კოლოზარ-დენკი 50მგ/12.5მგ#28ტ

პროდუქტის მახასიათებლების ჩამონათვალი

1. 1.      სამკურნალო საშუალების დასახელება

კოლოსარ-დენკ 50/12.5

1. 2.      ხარისხობრივი და რაოდენობრივი შემადგენლობა

აქტიური ნივთიერებები: ლოსარტანი და ჰიდროქლოროთიაზიდი

თითოეული აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტი შეიცავს 50 მგ ლოსარტანის კალიუმს, რაც ექვივალენტურია 45,76 მგ ლოსარტანის და 12.5 მგ ჰიდროქლოროთიაზიდს  (HCT).

ცნობილი ეფექტის მქონე დამხმარე ნივთიერებები: თითოეული აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტი შეიცავს 25 მგ ლაქტოზას მონოჰიდრატს.

დამხმარე ნივთიერებების სრული ჩამონათვალი, იხილეთ პუნქტში 6.1

1. 3.      ფარმაცევტული პროდუქტის ფორმა

აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტი.

ყვითელი ფერის, მრგვალი ფორმის, ორმხრივად ამოზნექილი, აპკიანი-გარსით დაფარული ტაბლეტი, ერთ მხარეს პრინტით „CoLos”.

 

1. 4.      კლინიკური მახასიათებლები

4.1  თერაპიული ჩვენებები

კოლოსარ-დენკ 50/12.5  გამოიყენება ესენციური ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტების სამკურნალოდ, როცა არტერიული წნევის გაკონტროლება ვერ ხდება სათანადოდ, მხოლოდ ლოსარტანით ან ჰიდროქლოროთიაზიდით.

 

4.2  ფოზოლოგია და გამოყენების მეთოდი

ფოზოლოგია

ჰიპერტენზია

ლოსარტან/HCT არ გამოიყენება მკურნალობის საწყის პერიოდში, გამოიყენება ისეთი პაციენტის სამკურნალოდ, რომელთა არტერიული წნევაც სათანადოდ ვერ კონტროლდება მხოლოდ ლოსარტანის კალიუმით ან ჰიდროქლოროთიაზიდით.

 

რეკომენდებულია ცალკეული კომპონენტების (ლოსარტანი და ჰიდროქლოროთიაზიდი) დოზის ტიტრაცია.

 

კლინიკურად შესაძლებელია, მონოთერაპიიდან პირდაპირ ფიქსირებულ კომბინაციაზე გადასვლა, იმ პაციენტებში, რომელთა არტერიული წნევაც არ კონტროლდება სათანადოდ.

 

ჩვეულებრივი, შემანარჩუნებელი დოზა არის კოლოსარ–დენკ 50/12.5-ის ერთი ტაბლეტი დღეში ერთხელ (ლოსარტანის კალიუმი 50 მგ და 12,5 მგ HCT).

იმ პაციენტებისთვის, რომელთაც არ აქვთ შესაბამისი შედეგი, ეს დოზა შეიძლება გაიზარდოს კოლოსარ-დენკ 50/12.5-ის 2 ტაბლეტით (100 მგ  ლოსარტანის კალიუმი და 25 მგ HCT) დღეში ერთჯერ. მაქსიმალური დოზა არის კოლოსარ-დენკ 50/12.5-ის 2 ტაბლეტი, დღეში ერთჯერ.

ზოგადად, არტერიული წნევის შემცირების ეფექტი მიიღწევა მკურნალობის დაწყებიდან სამი-დან ოთხ კვირაში.

 

გამოყენებათირკმელებისუკმარისობისდაჰემოდიალიზზე მყოფი  პაციენტებისთვის

საწყისი დოზის კორექტირება არ არის საჭირო თირკმლის ზომიერი უკმარისობის მქონე პაციენტებში  (მაგალითად. კრეატინინის კლირენსი არის 30-50 მლ/წთ). ლოსარტან/HCT-ის ტაბლეტები არ არის რეკომენდებული ჰემოდიალიზზე მყოფი პაციენტებისთვის. ლოსარტან/HCT-ის ტაბლეტები არ მიიღება  თირკმლის მწვავე უკმარისობის მქონე პაციენტებში (მაგალითად. კრეატინინის კლირენსი <30 მლ/წთ) (იხ. პუნქტი 4.3).

 

გამოყენება დაქვეითებული ინტრავასკულარული მოცულობის მქონე პაციენტებში

მოცულობის შემცირება და/ან ნატრიუმის დაკარგვა უნდა გამოსწორდეს ლოსარტან/HCT-ის ტაბლეტების მიღებამდე.

 

გამოყენება ღვიძლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში

ლოსარტან/HCT უკუნაჩვენებია ღვიძლის მწვავე უკმარისობის მქონე პაციენტებში (იხ. პუნქტი 4.3).

 

გამოყენება ხანდაზმულ პაციენტებში

დოზის რეგულირება ზოგადად არ არის აუცილებელი ხანდაზმულ პაციენტებში.

 

პედიატრიული ასაკის მოსახლეობა

 

გამოყენება ბავშვებსა და მოზარდებში (18 წლამდე ასაკის)

ბავშვებსა და მოზარდებში გამოყენების შესახებ არ არის საკმარისი გამოცდილება. აქედან გამომდინარე, ლოსარტან/HCT-ის  ტაბლეტები არ მიიღება ბავშვებსა ან  მოზარდებში.

 

მიღების წესი

ეს პრეპარატი შეიძლება დაინიშნოს სხვა ანტიჰიპერტენზიულ საშუალებებთან ერთად (იხ. პუნქტები 4.3, 4.4, 4.5 და 5.1).

ტაბლეტები უნდა გადაიყლაპოს ჭიქა წყლის მიყოლებით.

ტაბლეტების მიღება შესაძლებელია საკვებთან ერთად ან მისგან დამოუკიდებლად.

 

4.3  უკუჩვენებები

-        ჰიპერმგრძნობელობა აქტიური ნივთიერებების, სულფონამიდის წარმოებულების (როგორც ჰიდროქლოროთიაზიდი) ან რომელიმე დამხმარე ნივთიერებების მიმართ, რომელიც ჩამოთვლილია პუნქტში 6.1.

-        თერაპიისადმი რეზისტენტული ჰიპოკალემია ან ჰიპერკალცემია,

-        ღვიძლის მწვავე უკმარისობა, ქოლესტაზი და ბილიარული ობსტრუქციული დარღვევები,

-        რეფრაქტელური ჰიპონატრიემია,

-        სიმპტომური ჰიპერურიკემია/პოდაგრა,

-        ორსულობის მე-2 და მე-3 ტრიმესტრები (იხ. პუნქტები 4.4 და 4.6),

-        თირკმლის მწვავე უკმარისობა (კრეატინინის კლირენსი <30 მლ/წთ),

-        ანურია,

-        ლოსარტანი/HCT-ის გამოყენება ალისკირენის შემცველ პროდუქტებთან ერთად, უკუნაჩვენებია შაქრიანი დიაბეტის ან თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში (GFR <60 მლ/წთ/1.73 მ²) (იხ. პუნქტები 4.5 და 5.1).

 

4.4  სპეციალური გაფრთხილებები და სიფრთხილის ზომები გამოყენებისთვის

ლოსარტანი

 

ანგიოედემა

პაციენტებისთვის, რომელთაც ანამნეზში აღენიშნებოდათ ანგიოედემა (სახის, ტუჩების, ყელის და/ან ენის შეშუპება) საჭიროა ხშირი მონიტორინგი (იხ. პუნქტი 4.8).

 

ჰიპოტენზიის და ინტრავასკულარული მოცულობის შემცირება

სიმპტომური ჰიპოტენზია, განსაკუთრებით პირველი დოზის მიღების ან დოზის გაზრდის შემდეგ, შეიძლება გამოვლინდეს იმ პაციენტებში, რომლებიც ღებულობენ მოცულობით და/ან ნატრიუმის შემცირებული იძულებითი დიურეზით ან დიურეტიკების მაღალი დოზებით, იმყოფებიან ნაკლებ მარილიან დიეტაზე, აქვთ დიარეა ან ღებინება. მსგავსი მდგომარეობა უნდა გამოსწორდეს ლოსარტან/HCT-ის ტაბლეტების მიღებამდე (იხ.პუნქტები 4.2 და 4.3).

 

ელექტროლიტების დისბალანსი

ელექტროლიტების დისბალანსი ხშირია თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში, დიაბეტით ან მის გარეშე, და უნდა გამოსწორდეს. ამრიგად, შრატის კალიუმის დონის და კრეატინინის კლირენსის მნიშვნელობები ხშირად უნდა გადამოწმდეს; განსაკუთრებით იმ პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ გულის უკმარისობა და კრეატინინის კლირენსი 30-50 მლ / წთ-ს შორის, საჭიროა ხშირი მონიტორინგი.

კალიუმის დამზოგველი შარდმდენების, კალიუმის დანამატების, კალიუმის შემცველი მარილის ნივთიერებების ან სხვა ისეთი ნივთირებების მიღება, რომელიც იწვევს შრატში კალიუმის დონის გაზრდას (მაგალითად: ტრიმეტოპრინი) კომბინირებული თერაპიის სახით ლოსარტანთან ერთად არ არის რეკომენდებული (იხ. პუნქტი 4.5).

 

ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა

ფარმაკოკინეტიკური მონაცემების საფუძველზე, საიდანაც ვლინდება ლოსარტანის პლაზმური კონცენტრაციის მნიშვნელოვანი მატება ღვიძლის ცეროზით დაავადებულ პაციენტებში, ლოსარტანი/HCT-ის კომბინაცია სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული ისეთ პაციენტებში, რომლებსაც ანამნეზში აქვთ ღვიძლის მსუბუქი და ზომიერი უკმარისობა. ლოსარტანთან თერაპიული გამოცდილება არ არსებობს ღვიძლის მწვავე უკმარისობის მქონე პაციენტებში. ამიტომ, ლოსარტანი/HCT უკუნაჩვენებია ღვიძლის მწვავე უკმარისობის მქონე პაციენტებში (იხ. პუნქტები 4.2, 4.3 და 5.2).

 

თირკმლის ფუნქციის დარღვევა

რენინ-ანგიოტენზინის სისტემის ინჰიბირების შედეგად, თირკმელების ფუნქციის ცვლილებები დაფიქსირდა, თირკმელების უკმარისობის ჩათვლით (კერძოდ, პაციენტებში, რომელთა თირკმლის ფუნქცია დამოკიდებულია რენინ ანგიოტენზინ-ალდოსტერონის სისტემაზე, მაგალითად, მათზე, ვისაც აქვთ გულის მწვავე უკმარისობა ან თირკმლის ადრე არსებული დისფუნქცია).

ისევე, როგორც სხვა სამკურნალო საშუალებების დროს, რომლებიც ხელს უშლიან რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონის სისტემას, სისხლში შარდოვანას და შრატში კრეატინინის მომატება დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ თირკმლის ორმხრივი თირკმლის არტერიული სტენოზი ან თირკმლის ერთჯერადი არტერიული სტენოზი, მხოლოდ ერთი თირკმლის მქონე პაციენტებში. თირკმელების ფუნქციის ასეთი ცვლილებები შეიძლება შექცევადი იყოს მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ. ლოსარტანი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული ორმხრივი თირკმლის არტერიის სტენოზის მქონე პაციენტებში ან თირკმლის ერთჯერადი არტერიული სტენოზის მქონე პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ მხოლოდ ერთი თირკმელი.

 

თირკმლის ტრანსპლანტაციის დროს

თირკმლის ტრანსპლანტაციის მქონე პაციენტებში, ბოლო დროს ჩატარებული კვლევების მიხედვით, არ არსებობს გამოცდილება.

 

პირველადი ჰიპერალდოსტერონიზმი

პირველადი ჰიპერალდოსტერონიზმის მქონე პაციენტები, ზოგადად, არ რეაგირებენ ანტიჰიპერტენზიულ საშუალებებზე, რომლებიც მოქმედებენ რენინ-ანგიოტენზინის სისტემის ინჰიბირებით. ამიტომ, ლოსარტანი/HCT - ის გამოყენება არ არის რეკომენდებული.

 

გულის კორონარული დაავადება და ცერებროვასკულარული დაავადება

როგორც ყველა ანტიჰიპერტენზიულმა საშუალებამ, იმ პაციენტებს რომლებსაც აღენიშნებათ არტერიული წნევის მკვეთრი დაქვეითება, ასევე იშემიური კარდიოვასკულური და ცერებროვასკულური დაავადება, შეიძლება გამოიწვიოს მიოკარდიუმის ინფარქტი ან ინსულტი.

 

გულის უკმარისობა

ისევე, როგორც რენინ-ანგიოტენზინის სისტემაზე მოქმედი სხვა სამკურნალო საშუალებები, შესაძლოა განვითარდეს მწვავე არტერიული ჰიპოტენზია და (ხშირად მწვავე) თირკმლის უკმარისობა, გულის უკმარისობის მქონე პაციენტებში, თირკმლის უკმარისობით ან მის გარეშე.

 

აორტის და მიტრალური სარქვლის სტენოზი, ობსტრუქციული ჰიპერტროფიული კარდიომიოპათია

როგორც სხვა ვაზოდილატატორებთან, განსაკუთრებული სიფრთხილეა საჭირო პაციენტებში, აორტის ან მიტრალური სარქვლის სტენოზის ან ობსტრუქციული ჰიპერტროფიული კარდიომიოპათიის დროს.

 

ეთნიკური განსხვავებები

როგორც ACE ინჰიბიტორების შემთხვევაში გამოვლინდა, ლოსარტანი და სხვა ანგიოტენზინ II ანტაგონისტები, როგორც ჩანს, ნაკლებად ეფექტურია შავკანიან ადამიანებში არტერიული წნევის შესამცირებლად, ვიდრე თეთრკანიანებში.

აღნიშნული შეიძლება გამოწვეული იყოს დაბალი რენინის პირობების უფრო მაღალი პრევალენტობით, შავკანიან ჰიპერტონიულ მოსახლეობაში.

 

ორსულობა

AIIRAs–ით მკურნალობის დაწყება (ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ანტაგონისტები) არ უნდა მოხდეს   ორსულობის დროს. თუ AIIRA-ით მკურნალობის გაგრძელება მნიშვნელოვანია, პაციენტები რომლებიც გეგმავენ ორსულობას მკურნალობა უნდა შეცვალონ ალტერნატიული ანტიჰიპერტენზიული მკურნალობით, რაც დადგენილია ორსულ ქალებში უსაფრთხო გამოყენებისთვის. ორსულობის დადასტურების შემთხვევაში, დაუყონებლივ უნდა შეწყდეს AIIRAs-ით მკურნალობა და აუცილებლობის შემთხვევაში, უნდა გაგრძელდეს ალტერნატიული სამკურნალო საშუალებით (იხ. პუნქტები 4.3 და 4.6).

 

რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონის სისტემის ორმხრივი ბლოკადა  (RAAS)

არსებობს მტკიცებულება, რომ ACE ინჰიბიტორების, ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორების ან ალისკირინის ერთდროული გამოყენება ზრდის ჰიპოტენზიის, ჰიპერკალიემიის განვითარების რისკს და  თირკმელის ფუნქციის დაქვეითების რისკს (თირკმლის მწვავე უკმარისობის ჩათვლით). RAAS- ის ორმაგი ბლოკადის ACE-ინჰიბიტორების, ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორები ან ალისკირენთან  კომბინირებული თერაპია, არ არის რეკომენდებული (იხ. პუნქტები 4.5 და 5.1)

თუ ორმაგი ბლოკადის თერაპია განიხილება აბსოლუტურად საჭიროდ, აღნიშნულის მიღება უნდა მოხდეს მხოლოდ სპეციალისტის მეთვალყურეობის ქვეშ და თირკმლის ფუნქციის, ელექტროლიტების და არტერიული წნევის ხშირი მონიტორინგით. ACE- ინჰიბიტორები და ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ბლოკატორები არ უნდა იქნას გამოყენებული ერთდროულად დიაბეტური ნეფროპათიის მქონე პაციენტებში.

 

ჰიდროქლოროთიაზიდი

ჰიპოტენზია და ელექტროლიტური / სითხის დისბალანსი

როგორც ყველა ანტიჰიპერტენზიული თერაპიის დროს, სიმპტომური ჰიპოტენზია შეიძლება გამოვლინდეს ზოგიერთ პაციენტში. პაციენტები იმყოფებიან დაკვირვების ქვეშ, თუ გამოვლინდა მოცულობის ან ელექტროლიტური დაქვეითების კლინიკური ნიშნები, როგორიცაა სითხის დაკარგვა, ჰიპონატრიემია, ჰიპოკლორემიული ალკალოზი, ჰიპომაგნიემია ან ჰიპოკალემია, შეიძლება განვითარდეს პაციენტებში, რომლებიც განიცდიან დამატებით დიარეას ან პირღებინებას. ასეთ პაციენტებში შრატის ელექტროლიტების პერიოდული განსაზღვრის ჩატარება უნდა განხორციელდეს შესაბამისი ინტერვალებით. ცხელ ამინდში, შეიძლება მოხდეს ჰიპონატრიემიის დილატაცია ოედემატურ პაციენტებში.

 

მეტაბოლური და ენდოკრინული ეფექტები

თიაზიდურმა თერაპიამ შეიძლება ხელი შეუშალოს გლუკოზის ტოლერანტობას. შეიძლება საჭირო გახდეს ანტიდიაბეტური საშუალებების, მათ შორის ინსულინის, დოზის დარეგულირება (იხ. პუნქტი 4.5). ლატენტური შაქრიანი დიაბეტი შეიძლება გამოვლინდეს თიაზიდური თერაპიის დროს.

თიაზიდებმა შეიძლება შეამცირონ შარდში კალციუმის ექსკრეცია და შეიძლება გამოიწვიოს შრატში კალციუმის წყვეტილი და უმნიშვნელო მომატება. აღინიშნება ჰიპერკალციემია, რაც შეიძლება ფარული ჰიპერპარათირეოიდიზმის მტკიცებულება იყოს.

თიაზიდების მიღება უნდა შეწყდეს პარათირეოიდის ფუნქციის ტესტების ჩატარებამდე.

თიაზიდებით დიურეზულმა მკურნალობამ, შეიძლება გამოიწვიოს ქოლესტერინის და ტრიგლიცერიდის დონის მომატება.

თიაზიდურმა თერაპიამ ზოგიერთ პაციენტში შეიძლება გამოიწვიოს ჰიპერურიკემია და/ან პოდაგრა. ლოსარტანი ამცირებს შარდმჟავას შემცველობას, ლოსარტანის ჰიდროქლოროთიაზიდთან კომბინაციამ შეიძლება შეამციროს შარდმდენით-გამოწვეული ჰიპერურიკემია.

 

ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა

თიაზიდები სიფრთხილით მიიღება ღვიძლის დარღვეული ფუნქციის ან ღვიძლის პროგრესირებადი დაავადების მქონე პაციენტებში, რადგან შეიძლება გამოიწვიოს ინტრაჰეპატიკური ქოლესტაზი, სითხის მცირედმა ცვლილებებმაც კი და ელექტროლიტების ბალანსმა შეიძლება გამოიწვიოს ღვიძლის კომა. ლოსარტან/HCT უკუნაჩვენებია ღვიძლის მწვავე უკმარისობის მქონე პაციენტებში (იხ. პუნქტები 4.3 და 5.2).

 

კანის არა-მელანომური კიბო

კანის არა-მელანომური კიბოს (NMSC) [ბაზალური უჯრედის კარცინომა (BCC) და ბრტყელუჯრედოვანი კარცინომის (SCC)] მომატებული რისკი, ჰიდროქლოროთიაზიდის (HCT) ზემოქმედების გაზრდილი კუმულაციური დოზით, გამოვლინდა ორ ეპიდემიოლოგიურ კვლევაში, დანიის ეროვნული კიბოს კონტროლის რეგისტრაციის საფუძველზე.

HCT– ის ფოტოსენსიბილიზებული მოქმედებები შეიძლება იქცეს NMSC–ის შესაძლო მექანიზმად.

პაციენტები, რომლებიც ღებულობენ HCT–ს, უნდა იყვნენ ინფორმირებული NMSC–ის რისკის შესახებ და კანზე რეგულარულად უნდა ჩაუტარდეთ შემოწმება ნებისმიერი ახალი დაზიანების გამოვლენის შემთხვევაში და დაუყოვნებლივ აცნობონ კანის საეჭვო დაზიანებების შესახებ. შესაძლო პრევენციული ზომები, როგორიცაა მზის და ულტრაიისფერი სხივების შეზღუდული ზემოქმედება და ექსპოზიციის შემთხვევაში, უნდა მოხდეს  პაციენტების სათანადოდ დაცვა, რომ მინიმუმამდე იქნეს დაყვანილი კანის კიბოს რისკი. საეჭვო კანის დაზიანებები დაუყოვნებლივ უნდა იქნეს გამოკვლეული პოტენციურად, ბიოფსიის ჰისტოლოგიური გამოკვლევების ჩათვლით. HCT–ის გამოყენებისას შეიძლება ასევე დასჭირდეს გადახედვა იმ პაციენტებს, რომლებმაც მანამდე განიცადეს NMSC  (ასევე იხ. პუნქტი 4.8).

 

ქოროიდული ეფუზია, მწვავე მიოპია და მეორეული დახურულკუთხოვანი გლაუკომა

სულფონამიდმა და სულფონამიდის წარმოებულმა პრეპარატებმა შეიძლება გამოიწვიოს იდიოსინკრატული რეაქცია, რაც იწვევს ქოროიდულ ეფუზიას ვიზუალური ველის დეფექტით, გარდამავალი მიოპიით და მწვავე დახურულკუთხოვანი გლაუკომიით. სიმპტომებია: მხედველობის მწვავე გაუარესების ან თვალის ტკივილის განვითარება და, როგორც წესი ვითარდება წამლის დაწყებიდან რამდენიმე საათი-დან კვირა-მდე. არანამკურნალევმა, მწვავე დახურულკუთხოვანმა გლაუკომამ შეიძლება გამოიწვიოს მხედველობის მუდმივი დაკარგვა. პირველადი მკურნალობა არის წამლის მიღების შეწყვეტა, რაც შეიძლება სწრაფად. შეიძლება საჭირო გახდეს სასწრაფო სამედიცინო ან ქირურგიული მკურნალობა, ინტრაოკულური წნევის უკონტროლობის შემთხვევაში. დახურულკუთხოვანი მწვავე გლაუკომის განვითარების რისკის ფაქტორები შეიძლება იყოს ანამნეზში სულფონამიდისა ან პენიცილინის ალერგიის არსებობა.

 

სხვა შემთხვევაში

ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციები შეიძლება განვითარდეს იმ პაციენტებში, რომლებიც იღებენ თიაზიდებს, მიუხედავად იმისა აქვთ თუ არა მათ ალერგიის ან ბრონქული ასთმის ანამნეზი. აღინიშნა თიაზიდების გამოყენებით სისტემური მგლურას ერითემატოზის გამწვავება ან გააქტიურება.

ლოსარტან/ჰიდროქლოროთიაზიდის გამოყენებამ შეიძლება დადებითი შედეგი გამოიწვიოს ანტიდოპინგურ ტესტებში.

 

ეს მედიკამენტი შეიცავს ლაქტოზას

პაციენტებმა, რომელთაც აქვთ გალაქტოზას აუტანლობის, ლაქტაზას სრული დეფიციტი ან გლუკოზა-გალაქტოზას მალასორბაციის იშვიათი მემკვიდრეობითი დაავადებები, არ უნდა მიიღონ ეს მედიკამენტი.

 

4.5  ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები

ლოსარტანი

როგორც გამოვლინდა რიფამპიცინი და ფლუკონაზოლი ამცირებს აქტიური მეტაბოლიტების პლაზმურ დონეს. ამ ეფექტის კლინიკური მნიშვნელობა დადგენილი არ არის.

როგორც სხვა სამკურნალო საშუალებებთან, რომლებიც ბლოკავს ანგიოტენზინ II- ს ან მის ეფექტს, კალიუმის და შარდმდენების (მაგალითად, სპირონოლაქტონი, ტრიამტერენი, ამილორიდი), კალიუმის დანამატების ან კალიუმის შემცველი მარილების კომბინირებულმა თერაპიამ, შეიძლება გამოიწვიონ სისხლში კალიუმის დონის მატება (მაგ: ტრიმეთოპრიმის შემცველი მედიკამენტები). არასასურველია კომბინირებული მკურნალობა.

როგორც სხვა პრეპარატები, რომლებიც გავლენას ახდენენ ნატრიუმის ექსკრეციაზე, ლითიუმის ექსკრეცია შეიძლება შემცირდეს. ამიტომ, შრატში ლითიუმის დონე ყურადღებით უნდა შემოწმდეს, ლითიუმის მარილებისა და ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ანტაგონისტების ერთდროული მიღების დროს.

 

როდესაც ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ანტაგონისტები ერთდროულად ინიშნება არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებთან ერთად (NSAIDs, ანუ COX-2 ინჰიბიტორები, აცეტილსალიცილის მჟავა ანთების საწინააღმდეგო დოზებში და არჩევითი NSAIDs) შეიძლება მოხდეს ანტიჰიპერტენზიული ეფექტის შემცირება. ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ანტაგონისტებისა და არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გაზარდოს თირკმლის ფუნქციის შემდგომი გაუარესების რისკი, თირკმელების შესაძლო მწვავე უკმარისობის  და შრატში კალიუმის მომატების ჩათვლით, განსაკუთრებით ისეთ პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ თირკმლის ფუნქციის ადრეული დარღვევა.

ეს კომბინაციები სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული, განსაკუთრებით ხანდაზმულ პაციენტებში.

უნდა მოხდეს პაციენტების ადექვატური ჰიდრატირება და კომბინირებული თერაპიის დაწყების შემდეგ, უნდა მოხდეს თირკმლის ფუნქციის მონიტორინგი, რაც ამის შემდეგ პერიოდულად უნდა გაკონტროლდეს.

პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ თირკმლის ფუნქციის ადრეული დარღვევები, ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ანტაგონისტებისა და არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების ერთდროულმა გამოყენებამ, მათ შორის, შერჩევითი ციკლოოქსიგენაზას 2 ინჰიბიტორები, შეიძლება გამოიწვიოს თირკმლის ფუნქციის შემდგომი უკმარისობა. თირკმელების ფუნქციის ცვლილებები შეიძლება შექცევადი იყოს მკურნალობის შეწყვეტისთანავე.

კლინიკურმა კვლევებმა აჩვენა, რომ რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონი-სისტემის (RAAS) ორმაგი ბლოკადა ACE- ინჰიბიტორების, ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორების ან ალისკირინის ერთობლივი გამოყენება, დაკავშირებულია გვერდითი მოვლენების უფრო მაღალი სიხშირით გამოვლენასთან, როგორიცაა ჰიპოტენზია, ჰიპერკალემია და თირკმელების ფუნქციის დაქვეითება (თირკმლის მწვავე უკმარისობის ჩათვლით), ვიდრე ერთჯერადი RAAS მოქმედების აგენტის გამოყენებასთან (იხ. პუნქტები 4.3, 4.4 და 5.1).

ჰიპოტენზიის გამომწვევი სხვა ნივთიერებები, მაგალითად, ტრიციკლური ანტიდეპრესანტები, ანტიფსიქოზური საშუალებები, ბაკლოფენი, ამიფოსტინი: ამ პრეპარატების ერთდროულმა გამოყენებამ, რომლებიც ამცირებენ არტერიულ წნევას, როგორც ძირითადი ან გვერდითი მოვლენა, შეიძლება გაზარდოს ჰიპოტენზიის განვითარების რისკი.

 

ჰიდროქლოროთიაზიდი

 

როდესაც მიიღება კომბინირებული თერაპიის სახით, შემდეგმა მედიკამენტებმა შეიძლება იმოქმედოს თიაზიდ-დიურეტიკებზე:

ალკოჰოლი, ბარბიტურატები, ნარკოტიკული საშუალებები ან ანტიდეპრესანტები

შეიძლება გამოვლინდეს ორთოსტატული ჰიპოტენზიის გაძლიერება.

 

ანტიდიაბეტურები საშუალებები (პერორალური საშუალებები და ინსულინი)

თიაზიდურმა მკურნალობამ შეიძლება ხელი შეუშალოს გლუკოზის ტოლერანტობას. შეიძლება საჭირო გახდეს ანტიდიაბეტური საშუალებების დოზის დარეგულირება. მეტფორმინი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული, რადგან არსებობს ლაქტური აციდოზის განვითარების რისკი, რომელიც გამოწვეულია თირკმლის ფუნქციის შესაძლო შეზღუდვით, რაც დაკავშირებულია HCT-სთან.

 

სხვა ანტიჰიპერტენზიული საშუალებები:

დამატებითი ეფექტი.

 

ქოლესტირამინი და კოლესტიპოლის ფისები:

ჰიდროქლოროთიაზიდის შეწოვა გაუარესდება ანიონური გაცვლის ფისების არსებობის დროს. ქოლესტირამინის ან კოლესტიპოლური ფისების ერთჯერადი დოზები აკავშირებს ჰიდროქლორთიაზიდს და ამცირებს მის შეწოვას გასტროინტესტინალური ტრაქტიდან, 85% და 43% შესაბამისად.

 

კორტიკოსტეროიდები , ACTH:

ელექტროლიტების ინტენსიური დაქვეითება, კერძოდ, ჰიპოკალემია

 

არტერიული წნევის მოსამატებელი ამინები  (მაგ. ადრენალინი):

შესაძლებელია შემცირდეს რეაგირება არტერიული წნევის მოსამატებელ ამინებზე, თუმცა არ არის საკმარისი მათი გამოყენების თავიდან ასაცილებლად.

 

კუნთების არა დეპოლარიზაციული მომადუნებელი საშუალებები (მაგ. ტუბოკურარინი):

შესაძლებელია გაიზარდოს კუნთების დამამშვიდებლების  რეაქცია.

 

ლითიუმი:

შარდმდენი საშუალებები ამცირებენ ლითიუმის თირკმლის კლირენსს და, შესაბამისად, მნიშვნელოვნად ზრდიან ლითიუმის ტოქსიკურობის რისკს. არ არის რეკომენდებული ერთდროული მიღება.

 

პოდაგრის სამკურნალო საშუალებები (პრობენეციდი, სულფინპრაზონი და ალოპურინოლი):

შეიძლება საჭირო გახდეს შარდმჟავას სამკურნალო საშუალებების დოზის კორექტირება, რადგან ჰიდროქლოროთიაზიდმა შეიძლება გაზარდოს შრატში მჟავას დონის მომატება. შეიძლება საჭირო გახდეს პრობენეციდის ან სულფინპრაზონის დოზის გაზრდა. თიაზიდების ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გაზარდოს ალოპურინოლზე ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციების შემთხვევები.

 

ანტიქოლინერგული საშუალებები (მაგ. ატროპინი, ბიპერიდენი):

ამცირებს გასტროინტესტინალური ტრაქტის მოქმედებას და კუჭის დაცლის სიჩქარეს, ზრდის თიაზიდ- დიურეტიკების ბიოშეღწევადობას.

 

ციტოსტატიკური საშუალებები (მაგ. ციკლოფოსფამიდი, მეთოტრექსატი):

თიაზიდებს შეუძლიათ შეამცირონ ციტოსტატიკური საშუალებების თირკმლისმიერი ექსკრეცია და, ამრიგად, გააძლიერონ მათი მიელოსუპრესიული მოქმედება.

 

სალიცილატები:

სალიცილატების მაღალი დოზების მიღების შემთხვევაში, ჰიდროქლოროთიაზიდმა შეიძლება გააძლიეროს სალიცილატების ტოქსიკური მოქმედება ცენტრალურ ნერვულ სისტემაზე.

 

მეთილდოპა:

არსებობს ჰემოლიზური ანემიის ცალკეული შემთხვევები, რომლებიც გვხვდება  ჰიდროქლოროთიაზიდის და მეთილდოპას კომბინირებული თერაპიის შემთხვევაში.

 

ციკლოსპორინი:

ციკლოსპორინთან კომბინირებულმა მკურნალობამ, შეიძლება გაზარდოს ჰიპერურიკემიის და პოდაგრას ტიპის გართულებების რისკი.

 

ციფრული გლიკოზიდები:

თიაზიდით-გამოწვეული ჰიპოკალემია ან ჰიპომაგნემია, შეიძლება იყოს დიგიტალიებით გამოწვეული  კარდიალური არითმიის გამომწვევი.

 

შრატის კალიუმის დონის ცვლილება, რომელიც მოქმედებს ფარმაცევტული პროდუქტების ეფექტზე:

შრატში კალიუმის და ეკგ-ის პერიოდული მონიტორინგი რეკომენდებულია, როდესაც ლოსარტანი/ ჰიდროქლოროთიაზიდი ინიშნება ფარმაცევტული პროდუქტებით, რომლებიც გავლენას ახდენენ შრატში კალიუმის ცვლილებით (მაგ, დიგიტალისის გლიკოზიდები და ანტიარითმიები) და შემდეგი torsades de pointes  საშუალებით (პარკუჭოვანი ტაქიკარდია) - ფარმაცევტული პროდუქტების წარმოქმნა (ზოგიერთი ანტიარითმიის ჩათვლით), ჰიპოკალემია, როგორც წინამდებარე  ფაქტორი torsades de pointes (პარკუჭოვანი ტაქიკარდია):

• Iა კლასის ანტიარითმიული საშუალებები (მაგ. ქვინიდინი, ჰიდროქინიდინინი, დისოპირიმიდი).
• III კლასის ანტიარითმიული საშუალებები  (მაგ. ამიოდარონი, სოტალიოლი, დოფეტილიდი, იბუტილიდი).
• ზოგიერთი ანტიფსიქოზური საშუალებები  (მაგ. თორიდაზინი, ქლორპრომაზინი, ლევომპრომაზინი, ტრიფლუოპერაზინი, ციამემაზინი, სულპრიდი, სულთოპრიდი, ამისულპრიდი, ტიაფრიდი, პიმოზიდი, ჰალოპერიდოლი, დროპერიდოლი).
• სხვები (მაგ. ბეპრიდილი, ცისაპრიდი, დიფემანილი, ინტრავენიად მისაღები ერითრომიცინი, ჰალოფანტრინი, მიზოლასტინი, პენტამიდინი, ტერფენადინი, ინტრავენურად მისაღები ვინცამინი).

 

კალციუმის მარილები:

ექსკრეციის შემცირების გამო, თიაზიდ-დიურეტიკებმა შეიძლება გაზარდოს შრატში კალციუმის დონე. თუ დანიშული უნდა იქნას კალციუმის დანამატები, უნდა მოხდეს შრატში კალციუმის დონის მონიტორინგი  და კალციუმის დოზა უნდა დარეგულირდეს შესაბამისად.

 

ლაბორატორიული ტესტის ურთიერთქმედებები:

კალციუმის მეტაბოლიზმზე მათი გავლენის გამო, თიაზიდებმა შეიძლება ხელი შეუშალონ პარათირეოიდული ფუნქციის ტესტებს (იხ. პუნქტი 4.4)

 

კარბამაზეპინი:

სიმპტომური ჰიპონატრიემიის განვითარების რისკი. აუცილებელია კლინიკური და ბიოლოგიური მონიტორინგი.

 

იოდის კონტრასტული მკურნალობა:

შარდმდენებით გამოწვეული დეჰიდრატაციის შემთხვევაში, მოსალოდნელია თირკმელების მწვავე უკმარისობის გაზრდილი რისკი, განსაკუთრებით იოდის შემცველი პროდუქტის მაღალი დოზების დროს.

გამოყენებამდე პაციენტებში უნდა მოხდეს რეჰიდრატაცია.

 

ამფოტერიცინი B (პარენტერალური), კორტიკოსტეროიდები, ACTH, მასტიმულირებელი ლაქსატები ან გლიცირიზინი (გვხვდება სითხეში) :

ჰიდროქლორთიაზიდმა შეიძლება გააძლიეროს ელექტროლიტების დისბალანსი, განსაკუთრებით ჰიპოკალემია.

 

4.6  ფერტილობა, ორსულობა და ლაქტაცია.

ორსულობა 

ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ანტაგონისტები (AIIRAs):

AIIRAs  გამოყენება არ არის რეკომენდებული ორსულობის პირველ ტრიმესტრში (იხ. პუნქტი 4.4).

AIIRAs  გამოყენება უკუნაჩვენებია ორსულობის მე-2 და მე-3 ტრიმესტრში (იხ. პუნქტები 4.3 და 4.4).

 

ორსულობის პირველი ტრიმესტრის განმავლობაში, აგფ ინჰიბიტორების გამოყენებასთან დაკავშირებული ტერატოგენული რისკის შესახებ ეპიდემიოლოგიური მონაცემები არ არის დასაბუთებული. ამასთან, რისკის მცირე ზრდა არ არის გამორიცხული. სანამ არ არსებობს კონტროლირებადი ეპიდემიოლოგიური მონაცემები, რომლებიც დაკავშირებულია ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ანტაგონისტების რისკთან, მსგავსი რისკების გამოყენება ამ ტიპის წამლისთვის შეუძლებელია. პაციენტებმა, რომლებიც გეგმავენ ორსულობას, უნდა შეიცვალონ ალტერნატიული ანტიჰიპერტენზიული საშუალებები, რომლებსაც აქვთ დადგენილი უსაფრთხო პროფილური გამოყენება ორსულობის დროს. ორსულობის დადგენის შემთხვევაში, ლოსარტანით მკურნალობა დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს და, თუ მითითებულია, უნდა მოხდეს  ალტერნატიული მკურნალობის დაწყება.

ცნობილია, რომ ლოსარტანის ზემოქმედება მეორე და მესამე ტრიმესტრებში იწვევს ადამიანის ფეტოტოქსიკურობას (თირკმლის ფუნქციის დაქვეითება, ოლიგოჰიდრამნიოზი, თავის ქალას განვითარების ჩამორჩენა) და ახალშობილთა ტოქსიკურობას (თირკმლის უკმარისობა, ჰიპოტენზია, ჰიპერკალიემია) (იხ. პუნქტი 5.3).

თუ მოხდა ლოსარტანის ექსპოზიცია ორსულობის ბოლო 6 თვის განმავლობაში, რეკომენდებულია თირკმელებისა და თავის ქალის ფუნქციის ულტრაბგერითი კვლევა.

ახალშობილებში, რომელთა დედებმაც მიიღეს ლოსარტანი ორსულობის დროს, უნდა მოხდეს ჰიპოტენზიის ხშირი მონიტორინგი (იხილეთ ასევე პუნქტები  4.3  და 4.4).

 

ჰიდროქლოროთიაზიდი:

არსებობს მხოლოდ შეზღუდული გამოცდილება ჰიდროქლოროთიაზიდის გამოყენებასთან დაკავშირებით ორსულობის დროს, განსაკუთრებით კი პირველი ტრიმესტრის განმავლობაში. ცხოველთა კვლევების შედეგად მიღებული მონაცემები არასაკმარისია.

ჰიდროქლოროთიაზიდი კვეთს პლაცენტას. ჰიდროქლოროთიაზიდის ფარმაკოლოგიური მოქმედების გამო, მეორე და მესამე ტრიმესტრში მისმა გამოყენებამ შეიძლება ხელი შეუშალოს ნაყოფის პლაცენტალურ პერფუზიას და შეიძლება გამოიწვიოს ნაყოფის და ახალშობილთა მხრივ ეფექტები, როგორიცაა სიყვითლე, ელექტროლიტების დისბალანსი და თრომბოციტოპენია.

ჰიდროქლოროთიაზიდი არ უნდა იქნას გამოყენებული გესტაციური შეშუპების, გესტაციური ჰიპერტენზიის ან პრეეკლამფსიის პლაზმური მოცულობის შემცირების და პლაცენტალური ჰიპოპერფუზიის რისკის გამო, დაავადების მიმდინარეობაზე სასარგებლო გავლენის გარეშე.

ჰიდროქლორთიაზიდის გამოყენება  უნდა მოხდეს ჰიპერტენზიის მქონე ორსულ ქალებში მხოლოდ იმ იშვიათ შემთხვევებში, როდესაც სხვა თერაპია შეუძლებელია.

 

ლაქტაცია

ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ანტაგონისტები (AIIRAs):

იმის გამო, რომ არ არსებობს ინფორმაცია ლოსარტანის და ჰიდროქლოროთიაზიდის კომბინირებული თერაპიის შესახებ ლაქტაციის დროს, არ არის რეკომენდბული და მკურნალობის სხვა შემთხვევები, რომლებიც ჩამოყალიბდნენ როგორც უსაფრთხო პროფილები ძუძუთი კვების პერიოდში, აღნიშნული განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ჩვილების ძუძუთი კვების ან დღენაკლული ჩვილების შემთხვევაში.

 

ჰიდროქლოროთიაზიდი:

ჰიდროქლოროთიაზიდი გადადის ადამიანის რძეში მცირე რაოდენობით. მაღალი დოზებით თიაზიდები იწვევს  რძის წარმოქმნის შეჩერებას. ლოსარტანი / ჰიდროქლოროთიაზიდის გამოყენება ლაქტაციის პერიოდში არ არის რეკომენდებული. თუ ლოსარტანი / ჰიდროქლორთიაზიდი გამოიყენება ძუძუთი კვების დროს, დოზები უნდა იყოს მაქსიმალურად დაბალი.

 

4.7  გავლენა მანქანის და სხვა მექანიზმების მართვაზე

არცერთი კვლევა არ ჩატარებულა მანქანების მართვისა და მართვის შესაძლებლობაზე. თუმცა, სატრანსპორტო საშუალებების ან ოპერატიული მანქანების მართვის დროს გასათვალისწინებელია ის, რომ ანტიჰიპერტენზიული მედიკამენტების მიღების დროს ზოგჯერ შესაძლოა განვითარდეს დაღლილობა და თავბრუსხვევა, განსაკუთრებით მკურნალობის დასაწყისში ან დოზის გაზრდის დროს.

 

4.8  არასასურველი ეფექტები

ქვემოთ ჩამოთვლილი გვერდითი რეაქციები, რომელიც კლასიფიცირდება ორგანოების სისტემის კლასითა და სიხშირით, შემდეგი კონვენციის შესაბამისად:

ძალიან ხშირი: (>1/10);

ხშირი: (>1/100-დან <1/10);

არახშირი: (>1/1.000-დან <1/100);

იშვიათი (>1/10.000-დნ < 1/1.000);

ძალიან იშვიათი: (<1/10.000);

უცნობი სიხშრით (არსებული მონაცემების მიხედვით სიხშირე არ არის დადგენილი).

ლოსარტანის კალიუმთან და ჰიდროქლორთიაზიდთან ერთად კლინიკურ კვლევებში, არ  დაფიქსირებულა ამ წამლების კომბინაციისთვის დამახასიათებელი არასასურველი რეაქციები. წამლის არასასურველი რეაქციები შემოფარგლული იყო იმით, რაც ადრე შეინიშნებოდა ლოსარტან კალიუმთან და / ან ჰიდროქლორთიაზიდთან ერთად.

აუცილებელი ჰიპერტენზიის კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში, თავბრუსხვევა იყო ერთადერთი უარყოფითი რეაქცია, რომელიც მოხდა ლოსარტანი / HCT ჯგუფში 1% ან მეტი სიხშირით, უფრო ხშირად,  ვიდრე პლაცებო ჯგუფში.

ამ ეფექტების გარდა, შემდეგი წამლის უარყოფითი რეაქციები აღინიშნა პროდუქტის ბაზარზე შემოტანის შემდეგ: 

ორგანოთა სისტემის კლასი	გვერდითი რეაქცია	სიხშირე
ჰეპატო-ბილიარული დარღვევები	ჰეპატიტი	იშვიათი
გამოკვლევები	ჰიპერკალემია, ALT– ის მომატება	იშვიათი

შემდეგი დამატებითი გვერდითი რეაქციები გამოვლინდა ერთ ინდივიდუალურ კომპონენტთან და შეიძლება იყოს ლოსარტანი / ჰიდროქლოროთიაზიდის წამლის შესაძლო გვერდითი რეაქციები:  

 

ლოსარტანი

კლინიკურ კვლევებში და მარკეტინგული აუტორიზაციის შემდეგ, ლოსარტანის მიმართ შემდეგი გვერდითი რეაქციები გამოვლინდა.

ორგანოთა სისტემის კლასი	გვერდითი რეაქციები	სიხშირე
სისხლის და ლიმფური სისტემის მხრივ დარღვევები	ანემია, ჰენოხ-შონლეინის პურპურა, ექსიმოზი, ჰემოლიზი	არახშირი
	თრომბოციტოპენია	უცნობი სიხშირით
კარდიალური დარღვევები	ჰიპოტენზია, ორთოსტატული ჰიპოტენზია, სტერნალგია, სტენოკარდია, II ხარისხის AV ბლოკადა, ცერებრო-ვასკულური  შემთხვევა, მიოკარდიუმის ინფარქტი, პალპიტაციები, არითმიები (წინაგულების ფიბრილაცია, სინუსის ბრადიკარდია, ტაქიკარდია, პარკუჭოვანი ტაქიკარდია, პარკუჭოვანი ფიბრილაცია)	არახშირი
ყურის და სმენის მხრივ დარღვევები	ვერტიგო, ტინიტუსი	არახშირი
მხედველობის მხრივ დარღვევები	მხედველობის დაბინდვა, თვალში წვის შეგრძნება, კონიუქტივიტი, მხედველობის სიმკვეთრის დაქვეითება	არახშირი
გასტროინტესტინალური დარღვევები	მუცლის ტკივილი, გულისრევა, დიარეა, დისპეფსია	ხშირი
	ყაბზობა, კბილის ტკივილი, პირის სიმშრალე, მეტეორიზმი, გასტრიტი, ღებინება, შეკრულობა	არახშირი
	პანკრეატიტი	უცნობი სიხშირით
ზოგადი დარღვევები და მიღების ადგილის მხრივ დარღვევები	ასთენია, დაღლილობა,  ტკივილი გულ-მკერდის არეში	ხშირი
	სახის შეშუპება, შეშუპება, ცხელება	არახშირი
	გრიპის მსგავსი სიმპტომები, სისუსტე	უცნობი სიხშირით
ღვიძლის მხრივ დარღვევები	ღვიძლის ფუნქციის მხრივ დარღვევები	უცნობი სიხშირით
იმუნური სისტემის მხრივ დარღვევები	ჰიპერმგრძნობელობა, ანაფილაქსიური რეაქციები, ანგიოედემა, ხორხის შეშუპების და გლოტისის  ჩათვლით, რომლებიც იწვევს სასუნთქი გზების ობსტრუქციას და/ან სახის, ტუჩების, ფარინგის, და/ან ენის შეშუპებას; ზოგიერთ პაციენტში, ანგიონევროზული შეშუპება ანამნეზში იყო გამოვლენილი სხვა მედიკამენტებთან ერთად მიღებისას, აგფ ინჰიბიტორების ჩათვლით	იშვიათი
მეტაბოლიზმი და კვების მხრივ დარღვევები	ანორექსია, პოდაგრა	არახშირი
ძვალ-კუნთოვანი და სახსრების მხრივ დარღვევები	კუნთების კრუნჩხვა, ზურგის ტკივილი, ფეხის ტკივილი, მიალგია	ხშირი
	მკლავის ტკივილი, სახსრების შეშუპება, მუხლის ტკივილი, ძვალ-კუნთების ტკივილი, მხრის ტკივილი, დაბუჟება, ართრალგია, ართრიტი, კოქსალგია, ფიბრომიალგია, კუნთების სისუსტე	არახშირი
	რაბდომიოლიზი	უცნობი სიხშირით
ნერვული სისტემის მხრივ დარღვევები	თავის ტკივილი, თავბრუსხვევა	ხშირი
	ნერვიულობა, პარესთეზია, პერიფერიული ნეიროპათია, ტრემორი, შაკიკი, სინკოპე	არახშირი
	დისგეზია	უცნობი სიხშირით
ფსიქიატრიული დარღვევები	უძილობა	ხშირი
	შფოთვა, შფოთვური/პანიკური დარღვევა, დაბნეულობა, დეპრესია, უჩვეულო სიზმრები, ძილის მხრივ დარღვევა, უძილობა, მეხსიერების მხრივ დარღვევები	არახშირი
თირკმლის და საშარდე სისტემის მხრივ დარღვევები	თირკმლის დისფუნქცია, თირკმლის უკმარისობა	ხშირი
	ნოქტურია, ხშირი შარდვა, საშარდე გზების ინფექციები	არახშირი
რეპროდუქციული სისტემის და მკერდის მხრივ დარღვევები	ლიბიდოს დაქვეითება, ერექციული დისფუნქცია/ იმპოტენცია	არახშირი
რესპირატორული, თორაკიული და მედიასტინალური  დარღვევები	ხველა, ზედა სასუნთქი გზების ინფექცია, ცხვირის შეშუპება, სინუსიტი, სინუსის დარღვევა	ხშირი
	ფარინგეალური დისკომფორტი, ფარინგიტი, ლარინგიტი, დისპნოე, ბრონქიტი, ეპისტაქსი, რინიტი, რესპირატორული შეშუპება	არახშირი
კანისა და კანქვეშა ქსოვილის დარღვევები	ალოპეცია, დერმატიტი, მშრალი კანი, ერითემა, სიწითლე, ფოტომგრძნობელობა, პრურიტუსი, გამონაყარი, ჭინჭრის ციება, ოფლიანობა	არახშირი
ვასკულარული დარღვევები	ვასკულიტი	არახშირი
	დოზა-დაკავშირებული ორთოსტატული ეფექტები	უცნობი სიხშირით
გამოკვლევები	ჰიპერკალემია, ჰემატოკრიტის და ჰემოგლობინის მსუბუქი შემცირება, ჰიპოგლიკემია	ხშირი
	შარდისა და კრეატინინის შრატის დონის უმნიშვნელოდ  მომატება	არახშირი
	ღვიძლის ფერმენტების და ბილირუბინის ზრდა	ძალიან იშვიათი
	ჰიპონატრემია	უცნობი სიხშრით

 

 

 

 

ჰიდროქლოროთიაზიდი

ორგანოთა სისტემის კლასი	გვერდითი რეაქციები	სიხშირე
სისხლისა და ლიმფური სისტემის მხრივ დარღვევები	აგრანულოციტოზი, აპლასტიკური ანემია, იმუნური ჰემოლიზური ანემია, ლეიკო-ციტოპენია, პურპურა, თრომბოციტოპენია	არახშირი
იმუნური სისტემის მხრივ დარღვევები	ანაფილაქსიური რეაქციები	იშვიათი
მეტაბოლიზმი და კვებითი დარღვევები	ანორექსია, ჰიპერგლიკემია, ჰიპერურიკემია, ჰიპოკალემია, ჰიპონატრემია	არახშირი
ფსიქიატრიული დარღვევები	უძილობა	არახშირი
ნერვული სისტემის მხრივ დარღვევები	თავის ტკივილი	ხშირი
მხედველობის მხრივ დარღვევები	გარდამავალი დაბინდული ხედვა, ქსანტოპსია	არახშირი
	ქორეიდური გამონადენი	უცნობი სიხშირით
სისხლძარღვთა დარღვევები	ნეკროზული ანგიიტი (ვასკულიტი, კანქვეშა ვასკულიტი)	არახშირი
რესპირატორული, თორაკიული და მედიასტინალური  დარღვევები	რესპირატორული დისტრესი პნევმონიტის და ფილტვის შეშუპების ჩათვლით	არახშირი
გასტროინტესტინალური დარღვევები	სიალადენიტი, სპაზმი, კუჭის გაღიზიანება, გულისრევა, ღებინება, დიარეა, ყაბზობა	არახშირი
ღვიძლის მხრივ დაავადებები	სიყვითლე, (ინტრაჰეპტიკური ქოლესტაზი) პანკრეატიტი	არახშირი
კანისა და კანქვეშა ქსოვილის მხრივ დარღვევები	ფოტომგრძნობელობა, ჭინჭრის ციება, ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროზი	არახშირი
	კანქვეშა ლუპუსის ერითემატომოდები	უცნობი სიხშირით
ძვალ-კუნთოვანი და შემაერთე-ბელი ქსოვილის მხრივ დარღვევები	კუნთების სპაზმი	არახშირი
კეთილთვისებიანი ნეოპლაზ-მები, ავთვისებიანი და დაუზუსტებელი (კისტების და პოლიპების ჩათვლით)	არა-მელანომური კანის კიბო (ბაზალური უჯრედის კარცინომა და ბრტყელუჯრედოვანი კარცინომა)	უცნობი სიხშირით
თირკმლის და შარდის დარღვევები	გლიკოზურია, ინტერსტიციული ნეფრიტი, თირკმლის დისფუნქცია, თირკმლის უკმარისობა	არახშირი
ზოგადი დარღვევები და მიღების ადგილის მხრივ დარღვევები	ცხელება, თავბრუსხვევა	არახშირი

 

შერჩეული გვერდითი ეფექტების აღწერა

კანის არა-მელანომური კიბო: ეპიდემიოლოგიური კვლევების საფუძველზე, არსებული მონაცემების კვლევებიდან დაფიქსირდა HCT-სა და NMSC- ს შორის დოზა-დამოკიდებული  კუმულაციური კავშირი (იხ. ასევე პუნქტები 4.4 და 5.1).

 

მოსალოდნელი გვერდითი ეფექტების შესახებ შეტყობინება

სამედიცინო პრეპარატის ავტორიზაციის შემდეგ, საეჭვო გვერდითი რეაქციების შესახებ შეტყობინების  გაკეთება მნიშვნელოვანია. ეს, სამედიცინო პრეპარატის სარგებლის/რისკის ბალანსის მუდმივი მონიტორინგის საშუალებას იძლევა. ჯანდაცვის თანამშრომლებს მოეთხოვებათ აცნობონ ნებისმიერი საჭვო გვერდითი რეაქციის შესახებ  შეტყობინების ეროვნული  სისტემის საშუალებით.

 

4.9 დოზის გადაჭარბება

არ არსებობს კონკრეტული ინფორმაცია ლოსარტანისა და HCT–ის კომბინაციით დოზის გადაჭარბების შესახებ. მკურნალობა სიმპტომატური და შესაბამისია. ლოსარტან/ HCT თერაპია უნდა შეწყდეს და უნდა განხორციელდეს პაციენტის მონიტორინგი. აღნიშნული ღონისძიებები მოიცავს: ემისიის ინდუქციას, თუ იგი მიმდინარეა  და გაუწყლოების კორექციას, ელექტროლიტების დისბალანს, ღვიძლის კომას და ჰიპოტენზიას დადგენილი პროცედურებით.

 

ლოსარტანი

დღემდე, ადამიანებში დოზის გადაჭარბების შეზღუდული მონაცემები არსებობს. შესაძლო ნიშნებია: ჰიპოტენზია და ტაქიკარდია; ბრადიკარდია შეიძლება გამოვლინდეს პარასიმპათიური (ვაგინალური) სტიმულაციისგან. სიმპტომური ჰიპოტენზიის გამოვლინებისას, უნდა დაიწყოს შესაბამისი მკურნალობა.

არც ლოსარტანის და არც მისი აქტიური მეტაბოლიტის გამოდევნა არ არის შესაძლებელი ჰემოდიალიზის საშუალებით.

 

ჰიდროქლოროთიაზიდი

ყველაზე ხშირი ნიშნები და სიმპტომები გამოწვეულია ელექტროლიტების დაქვეითებით (ჰიპოკალემია, ჰიპოქლორიდემია, ჰიპონატრიემია) და ჭარბი დიურეზის შედეგად გამოწვეული დეჰიდრატაცია. თუ ასევე დანიშნული უნდა იქნას დიგიტალიები, ჰიპოკალემიამ შეიძლება გაზარდოს გულის არითმია.

ჰიდროქლოროთიაზიდის ჰემოდიალიზით გამოდევნის ხარისხი ამ დროისათვის არ არის დადგენილი.

 

1. 5.    ფარამაკოლოგიური თვისებები

5.1  ფარმაკოდინამიკური თვისებები

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი: ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორები (ARBs) და შარდმდენები

ათქ კოდი: C09DA01

ლოსარტანი / ჰიდროქლოროთიაზიდი (HCT)

ლოსარტანი/HCT-ის კომპონენტებს გააჩნიათ დამატებითი ეფექტი წნევის შესამცირებლად, არტერიული წნევის შემამცირებელი ეფექტი უფრო მეტად, ვიდრე მხოლოდ რომელიმე ცალკეულ კომპონენტს. აღნიშნული ეფექტი, როგორც ჩანს, ორივე კომპონენტის ერთობლივი მოქმედებების შედეგია. შარდმდენი ეფექტის შედეგად, ჰიდროქლოროთიაზიდი ზრდის პლაზმური რენინის აქტივობას და ალდოსტერონის სეკრეციას, აგრეთვე ანგიოტენზინ II დონეს, ხოლო ამცირებს შრატის კალიუმის დონეს. ლოსარტანი ბლოკავს ანგიოტენზინ II-ის ყველა ფიზიოლოგიურ მოქმედებას და ალდოსტერონის დაინჰიბირების ხარჯზე, ამცირებს შარდმდენით განპირობებულ კალიუმის დაკარგვას.

ლოსარტანი ახდენს გარდამავალი და მსუბუქი სახის ურიკოზურიულ ეფექტს. ჰიდროქლოროთიაზიდი იწვევს შარდმჟავას ზომიერ მომატებას. ლოსარტანის და ჰიდროქლოროთიაზიდის კომბინირებული თერაპია ამცირებს შარდმდენით გამოწვეულ ჰიპერურიკემიას.

ლოსარტანის/HCT-ს ანტიჰიპერტენზიული ეფექტი გრძელდება 24 საათის განმავლობაში. სულ მცირე 1 წლიანი კლინიკური კვლევებიდან გამოვლინდა, რომ ანტიჰიპერტენზიული ეფექტი გრძელდება ხანგრძლივი მკურნალობის შემთხვევაში. არტერიული წნევის მკვეთრად დაქვეითების მიუხედავად, ლოსარტანის/ HCT-is მიღება არ ახდენს მნიშვნელოვან კლინიკურ ეფექტს გულის რითმის მხრივ. კლინიკურ კვლევებში, 50 მგ ლოსარტან კალიუმი/12.5 მგ ჰიდროქლოროთიაზიდის მკურნალობიდან 12 კვირის შემდეგ, დიასტოლური წნევა მცირდება საშუალოდ 13.2 მმ. mmHg.

ლოსარტანის/HCT-s კომბინაცია ეფექტურია არტერიული წნევის შესამცირებლად როგორც კაცებში, ისე ქალებში, შავკანიანებში და თეთრკანიანებში, ახალგაზრდებში (<65 წელი) და ხანდაზმულებში (≥65 წელი) და ასევე ყველა ხარისხის ჰიპერტენზიის შემთხვევაში.

 

ლოსარტანი

ლოსარტანი არის სინთეზურად წარმოებული პერორალული ანგიოტენზინ II რეცეპტორის (ტიპი AT₁) ანტაგონისტი. ანგიოტენზინ II, ძლიერი ვაზოკონსტრიქტორი, არის რენინ-ანგიოტენზინის სისტემის მთავარი აქტიური ჰორმონი და ჰიპერტენზიის პათოფიზიოლოგიის მნიშვნელოვანი განმსაზღვრელი. ანგიოტენზინ II აკავშირებს AT₁ რეცეპტორს, რომელიც წარმოდგენილია მრავალ ქსოვილში (მაგ. გლუვი სისხლძარღვთა  კუნთი, თირკმელზედა ჯირკვალი, თირკმელები და გული) და ეს იწვევს მნიშვნელოვან ბიოლოგიურ ეფექტებს, მაგალითად, ვაზოკონსტრიქციას და ალდოსტერონის გათავისუფლებას. ანგიოტენზინ II ასევე ასტიმულირებს გლუვი კუნთების უჯრედების გამრავლებას.

ლოსარტანი შერჩევით ბლოკავს AT₁ რეცეპტორს. ლოსარტანი და მისი ფარმაკოლოგიურად აქტიური მეტაბოლიტი E-3174 კარბოქსილის მჟავა ბლოკავს ანგიოტენზინ II- ს ფიზიოლოგიურად მნიშვნელოვან ეფექტებს in vitro და in vivo, მიუხედავად სინთეზის წყაროსა თუ მიმართულებისა. ლოსარტანს არ აქვს აგონისტური მოქმედება და არც ის ბლოკავს სხვა ჰორმონის რეცეპტორებს ან იონურ არხებს, რომლებიც მნიშვნელოვან როლს ასრულებენ გულ-სისხლძარღვთა რეგულირებაში. გარდა ამისა, ლოსარტანი არ აფერხებს აგფ (კინინაზა II), ფერმენტი, რომელიც ახდენს ბრადიკინინის დეგრადირებას. შესაბამისად, ბრადიკინინთან დაკავშირებული მედიკამენტების არასასურველი რეაქციების ზრდა არ აღინიშნება.

ანგიოტენზინ II-ის უარყოფითი უკუშედეგის ამოღება რენინის სეკრეციაზე იწვევს, პლაზმური რენინის მომატებულ აქტივობას (PRA) ლოსარტანით მკურნალობის განმავლობაში. PRA-ს მომატება იწვევს პლაზმაში ანგიოტენზინ II-ის მომატებას. ამ მომატებების მიუხედავად, ანტიჰიპერტენზიული ეფექტი და შესაბამისი ალდოსტერონის პლაზმური კონცენტრაცია შენარჩუნებულია, რაც მიუთითებს ეფექტური ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკადაზე. ლოსარტანის შეწყვეტის შემდეგ, PRA და ანგიოტენზინ II დონე სამ დღეში შეიცვალა საწყის მნიშვნელობებამდე.

როგორც ლოსარტანს, ისე მის მთავარ აქტიურ მეტაბოლიტს უფრო მეტი თანაფარდობა აქვთ AT₁  რეცეპტორისთვის, ვიდრე AT₂  რეცეპტორისთვის. აქტიური მეტაბოლიტი 10-დან 40-ჯერ უფრო ეფექტურია, ვიდრე ლოსარტანი წონის მიხედვით.

კვლევაში, რომელიც მიზნად ისახავდა ხვეელის სიხშირის განსაზრღვრას იმ პაციენტებში რომლებიც იღებდნენ ლოსარტანს და ისეთ პაციენტებში რომლებიც მკურნალობდნენ  ACE ინჰიბიტორებით, ხველის სიხშირე ლოსარტანის და ჰიდროქლოროთიაზიდით ნამკურნალევ პაციენტებში ანალოგიური ან მნიშვნელოვნად ნაკლები იყო ვიდრე ისეთ პაციენტებში რომლებმაც მიიღეს  ACE ინჰიბიტორი. ამასთან 4,131 პაციენტში ჩატარებულმა 16 ორმაგად-ბრმა კლინიკურმა კვლევამ, სპონტანურად გამოხატული ხველის სიხშირე იმ პაციენტებში, რომლებმაც მიიღეს ლოსარტანი იყო (3.1%), ანალოგიური იმ პაციენტების, რომლებსაც მკურნალობდნენ პლაცებო (2.6%) ან ჰიდროქლოროთიაზიდით (4.1%), ხოლო ACE ინჰიბიტორებით შემთხვევა იყო 8.8%.

ლოსარტანის კალიუმის მიღებამ მნიშვნელოვნად შეამცირა პროტეინურია და ალბუმინის და IgG- ის წილადობრივი ექსკრეცია არა დიაბეტურ ჰიპერტონიულ პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ პროტეინურია. ლოსარტანი ინარჩუნებს გლომერულური ფილტრაციის სიჩქარეს და ამცირებს ფილტრაციის ფრაქციას. ლოსარტანი მუდმივად ამცირებს შარდმჟავას შრატში (ჩვეულებრივ <0.4 მგ / დლ) ხანგრძლივი თერაპიის დროს.

ლოსარტანს არავითარი გავლენა არ აქვს ავტონომიურ რეფლექსებზე და არ აქვს მდგრადი ეფექტი პლაზმურ ნორადრენალინის დონეზე.

მარცხენა პარკუჭის გულის უკმარისობის მქონე პაციენტებში, ლოსარტანის 25 მგ და 50 მგ იწვევდა დადებით ჰემოდინამიკურ და ნეიროჰორმონალურ ეფექტებს. ეს ხასიათდებოდა გულის ინდექსის ზრდით და ფილტვების კაპილარული სითხის წნევის დაქვეითებით, სისხლძარღვთა სისტემური წინააღმდეგობით, საშუალო სისტემური არტერიული წნევით და გულისცემით, აგრეთვე სისხლში ალდოსტერონის და ნორეპინეფრინის დონის შემცირებით. ჰიპოტენზიის განვითარება აღინიშნა დოზა-დამოკიდებული გულის უკმარისობის მქონე პაციენტებში.

 

ჰიპერტენზიული კვლევები

კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში, ლოსარტანის ერთჯერადი დანიშვნისას პაციენტებში არსებული მსუბუქი და ზომიერი ჰიპერტენზიის დროს, სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი შემცირება მოხდა სისტოლური და დიასტოლური არტერიული წნევის დროს. დოზის მიღებიდან 24 საათის განმავლობაში არტერიული წნევის გაზომვით, დოზის მიღებიდან 5-6 საათის საპირისპიროდ, აჩვენა არტერიული წნევის დაქვეითება 24 საათის განმავლობაში; ბუნებრივი დიურეზული რიტმი შენარჩუნდა. არტერიული წნევის შემცირება დოზირების ინტერვალის ბოლოს იყო დაახლოებით 70-80% ეფექტური, რომელიც დაფიქსირდა მიღებიდან 5-6 საათის შემდეგ.

ჰიპერტენზიულ პაციენტებში ლოსარტანის შეწყვეტას არ გამოუწვევია არტერიული წნევის მკვეთრი მატება (მოხსნა). არტერიული წნევის მკვეთრი შემცირების მიუხედავად, ლოსარტანს კლინიკურად მნიშვნელოვანი გავლენა არ ჰქონია გულისცემაზე.

ლოსარტანი თანაბრად ეფექტურია მამაკაცებსა და ქალებში, ასევე ახალგაზრდებში (65 წელზე ნაკლები ასაკის ) და ხანდაზმულ ჰიპერტონიულ პაციენტებში.

 

LIFE კვლევა

ჰიპერტენზიის ენდოპუნქტის შემცირების მიზნით ლოსარტანის ინტერვენცია (LIFE) იყო რანდომიზებული, სამმაგი-ბრმა, აქტიურად კონტროლირებადი კვლევა  55-დან 80 წლამდე ასაკის 9,193 ჰიპერტენზიულ პაციენტთან, ეკგ კრიტერიუმებით გამოხატული მარცხენა პარკუჭის ჰიპერტროფიით.

შემთხვევით შერჩევით დაენიშნათ 50 მგ ლოსარტანი ან 50 მგ ატენოლოლი დღეში ერთხელ. პაციენტებში, თუ არ იქნა მიღწეული არტერიული წნევის სამიზნნე  (<140/90 mmHg), დამატებით ინიშნება ჰიდროქლოროთიაზიდი (12.5 მგ) და, აუცილებლობის შემთხვევაში, ლოსარტანის ან ატენოლოლის დოზის გაზრდა 100 მგ-მდე დღეში ერთხელ. იმ შემთხვევებში, როდესაც ეს აუცილებელია, სხვა ანტიჰიპერტენზიული საშუალება დამატებით დანიშნული იქნა ორივე ჯგუფში ანალოგიური ჰიპოტენზიური ეფექტის მისაღწევად, ACE ინჰიბიტორებისა, ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ანტაგონისტებისა და ბეტა-რეცეპტორების ბლოკატორების გარდა.

დაკვირვების საშუალო პერიოდი იყო 4.8 წელი.

პირველადი დასკვნა არის გულ-სისხლძარღვთა ავადობა და სიკვდილიანობა, რაც იზომება გულ-სისხლძარღვთა სიკვდილის, ინსულტის და მიოკარდიუმის ინფარქტის ერთობლივი ინციდენტის რაოდენობის შემცირებით. არტერიული წნევა მნიშვნელოვნად შემცირდა ანალოგიურ დონეზე მკურნალობის ორივე  ჯგუფში. ლოსარტანით  მკურნალობამ გამოიწვია 13.0% რისკის შემცირება (p = 0.021, 95% ნდობის ინტერვალი 0.77-0.98) ათენოლოლთან შედარებით პირველად კომპოზიციურ დასკვნასთან მიმართებაში. ეს, ძირითადად, გამოწვეულია ინსულტის სიხშირის შემცირებით. ლოსარტანით მკურნალობამ შეამცირა ინსულტის შედარებითი რისკი 25% -ით (p=0.001, 95% ნდობის ინტერვალით 0.63-0.89) ათენოლოლთან შედარებით. გულ-სისხლძარღვთა სიკვდილის შემთხვევები და მიოკარდიუმის ინფარქტი მნიშვნელოვნად არ განსხვავდებოდა სამკურნალო ჯგუფებს შორის.

 

რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონის სისტემის ორმაგი ბლოკადა (RAAS)

ორი დიდი რანდომიზებული, კონტროლირებადი საცდელი ტესტირება (ONTARGET ((ONgoing Telmisartan Alone და კომბინაციით Ramipril Global Endpoint Trial-ის) და VA NEPHRON-D- სთან (ვეტერანთა საქმეები ნეფროპათია დიაბეტიკებში)) შემოწმდა ACE-ინჰიბიტორის კომბინირებული გამოყენება ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკერით.

ONTARGET იყო კვლევა, რომელიც ჩატარდა პაციენტებში, რომლებსაც ანამნეზში აქვთ გულ-სისხლძარღვთა ან ცერებროვასკულური დაავადება, ან შაქრიანი დიაბეტი ტიპი 2, რომელსაც თან ახლავს  საბოლოო დაზიანების მტკიცებულება. VA NEPHRON-D იყო კვლევა პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ტიპი 2 შაქრიანი დიაბეტი და დიაბეტური ნეფროპათია.

ამ გამოკვლევებმა არ აჩვენა მნიშვნელოვანი მომგებიანი ეფექტი თირკმლის ან / და გულ-სისხლძარღვთა სისტემის დაავადებების შედეგებსა და სიკვდილიანობაზე, მაშინ როდესაც მონოთერაპიასთან შედარებით ჰიპერკალემიის, თირკმელების მწვავე დაზიანების და / ან ჰიპოტენზიის გაზრდილი რისკი არსებობდა. მათი მსგავსი ფარმაკოდინამიკური თვისებების გათვალისწინებით, ეს შედეგები ასევე მნიშვნელოვანია სხვა აგფ ინჰიბიტორებისა და ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორებისთვის.

ACE-ინჰიბიტორები და ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორები არ უნდა იქნას გამოყენებული ერთდროულად დიაბეტური ნეფროპათიის მქონე პაციენტებში.

 

ALTITUDE შესწავლა

ალისკირენი (Aliskiren Trial–ის ტესტი ტიპი 2 შაქრიანი დიაბეტის დროს, გულ-სისხლძარღვთა და თირკმლების დაავადებების ბოლო ნიშნულის გამოყენებით) ჩატარდა კვლევა, რომელიც მიზნად ისახავს ალისკირინის დამატებით გამოყენებას ACE- ინჰიბიტორის ან ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორის სტანდარტულ თერაპიაში ალისკირინის დამატების სარგებლობის შესამოწმებლად, პაციენტებში, რომლებსაც ქონდათ ტიპი 2 შაქრიანი დიაბეტი და თირკმელების ქრონიკული დაავადება, გულ-სისხლძარღვთა დაავადება, ან ორივე ერთად. გამოკვლევა შეწყდა ადრეულ ეტაპზე, უარყოფითი შედეგების გაზრდილი რისკის გამო. გულ-სისხლძარღვთა სიკვდილი და ინსულტი ორივე, რიცხვრობრივად  უფრო ხშირი იყო ალისკირენის ჯგუფში, ვიდრე პლაცებო ჯგუფში და გვერდითი მოვლენები და ინტერესის სერიოზული გვერდითი მოვლენები (ჰიპერკალემია, ჰიპოტენზია და თირკმლის დისფუნქცია) უფრო ხშირად აღინიშნებოდა ალისკირენის ჯგუფში, ვიდრე პლაცებო ჯგუფში.

 

ჰიდროქლოროთიაზიდი

ჰიდროქლოროთიაზიდი არის თიაზიდური შარდმდენი. თიაზიდური დიურეზულების ანტიჰიპერტენზიული მოქმედების მექანიზმი ბოლომდე არ არის ცნობილი. თიაზიდები ახდენენ თირკმლის მილებში ელექტროლიტის რეაბსორბციას და უშუალოდ ზრდის ნატრიუმის და ქლორიდის ექსკრეციას დაახლოებით თანაბარი რაოდენობით. ჰიდროქლოროთიაზიდის დიურეზული მოქმედება ამცირებს პლაზმის მოცულობას, ზრდის პლაზმური რენინის აქტივობას და ალდოსტერონის სეკრეციას, რასაც მოჰყვა შარდში კალიუმის და ბიკარბონატის ექსკრეციის მომატება და შრატში კალიუმის შემცირება. რენინ-ალდოსტერონის კავშირი ხორციელდება ანგიოტენზინ II-ის საშუალებით და, ამიტომ ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ანტაგონისტისა და თიაზიდის ერთდროული მიღება, ცდილობს შეცვალოს თიაზიდ-შარდმდენებთან დაკავშირებული კალიუმის დანაკარგი.  

დიურეზი ვლინდება პერორალური მიღებიდან 2 საათის განმავლობაში და მაქსიმალური დიურეზული მოქმედება მიიღწევა 4 საათის შემდეგ. მოქმედების ხანგრძლივობაა 6-12 საათი, ხოლო ანტიჰიპერტენზიული მოქმედება შენარჩუნებულია 24 საათამდე.

 

კანის არა-მელანომური  კიბო:

არსებული ეპიდემიოლოგიური კვლევების საფუძველზე, დაფიქსირდა დოზაზე დამოკიდებული კუმულაციური კავშირი HCT-სა და NMSC-ს შორის. ერთი კვლევა მოიცავდა მოსახლეობას, რომელიც შეადგენდა BCC-ს 71,533 შემთხვევას და SCC–ს 8,629 შემთხვევა დაემთხვა 1,430,833 და 172,462 მოსახლეობის კონტროლს, შესაბამისად. მაღალი HCT–ის გამოყენება (≥50,000 მგ კუმულატიური) დაკავშირებული იქნა კორექტირებული OR– ისთან 1.29 (95% CI: 1.23-1.35) ამისთვის BCC და 3.98 (95% CI: 3.68-4.31) SCC–სთვის. კუმულაციური დოზის საპასუხო მკაფიო თანაფარდობა დაფიქსირდა როგორც BCC და SCC-სთვის. კიდევ ერთმა კვლევამ აჩვენა, რომ შესაძლებელია ტუჩის კიბოს (SCC) და HCT-ს ექსპოზიციას შორის შესაძლო კავშირი: ტუჩის კიბოს 633 შემთხვევა ემთხვევა 63.067 მოსახლეობის კონტროლს, რისკების განსაზღვრის სტრატეგიის გამოყენებით. დოზა-საპასუხო ურთიერთობის დროს, გამოიკვეთა დარეგულირებული OR 2.1 (95% CI: 1.7-2.6) მაღალი გამოყენების OR  3.9 (3.0-4.9) –მდე გაზრდისთვის მაღალი ოდენობით სარგებლობისთვის (~25,000 mg) და  OR  7.7 (5.7-10.5) ყველაზე მაღალი კუმულაციური დოზისთვის  (~100,000 mg) (იხ. აგრეთვე პუნქტი 4.4).

 

5.2  ფარმაკოკინეტიკური თვისებები

აბსორბცია

ლოსარტანი

პერორალურად მიღების შემდეგ, ლოსარტანი კარგად შეიწოვება და განიცდის პირველი გასვლის მეტაბოლიზმის ეფექტს. წარმოიქმნება აქტიური მეტაბოლიტი - კარბოქსილის მჟავა, ხოლო შემდგომში არააქტიური მეტაბოლიტები. ლოსარტანის აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტების სისტემური ბიოშეღწევადობა შეადგენს 33%. ლოსარტანის და მისი აქტიური მეტაბოლიტების საშუალო პიკური პლაზმური კონცენტრაცია მიიღწევა 1 საათის განმავლობაში და 3-4 საათში, შესაბამისად. არ აღმოჩენილა კლინიკურად მნიშვნელოვანი ეფექტი პლაზმის მხრივ ლოსარტანის კონცენტრაციაზე, როდესაც მედიკამენტი მიიღება სტანდარტულ კვებასთან ერთად.

 

განაწილება

ლოსარტანი

ლოსარტანი და მისი აქტიური მეტაბოლიტების ³99%  უერთდება პლაზმის ცილებს, ძირითადად ალბუმინს. ლოსარტანის განაწილების მოცულობა შეადგენს 34 ლიტრს. ვირთხებში ჩატარებული კლევებიდან ვლინდება, რომ ლოსარტანი სუსტად კვეთს ჰემატოენცეფალურ ბარიერს.

 

ჰიდროქლოროთიაზიდი

ჰიდროქლოროთიაზიდი კვეთს პლაცენტას, მაგრამ არა ჰემატოენცეფალურ ბარიერს და გადადის დედის რძეში.

 

ბიოტრანსფორმაცია

ლოსარტანი

ინტრავენურად ან პერორალურად მიღებული ლოსარტანის დოზის დაახლოებით 14% გარდაიქმნება  აქტიურ მეტაბოლიტად. ¹⁴C-ით მონიშნული ლოსარტანის ინტრავენურად ან პერორალურად მიღებისას, პლაზმის რადიოაქტიურობა, ძირითადად, გამოწვეულია ლოსარტანით და მისი აქტიური მეტაბოლიტით. ლოსარტანის მინიმალური კონვერტირება მის აქტიურ მეტაბოლიტზე დაფიქსირდა შესწავლილი სუბიექტების დაახლოებით ერთ პროცენტში.

აქტიური მეტაბოლიტის გარდა, ბუტილის გვერდითი ეფექტების ჰიდროქსილირების გზით წარმოიქმნება არა-აქტიური მეტაბოლიტები, მათ შორის 2 მთავარი მეტაბოლიტი და ერთი მცირე მეტაბოლიტი N-2 ტეტრაზოლის გლუკურონდი.

 

ელიმინაცია

ლოსარტანი

ლოსარტანის და მისი აქტიური მეტაბოლიტის პლაზმის კლირენსი შეადგენს დაახლოებით 600 მლ/წთ და 50 მლ/წთ-ს შესაბამისად, ხოლო თირკმლის კლირენსი შეადგენს დაახლოებით  74 მლ/წთ (ლოსარტანის) და 26 მლ/წთ-ს (აქტიური მეტაბოლიტი). ლოსარტანის პერორალურად მიღებისას, დოზის დაახლოებით 4% უცვლელი სახით გამოიყოფა შარდში, ხოლო 6% გამოიყოფა შარდში აქტიური მეტაბოლიტის სახით. ლოსარტანის და მისი აქტიური მეტაბოლიტის ფარმაკოკინეტიკა შეესაბამება პერორალურად მიღებულ 200 მგ ლოსარტანის კალიუმს.

პერორალურად მიღების შემდეგ, ლოსარტანის პლაზმური კონცენტრაცია და მისი აქტიური მეტაბოლიტი მცირდება პოლიექსპონენციურად, ნახევარგამყოფის  პერიოდით, დაახლოებით 2 საათი და 6-9 საათი, შესაბამისად. არც ლოსარტანი და არც მისი აქტიური მეტაბოლიტი არ გროვდება შრატში მნიშვნელოვანი რაოდენობით, როდესაც მიიღება 100 მგ  დღეში ერთხელ.

ლოსარტანი და მისი მეტაბოლიტები გამოიყოფა შარდის და ნაღველის გზით. მამაკაცებში ¹⁴C-ით მონიშნული ლოსარტანის პერორალური მიღების შემდეგ, რადიოაქტივობის დაახლოებით 35% გამოიყოფა შარდში, ხოლო 58%-ფეკალურ მასაში.

 

ჰიდროქლოროთიაზიდი

ჰიდროქლოროთიაზიდი არ განიცდის მეტაბოლიზმს, თუმცა სწრაფად გამოიყოფა თირკმელების გზით. სულ მცირე 24 საათის განმავლობაში პლაზმის დონის გადამოწმების შედეგად გამოვლინდა, რომ პლაზმის ნახევარდაშლის პერიოდი შეადგენს დაახლოებით 5.6 და 14.8 საათს. პერორალურად მიღებული დოზის  სულ მცირე  61% გამოიყოფა უცვლელი სახით 24 საათის განმავლობაში.

 

სპეციალური ჯგუფის მოსახლეობა

ლოსარტანი/ჰიდროქლოროთიაზიდი

ლოსარტანის და მისი აქტიური მეტაბოლიტის კონცენტრაცია პლაზმაში და ჰიდროქლოროთიაზიდის შეწოვა ხანდაზმულ და ახალგაზრდა ჰიპერტონიის მქონე  პაციენტებში მნიშვნელოვნად არ განსხვავდება.

 

ლოსარტანი

პერორალური მიღების შემდეგ, მსუბუქი და ზომიერი ღვიძლის ალკოჰოლური  ციროზის მქონე პაციენტებში, ლოსარტანის და მისი აქტიური მეტაბოლიტის პლაზმური კონცენტრაცია იყო, შესაბამისად, 5-ჯერ და დაახლოებით 1.7-ჯერ მეტი, ვიდრე ახალგაზრდა მამრობითი სქესის წარმომადგენლებში.

ფარმაკოკინეტიკურმა კვლევებმა აჩვენა, რომ ლოსარტანის AUC იაპონელ და არა-იაპონელ ჯანმრთელ მამრობითი სქესის წარმომადგენლებში არ განსხვავდება. თუმცა, კარბოქსილის მჟავის მეტაბოლიტის AUC (E-3174), როგორც ჩანს, განსხვავდება ორ ჯგუფს შორის, იაპონელ სუბიექტებზე დაახლოებით 1,5-ჯერ უფრო დიდი გავლენა აქვთ, ვიდრე არა-იაპონლებზე. ამ შედეგების კლინიკური მნიშვნელობა ცნობილი არ არის.

არც ლოსარტანის და არც მისი აქტიური მეტაბოლიტის გამოდევნა არ არის შესაძლებელი ჰემოდიალიზის საშუალებით.

 

5.3  უსაფრთხოების პრეკლინიკური მონაცემები

წინასწარი კლინიკური კვლევებით, მათ შორის ზოგადი ფარმაკოლოგიური, გენოტოქსიკურობის და კარცენოგენული პოტენციალის კვლევებით, ადამიანისთვის განსაკუთრებული საშიშროება არ არის გამოვლენილი. ლოსარტანი/ჰიდროქლოროთიაზიდის კომბინაციის ტოქსიკური პოტენციალი შეფასდა ქრონიკული ტოქსიკურობის კვლევაში ექვს თვემდე ასაკის ვირთხებსა და ძაღლებში, პერორალურად მიღების შემდეგ. ამ კვლევებში გამოვლენილი ცვლილებები კომბინირებული კვლევებით, ძირითადად, ლოსარტანული კომპონენტის მიერ იქნა წარმოქმნილი. კომბინირებულმა მიღებამ ლოსარტანი/ჰიდროქლოროთიაზიდის, გამოიწვია სისხლის წითელი უჯრედების პარამეტრების დაქვეითება (ერითროციტები, ჰემოგლობინი, ჰემატოკრიტი), შარდოვანას მომატება - N შრატში, გულის წონის შემცირება (ჰისტოლოგიური კორელაციის გარეშე) და გასტროინტესტინალური ტრაქტის მხრივ ცვლილებები (ლორწოვანი გარსის დაზიანება, წყლულები, ეროზია, სისხლდენა).  

ლოსარტანი/ჰიდროქლოროთიაზიდის კომბინაციით ნამკურნალევ ვირთხებსა ან კურდღლებში ტერატოგენურობა არ გამოვლენილა. ვირთხებში ნაყოფის ტოქსიკურობა, რომელიც დასტურდება  ნეკნების ზომის უმნიშვნელოდ  მატებით F₁ თაობაში, გამოვლინდა, როდესაც ქალები მკურნალობდნენ ორსულობის დაწყებამდე და ორსულობის დროს. როგორც ლოსარტანთან ერთად ჩატარებულ კვლევებში შეინიშნება, ნაყოფის და ახალშობილთა გვერდითი ეფექტები, თირკმელების ტოქსიკურობისა და ნაყოფის სიკვდილის ჩათვლით გამოვლინდა, როდესაც ორსული ვირთხები მკურნალობდნენ ლოსარტანი / ჰიდროქლოროთიაზიდის კომბინაციით გვიანი გესტაციის და / ან ლაქტაციის პერიოდში.

 

6. ფარმაცევტული მონაცემები

6.1 დამხმარე ნივთიერებების ჩამონათვალი

ლაქტოზას მონოჰიდრატი

მიკროკრისტალური ცელულოზა

სიმინდის პრეჟელატინირებული სახამებელი

მაგნიუმის სტეარატი [მცენარეული]

ჰიპრომელოზა

ჰიდროქსიპროპილ ცელულოზა

ტიტანის დიოქსიდი

ქინოლონის ყვითელი ალუმინის ლაქი

 

6.2  შეუთავსებლობები

არ არის ცნობილი

 

6.3 შენახვის ვადა

4 წელი

 

6.4   შენახვის სპეციალური ზომები

ინახება 30 °C-ზე დაბალ ტემპერატურაზე.

 

       6.5  შეფუთვის აღწერა და შემადგენლობა

Al/Al ბლისტერი.

შეფუთვის ზომა: 28 აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტი

 

6.6  რეალიზაციის სპეციალური მოთხოვნები

სპეციალური მოთხოვნები არ არსებობს.

 

გაცემის რეჟიმი:

ფარმაცევტულიპროდუქტისჯგუფი - II, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით

 

7.  მარკეტინგული აუტორიზაციის მფლობელი

დენკ ფარმა გმბჰ & კო. კგ

პრინცრეგენტენშტრასე. 79

81675 მიუნხენი

გერმანია

 

8.  მარკეტინგული აუტორიზაციის ნომერი გერმანიაში

9. გერმანიაში პირველი აუტორიზაციის თარიღი

10. ტექსტის მიმოხილვის თარიღი

05/2020