფადენიტი, რომელიც განვითარდა ტუბერკულოზის საწინააღმდეგო აცრის (ბცჟ) შემდეგ;
• · ცოტა ხნის წინ წარმოქმნილი ნაწლავური ანასტომოზი, დივერტიკულიტი;
• · გლაუკომა;
• · შაქრიანი დიაბეტი;
• · თრომბოფლებიტი;
• · მწვავე ვირუსული, ბაქტერიული, სოკოვანი სისტემური ინფექციები (იმ შემთხვევებში, როდესაც არ ტარდება შესაბამისი თერაპია);
• · ინფექციები შეყვანის ადგილზე;
• · იცენკო-კუშინგის სინდრომი;
• · მდგომარეობები ქირურგიული ოპერაციებისა და მძიმე ტრავმების შემდეგ;
• · ძუძუთი კვების პერიოდი;
• · ფლოსტერონი შეიცავს ბენზილის სპირტს, ამიტომ პრეპარატი უკუნაჩვენებია ახალშობილებსა და 3 წლამდე ასაკის ბავშვებში;
• · ინფექციური (სეპტიკური) ანთებითი პროცესი სახსარში და პერიარტიკულარული ინფექციები (მათ შორის ანამნეზში);
• · ანთების ნიშნების არარსებობა სახსარში (ე.წ. “მშრალი” სახსარი, მაგალითად, ოსტეოართროზის დროს სინოვიიტის გარეშე);
• · ადრე გაკეთებული ართროპლასტიკა;
• · ტრანსარტიკულური ძვლის მოტეხილობა;
• · გამოხატული ძვლოვანი დესტრუქცია და სახსრის დეფორმაცია (სახრებსშორისი ნაპრალის მკვეთრი შევიწროვება, ანკილოზი);
• · სახსრის არასტაბილურობა, როგორც ართრიტის შედეგი;
• · შეყვანა აქილევსის მყესის არეში;
• · ძვლების ეპიფიზების მაფორმირებელი სახსრების ასეპტიკური ნეკროზი;
• · პათოლოგიური სისხლდენა (ენდოგენური ან ანტიკოაგულანტების გამოყენებით გამოწვეული).

იდიოპათიური თრომბოციტოპენიური პურპურის მქონე პაციენტებისათვის კუნთშიდა შეყვანა უკუნაჩვენებია.

ბეტამეტაზონის დანიშვნა არ შეიძლება პაციენტებისათვის ვაქცინაციამდე რვა კვირით ადრე და ვაქცინაციის შემდეგ ორი კვირის განმავლობაში.

სიფრთხილით: თირკმელების ქრონიკული უკმარისობა, ღვიძლის ციროზი ან ქრონიკული ჰეპატიტი, ჰიპოთირეოზი, ჰიპერთირეოზი, ეზოფაგიტი, გასტრიტი, არასპეციფიკური წყლულოვანი კოლიტი, ფსიქოზი ან ფსიქონევროზი, იმუნოდეფიციტური მდგომარეობები (მათ შორის შიდსი ან აივ-ინფიცირება), გულ-სისხლძარღვთა სისტემის დაავადებები, მათ შორის არტერიული ჰიპერტენზია, გულის უკმარისობა, ცოტა ხნის წინ გადატანილი მიოკარდიუმის ინფარქტი, თრომბოემბოლია, პაციენტები, რომლებსაც გადატანილი არა აქვთ ჩუტყვავილა, ჰიპერლიპიდემია, ნეფროუროლითიაზი, ჰიპოალბუმინემია და მდგომარეობები, რომლებიც ქმნიან მიდრეკილებას მისი განვითარების მიმართ (ნეფროზული სინდრომი), მიასთენია, ეპილეფსია, გაცხიმოვანება (III-IV ხარისხის), პოლიომიელიტი (ბულბარული ენცეფალიტის ფორმის გარდა), ბრონქული ასთმა ან ალერგია ანამნეზში, ბავშვთა და ხანდაზმულთა ასაკი, ორსულობა.

ორსულობა და ლაქტაციის პერიოდი

გამოიყენება მხოლოდ მაშინ, როდესაც მისიმირების პოტენციური სარგებელი დედისათვის აღემატება ნაყოფისათვის თერაპიის პოტენციურ რისკს. ორსულობის დროს ჩვეულებრივ რეკომენდებულია გლუკოკორტიკოსტეროიდების უმცირესი დოზების გამოყენება, რომლებიც უზრუნველყოფენ ამა თუ იმ დაავადების კონტროლს. ბავშვებს, რომლებიც გაჩნდნენ იმ დედებისაგან, რომლებიც ორსულობის პერიოდში იღებდნენ გლუკოკორტიკოსტეროიდებს, უნდა ჩაუტარდეთ საგულდაგულო გამოკვლევები თირკმელზედა ჯირკვლის უკმარისობის შესაძლო ნიშნების გამოსავლენად.

გლუკოკორტიკოსტეროიდები გადიან პლაცენტის ბარიერში და შეუძლიათ მიაღწიონ მაღალ კონცენტრაციებს ნაყოფის ორგანიზმში.

კვლევებმა აჩვენა ნეონატალური ჰიპოგლიკემიის რისკის მატება გვიანი ნაადრევი მშობიარობის რისკის მქონე ქალებში დექსამეტაზონის მოკლე კურსის ანტენატალური შეყვანის შემდეგ.

გლუკოკორტიკოსტეროიდები მცირე რაოდენობით აღწევენ დედის რძეში. ამიტომ, გლუკოკორტიკოსტეროიდული პრეპარატებით თერაპიის პერიოდში ძუძუთი კვება რეკომენდებული არ არის.

გამოყენების წესი და დოზები

შეყვანის წესი – პარენტერალური (სახსარშიდა, სახსრის ირგვლივ, კანშიდა შეყვანა, შეყვანა დაზიანებულ ქსოვილების არეში და, გამონაკლის სიტუაციებში ინტრამუსკულური შეყვანა).

მოზრდილებსა და ბავშვებისათვის დოზა განისაზღვრება ინდივიდუალურად სახსრის ზომის, დაავადების სიმძიმისა და ხასიათის და ავადმყოფის რეაქციის მიხედვით.

სახსარშიდა და სახსრის ირგვლივ შეყვანა:

– ძალიან მსხვილი სახსრები (მენჯ-ბარძაყის) – 1-2 მლ;

– მსხვილი სახსრები (მუხლის, მხრის, კოჭ-წვივის) – 1 მლ;

– საშუალო ზომის სახსრები (იდაყვის, მაჯის) – 0.5-1 მლ;

– წვრილი სახსრები (მკერდ-ლავიწის, მაჯა-ფალანგის, ფალანგშორისი) – 0.25-0.5მლ.

მწვავე პოდაგრული ართრიტის დროს გამოიყენება 0.5-დან 1 მლ-მდე.

ინექციები მსხვილ სახსრებში – ერთ სახსარში არაუმეტეს 3-4-ჯერ წელიწადში.

შეყვანა დაზიანების კერაში (კანშიდა, მაგრამ არა კანქვეშ!):

ერთჯერადი დოზა არ უნდა აღემატებოდეს 0.2 მლ/სმ²-ს, ხოლო ყველა დაზიანებულ უბანში შესაყვანი საერთო ყოველკვირეული დოზა არ უნდა აღემატებოდეს 1 მლ-ს/კვირაში

ადგილობრივი ინფილტრაცია:

– ბურსიტი – 0.25 - 1 მლ (მწვავე სტადიაში 2 მლ-მდე),

– ტენდოსინოვიიტი, ტენდინიტი – 0.5 მლ,

– ფიბროზიტი – 0.5-1 მლ.

პრეპარატის შეყვანა მეორდება ყოველ ყოველ 1-2 კვირაში.

აუცილებლობის შემთხვევაში შეიძლება პრეპარატი იქნას შერეული ერთ შპრიცში ადგილობრივ ანესთეტიკთან.

სისტემური შეყვანა გამოხატული ალერგიული დაავადებების დროს

შეიძლება მხოლოდ ერთჯერადი დოზის - 1-დან 2 მლ-მდე გამოყენება (კუნთში, მაგრამ არა ვენაში!).

პრეპარატი შეიყვანება ღრმად კუნთში, დუნდულის არეში.

3-დან 5 წლამდე ასაკის ბავშვებში საწყისი დოზა არის 2 მგ, რაც შეესაბამება პრეპარატის 0.3 მლ-ს, 6-12 წლისთვის – 4 მგ, რაც შეესაბამება პრეპარატის 0.5-0.6 მლ-ს.

გვერდითი ეფექტები

გვერდითი ეფექტების განვითარების სიხშირე და გამოხატულება დამოკიდებულია გამოყენების ხანგრძლივობაზე, გამოყენებული დოზის სიდიდესა და დანიშვნის ცირკადული რითმის დაცვის შესაძლებლობაზე.

დარღვევები სისხლისა და ლიმფური სისტემის მხრივ: ლეიკოციტოზი, ეოზინოფილია.

დარღვევები ნერვული სისტემის მხრივ: თავის ტკივილი, კეთილთვისებიანი ქალასშიდა ჰიპერტენზია (pseudotumor cerebri), კრუნჩხვები, თავბრუსხვევა, დაბუჟება.

დარღვევები მხედველობის ორგანოს მხრივ: დიპლოპია (რომელიც დაკავშირებულია კეთილთვისებიან ქალასშიდა ჰიპერტენზიასთან), კატარაქტა, გლაუკომა, ეკზოფტალმი, თვალისშიდა წნევის მომატება, ბუნდოვანი მხედველობა ( იხ. აგრეთვე განყოფილება 4.4.), მიდრეკილება თვალის მეორადი ბაქტერიული, სოკოვანი ან ვირესული ინფექციბის განვითარებისადმი, კერატოდერმიის ტროფიკული ცვლილებები, ეკზოფტალმი.

დარღვევები კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ: კუჭის წყლული (ასევე სისხლდენა კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან), ტკივილი მუცელში, სლოკინი, მუცლის შებერილობა, წყლულოვანი ეზოფაგიტი, შეუძლოდ ყოფნა რწევის დროს, გულისრევა, პანკრეატიტი, აპეტიტის მომატება ან დაქვეითება, ღვიძლის ტრანსამინაზების დონისა და ტუტე ფოსფატაზას აქტივობის მატება.

დარღვევები კანისა და კანქვეშა ქსოვილების მხრივ: აკნეს მაგავსი გამონაყარი, კანის ატროფია, გირსუტიზმი, ჭრილობების ცუდად შეხორცება, სტრიები, პეტექიები, ეკქიმოზები, სახის ერითემა, ოფლის გაძლიერებული გამოყოფა, დათრგუნული რეაქცია კანისმიერ სინჯებზე, პურპურა, კანის ჰიპერ- ან ჰიპოპიგმენტაცია, სტეროიდული ფერისმჭამელები, ალერგიული დერმატიტი, ჭინჭრის ციება, ანგიონევროზული შეშუპება, კანისმიერი გამონაყარი, ქავილი.

დარღვევები გულ-სისხლძარღვთა სისტემის მხრივ: გულის შეგუბებული უკმარისობა, არითმია, ბრადიკარდია (გულის გაჩერებამდე). გულის უკმარისობის ინტენსიურობის მომატება ან განვითარევა (პაციენტებში, რომლებიც ექვემდებარებიან ამ მდგომარეობის განვითარების რისკს), ცვლილებები ეკგ-ზე, რომლებიც ტიპიურია მომატებული აქ-ს დროს. მიოკარდიუმის მწვავე ან ქვემწვავე ინფარქტის მქონე პაციენტებში-ნეკროზის კერის დისსემინაცია, ქსოვილის ნელი ტემპით შეხორცება, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს გულის კუნთის გასკდომა (პრეპარატის სისტემური გამოყენების შემთხვევაში), ჰიპერკოაგულაცია, ვენური თრომბოზი.

დარღვევები საყრდენ-მამოძრავებელი აპარატისა და შემაერთებელი ქსოვილის მხრივ: პროქსიმალური კუნთების სისუსტე, განსაკუთრებით ხელებში და ფეხებში, მყესების გაწყვეტა, ოსტეოპოროზი, ხერხემლისა და ბარძაყის ძვლის თავის მოტეხილობები, კორტიკოსტეროიდული მიოპატნია, კუნთოვანი მასის დაკარგვა, მიასთენია გრავისის სიმპტომების გამწვავება, ბარძაყის ან მხრის ძვლის თავის ასეპტიური ნეკროზი, გრძელი ძვლების პათოლოგიური მოტეხილობა, მიალგია ან კუნთოვანი სპაზმები, წელის ტკივლი.

დარღვევები თირკმელებისა და შარდგამომყოფი გზების მხრივ: ლეიკოციტურია.

ენდოკრინული დარღვევები: ნატრიუმისა და სითხის შეკავება, ჰიპოკალიმია, იცენკო-კუშინგის სინდრომი, ძრდის შეფერხება ბავშვებში, შაქრიანი დიაბეტი, თირკმელზედა ქერქის მეორადი უკმარისობა და ჰიპოფიზური უკმარისობა, განსაკუთრებით სტრესის დროს, მაგალითად, ტრავმის, ოპერაციული ჩარევისა ან ავადმყოფობის შეთხვევაში, ნახშირწყლების მიმართ ტოლერანტობის დაქვეითება, ლატენტური შაქრიანი დიაბეტის გამოვლინება, არსებული შაქრიანი დიაბეტის სიმპტომების გაუარესება, ინსულინისა და პერორალური დიაბეტის საწინააღმდეგო პრეპარატებისადმი გაზრდილი მოთხოვნა დიაბეტის მქონე პაციენტებში, ჰიპოკალციემია, ჰიპერნატრიემია.

ნივთიერებათა ცვლის დარღვევები და კვების დარღვევები : ორგანიზმიდან კალიუმის გამოყოფის ზრდა, ჰიპოკალიემიური ალკალოზი, ცილების კატაბოლიზმი (აზოტის უარყოფითი ბალანსი).

ინფექციები და ინვაზიები: ოროფარინგეალური კანდიდოზი, უჩვეულო ოპორტუნისტული ინფექციები, ინფეციების უფრო იოლად ამთვისებლობის ზრდა, ინფექციის სიმძიმის გაძლიერება კლინიკური სიმპტომებისა და ნიშნების დათრგუნვისას.

დარღვევები სისხლძარღვოვანი სისტემის მხრივ: ფლებოთრომბოზი, ჰიპერტენზია.

ზოგადი ხასიათის გართულებები და რეაქციები შეყვანის ადგილზე: ავასკულური ნეკროზი, სხეულის მასის ზრდა, ანაფილაქსიური და ანაფილაქტოიდური რეაქციები, ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციები (შოკის მსგავსი მდგომარეობები, არტერიული წნევის დაქვეეითება), დაღლილობა, ბრონქოსპაზმი (ბრონქული ასთმით დაავადებულებში მეტაბისულფიტების შემცველობის გამო), ტკივილი, წვის, ჩხვლეტის შეგრძნება შეყვანის ადგილას, კანისა და კანქვეშა ქსოვილის ატროფია შეყვანის ადგილის მიმდებარედ ან თვით ინექციის ადგილზე (განსაკუთრებით პრეპარატის დელტოიდურ კუნთში შეყვანის შემთხვევაში).

დარღვევები რეპროდუქციული სისტემისა და სარძევე ჯირკვლების მხრივ : მენსტრუალური ციკლის დარღვევა.

ფსიქიატრიული დარღვევები : დეპრესია, ჰიპომანია, პსიქოზი, ეიფორია, გუნებაგანწყობის უეცარი ცვლილებები, პიროვნების შეცვლა, უძილობა, დეზორიენტაცია, ჰალუცინაციები, პარანოია, მომატებული აღგზნებადობა ან დაძაბულობა.

სხვა გვერდითი ეფექტები : ლეიკოციტურია.

დამატებითი გვერდითი ეფექტები, რომლებიც დაკავშირებულია კორტიკოსტეროიდებით პარენტერალურ თერაპიასთან, მოიცავენ სიბრმავის იშვიათ შემთხვევებს, რომლებიც დაკავშირებულია პირისა ან თავის არეში კერასშიდა თერაპიასთან, ჰიპერპიგმენტაციას ან ჰიპოპიგმენტაციას, კანქვეშა ან კანისმიერ ქსოვილოვან ატროფიას, ასეპტიკურ აბსცესს, ინექციის შემდგომ გამწვავებას (სახსარშიდა შეყვანისშემდეგ), შარკოს ართროპათიას.

მძიმე გვერდითი ეფექტების წარმოქმნის შემთხვევაში პრეპარატით მკურნალობა უნდა ეწყდეს.

დოზის გადაჭარბება

სიმპტომები: გულისრევა, ღებინება, ძილის დარღვევა, ეიფორია, აღგზნება, დეპრესია. პრეპარატის მაღალი დოზებით ხანგრძლივი გამოყენებისას - ოსტეოპოროზი, ორგანიზმში სითხის შეკავება, არტერიული წნევის (აწ) მომატება, მიოპათია, იცენკო-კუშინგის სინდრომი, თირკმელზედა ჯირკვლის ქერქის ფუნქციის დათრგუნვა. დოზის გადაჭარბების ეფექტები შეიძლება შენარჩუნდეს რამდენიმე კვირა.

მკურნალობა: ასეთ შემთხვევებში აუცილებელია დოზის შემცირება პრეპარატის თანადათან შეწყვეტამდე და სიმპტომური მკურნალობის ჩატარება, სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი ფუნქციების შენარჩუნება, ელქტროლიტური ბალანსის კორექცია, ანტაციდები, ფენოთიაზინები, ლითიუმის პრეპარატები. იცენკო-კუშინგის სინდრომის შემთხვევაში - ამინოგლუტეტიმიდი. სპეციფიკური ანტიდოტი არ არსებობს. ჰემოდიალიზი არაეფექტურია.

ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან

კარბამაზეპინი, პრიმიდონი, ამინოგლუტეტიმიდი: ბეტამეზონის ეფექტურობა კლებულობს.

ანტიჰიპერტენზიული და ნატრიუმურეზული საშუალებები : კორტიკოსტეროიდები აქვეითებენ ანტიჰიპერტენზიული და ნატრიუმურეზული საშუალებების თერაპიულ ეფექტს.

ალბენდაზოლი : კორტიკოსტეროიდები აძლიერებენ ალბენდაზოლის აქტივობას.

ჰეპარინი : კორტიკოსტეროიდები აძლიერებენ ჰეპარინის აქტივობას.

საგულე გლიკოზიდები : კალიუმის უკმარისობა აძლიერებს გლიკოზიდების ეფექტს.

ბეტა-2 ადრენორეცეპტორების აგონისტები : კორტიკოსტეროიდების მაღალი დოზებისა და ბეტა-2 ადრენორეცეპტორების აგონისტების ერთდროული გამოყენება ზრდის ჰიპოკალიემიის რისკს.

სალურეტიკები, ამფოტერიცინ B : კალიუმის დამატებითი გამოყოფა.

დიაბეტის საწინააღმდეგო პერორალური პრეპარატები: სისხლი შაქრის დონის დაქვეითების ეფექტი მცირდება.

კუმარინის წარმოებულები : ანტიკოაგულანტური ეფექტი სუსტდება.

ბარბიტურატები, ჰიდრანტოინები, რიფამპიცინი, ეფედრინი : კორტიკოსტეროიდების ეფექტი მცირდება.

პერორალური კონტრაცეპტივები : პერორალური კონტრაცეპტივებთან ერთდროულმა მიღებამ შეიძლება გაახანგრძლივოს კორტიკოსტეროიდების ნახევარგამოყოფის პერიოდი, რაც ზრდის მათ ბიოლოგიურ ეფექტს და გვერდითი ეფექტების სიხშირეს.

სალიცილატები : ა) ცნობილია, რომ აცეტილსალიცილის მჟავა ვნებს კუჭს, ხოლო გლუკოკორტიკოიდებს შეუძლიათ გვერდითი ეფექტების შენიღბვა. ასეთი მოქმედების მექანიზმი უცნობია.

ბ) გლუკოკორტიკოიდები აჩქარებენ სალიცილატების თირკმლისმიერ კლირენსს, ამიტომ ძნელია შრატში სალიცილატების თერაპიული კონცენტრაციის მიღწევა. განსაკუთრებული სიფრთხილე უნდა იქნას დაცული ისეთი პაციენტების შემთხვევაში, რომლებსაც თანდათანობით უმცირებენ კორტიკისტეროიდების დოზას, ვინაიდან შეიძლება განვითარდეს სისხლის შრატში სალიცილატების კონცენტრაციის მატება და სალიცილატური ინტოქსიკაცია.

არსებობს კუჭ-ნაწლავური სისხლდენისა და წყლულების წარმოქმნის მომატებული რისკი (ა) და აცეტილსალიცილის მჟავას ეფექტურობის შემცირების რისკი (ბ).

არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატები (აასპ) : ბეტამეტაზონის ერთდროული გამოყენება არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატებთან (აასპ)ზრდის კუჭ-ნაწლავიდან სისხლდენების განვითარებისა და წყლულის წარმოქმნის რისკს.

ქლოროქინი, ჰიდროქლოროქინი, მეფლოქინი : მიოპათიისა და კარდიომიოპათიის რისკის ზრდა.

იზონიაზიდი : გლუკოკორტიკოსტეროიდები ზრდიან იზონიაზიდის კლირენსს და ამცირებენ მის კონცენტრაციას შრატში.

ზრდის ჰორმონები : ზრდის ჰორმონების ეფექტი შეიძლება დასუსტდეს ან აღიკვეთოს.

ბუპროპიონი : სისტემურ გლუკოკორტიკოიდებთან ერთდროულმა დანიშვნამ შეიძლება გაზარდოს გულყრის რისკი.

ანტიბიოტიკები : შემოსულია ცნობები, რომ მაკროლიდური ანტიბიოტიკები მნიშვნელოვნად ამცირებენ კორტიკოსტეროიდების კლირენსს.

ადგილობრივი ანესთეთიკები : ბეტამეტაზონის ადგილობრივი გამოყენებისას ყოველთვის უნდა იქნას შემოწმებული მისი თავსებადობა დამატებით (ადგილობრივ) ანესთეთიკთან.

რიტოდრინი : მშობიარობის დროს უკუნაჩვენებია რიტოდრინის კორტიკოსტეროიდებთან ერთდროული გამოყენება, ვინაიდან ამან შეიძლება გამოიწვიოს ფილტვების შეშუპება.

CYP3A-ს ინჰიბიტორები (კობიცისტატის შემცველი საშუალებების ჩათვლით) : მოსალოდნელია, რომ ერთდროული გამოყენება CYP3A-ს ინჰიბიტორებთან, კობიცისტატის შემცველი პრეპარატების ჩათვლით, გაზრდის სისტემური გვერდითი ეფექტების რისკს. მოცემულ კომბინაციებს უნდა ავარიდოთ თავი, თუ სარგებელი არ აღემატება კორტიკოსტეროიდების სისტემური გვერდითი ეფექტების მომატებულ რისკს, და ასეთ შემთხვევაში პაციენტებს ესაჭიროებათ თვალყურის დევნა სისტემური კორტიკოსტეროიდების გვერდითი ეფექტების საკითხთან დაკავშირებით.

ცოცხალი ბაქტერიული ან ვირუსული ვაქცინები : თუ გლუკოკორტიკოსტეროიდებით მკურნალობა ტარდება ცოცხალი ვაქცინით იმუნიზაციამდე რვა კვირის პერიოდში ან ასეთი იმუნიზაციის შემდეგ ორი კვირის მანძილზე, უნდა ველოდოთ იმუნიზაციური ეფექტის შემცირებას ან მის არარსებობას.

ინაქტივირებული და ტოქსოიდური ვაქცინები : შესაძლოა ვაქცინაციის შემდეგ არასაკმარისი დაცვა.

შესაძლოა არ მივიღოთ იმუნური პასუხი ინაქტივირებული ან მკვდარი ვაქცინით ვაქცინაციაზე ან ის იყოს შემცირებული სისტემური გლუკოკორტიკოსტეროიდული თერაპიის ფონზე.

გლუკოკორტიკოსტეროიდების სისტემურ გამოყენებას ფარმაკოლოგიურ დოზებში შეუძლია დათრგუნოს იმუნური პასუხი ორგანიზმის პათოგენებთან კონტაქტში შესვლისას.

ამან შეიძლება ხელი შეუშალოს საკმარისი რაოდენობის ანტისხეულების (იმუნოგლობულინების) წარმოქმნას. ძირითადად ამ გავლენას ექვემდებარება პირველადი იმუნური პასუხი, თუმცა მან შეიძლება მოახდინოს გავლენა მეორად იმუნურ პასუხზეც.

განსაკუთრებული მითითებები

ფლოსტერონის სუსპენზიის ვენაში შეყვანა არ შეიძლება!

ნებისმიერ შემთხვევაში საჭიროა რისკის/ თერაპიული სარგებელის თანაფარდობის შეფასება, ასევე ნებისმიერი ძირითადი დაავადების კონტროლი.

იშვიათად აღინიშნებოდა ანაფილაქტოიდური/ ანაფილაქსიური რეაქციები, რომლებსაც შესაძლოა გამოეწვიათ შოკი პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ პარენტერალური შეყვანის კორტიკოსტეროიდებით მკურნალობას. აუცილებელია შესაბამისი პრევენციული ზომების დაცვა პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ალერგიული რეაქციები კორტიკოსტეროიდებზე ანამნეზში.

პრეპარატის სახსარშიდა და პერიარტიკულური შეყვანა უნდა მოხდეს სპეციალურად მომზადებული სპეციალისტის მიერ.

პრეპარატის ადგილობრივი გამოყენებისას ყველა შემთხვევაში აუცილებელია მასთან ერთდროულად შესაყვან ადგილობრივ ანესთეტიკებთან მისი თავსებადობის შეფასება.

დასაშვებია მისი შერევა ადგილობრივი ანესთეტიკების ხსნარების თანაბარ მოცულობასთან (პროკაინის ჰიდროქლორიდის 1%-იანი ხსნარი ან ლიდოკაინის ჰიდროქლორიდის 1%-იანი ხსნარი) შპრიცში, მაგრამ არა ამპულაში.

არ შეიძლება მისი გამოყენება ახალშობილების ჰიალინურ-მემბრანული დაავადების მკურნალობისათვის, ინფიცირებულ ზონებში და ხერხემლის მალებს შორის სივრცეში შეყვანა.

გლუკოკორტიკოსტეროიდების ადგილობრივი (სახსარშიდა) შეყვანისას შეიძლება აღინიშნოს როგორც ადგილობრივი, ისე სისტემური ეფექტები.

სისტემური გლუკოკორტიკოსტეროიდული თერაპიის გვერდითი ეფექტები და უკუჩვენებები უნდა იქნას გათვალისწინებული ადგილობრივი გამოყენების დროსაც, განსაკუთრებით მაღალ დოზების, მრავალჯერადი გამოყენებისა და პრეპარატის დიდ სახსარში შეყვანის შემთხვევაში.

სახსარშიდა გამოყენება უკუნაჩვენებია სახსრის ირგვლივ კალციფიკაციისა და ნეიროგენული ართროპათიის (შარკოს სახსარი) დროს.

გლუკოკორტიკოიდებით თერპიის დაწყებამდე აუცილებელია გულდასმითი გამოკვლევის ჩატარება გამორიცხვის მიზეზით, უპირველეს ყოვლისა, კუჭისა და თორმეტგოჯა ნაწლავის წყლულისა. საჭმლის მომნელებელი ტრაქტის წყლულების პროფილაქტიკის მიზნით ინიშნება მჟავა-მაინჰიბირებელი პრეპარატები და გულდასმითი ზედამხედველობა პაციენტზე.

გლუკოკორტიკოიდებით ნებისმიერი ხანგრძლივი თერაპიის დროს საჭიროა სისხლში შაქრის დონისა და სისხლის შედედების რეგულარული კონტროლი, და ასევე საჭიროა ტარდებოდეს ზურგის რენტგენოლოგიური გამოკვლევები და ოფთალმოლოგიური გამოკვლევები.

ხანგრძლივი თერაპიის დროს, დავაადებასთან დაკავშირებული გამოკვლევების მიუხედავად, დოზისა და პაციენტის ინდივიდუალური საწყისი მდგომარეობიდან გამომდინარე, დროის შესაბამისი ინტერვალების დაცვით, უნდა ტარდებოდეს გვერდითი ეფექტების მონიტორინგის ღონისძიებები.

აუცილებელია ყოველ სახსარში სინოვიალური სითხის შესაბამისი გამოკვლევა რათა გამოირიცხოს სეპტკური პროცესი.

კორტიკოსტეროიდები არ უნდა იქნას შეყვანილი არასტაბილურ სახსრებში.

ძალიან დაზიანებულ სახსრებში გლუკოკორტიკოიდების ხანგრძლივმა და მრავალჯერადმა გამოყენებამ შესაძლოა გააუარესოს ცვლილებები, რომლებიც დაკავშირებულია სახსრის გაცვეთასთან. ძალზე მნიშვნელოვანია პაციენტის დაკვალიანება, რათა არ გადატვირთოს მდგომარეობის სიმპტომური გაუმჯობესების მქონე სახსრებიმანამ, სანამ იქ ჯერ კიდევ არის ანთებითი პროცესები.

არ შეიძლება პრეპარატის შეყვანა „არასტაბილურ“ სახსრებში, აქილევსის მყესის არეში ამ მყესის გაწყვეტის რისკის გამო.

ადგილობრივი ან სისტემური ინფექციების დროს (ბაქტერიულების, ვირუსულების, სოკოვანების) არ არის ნაჩვენები მონოთერაპია ფლოსტერონით, მაგრამ სიფრთხილის დაცვით შეიძლება ამ პრეპარატის გამოყენება ანტიბაქტერიულ თერაპიასთან ერთად.

გაძლიერებული ტკივილის შეგრძნება, რომელსაც თან ახლავს შეშუპება, სახსრის მოძრაობისუნარიანობის დაქვეითება, ტემპერატურის აწევა ან შეუძლოდ ყოფნა შეიძლება წარმოადგენდეს სეპტიკური ართრიტის ნიშნებს. ასეთი გართულების შემთხვევაში და სეფსისის დიაგნოზის დადასტურებისას აუცილებელია შესაბამისი ანტიბაქტერიული თერაპიის ჩატარება. ინტერკურენტული ინფექციების, სეპტიკური მდგომარეობების, ტუბერკულოზის დროს თერაპიისას - ერთდროულად ტარდება ანტიბიოტიკებით მკურნალობა.

გლუკოკორტიკოსტეროიდებით თერაპიის მანძილზე უკუნაჩვენებია ვაქცინაცია ცოცხალი ვირუსული ვაქცინებით. მოკლული ვირუსული ან ბაქტერიული ვაქცინებით იმუნიზაცია გლუკოკორტიკოსტეროიდების გამოყენების ფონზე არ უზრუნველყოფს ანტისხეულების რაოდენობის მოსალოდნელ ზრდას და არ იძლევა მოსალოდნელ დამცავ ეფექტს. ამიტომ მსგავსი პრეპარატები არ უნდა დაინიშნოს იმუნიზაციამდე 8 კვირით ადრე და 2 კვირის განმავლობაში მისი ჩატარების შემდეგ.

იმ პაციენტებში, რომლებსაც არა აქვთ გადატანილი ჩუტყვავილა და იღებენ გლუკოკორტიკოსტეროიდებს, იზრდება ჩუტყვავილით ან ჰერპესული ინფექციით დაავადების რისკი ინფიცირებულ პირებთან შემთხვევითი კონტაქტის დროს. ასეთ შემთხვევებში რეკომენდებულია პასიური იმუნიზაცია. ვინაიდან კორტიკოსტეროიდებმა შესაძლოა გავლენა მოახდინონ ახალშობოლებისა და ბავშვების განვითარებაზე და ასევე დათრგუნონ ენდოგენური კორტიკოსტეროიდების გამომუშავება, საჭიროა თვალი ყურადღებით ვადევნოთ ბავშვების ზრდისა და განვითარების მაჩვენებლებს კორტიკოსტეროიდების ხანგრძლივი გამოყენების შემთხვევაში.

აუცილებელია სიფრთხილე პაციენტებთან ოპერაციებისა და ძვლების მოტეხილობების შემდეგ, რადგან გლუკოკორტიკოსტეროიდებმა შეიძლება შეანელონ ჭრილობების და მოტეხილობების შეხორცება.

გლუკოკორტიკოსტეროიდების მოქმედება ძლიერდება ღვიძლის ციროზით ან ჰიპოთირეოზით დაავადებულებში.

განსაკუთრებულ სიფრთხილეს მოითხოვს მაღალი დოზების ხანგრძლივი გამოყენება; თავიდან რომ ავიცილოთ გლუკოკორტიკოიდების მოხსნის სინდრომი მკურნალობა არ უნდა შეწყდეს უცბად. დოზის შემცირება უნდა მოხდეს თანდათანობით.

თირკმელზედა ჯირკვლის ქერქის ფუნქციის დაღთრგუნვა შეიძლება არსებობდეს კიდევ რამოდენიმე წლის განმავლობაში კორტიკოსტეროიდების მოხსნის შემდეგ.

ფლოსტერონის გამოყენებისას არტერიული ჰიპერტენზიის, გულის უკმარისობის, შაქრიანი დიაბეტის , ეპილეფსიის, თრომბოემბოლიის, მიასთენიის, გლაუკომის, ჰიპოთირეოზისა და ღვიძლის მძიმე დაზიანების ფონზე მატულობს ჰიპოკალიემიის რისკი.

მკაცრი ჩვენებაა- შემდეგი ძირითადი დაავადებებისას: შაქრიანი დიაბეტი, ტუბერკულოზი, მწვავე და ქრონიკული ბაქტერიული და ამებური ინფექციები, არტერიული ჰიპერტენზია, თრომბოემბოლური პროცესები, გულისა და თირკმლის უკმარისობსა, მწვავე გლომორულონეფრიტი და ქრონიკული ნეფრიტი ბეტამეტაზონი გამოიყენება მხოლოდ შესაბამის თანმხლებ თერაპიასთან ერთობლივად.

თერაპია გლუკოკორტიკოიდებით უნდა ტარდებოდეს მხოლოდ პრევენციის მკაცრი ზომების დაცვით, თუ თანმხლები თერაპია, რომელიც აკონტროლებს ძირითად დაავადებას (დიაბეტისსაწინააღმდეგო საშუალებები, ტუბერკულოსტატური პრეპარატები, ანტიბიოტიკები, ანტიკოაგულანტები და ა.შ.) შესაძლებელია.

ზოგიერთ პაციენტთან კორტიკოსტეროიდებმა შეიძლება მოახდინონ გავლენა სპერმატოზოიდების მოძრაობისუნარიანობასა და რაოდენობაზე.

ფლოსტერონის გამოყენებამ შეიძლება შეცვალოს ჰიპერმგრძნობელობაზე ტესტების მაჩვენებლები.

მწვავე და ქვემწვავე ინფარქტის მქონე ავადმყოფებში შესაძლოა ნეკროზის კერის გავრცელება, ნაწიბუროვანი ქსოვილის ფორმირების შენელება და, ამის შედეგად-გულის კუნთის გაწყვეტა.

მეტებისულფიტებმა ბრონქული ასთმის მქონე ავადმყოფებში ან ანამნეზში ალერგიის არსებობისას შეიძლება გამოიწვიონ ალერგიული ტიპის რეაქციები, ანაფილაქსიისა და ბრონქოსპაზმის ჩათვლით.

მხედველობის დარღვევები

კორტიკოსტეროიდების სისტემური და ადგილობრივი გამოყენების დროს შეიძლება აღინიშნოს

მხედველობის დარღვევა. თუ პაციენმტმა შეგატყობინათ ისეთი სიმპტომების შესახებ, როგორიცაა სიმახვილის დაკარგვა ან მხედველობის სხვა დარღვევები, უნდა იქნას განხილული საკითხი ოფთალმოლოგის კონსულტაციასთან დაკავშირებით შესაძლო მიზეზების დასადგენად, რომლებიც შეიძლება მოიცავდეს კატარაქტას, გლაუკომას ან ისეთ იშვიათ დაავადებებს, როგორიცაა ცენტრალური სეროზული ქორიორეტინოპათია (ცსქ), რომლის შესახებაც მოწოდებული იყო ცნობები სისტემური და ადგილობრივი კორტიკოსტეროიდების გამოყენებასთან დაკავშირებით.

შემოვიდა შეტყობინება ფეოქრომოციტომის კრიზზე, რომელიც შესაძლოა იყოს ფატალური სისტემური კორტიკოსტეროიდების მიღების შემდეგ. პაციენტებს საეჭვო ან დადგგენილი ფეოქრომოციტომით კორტოკოსტეროიდები უნდა დაენიშნოს მხოლოდ რისკის/ სარგებელის თანაფარდობის შესაბამისი შეფასების შემდეგ.

0.6 მგ ბეტამეტაზონი ეკვივალენტურია 0.75 მგ დექსამეტაზონის, 4 მგ ტრიამცინოლონის, 4 მგ მეთილპრედნიზოლონისა და 20 მგ ჰიდროკორტიზონის (AMA-ს მონაცემებით, 1994).

გავლენა ავტომობილის და სხვა მექანიკური საშუალებების მართვის უნარზე:მკურნალობის პერიოდში აუცილებელია თავის შეკავება ავტომობილის ტარებისა და პოტენციურად საშიში საქმიანობის შესრულებისაგან, რომლებიც მოითხოვენ ყურადღების მომატებულ კონცენტრაციასა და ფსიქომოტორული რეაქციების სისწრაფეს.

გამოშვების ფორმა

საინექციო სუსპენზია, 7 მგ/მლ.

1 მლ გამჭვირვალე შუშის ამპულაში (ISO 9187-2-OPC-B-1-cl) ფერადი წერტილით ამპულის გადატეხვის ადგილზე. 5 ამპულა მოთავსებულია კონტურულ უჯრედოვან შეფუთვაში, რომელიც გამოყენების ინსტრუქციასთან ერთად მოთავსებულია მუყაოს კოლოფში.

შენახვის პირობები

ინახება სინათლისაგან დაცულ ადგილას, არაუმეტეს 25 ⁰C ტემპერატურაზე.

შეინახეთ ბავშვებისათვის მიუწვდომელ ადგილზე.

ვარგისობის ვადა

3 წელი.

არ გამოიყენოთ პრეპარატი ვარგისობის ვადის გასვლის შემდეგ.

აფთიაქიდან გაცემის პირობები

ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი II, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით

მწარმოებელი:

კრკა, დ.დ., ნოვო მესტო, შმარიეშკა ცესტა 6, 8501 ნოვო მესტო, სლოვენია