კო-დიროტონი 20მგ/12.5მგ #30ტ

გამოყენების ინსტრუქცია

პრეპარატის სავაჭრო დასახელება: კო-დიროტონი® (ჩO-DIღOთON®)

საერთაშორისო არაპატენტირებული დასახელება (საა):
ლიზინოპროლი / ჰიდროქლოროთიაზიდი (ლისინოპრილ / ჰყდროცჰლოროტჰიაზიდე)

წამლის ფორმა: ტაბლეტები.

შემადგენლობა
ყოველი ტაბლეტი შეიცავს:
ტაბლეტები 10მგ/12,5 მგ
მოქმედი ნივთიერება: ლიზინოპრილი - 10 მგ (ლიზინოპრილის დიჰიდრატის სახით 10,88მგ) და ჰიდროქლოროთიაზიდი - 12,5 მგ.
დამხმარე ნივთიერებები: მანიტოლი (E421), ინდიგოტინის ლაქი (E132), სიმინდის სახამებელი, პრეჟელატინიზირებული სახამებელი, კალციუმის ჰიდროფოსფატის დიჰიდრატი, მაგნიუმის სტეარატი.
ტაბლეტები 20მგ/12,5 მგ
მოქმედი ნივთიერება: ლიზინოპრილი - 20 მგ (ლიზინოპრილის დიჰიდრატის სახით 21,76მგ) და ჰიდროქლოროთიაზიდი - 12,5 მგ.
დამხმარე ნივთიერებები: მანიტოლი (E421), ინდიგოტინის ლაქი (E132), რკინის ოქსიდი ყვითელი (E172), სიმინდის სახამებელი, პრეჟელატინიზირებული სახამებელი, კალციუმის ჰიდროფოსფატის დიჰიდრატი, მაგნიუმის სტეარატი.

აღწერა
ტაბლეტები 10 მგ/12,5მგ: მრგვალი ტაბლეტები, ორივე მხრიდან ბრტყელი, ჭრილით, ღია ცისფერი არც თუ ისე ჭარბი რაოდენობის შედარებით მუქი ფერის ნაწილაკებით. ერთ მხარეზე - გრავირება «ჩ 43». დიამეტრი დაახლოებით 8 მმ.
ტაბლეტები 20 მგ/12,5მგ: მრგვალი ტაბლეტები, ორივე მხრიდან ბრტყელი, ჭრილით, ღია მწვანე ფერის არც თუ ისე ჭარბი რაოდენობის შედარებით მუქი ფერის ნაწილაკებით. ერთ მხარეზე - გრავირება «ჩ 44». დიამეტრი დაახლოებით 8 მმ.

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი: რენინ-ანგიოტენზინის სისტემაზე მოქმედი საშუალება. აგფ ინჰიბიტორები და დიურეზულები.

ათქ-კოდი: ჩ09BA03.
ფარმაკოლოგიური თვისებები
ფარმაკოდინამიკა
კო-დიროტონი® წარმოადგენს კომბინირებულ პრეპარატს, რომელიც შეიცავს ლიზინოპრილს - ანგიოტენზინგარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორს (აგფ) და ჰიდროქლოროთიაზიდს - თიაზიდური დიურეზული საშუალება. კომპონენტები ავსებენ ურთიერთზემოქმედებას, რაც იწვევს ნატიჰიპერტენზული ეფექტის გაძლიერებას.

ლიზინოპრილი
მოქმედების მექანიზმი
ლიზინოპრილი წარმოადგენს პეპტიდილ-დიპეპტიდაზას ინჰიბიტორს. ლიზინოპრილი ახდენს აგფ ინჰიბირებას, ანგიოტენზინ I კატალიზირებულ გარდაქმნას ვაზოკონსტრიქტორულ პეპტიდად, ანგიოტენზინ II-ად. ანგიოტენზინ II ასევე ახდენს ალდოსტერონის სეკრეციის სტიმულირებას თირკმელზედა ჯირკვლის ქერქის ფენით. აგფ ინჰიბირება იწვევს ანგიოთენზინ II კონცენტრაციის შემცირებას, რაც იწვევს ვაზოკონსტრიქტორული აქტივობის შემცირებას და ალდოსტერონის სეკრეციის შემცირებას. ამ უკანასკნელის დონის შემცირებამ შესაძლოა გამოიწვიოს სისხლის პლაზმაში კალიუმის შემადგენლობის მომატება.

ფარმაკოდინამიური ეფექტები
მიუხედავად იმისა, რომ ლიზინოპრილის ანტიჰიპერტენზული მოქმედების ძირითად მექანიზმად ითვლება რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონული სისტემის დათრგუნვა, ლიზინოპრილი ახდენს ეფექტს ასევე პაციენტებში, რომლებთაც აღენიშნებათ არტერიული ჰიპერთენზია დაბალი რენინის შემცველობით. აგფ იდენტურია კინინაზა II - ფერმენტის, რომელიც ახდენს ბრადიკინინის დაშლის კატალიზირებას.
უცნობია ხელს უწყობს თუ არა ძლიერი ვაზოდილატატორული პეპტიდის - ბრადიკინინის დონის გაზრდა ლიზინოპრილის თერაპიულ ეფექტურობას.

კლინიკური ეფექტურობა და უსაფრთხოება
რენინ-ანგიოტენზინის სისტემაზე მოქმედი საშუალება (რას).
ორ მსხვილ რანდომიზებულ კონტროლირებულ კლინიკურ კვლევებში (ONთAღGEთ (ONგოინგ თელმისარტან Aლონე ანდ ინ ცომბინატიონ წიტჰ ღამიპრილ Gლობალ Eნდპოინტ თრიალ) და VA NEPHღON-D (თჰე Vეტერანს Aფფაირ Nეპჰროპატჰყ ინ Dიაბეტეს)) გამოკვლეული იქნა აგფ ინჰიბიტორის და ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორების კომბინირებული გამოყენება. კვლევაში ONთAღGEთ მონაწილეობდნენ პაციენტები გულ-სისხლძარღვთა და ცერებროვასკულარული დაავადებებით ან II ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტები, რომლებთაც თან ახლდათ ორგანოს დაზიანების ნიშნები. კვლევებში VA NEPHღON-D გამოკვლეული იქნენ üპაციენტები, რომლებთაც აღენიშნებოდათ II ტიპის დიაბეტი და დიაბეტური ნეფროპათია. ამ კვლევებმა არ გამოავლინეს თირკმლის და/ან გულ სისხლძარღვთა შედეგებზე და სიკვდილიანობის მხრივ მნიშვნელოვანი დადებითი ეფექტი და უფრო მეტიც, გამოავლინეს ჰიპერკალიემიის, თირკმლის მწვავე უკმარისობის და/ან ჰიპოთენზიის გაზრდილი რისკი აღნიშნული პრეპარატებით მონოთერაპიასთან შედარებით. ფარმაკოდინამიკის მსგავსების გამო ეს მონაცემები ასევე იგულისხმება სხვა აგფ ინჰიბიტორების და II ტიპის ანიგიოთენზინ რეცეპტორების ბლოკატორების შემთხვევაშიც. აქედან გამომდინარე, აგფ ინჰიბიტორების და II ტიპის ანგიოთენზინის რეცეპტორების ბლოკატორების გამოყენება არ შეიძლება დიაბეტური ნეფროპათიის მქონე პაციენტებში.
ALთIთUDE (Aლისკირენ თრიალ ინ თყპე 2 Dიაბეტეს Uსინგ ჩარდიოვასცულარ ანდ ღენალ Dისეასე Eნდპოინტს) კვლევებში შესწავლილი იქნა აგფ ინჰიბიტორებით ან ანგიოთენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორებით სტანდარტულ თერაპიაზე ალისკირენის დამატების უპირატესობა პაციენტებში, რომლებთაც აღენიშნებოდათ II ტიპის შაქრიანი დიაბეტი თირკმელების ქრონიკული დაავადების ან კარდიოვასკულარული დაავადებების თანხლებით ან რომელიმე მათგანი ცალკე. კვლევები შეწყვეტილი იქნა ნაადრევად არასასურველი შედეგების რისკის გაზრდის გამო. გულ-სისხლძარღვთა სიკვდილიანობა და ინსულტი აღინიშნა შედარებით ხშირად ჯგუფში, რომელშიც გამოიყენებოდა ალისკირები, პლაცებოსთან შედარებით. სერიოზული გვერდითი რეაქციები, როგორიცაა ჰიპერკალიემია, ჰიპოთენზია და თირკმლის უკმარისობა, ასევე აღინიშნა ჯგუფში, რომლებიც იღებდნენ ალისკირენს, პლაცებოსთან შედარებით.

ჰიდროქლოროთიაზიდი
მოქმედების მექანიზმი
ჰიდროქლოროთიაზიდი წარმოადგენს დიურეზულ და ჰიპოთენზულ საშუალებას. ჰიდროქლოროთიაზიდი ახდენს ზემოქმედებას ელექტროლიტების რეაბსირბციის დისტალურ არხისმიერ მექანიზმზე და ზრდის ნატრიუმის იონების და ქლორის ექსკრეციას დაახლოებით ექვივალენტურ რაოდენობებში.
ნატრიიურეზი შესაძლოა მიმდინარეობდეს კალიუმის იონების და ბიკარბონატების მცირე დაკარგვით. თიაზიდების ანტიჰიპერთენზული მექანიზმი არ არის ბოლომდე შესწავლილი.

ფარმაკოდინამიური ეფექტები
თიაზიდები ჩვეულებრივ არ ახდენენ ზეგავლენას ნორმალურ არტერიალ წნევაზე.

არამელანომური კანის კიბო
არსებული მონაცემების საფუძველზე, რომელიც მიღებულია ეპიდემიოლოგიური კვლევებიდან, აღწერილია ჰიდროქლოროთიაზიდის (ჰქთ) და არამელანომური კანის კიბოს (ამკკ) ჯამურ დოზირებების შორის ურთიერთკავშირი. ერთი კვლევა მოიცავდა 71 533 ბაზალურუჯრედოვანი კანის კიბოს (БКРК) და 8 629 ბრტყელუჯრედული კანის კიბოს (ПКРК) შემთხვევას; საკონტროლო ჯგუფს შეადგენდა 1 430 833 და 172 462 კონტროლის ჯგუფის სუბიექტი შესაბამისად. ჰქთ-ს მაღალი დოზირებებით გამოყენება (ჯამური დოზა >50 000მგ) ასოცირებული იქნა კორექტირებებთან ხდომილების ალბათობა (ОШ) 1,29 (95% ნდობის ინტერვალი (ДИ): 1,23‒1,35) ბაზალურუჯრედოვანი კანის კიბოსთვის და 3,98 (95% ДИ: 3,68‒4,31) ბრტყელუჯრედული კანის კიბოსთვის. დაკვირვებები მკვეთრ ურთიერთკავშირზე ჯამურ დოზირებებს და კანის კიბოს განვითარების რისკს შორის ჩატარდა როგორც ბაზალურუჯრედოვანი კანის კიბოს ასევე ბრტყელუჯრედული კანის კიბოს შემთხვევებში. მეორე კვლევაში აღწერილია მოსალოდნელი ურთიერთკავშირი ტუჩის კიბოს (ბრტყელუჯრედული კანის კიბო (ПКРК)) და ჰქთ- მიღებას შორი: 633 ტუჩის კიბოს შემთხვევა შედარებუია საკონტროლო ჯგუფის 63 067 სუბიექტთან შემთხვევით შერჩევის მეთოდით. გამოვლინდა ურთიერთკავშირი ჯამურ დოზას და ტუჩის კიბოს განვითარების რისკს შორის ხდომილების ალბათობით 2,1 (95% ნდობის ინტერვალი: 1,7-2,6); ჰქთ-ის უფრო მაღალი ჯამური დოზირებისას (~25 000 მგ) ხდომილების ალბათობის მნიშვნელობა იზრდება 3,9-მდე (3,0-4,9), ხოლო უფრო მაღალი ჯამური დოზირებისას (~100 000 მგ) ხდომილების ალბათობა შეადგენდა 7,7 (5,7-10,5) (იხ. ასევე პუნქტი ,,უსაფრთხოების ზომები’’).

ფარმაკოკინეტიკა
ლიზინოპრილის და ჰიდროქლოროთიაზიდის ერთდროული გამოყენება ახდენს უმნიშვნელო ეფექტს ან საერთოდ არ ახდენს ეფექტს ამ ორივე სამკურნალო საშუალების ბიოშეღწევადობაზე. არ გამოვლენილა არავითარი კლინიკურად მნიშვნელოვანი ფარმაკოკინეზური ურთიერთქმედებები ორ კომპონენტს შორის მათი ერთ ტაბლეტში გამოყენებისას.

ლიზინოპრილი
შეწოვა
ლიზინოპრილის შიგნით მიღებისას სისხლის პლაზმაში პიკური კონცენტრაცია მიიღწევა 7 საათის განმავლობაში, ხოლო მწვავე მიოკარდიუმის ინფარქტის მქონე პაციენტებში აღინიშნა პიკური შრატისმიერი კონცენტრაციის მიღწევისათვის საჭირო დროის გახანგრძლივების ტენდენცია. თირკმლისმიერი ექსკრეციის საფუძველზე ლიზინოპრილის აბსორბციის საშუალო მნიშვნელობა შეადგენს დაახლოებით 25% ინდივიდუალური მერყეობით 6-60% დოზირების დიაპაზონში (5-80მგ). აბსოლუტური ბიოშეღწევადობა მცირდება 16 %-ით პაციენტებში, რომლებტაც აღენიშნებათ ქრონიკული გულის უკმარისობა. საკვების მიღება არ ახდენს ზეგავლენას ლიზინოპრილის აბსორბციაზე.
განაწილება და სისხლის პლაზმის ცილებთან კავშირი
ლიზინოპრილი არ უკავშირდება სისხლის პლაზმის ცილებს, გარდა ცირკულირებადი ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტისა (აგფ). ვირთხებზე ჩატარებული კვლევებისას გამოვლინდა, რომ ლიზინოპრილი თითქმის არ აღწევს ჰემატოენცეფალურ ბარიერში.
გამოყოფა
ლიპინოპრილი არ ექვემდებარება მეტაბოლიზმს და გამოიყოფა თირკმელებით უცვლელი სახით. მრავალჯერადი მიღების შემდეგ ნახევრადგამოყოფის პერიოდი შეადგენს 12,6 სთ. ლიზინოპრილის კლირენსი ჯანმრთელ მოხალისეებში დაახლოებით უდროდა 50მლ/წთ. ლიზინოპრილის პლაზმური კონცენტრაციების შემცირება მიუთითებს ტერმინალური ფაზის გახანგრძლივებაზე, რაც არ უწყობს ხელს აქტიური ნივთიერების აკუმულაციას. აღნიშნულ ტერმინალურ ფაზას, შესაძლოა ახასიათებდეს აგფ-სთან მჭიდრო შეკავშირება და არ იყოს დოზირების პროპორციული.
გულის ქრონიკული უკმარისობა
გულის ქრონიკული უკმარისობის მქონე პაციენტებს ჯანმრთელ მოხალისეებთან შედარებით აღენიშნათ ლიზინოპრილის დიდი ექსპოზიცია (მრუდის ქვეშ ფართობის ,,კონცენტრაცია-დრო’’ (AUჩ) საშუალოდ 125%), მაგრამ ლიზინოპრილის თირკმლისმიერი ექსკრეციის საფუძველზე შესაძლებელია დასკვნის გაკეთება ლიზინოპრილის შეწოვის 16%-ით შემცირებაზე ჯანმრთელ მოხალისეებთან შედარებით.

ხანდაზმული პაციენტები (65 წელზე უფროსები)
ხანდაზმული ასაკის პაციენტებში აღინიშნა ლიზინოპრილის უფრო მაღალი კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში, ასევე AUჩ გაზრდა (დაახლოებით 60%-ით) უფრო ახალგაზრდა პაციენტებთან შედარებით.

თირკმელების ფუნქციის დარღვევები
თირკმელების ფუნქციის დარღვევისას ლიზინოპრილის გამოყოფა მცირდება (რადგან ლიზინოპრილის გამოყოფა ხდება თირკმელებით), მაგრამ ამას კლინიკური მნიშვნელობა აქვს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ გორგლისებრი ფილტრაციის დონე შეადგენს 30მლ/წთ ნაკლებს. მსუბუქი და ზომიერი თირკმლის უკმარისობისას (კრეატინინის კლირენსი (კკ) 30-დან 79მლ/წთ-მდე) AUჩ საშუალო მნიშვნელობა იზრდება მხოლოდ 13 %-ით, მაშინ როცა რთული თირკმლის უკმარისობისას აღინიშნა AUჩ საშუალო მნიშვნელობის გაზრდა 4,5 ჯერ (კკ 5-დან 29მლ/წთ-მდე). ლიზინოპრილის გამოდევნა ორგანიზმიდან შესაძლებელია ჰემოდიალიზის მეშვეობით. 4 საათიანი ჰემოდიალიზის პროცედურის განმავლობაში ლიზინოპრილის კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში მცირდება საშუალოდ 60% დიალიზით 40-დან 55მლ/წთ-მდე კლირენსისას.
ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა
ციროზით დაავადებულ პაციენტებში ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა იწვევდა ლიზინოპრილის აბსორბციის შემცირებას (დაახლოებით 30% თირკმელებით ექსკრეციის საფუძველზე), მაგრამ აღინიშნა ექსპოზიციის გაზრდა (დაახლოებით 50%) ჯანმრთელ მოხალისეებთან შედარებით კლირენსის შემცირების შედეგად.

ჰიდროქლოროთიაზიდი
სისხლის პლაზმაში ჰიდროქლორითიაზიდის კონცენტრაციის კონტროლისას მინიმუმ 24 საათის განმავლობაში მისი ნახევრადგამოყოფის დრო მერყეობდა 5,6-დან 14,8 საათამდე.
ნივთიერების მინიმუმ 61% გამოიყოდა უცვლელი სახით 24 საათის განმავლობაში. ჰიდროქლოროთიაზიდის შიგნით მიღებისას დიურეზული ეფექტი დგება პირველი 2 სთ განმავლობაში, მაქსიმუმს აღწევს დაახლოებით 4 საათში და ნარჩუნდება 5-12 სთ განმავლობაში. ჰიდროქლორითიაზიდი აღწევს პლაცენტარულ ბარიერში, მაგრამ არ აღწევს ჰემატოენცეფალურ ბარიერში.

გამოყენების ჩვენებები
მსუბუქი და ზომიერი არტერიული ჰიპერთენზიის სამკურნალოდ პაციენტებში, რომელთა მდგომარეობა უკვე ადეკვატურად კონტროლირებადია ერთდროულად ლიზინოპრილის და ჰიდროქლოროთიაზიდის იგივე დოზირებებით გამოყენებისას, რაც შედის კო-დიროტონი®-ს შემადგენლობაში.

უკუჩვენებები
• ჰიპერმგრძნობელობა აქტიური ნივთიერების მიმართ, სხვა აგფ ინჰიბიტორების, სხვა სულფონამიდების ან ნებისმიერი დამხმარე ნივთიერების მიმართ (იხ. პუნქტი ,,შემადგენლობა’’).
• ანგიონევროზული შეშუპება რაც კავშირშია აგფ ინჰიბიტორებით წინმსწრებ თერაპიასთან.
• თანდაყოლილი ან იდიოპათიური ანგიონევროზული შეშუპება.
• თირკმელების ფუნქციის რთული დარღვევა (კრეატინინის კლირენსი <30მლ/წთ).
• ანურია
• ღვიძლის ფუნქციის რთული დარღვევები
• ორსულობის მეორე და მესამე ტრიმესტრი (იხ. პუნქტი ,,უსაფრთხოების ზომები‘‘ და ,,გამოყენება ორსულობის და ლაქტაციის პერიოდში‘‘).
• ანგიოთენზინგარდამქმნელი ფერმენტების ინჰიბიტორების ერთდროული გამოყენება ალისკირენთან ერთად შაქრიანი დიაბეტის მქონე პაციენტებში და პაციენტებში ზომიერი/რთული თირკმელების უკმარისობით (გფს <60მლ/წთ/1,73მ2) უკუნაჩვენებია (იხ. პუნქტი ,,უსაფრთხოების ზომები‘‘, ,,ფარმაკოდინამიკა‘‘).
• საკუბიტრილთან/ვალსარტანთან ერთდროული გამოყენება. არ შეიძლება პრეპარატი კო-დიროტონის მიღების დაწყება საკუბიტრილის/ვალსარტანის ბოლო დოზირების მიღებიდან 36 საათზე ადრე (იხ. ასევე პუნქტი ,,უსაფრთხოების ზომები‘‘ და ,,ურთიერთქმედებები სხვა სამკურნალო საშუალებებთან‘‘).

გამოყენება ორსულობის და ლაქტაციის პერიოდში
ორსულობა
აგფ ინჰიბიტორები
აგფ ინჰიბიტორების გამოყენება არ არის რეკომენდებული ორსულობის 1 ტრიმესტრში. აგფ ინჰიბიტორების გამოყენება უკუნაჩვენებია ორსულობის 2 და 3 ტრიმესტრში (იხ. პუნქტი ,,უკუჩვენებები’’). ორსულობის 1 ტრიმესტში აგფ-ინჰიბიტორების ზემოქმედების შედეგად ტერატოგენური ეფექტების განვითარების რისკის შესახებ ეპიდემიოლოგიური მონაცემები არ მოიპოვება. მიუხედავად ამისა არ გამოირიცხება რისკ-ფაქტორის უმნიშვნელო გაზრდა. თუ აგფ ინჰიბიტორებით მკურნალობის გაგრძელება არ წარმოადგენს აუცილებლობას, პაციენტებში, რომლებიც გეგმავენ ორსულობას უნდა ჩატარდეს ალტერნატიული ჰიპოთენზული თერაპია უსაფრთხოების პროფილის მიხედვით. ორსულობის დადგენის შემთხვევაში აგფ ინჰიბიტორებით მკურნალობა უნდა შეწყდეს დაუყონებლივ და აუცილებლობის შემთხვევაში დაინიშნოს ალტერნატიული მკურნალობა.
ცნობილია, რომ აგფ ინჰიბიტორების გამოყენება ორსულობის 2 და 3 ტრიმესტრში ახდენს ფეტოტოქსიურ მოქმედებას (თირკმელების ფუნქციის დაქვეითება, ოლიგოჰიდრამნიონი, თავის ქალის ძვლების გამკვრივების შენელება) და ახდენს ტოქსიურ ზეგავლენას ახალშობილზე (თIრკმლის უკმარისობა, არტერიული ჰიპოთენზია, ჰიპერკალიემია). თუ აგფ ინჰიბიტორების მიღება მოხდა ორსულობის მეორე ტრიმესტრში, რეკომენდებულია თირკმელების და თავის ქალის ულტრაბგერითი კვლევის ჩატარება. ჩვილებში, რომლებშიც განხორციელდა მუცლად ყოფნის დროს აგფ ინჰიბიტორებით ზემოქმედება, უნდა ჩატარდეს არტერიული ჰიპოთენზიის არსებობაზე მკაცრი კონტროლი (იხ. ასევე პუნქტი ,,უკუჩვენებები’’).

ჰიდროქლოროთიაზიდი
დიურეზულების ჩვეულებრივი გამოყენება ჯანმრთელ ორსულ ქალებში უკუნაჩვენებია, რადგან არსებობს დედისა და ნაყოფის მიმართ საფრთხის წარმოქმნის რისკი, მათ შორის ნაყოფის და ახაშობილის სიყვითლე, თრომბოციტოპენია და ასევე მოსალოდნელია სხვა გვერდითი ეფექტები, რომლებიც ანალოგიურად აღინიშნება უფროს პაციენტებში. ჰიდროქლოროთიაზიდის ორსულობის დროს გამოყენების გამოცდილება შეზღუდულია, ნაწილობრივ ორსულობის პირველ ტრიმესტრში. ცხოველებზე ჩატარებული კვლევები არასაკმარისია. ჰიდროქლოროთიაზიდი აღწევს პლაცენტარულ ბარიერში. ჰიდროქლოროთიაზიდის მოქმედების ფარმაკოლოგიური მექანიზმის საფუძველზე მისმა გამოყენებამ ორსულობის მეორე და მესამე ტრიმესტში შესაძლოა გამოიწვიოს ნაყოფის პერფუზიის დარღვევის რისკი და აღინიშნოს ნაყოფში და ახალშობილში ისეთი მოვლენები, როგორიცაა სიყვითლე, ელექტროლიტების ბალანსის დარღვევა და თრომბოციტოპენია.
არ შეიძლება ჰიდროქლოროთიაზიდის გამოყენება გესტაციური შეშუპებებისას, არტერიული ჰიპერთენზიისას ორსულებში ან პრეეკლამპსიისას, სისხლის პლაზმის მოცულობის შემცირების და პლაცენტას ჰიპოპერფუზიის განვითარების რისკის გამო და დაავადების მიმდინარეობის მხრივ დადებითი ეფექტების არ გამოვლენის რისკის გამო.
არ შეიძლება ჰიდროქლოროთიაზიდის გამოყენება ორსულებში ეენციალური ჰიპერთენზიის დროს, გარდა იშვიათი სიტუაციებისას, როდესაც არ არსებობს ალტერნატიული თერაპია.

ლაქტაციის პერიოდი
აგფ ინჰიბიტორები
ლიზინოპროლი /ჰიდროქლოროთიაზიდის კომბინაციის ლაქტაციის პერიოდში გამოყენების შესახებ ინფორმაციის არ არსებობის გამო, პრეპარატი კო-დიროტონი®-ს გამოყენება არ არის რეკომენდებული ლაქტაციის პერიოდში, უნდა დაინიშნოს ალტერნატიული მკურნალობა კარგად დადგენილი უსაფრთხოების პროფილით, განსაკუთრებით ახალშობილების კვებისას ან ნაადრევად დაბადებულ ჩვილებში.
ჰიდროქლოროთიაზიდი
ჰიდროქლოროთიაზიდი აღწევს დედის რძეში მცირე რაოდენობებით. თიაზიდების მაღალი დოზირებები, რომლებიც იწვევენ ძლიერ დიურეზს, ახდენენ რძის გამომუშავების ინჰიბირებას. პრეპარატი კო-დიროტონი®-ს გამოყენება ლაქტაციის პერიოდში არ არის რეკომენდებული. თუ გამოიყენება პრეპარატი კო-დიროტონი® ლაქტაციის დროს, უნდა მიღებული იქნეს მხოლოდ მინიმალური დოზა.

გამოყენების წესი და დოზირება
დოზირება
არტერიული ჰიპერტენზია
პრეპარატის კომბინირებული გამოყენება ფიქსირებული დოზირებით არ არის გამიზნული თერაპიის დაწყებისთვის. კომბინირებული პრეპარატის ფიქსირებული დოზირების გამოყენება შესაძლებელია 10მგ ან 20 მგ ლიზინოპრილის და 12,5 მგ ჰიდროქლოროთიაზიდის კომბინაციის ჩანაცვლებისათვის პაციენტებში, რომელთა მდგომარეობა ადეკვატურად კონტროლირდება ლიზინოპრილის და ჰიდროქლოროთიაზიდის ერთდროული გამოყენებისას იმავე დოზირებებში, რასაც შეიცავს პრეპარატი კო-დიროტონი®. ჩვეულებრივი დოზა შეადგენს ერთ ტაბლეტს 1 ჯერ დღე-ღამეში. ისევე, როგორც სხვა სამკურნალო პრეპარატების შემთხვევაში, კო-დიროტონი®-ს ერთი მისაღები ტაბლეტი უნდა მიიღოთ დღის დაახლოებით ერთიდაიმავე დროს.
საერთო ჯამში, თუკი მოსალოდნელი თერაპიული ეფექტის მიღწევა შეუძლებელია აღნიშნული დოზირებით 2-4 კვირის განმავლობაში, შესაძლებელია მისი გაზრდა დღე-ღამეში ორ ტაბლეტამდე.

თირკმელების უკმარისობის მქონე პაციენტები
თიაზიდურები არ არის გათვალისწინებული თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში გამოყენებისათვის. ისინი არაეფექტურნი არიან კკ კო-დიროტონი®-ს გამოყენება არ შეიძლება საწყისი თერაპიის სახით პაციენტებში, რომლებთაც აღენიშნებათ თირკმელების უკმარისობა.
პაციენტებში, რომლებშიც კრეატინინის კლირენსი შეადგენს >30მლ/წთ და 80მლ/წთ კო-დიროტონი®-ს გამოყენება შესაძლებელია მხოლოდ ცალკეული კომპონენტების დოზირების ტიტრირების შემდეგ. ასეთ შემთხვევაში ლიზინოპრილის რეკომენდებული დოზა, რომელიც ინიშნება მსუბუქი თირკმელების უკმარისონისას მონოთერაპიისათვის, შეადგენს 5-10მგ.
დიურეზულებით წინმსწრები თერაპია
პრეპარატი კო-დიროტონი®-ს საწყისი დოზირების გამოყენების შემდეგ შესაძლოა განვითარდეს სიმპტომური ჰიპოთენზია; აღნიშნული მდგომარეობის განვითარება შედარებით მოსალოდნელია პაციენტებში, რომლებთაც აღენიშნებათ ცირკულირებადი სისხლის მოცულობის შემცირება (ცსმ) და/ან მარილების დეფიციტი დიურეზულებით წინმსწრები თერაპიის გამო. დიურეზულებით თერაპია უნდა შეწყდეს პრეპარატი კო-დიროტონ®-ით თერაპიის დაწყებამდე 2-3 დღით ადრე. შეძლებისდაგვარად მკურნალობა უნდა დაიწყოს ლიზინოპრილის მონოთერაპიით 5 მგ დოზირებით.
ხანდაზმული ასაკის პაციენტები (65 წელზე უფროსები)
ხანდაზმულ პაციენტებში დოზირების კორექცია არ არის საჭირო.
კლინიკურ კვლევებში ლიზინოპრილის და ჰიდროქლოროთიაზიდის ეფექტურობა და ამტანობა ერთიდაიგივე იყო მათი ერთდროულად გამოყენებისას როგორც ხანდაზმულებში და ასევე ახალგაზრდა პაციენტებში, რომლებთაც აღენიშნებოდათ არტერიული ჰიპერთენზია.
არტერიული ჰიპერთენზიის მქონე ხანდაზმულ პაციენტებში ლიზინოპრილით მონოთერაპია დიასტოლური არტერიული წნევის შემცირების მხრივ ისევე ეფექტური აღმოჩნდა, როგორც ჰიდროქლოროთიაზიდით ან ატენოლოლით მონოთერაპია. კლინიკური კვლევების შედეგების თანახმად ასაკი არ ახდენს ზეგავლენას ლიზინოპილის ამტანობაზე.
ბავშვები და 18 წლამდე ასაკის მოზარდები
ბავშვებში და მოზარდებში (

გამოყენების წესი
მიიღება შიგნით.

გვერდითი მოქმედებები
ქვემოთ ჩამოთვლილი გვერდითი რეაქციები, რომლებიც რეგისტრირებული იქნა ლიზინოპრილის და (ან) ჰიდროქლოროთიაზიდის გამოყენების ფონზე დახარისხებულია გამოვლენის სიხშირის შემდეგი რიგითობის მიხედვით: ძალიან ხშირი (>1/10), ხშირი (>1/100-დან <1/10-მდე), არახშირი (>1/1 000-დან <1/100-მდე), იშვიათი (>1/10 000-დან 1/1 000-მდე), ძალიან იშვიათი (<1/10 000), უცნობია სიხშირე (სიხშირის შეფასება შეუძლებელია არსებული მონაცემების მიხედვით).
გვერდით მოვლნებს შორის ყველაზე ხშირად აღინიშნა ხველა, თავბრუსხვევა, არტერიული ჰიპოთენზია და თავის ტკივილი (გამოვლინდა 1-10% პაციენტში). კლინიკური მონაცემების მიხედვით არასასურველი ეფექტები ზომიერად გამოხატული იყო, ატარებდნენ ტრანზიტორულ ხასიათს და უმეტეს შემთხვევებში არ საჭიროებდნენ თერაპიის მოხსნას.

ლიზინოპრილი

არასასურველი რეაქციების გამოვლენის სიხშირე
სისტემ-ორგანული კლასი ხშირი
(>1/100- <1/10-მდე) არახშირი
(>1/1 000- <1/100-მდე) იშვიათი
(>1/10 000-1/1 000-მდე) ძალიან იშვიათი
(<1/10 000) უცნობია სიხშირე (სიხშირის შეფასება შეუძლებელია არსებული მონაცემების მიხედვით)
დარღვევები სისხლის და ლიმფური სისტემის მხრივ ჰემოგლობინის დონის დაცემა
ჰემატოკრიტის დაცემა ძვლის ტვინის ფუნქციის დათრგუნვა
ანემია
თერომბოციტოპენია
ლეიკოპენია
ნეიტროპენია
აგრანულოციტოზი (იხ. პუნქტი ,,უსაფრთხოების ზომები‘‘)
ჰემოლიზური ანემია
ლიმფადენოპათია
დარღვევები იმუნური სისტემის მხრივ აუტოიმუნური დაავადებები ანაფილაქსიური /ანაფილაქტოიდური რეაქციები
დარღვევები ენდოკრინული სისტემის მხრივ ანტიდიურეზული ჰორმონის არაადეკვატური სეკრეციის სინდრომი (СНС АДГ)
დარღვევები ნივთიერებათა ცვლის და კვების მხრივ ჰიპოგლიკემია
ფსიქიკის დარღვევები ხასიათის ლაბილურობა
დეპრესიის სიმპტომები გონების დაბინდვნა ჰალუცინაციები
დარღვევები ნერვული სისტემის მრივ თავბრუსხვევა
თავის ტკივილი
სინკოპე პარესთეზია
ვერტიგო
გემოს შეგრძნების დარღვევები
ძილის დარღვევები ყნოსვის დარღვევები
დარღვევები გულის მხრივ მიოკრადის ინფარქტი ან ტვინში სისხლის მიმოქცევის დარღვევა, რომელიც ვლინდება მაღალი რისკის ჯგუფის პაციენტებში, სავარაუდოდ სეკუნდარულად ძლიერი არტერიული ჰიპოთენზიასთან მიმართებაში (იხ. პუნქტი ,,უსაფრთხოების ზომები‘‘)
გულისცემის შეგრძნება
ტაჰიკარდია
დარღვევები სისხლძარღვების მხრივ ორთოსტატური ეფექტები (მათ შორის ორთოსტატური ჰიპოთენზია) რეინოს სინდრომი ,,სისხლის მიწოლა‘‘
დარღვევები სუნთქვის სისტემის მხრივ, გულ-მკერდის უჯრედის და მედიასტინუმის ორგანოები ხველა (იხ. პუნქტი ,,უსაფრთხოების ზომები‘‘) რინიტი ბრონქული სპაზმი
სინუსიტი
ალერგიული ალვეოლიტი და (ან) ეოზინოფილური პნევმონია
დარღვევები კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ დიარეა
ღებინება
ღებინება
მუცლის ტკივილი და საჭმლის მონელების დარღვევები პირის სიმშრალე პანკრეატიტი
ნაწლავის ანგიონევროზუილ შეშუპება
ღვიძლის და ნაღვლმდენი გზების დარღვევები ,,ღვიძლის‘‘ ფერმენტების და ბილირუბინის აქტივობის მომატება ჰეპატიტი (ჰეპატოცელულარული ან ქოლესტაზური) სიყვითლე
ღვიძლის უკმარისობა*
(იხ. პუნქტი ,,უსაფრთხოების ზომები’’)
კანის და კანქვეშა ქსოვილის დარღვევები გამონაყარი
ქავილი ჰიპერმგრძნობელობა
ანგიონევროზული შეშუპება: სახის, კიდურების, ტუჩების, ენის, ყელის და (ან) ხორხის ანგიონევროზული შეშუპება (იხ. ,,უსაფრთხოების ზომები‘‘)
ჭინჭრის ცხელება
ალოპეცია
ფსორიაზი ჭარბი ოფლიანობა
ბუშტოვანა (პერფიგუსი)
ტოქსიური ეპიდერმული ნეკროლიზი
სტივენს-ჯონსონის სინდრომი
მრავალფორმიანი ერითემა
კანის ფსევდოლიმფომა**
დარღვევები თირკმელების და შარდმდენი გზების მხრივ თირკმელების დარღვევები ურემია
თირკმლის მწვავე უკმარისობა ოლიგურია
ანურია
დარღვევები სასქესო ორგანოების და სარძევე ჯირკვლების მხრივ იმპოტენცია გინეკომასტია
ზოგადი დარღვევები და გართულებები გამოყენების ადგილას ასტენიური სინდრომი
დაღლილობა
ლაბორატორიული და ინსტრუმენტალური ანალიზის შედეგები შარდოვანას დონის გაზრდა
შრატისმიერი კრეატინინის გაზრდა
ჰიპერკალიემია ჰიპონატრიემია
* ძალიან იშვიათ შემთხვევებში აღინიშნა ჰეპატიტის განვითარება შემდეგში ღვიძლის უკმარისობის განვითარებით. ასევე, თუ ლიზინოპრილის და ჰიდროქლოროთიაზიდის კომბინირებული გამოყენების ფონზე აღინიშნა სიყვითლე ან ,,ღვიძლის‘‘ ფერმენტების აქტივობის მნიშვნელოვანი მომატება, პრეპარატის გამოყენება უნდა შეწყდეს; პაციენტს უნდა ჩაუტარდეს მკაცრი სამედიცინო მეთვალყურეობა.
** გამოვლინდა სიმპტომოკომპექსის განვითარების შემთხვევები, რომელიც მოიცავდა ერთ ან რამოდენიმე სიმპტომს: ცხელება, ვასკულიტი, მიალგია, ართრალგია (ართრიტი), ანტინუკლეური ანტისხეულების დონის მომატება (ანა), ერითროციტების დალექვის სიჩქარის გაზრდა (ედს), ეოზინოფილია, ლეიკოციტოზი, გამონაყარი, ფოტომგრძნობელობა ან კანის სხვა რეაქციები.

ჰიდროქლოროთიაზიდი (სიხშირე უცნობია)

კეთილთვისებიანი, ავთვისებიანი და დაუდგენელი ნეოპლაზმები (მათ შორის კისტა და პოლიპები) არამელანომური კანის კიბო (ბაზალურუჯრედული კანის კიბო და ბრტყელუჯრედული კანის კიბო)*.
ინფექციური და პარაზიტული დაავადებები სიალოადენიტი
დარღვევები სისხლის და ლიმფური სისტემის მხრივ ლეიკოპენია, ნეიტროპენია (აგრანულოციტოზი), თრომბოციტოპენია, აპლასტიური ანემია, ჰემოლიზური ანემია, ძვლის ტვინის ფუნქციის დათრგუნვა.
დარღვევები ნივთიერებათა ცვლის და კვების მხრივ ანორექსია, ჰიპერგლიკემია, გლუკოზურია, ჰიპერურიკემია, ელექტროლიტების ბალასის დარღვევები (მათ შორის ჰიპონატრიემია, ჰიპოკალიემია, ჰიპოქლორემიული ალკალოზი, ჰიპომაგნიემია), ქოლესტერინის და ტრიგლიცერიდების კონცენტრაციის გაზრდა, პოდაგრა.
ფსიქიკის დარღვევები მოუსვენრობა, დეპრესია, ძილის დარღევები
დარღვევები ნერვული სისტემის მხრივ მადის დაქვეითება, პარესთეზია, გულყრის წინა მდგომარეობა
დარღვევები მხედველობის ორგანოს მხრივ კსანტოპსია, მხედველობის სიმკვეთრის დროებითი დაქვეითება, მწვავე მიოპათია, დახურულ კუთხოვანი მწვავე გლაუკომა
დარღვევები სმენის ორგანოს და წონასწორობის მხრივ თავბრუსხვევა
დარღვევები გულის მხრივ ორთოსტაზური ჰიპოთენზია
დარღვევები სისხლძარღვების მხრივ ნეკროზირებადი ანგიიტი (ვასკულიტი, კანის ვასკულიტი),
დარღვევები სუნთქვის სისტემის, მკერდის უჯრედის და მედიასტინუმის ორგანოების მხრივ რესპირატორული დისტრეს-სინდრომი (მათ შორის პნევმონია და ფილტვების შეშუპება)
დარღვევები კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მრივ კუჭის ლორწოვანი გარსის გაღიზიანება, დიარეა, ყაბზობა, პანკრეატიტი
დარღვევები ღვიძლის და ნაღვლმდენი გზების მხრივ სიყვითლე (ღვიძლშიდა ქოლესტაზური სიყვითლე)
დარღვევები კანის და კანქვეშა ქსოვილის მხირვ ფოტომგრძნობელობის რეაქციები, გამონაყარი, სისტემური წითელი მგლურა, კანის ლუპუსის მსგავსი რეაქციები, სისტემური წითელი მგლურას გართულება, ჭინჭრის ცხელება, ანაფილაქსიური რეაქციები, ტოქსიური ეპიდერმული ნეკროლიზი.
დარღვევები ჩონჩხ-კუნთოვანი სისტემის და შემაერთებელი ქსოვილის მხრივ კუნთების სპაზმი, კუნთების სისუსტე
დარღვევები თირკმელების და შარდგამომყოფი გზების მხრივ თირკმელების ფუნქციის დარღვევა, ინტერსტიციალური ნეფრიტი
ზოგადი დარღვევები და გართულებები გამოყენების ადგილას ციებ-ცხელება, სისუსტე.
* ცალკეული არასასურველი რეაქციების აღწერა
არამელანომური კანის კიბო: არსებული მონაცემების საფუძველზე, რომლებიც მიღებულია ეპიდემიოლოგიური კვლევებიდან, ვლინდება ურთიერთკავშირი ჰქთ-ის ჯამურ დოზირებასთან და არამელანომურ კანის კიბოს შორის (იხ. ასევე პუნქტი ,,უსაფრთხოების ზომები’’ და ,,ფარმაკოდინამიკა’’).

არასასურველი რეაქციების შეტყობინება
სამკურნალო პრეპარტის რეგისტრაციის შემდეგ სავარაუდო არასასურველი რეაქციების შეტყობინებას ძალიან დიდი მნიშვნელობა აქვს. მათი შეტყობინებით უზრუნველყოფია სამკურნალო საშუალების რისკ-სარგებელის დამოკიდებულებაზე უწყვეტი მონიტორინგი. ჯანდაცვის თანამშრომლების თხოვნით უნდა შეატყობინოთ ნებისმიერი არასასურველი რეაქციის ეჭვის შემთხვევა ეროვნული შეტყობინების სისტემას.

ჭარბი დოზირება
სიმპტომები:
მონაცემები ადამიანებში ჭარბი დოზირების შესახებ შეზღუდულია. აგფ ინჰიბიტორების ზედოზირების შემთხვევაში შესაძლოა გამოვლინდეს შემდეგი სიმპტომები: არტერიული ჰიპოთენზია, ცირკულარული შოკი, ელექტროლიტების ბალანსის დარღვევა, თირკმელების უკმარისობა, ჰიპერვენტილაცია, ტაჰიკარდია, გულისცემის შეგრძნება, ბრადიკარდია, თავბრუსხვევა, შფოთი, ხველა. ჰიდროქლოროთიაზიდით ზედოზირების სიმპტომებს მიეკუთვნებიან ასევე დიურეზის მომატება, გონების დაბინდვა (კომამდე), კრუნჩხვა, პარეზი, გულის რითმის დარღვევები, თირკმელების უკმარისობა.
საგულე გლიკოზიდურების ერთდროული გამოყენებისას შესაძლოა გაძლიერდეს ჰიპოკალიემიამ შესაძლოა გააძლიეროს გულის არითმიის გამოვლენა.
მკურნალობა:
ზედოზირებისას ნაჩვენებია ფიზიოლოგიური ხსნარის ინფუზია. არტერიული ჰიპოთენზიის განვითარებისას პაციენტი უნდა დააწვინოთ ზურგზე. აუცილებლობის შემთხვევაში ნაჩვენებია ანგიოთენზინ II და (ან) ვენაში კატექოლამინების ინფუზიის ჩატარება. თუ პრეპარატის გამოყენება მოხდა ცოტა ხნის წინ, ნაჩვენებია ზომების მიღება, რომლების მიზნად ისახავენ ლიზინოპრილის ორგანიზმიდან გამოდევნას (მაგ., ღებინების გამოწვევა, კუჭის გამორეცხვა, აბსორბენტების და ნატრიუმის სულფატის შეყვანა). ლიზინოპროლი შესაძლოა გამოდევნილი იქნეს საერთო სისხლის მიმოქცევიდან ჰემოდიალიზის გზით (იხ. პუნქტი ,,უსაფრთხოების ზომები’’). თერაპიის რეზისტენტული ბრადიკარდიის განვითარების შემთხვევაში ნაჩვენებია გულის ხელოვნური მატარებლის დაყენება. აუცილებელია სასიცოცხლო ფუნქციების მაჩვენებლების, ელექტროლიტების და სისხლის შრატში კრეატინინის მკაცრი კონტროლი.
ბრადიკარდიის ან გამოხატული ვაგალური რეაქციების კორექციის მიზნით ნაჩვენებია ატროპინის შეყვანა.

ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან
ჰიპოთენზული სამკურნალო საშუალებები
სხვა ჰიპოთენზულ პრეპარატებთან ერთდროული გამოყენებისას შესაძლოა აღინიშნოს ანტიჰიპერთენზული მოქმედების გაძლიერება. ნიტროგლიცერინთან, სხვა ნიტრატებთან ან ვაზოდილატატორებთან ერთდროული გამოყენება აძლიერებს ანტიჰიპერთენზულ ეფექტს.
უნდა მოერიდოთ ლიზინოპრილის ერთდროულ დანიშვნას ისეთ პრეპარატებთან კომბინაციაში, რომლებიც შეიცავენ ალისკირენს (იხ. პუნქტი ,,უკუჩვენებები’’ და ,,უსაფრთხოების ზომები’’).
კლინიკური კვლევების მონაცემებმა აჩვენებს, რომ რენინ-ანგიოთენზინ-ალდოსტერონული სისტემის (რაას) ორმაგი ბლოკადა აგფ-ინჰიბიტორების, ანგიოთენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორების ან ალისკირენის კომბინირებული გამოყენებისას კავშირშია არასასურველი მოვლენების უფრო მაღალი სიხშირით გამოვლენის რისკთან, როგორიცაა არტერიული ჰიპოთენზია, ჰიპერკალიემია და თირკმელების ფუნქციის დაქვეითება (მათ შორის მწვავე თირკმლის უკმარისობა), ერთ სამკურნალო საშუალების ცალკე გამოყენებასთან შედარებით, რომელიც ზემოქმედებს რაას-ზე (იხ. პუნქტი ,,უკუჩვენებები’’, ,,უსაფრთხოების ზომები’’ და ,,ფარმაკოდინამიკა’’).

პრეპარატები, რომლებიც ზრდიან ანგიონევროზული შეშუპების განვითარების რისკს
აგფ-ინჰიბიტორების საკუბიტრილთან/ვალსარტანთან ერთდროული გამოყენება უკუნაჩვენებია ანგიონევროზული შეშუპების განვითარების გაზრდილი რისკის გამო (იხ. პუნქტი ,,უკუჩვენებები’’ და ,,უსაფრთხოების ზომები’’).
აგფ-ინჰიბიტორების ერთდროული გამოყენებისას რაპამიცინის სამიზნე ინჰიბიტორებთან ძუძუმწორების უჯრედებში (მთOღ) (მაგ., ტემსიროლიმუსი, სიროლიმუსი, ევეროლიმუსი) ან ნეიტრალური ენდოპეპტიდაზას ინჰიბიტორებთან (NEP) (მაგალითად, რაცეკადოტრილი) ან პლაზმინოგენის ქსოვილური აქტივატორებთან ან ვილდაგლიპტინთან შესაძლოა აღინიშნოს ანგიონვროზული შეშუპების განვითარების რისკის გაზრდა.

ლითიუმის პრეპარატები
ლითიუმის პრეპარატების და აგფ-ინჰიბიტორების ერთდროული გამოყენებისას აღინიშნა სისხლის შრატში ლითიუმის დონის უკუქცევადი მომატების შემთხვევა და ტოქსიურობის გამოვენის ნიშნები. დიურეზული საშუალებები და აგფ ინჰიბიტორები ამცირებენ ლითიუმის თირკმლის კლირენსს, რაც ზრდის მისი ტოქსიურობის რისკს. ამგვარად, ლიზინოპრილის და ჰიდროქლოროთიაზიდის კომბინირებული გამოყენება ლითიუმის პრეპარატებთან არ არის რეკომენდებული. იმ შემთხვევაში, თუ აუცილებელია აღნიშნული კომბინაციის გამოყენება, საჭიროა სისხლის შრატში ლითიუმის დონის კონტროლი (იხ. პუნქტი ,,უსაფრთხოების ზომები’’).

კალიუმის შემნახველი დიურეზულები, კალიუმის შემცველი დანამატები და კალიუმის შემცველი მარილის შემცვლელები და სხვა პრეპარატები, რომლებაც შესაძლოა გამოიწვიონ სისხლის შრატში კალიუმის დონის მომატება
მიუხედავად იმისა, რომ სისხლის შრატში კალიუმის შემადგენლობა ჩვეულებრივ ნორმული მაჩვენებლების ზღვარზე რჩება, ზოგიერთ პაციენტში, რომლებიც იღებდნენ ლიზინოპრილს შესაძლოა გამოვლინდეს ჰიპერკალიემია. კალიუმის შემნახველი დიურეზულების (როგორიცაა სპირინოლაქტონი, ტრიამტერენი ან ამილორიდი), კალიუმის შემცველი საკვები დანამატების ან კალიუმის შემცველი მარილის შემცვლელების ერთდროულმა გამოყენებამ შესაძლოა გამოიწვიოს სისხლის შრატში კალიუმის დონის მნიშვნელოვანი გაზრდა, განსაკუთრებით თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში. ლიზინოპრილის ერთდროული გამოყენებისას სხვა პრეპარატებთან ერთად, რომლებიც ზრდიან სისხლის შრატში კალიუმის შემცველობას, როგორიცაა ტრიმეტოპრიმი და კო-ტრიმოქსაზოლი (ტრიმეტჰოპრიმ/სულფამეტოქსაზოლი) საჭიროა სიფრთხილის დაცვა (რადგან ცნობილია, რომ ტრიმეტოპრიმს გააჩნია კალიუმის შემნახველი დიურეზულის ამილორიდის მსგავსი მოქმედება). ამგვარად, ლიზინოპრილის ერთდროული გამოყენება ზემოთ აღნიშნულ პრეპარატებთან ერთად არ არის რეკომენდებული. ერთდროული გამოყენების აუცილებლობის შემთხვევაში პრეპარატების გამოყენება უნდა მოხდეს სიფრთხილით და სისხლის შრატში პერიოდულად კალიუმის შემცველობის მონიტორინგით (იხ. პუნქტი ,,უსაფრთხოების ზომები’’).
ჰეპარინი: აგფ-ინჰიბიტორების და ჰეპარინის ერთდროულმა გამოყენებამ შესაძლოა გამოიწვიოს ჰიპერკალიემია. რეკომენდებულია სისხლის შრატში კალიუმის შემცველობის მონიტორინგი.
სამკურნალო საშუალებები, რომლებმაც შესაძლოა გამოიწვიონ ,,პირუეტის’’ ტიპის პარკუჭისებრი ტაჰიკარდია
ჰიპოკალიემიის რისკის განვითარების გამო საჭიროა სიფრთხილის დაცვა ჰიდროქლოროთიაზიდის და იმ სამკურნალო საშუალებების ერთდროული გამოყენებისას, რომლებიც ხელს უწყობენ ,,პირუეტის’’ ტიპის პარკუჭისებრი ტაჰიკარდიის განვითარებას (ზოგიერთი ანტიარითმიულები, ანტიფსიქოზურები და სხვა პრეპარატები).
ტრიციკლური ანტიდეპრესიულები, ანტიფსიქოზური პრეპარატები (ნეიროლეპტიურები), ანესთეზიურები
აგფ-ინჰიბიტორების ზოგიერთ ანესთეზიურებთან, ტრიციკლურ ანტიდეპრესიულებთან და ნეიროლეპტიურებთან ერთადროული გამოყენებისას შესაძლოა აღინიშნოს ანტიჰიპერთენზული მოქმედების გაძლიერება (იხ. პუნქტი ,,უსაფრთხოების ზომები’’).

არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატები (აასპ), მათ შორის აცეტილსალიცილის მჟავა
აასპ-ს (ციკლოოქსიგენაზა-2 სელექტიური ინჰიბიტორები, აცეტილსალიცილის მჟავა >3 გ/დღეში დოზირებით, არასელექციური აასპ) ხანგრძლივი გამოყენებისას შესაძლოა აღინიშნოს აგფ-ინჰიბიტორების და თიაზიდური დიურეზულების ანტიჰიპერთენზული და დიურეზული მოქმედების დასუსტება. აასპ-ს და აგფ ინჰიბიტორების ერთდროულმა გამოყენებამ შესაძლოა გამოიწივოს სისხლის შრატში კალიუმის შემცველობის გაზრდა და თირკმელების ფუნქციის გაუარესება. როგორც წესი აღნიშნული მოვლენები უკუქცევითი ხასიათისაა. იშვიათ შემთხვევებში შესაძლოა განვითარდეს თირკმლის უკმარისობა, განსაკუთრებით თირკმელების ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში, მაგალითად ხანდაზმულ პაციენტებში ან დეჰიდრატაციის მქონე პაციენტებში.

ოქროს პრეპარატები
პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ აგფ-ინჰიბიტორებს, ხშირად აღინიშნა ნიტრიტოიფული (ვაზომოტორული) რეაქციები ოქროს პრეპარატების საინექციო ფორმით გამოყენების ფონზე (მაგალითად, ნატრიუმის აუროთიომალატი). ნიტრიტოიდური რეაქციებისთვის დამახასიათებელია ვაზოდილატაციის (კანის სიწითლე) სიმპტომების, ღებინების, თავბრუსხვევის და არტერიული ჰიპოთენზიის გამოვლენა.

სიმპატომიმეზურები
სიმპატომიმეზურებმა შესაძლოა მოახდინონ აგფ-ინჰიბიტორების ანტიჰიპერთენზული ეფექტის დასუსტება. თიაზიდურებმა შესაძლოა შეამცირონ არტერიის მგრძლობელობა ნორადრენალინის მიმართ, თუმცა არასაკმარის დონეზე, იმისათვის, რომ გამოირიცხოს თერაპიული გამოყენები პრესორული ამინების ეფექტურობა.

დიაბეტის საწინააღმდეგო საშუალებები
თიაზიდურმა დიურეზულებმა შესაძლოა დაარღვიონ გლუკოზის მიმართ ტოლერანტობა. ჰიპოგლიკემია ხშირად განვითარდა კომბინირებული თერაპიის პირველ კვირეებში თირკმელების ფუნქცისი დარღვევის მქონე პაციენტებში. შესაძლოა გაიზარდოს, შემცირდეს ან უცვლელი დარჩეს დიაბეტის საწინააღმდეგო პრეპარატების გამოყენების საჭიროება პაციენტებში, მათ შორის ინსულინისაც. თიაზიდურებმა შესაძლოა გააძლიერონ დიაზოქსინის ჰიპერგლიკემიური ეფექტი.

ამფოტერიცინი B (პარენტერალური გამოყენების), კარბენოქსოლონი, კორტიკოსტეროიდულები, კორტიკოტროპინი (აკტჰ) ან საფაღარათო მასტიმულირებელი საშუალებები
მოსალოდნელია, რომ ჰიდროქლოროთიაზიდის კალიუმის დამწევი ეფექტი შესაძლოა გაძლიერდეს სამკურნალო საშუალებებით, რომლებიც კავშირშია კალიუმის გამოყოფის მომატებასთან და ჰიპოკალიემიასთან (მაგ., სხვა შარდმდენი საშუალებები, საფაღარათო საშუალებები, ამფოტერიცინი, კარბენოქსოლონი, სალიცილის მჟავას წარმოებულები).
ჰიპოკალიემია შესაძლოა განვითარდეს სტეროიდულ ჰორმონებთან ან ადრენოკორტიკოტროპულ ჰორმონებთან (აკტჰ) ერთდროული გამოყენებისას).

კალციუმის მარილები
თიაზიდურმა დიურეზულებმა შესაძლოა გაზარდონ სისხლის შრატში კალციუმის შემცველობა შარდში კალციუმის ექსკრეციის შემცირების ხარჯზე. თუ აუცილებელია კალციუმის შემცვლელების ან D-ვიტამინის დანიშვნა, უნდა მოხდეს სისხლში კალციუმის დონის შემოწმება და ამის შესაბამისად უნდა მოხდეს დოზირების კორექცია.

საგულე გლიკოზიდურები
Kჰიპოკალიემიამ შესაძლოა გაზარდოს გულის კუნთის მგრძნობელობა ან გააძლიერო გულის კუნთის რეაქცია საგულე გლიკოზიდურები ტოქსიურ ეფექტებზე (მაგალითად, მომატებული პარკუჭისებრი აღგზნებადობა).
ქოლესტირამინი და კოლესტიპოლი
ქოლესტირამინის და კოლესტიპოლის გამოყენებისას აღინიშნა ჰიდროქლოროთიაზიდის შეწოვის შემცირება. ამიტომ სულფონამიდური დიურეზულების გამოყენება უნდ ამოხდეს აღნიშნული პრეპარატების გამოყენებამდე მინიმუმ 1 საათით ადრე ან მათი გამოყენებიდან 4-6 საათის შემდეგ.

არადეპოლარიზირებადი მიორელაქსანტები (მაგალითად, ტუბოკურანინის ქლორიდი)
თიაზიდურებმა შესაძლოა გაზარდონ დეპოლარიზირებადი მიორელაქსანტების მოქმედების მიმართ მგრძნობელობა.
სომალოლი
ჰიპოკალიემის შემთხვევაში, რომელიც ვლინდება თიაზიდების გამოყენების ფონზე, იზრდება არითმიის განვითარების რისკი სოტალოლის გამოყენების დროს.
ალოპურინოლი
აგფ-ინჰიბიტორების და ალოპურინოლის ერთდროული გამოყენებისას იზრდება თირკმელების დაზიანების და ლეიკოპენიის განვითარების რისკი.
ციკლოსპორინი
აგფ-ინჰიბიტორების და ციკლოსპორინის ერთდროული გამოყენებისას იზრდება თირკმელების დაზიანების და ჰიპერკალიემიის განვითარების რისკი. რეკომენდებულია სისხლის შრატში კალიუმის შემცველობის მონიტორინგ. ციკლოსპორინთან ერთდროულმა გამოყენებამ შესაძლოა გაზარდოს ჰიპერურიკემიის და გართულებული პოდაგრის სახეობის განვითარების რისკი.
ლოვასტატინი
აგფ-ინჰიბიტორების და ლოვასტატინის ერთდროული გამოყენებისას იზრდება ჰიპერკალიემიის რისკი.
ციტოსტაზურები, იმუნოდეპრესიულები, პროკაინამიდი
თიაზიდურებმა შესაძლოა შეამცირონ ციტოსტაზურების თირკმელებით გამოყოფა (მაგალითად, ციკლოფოსფამიდი, მეტოტრექსატი) და გაზარდოს მათი მიელოსუპრესიული ეფექტი (იხ. პუნქტი ,,უსაფრთხოების ზომები’’).

ურთიერთქმედებები სხვა საშუალებებთან
თიაზიდურებმა შესაძლოა გაზარდონ ამანტადინის გვერდითი რეაქციების განვითარების რისკი.
შესაძლოა გართულდეს პოსტურალური ჰიპოთენზია ერთდროულად ალკოჰოლის, ბარბიტურატების და ანესთეზიურების გამოყენებისას.

ზეგავენა ავტოსატრანსპორტო საშუალებების მართვის და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე
ლიზინოპრილის და ჰიდროქლოროთიაზიდის კომბინაციის გამოყენებისას შესაძლოა აღინიშნოს უმნიშვნელო ან ზომიერი ზეგავლენა ავტომობილის მართვის და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე (იხ. პუნქტი ,,ზეგავლენა ავტოსატრანსპორტო საშუალებების მართვის და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე’’).

უსაფრთხოების ზომები
სიმპტომური არტერიული ჰიპოთენზია
იშვიათ შემთხვევებში პაციენტებში, რომლებთაც აღენიშნებოდათ არა გართულებული არტერიული ჰიპოთენზია შესაძლოა აღინიშნოს სიმპტომური არტერიული ჰიპოთენზია. არტერიული წნევის შემცირების რისკი უფრო მეტად მოსალოდნელია პაციენტებში, რომლებთაც აღEნიშნებათ ცირკულირებული სისხლის მოცულობის შემცირება, მაგალითად დიურეზულებით თერაპიის ფონზე, შეზღუდული მარილის დიეტის დროს, ჰემოდიალიზის ჩატარების შემდეგ, დიარეისას ან ღებინებისას, რთული რენინ-დამოკიდებული არტერიული ჰიპერთენზიისას (იხ. პუნქტი ,,ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან’’ და ,,გვერდითი მოქმედებები’’). ასეთ პაციენტებში საჭიროა სისხლის შრატში ელექტროლიტების შემცველობის რეგულარული კონტროლი. დოზირების შერჩევა და მკურნალობა პაციენტებში, რომლებთაც აღენიშნებათ კლინიკურად გამოხატული არტერიული ჰიპოთენზიის განვითარების მომატებული რისკი უნდა განხორციელდეს ექიმის მკაცრი მეთვალყურეობის ქვეშ. პაციენტებში გულის იშემიური დაავადებით ან ცერებროვასკულარული დაავადებებით პრეპარატის გამოყენება უნდა მოხდეს განსაკუთრებული სიფრთხილით, რადგან არტერიული წნევის ძლიერმა დაცემამ შესაძლოა გამოიწვიოს მიოკარდის ინფარქტის ან ტვინში სისხლის მიმოქცევის მწვავე დარღვევის განვითარება.
არტერიული ჰიპოთენზიის განვითარებისას პაციენტი უნდა დააწვინოთ ზურგზე და აუცილებლობის შემთხვევაში უნდა გაუკეთდეს ფიზიოლოგიური ხსნარის ვენაში ინფუზია. ტრანსზიტორული ჰიპოთენზული რეაქცია არ წარმოადგენს თერაპიის გაგრძელების უკუჩვენებას. ცირკულირებადი სისხლის ეფექტურო მოცულობის და არტერიული წნევის აღდგენის შემდეგ შესაძლებელია თერაპიის გაგრძელება დაბალი დოზირებით ან შესაძლებელია ასევე კო-დიროტონის® ნებისმიერი კომპონენტის ცალკე გამოყენებაც.
გულის უკმარისობის მქონე ზოგიერთ პაციენტებში, რომლებთაც აღენიშნებათ ნორმალური ან დაბალი არტერიული წნევა, ლიზინოპროლის გამოყენების ფონზე შესაძლოა აღინიშნოს სისტემური არტერიული წნევის დაცემა. ეს ეფექტი მოსალოდნელია და ჩვეულებრივ არ წარმოადგენს პრეპარატის მოხსნის საფუძველს. კლინიკურად გამოხატული არტერიული ჰიპოთენზიის განვითარების დროს შესაძლოს საჭირო გახდეს ლიზინოპრილის და (ან) ჰიდროქლოროთიაზიდის დოზირების შემცირება ან მოხსნა.

აორტული და მიტრალური სარქველის სტენოზი / ჰიპერტროფული კარდიომიოპათია
ისევე როგორც სხვა აგფ-ინჰიბიტორების შემთხვევაში, ლიზინოპროლის მიღება უნდა მოხდეს სიფრთხილით პაციენტებში, რომლებთაც აღენიშნებათ მიტრალური სარქველის სტენოზი და მარცხენა პარკუჭის გამოსასვლელი ტრაქტის ობსტრუქცია (აორტის სტენოზი ან ჰიპერტროფული კარდიომიოპათია).

რენინ-ანგიოთენზინ-ალდოსტერონული სისტემის ორმაგი ბლოკადა
ცნობილია, რომ აგფ-ინჰიბიტორების, ანგიოთენზინ II რეცეპტორის ბლოკატორების ან ალისკირენის ერთდროული გამოყენებისას იზრდება არტერიული ჰიპოთენზიის, ჰიპერკალიემიის და თირკმელების ფუნქციის დარღვევის (მათ შორის თირკმელების მწვავე უკმარისობა) განვითარების რისკი. ამგვარად, არ არის რეკომენდებული რაას-ის ორმაგი ბლოკადის განხორციელება აგფ-ინჰიბიტორების, ანგიოთენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორების ან ალისკირენის ერთდროული გამოყენების გზით (იხ. პუნქტი ,,ურთიერთქმედებები სხვა სამკურნალო საშუალებებთან‘‘ და ,,ფარმაკოდინამიკა‘‘).
თუ ორმაგი ბლოკატა აბსოლუტურად აუცილებელია, მაშინ უნდა ჩატარდეს ის სპეციალისტის მეთვალყურეობის ქვეშ და თირკმელების ფუნქციის, ელექტროლიტების შემცველობის და არტერიული წნევის კონტროლის ქვეშ.
აგფ-ინჰიბიტორების და ანგიოთენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორების გამოყენება არ შეიძლება ერთდროულად დიაბეტური ნეფროპათიის მქონე პაციენტებში.

თირკმელების ფუნქციის დარღვევები
თიაზიდური დიურეზულების გამოყენება არ არის რეკომენდებული თირკმელების ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში; თიაზიდურები არაეფექტური არიან თუ კრეატინინის კლირენსი შეადგენს 30მლ/წთ ან დაბალ ნიშნულს (რაც შეესაბამება ზომიერ ან რთულ თირკმლის უკმარისობას).
ლიზინოპროლის და ჰიდროქლოროთიაზიდის კომბინაცია არ შეიძლება დაინიშნოს პაციენტებში თირკმლის უკმარისობით (კრეატინინის კლირენსი <80მლ/წთ), სანამ არ მოხდება ცალკეული კომპონენტების დოზირებების შერჩევა კომბინირებული პრეპარატის დოზების შესაბამისად. არტერიულმა ჰიპოთენზიამ, რომელიც ვლინდება აგფ-ინჰიბიტოორებით მკურნალობის დაწყების შემდეგ გულის უკმარისობის მქონე პაციენტებში, შესაძლოა გამოიწვიოს თირკმელების ფუნქციის შემდგომი გაუარესება. ზოგიერთ შემთხვევებსი აღინიშნა თირკმლის მწვავე უკმარისობის განვითარება (როგორც წესით რევერსული ხასიათის).
ზოგიერთ პაციენტებში, რომლებთაც აღენიშნებოდათ თირკმლის არტერიის ორმხრივი სტენოზი ან ერთადერთი თირკმლის არტერიის სტენოზი, აგფ ინჰიბიტორებით მკურნალობის დროს, აღინიშნა სისხლის შრატში შარდოვანას და კრეატინინის კონცენტრაციის გაზრდა, რაც როგორც წესი თერაპიის შეწყვეტის შემდეგ უკუქცევადი იყო. ეს განსაკუთრებით დამახასიათებელია პაციენტებისათვის, რომლებთაც აღენიშნებათ თირკმლის უკმარისობა. თუკი ასევე გამოვლინდება რენოვასკულარული ჰიპერთენზია, არსებობს რთული არტერიული ჰიპოთენზიის და თირკმელების უკმარისობის განვითარების რისკი. ასეთ პაციენტებში მკურნალობა უნდა დაიწყოს დაბალი დოზირებებით მკაცრი სამედიცინო მეთვალყურეობის ქვეშ. საჭიროა სიფრთხილე დოზირების ტიტრირებისას. ვინაიდან დიურეზულებით მკურნალობა ხელს უწყობს ზემოთაღნიშნული სიტუაციების განვითარებას, პრეპარატი კო-დიროტონით® თერაპიის პირველი რამოდენიმე კვირის განმავლობაში საჭიროა თირკმელების ფუნქციის კონტროლი.
ზოგიერთ არტერიული ჰიპერთენზიის მქონე პაციენტებში, რომლებთაც ანამნეზში არ აღენიშნებათ თირკმელების დაავადბა, ლიზინოპრილის და დიურეზულების ერთდროული გამოყენებისას, როგორც წესი აღნიშნა სისხლში შარდოვანას და სისხლის პლაზმაში კრეატინინის კონცენტრაციის მომატება. ასეთი ცვლილებები უფრო მეტად მოსალოდნელია პაციენტებში, რომლებთაც ადრე აღენიშნებოდათ თირკმელების ფუნქციის დარღვევები. შესაძლოა საჭირო გახდეს დოზირების შემცირება ან დიურეზულებით და/ან ლიზინოპრილით თერაპიის შეწყვეტა.

დიურეზულებით წინმსწრები თერაპია
დიურეზულებით წინმსწრები თერაპია უნდა შეწყდეს პრეპარატი კო-დიროტონით® მკურნალობის დაწყებამდე 2-3 დღით ადრე. თუ ეს არ არის შესაძლებელი, მაშინ მკურნალობა უნდა დაიწყოს ცალკეული კომპონენტების ინდივიდუალურად შერჩეული მცირე დოზირებებით (ლიზინოპროლი 5 მგ დოზირებით). შესაძლოა საჭირო გახდეს დოზირების შემცირება ან დიურეზულებით და/ან ლიზინოპრილით თერაპიის შეწყვეტა.

მდგომარეობა თირკმლის გადანერგვის შემდეგ
ვინაიდან არ მოიპოვება მონაცემები ლიზინოპრილის გამოყენების შესახებ თირკმლის გადანერგვის შემდეგ ადრეულ პერიოდში, ამიტომ არ შეიძლება კო-დიროტონის® გამოყენება ამ ჯგუფის პაციენტებში.

ანაფილაქტოიდური რეაქციები პაციენტებში, რომლებიც იმყოფებიან ჰემოდიალიზზე
ლიზინოპროლის და ჰიდროქლოროთიაზიდის კომბინაციის გამოყენება არ არის ნაჩვენები თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში, რომლებთაც ესაჭიროებათ ჰემოდიალიზი.
არსებობს ცნობები ანაფილაქტოიდური რეაქციების განვითარების შესახებ, პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ აგფ-ინჰიბიტორებს, ცალკეული სახეობის ჰემოდიალიზის ჩატარების დროს (მაგალითად, მაღალი სიმკვრივის მემბრანის AN69 გამოყენებით და დაბალი სიმკვრივის ლიპოპროტეინების აფერეზას ჩატარებისას (დსლა) დექსტრანის სულფატის გამოყენებით). ასეთ შემთხვევებში უნდა გამოიყენოთ სხვა ტიპის დიალიზური მემბრანები ან გამოიყენოთ სხვა კლასის ანტიჰიპერთენზული საშუალებები.

ანაფილაქსიური რეაქციები დაბალი სიმკვრივის ლიპოპროტეინების (დსლპ) აფერეზას პროცედურის ჩატარების დროს
იშვიათ შემთხვევებში პაციენტებში, რომლებიც იღებენ აგფ-ინჰიბიტორებს, დაბალი სიმკვრივის ლიპოპროტეინების აფერეზას ჩატარებისას სულფატის დექსტრანის გამოყენებით აღინიშნა სიცოცხლისათვის საშიში ანაფილაქსიური რეაქციები. ანაფილაქსიური რეაქციების განვითარების აღმოფხვრის მიზნით საჭიროა დროულად შეწყვიტოთ აგფ ინჰიბიტორებით თერაპია ყოველი აფერეზას პროცედურის დაწყებამდე.

ღვიძლის დაავადებები
პაციენტებში, რომლებთაც აღენიშნებათ ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა ან ღვიძლის პროგრესირებადი დაავადება თიაზიდური დიურეზულების გამოყენება უნდა მოხდეს მხოლოდ სიფრთხილით, რადგან წყლის-ელექტროლიტების ბალანსის უმნიშვნელო ცვლილებებმაც კი შესაძლო მოახდინოს ღვიძლის კომის განვითარების პროვოცირება (იხ. პუნქტი ,,უკუჩვენებები‘‘). იშვიათ შემთხვევებში აგფ-ინჰიბიტორების გამოყენების ფონზე აღინიშნა ქოლესტაზური სიყვითლის განვითარების სინდრომი ღვიძლის ფულმინანტურ ნეკროზში გადასვლით, ზოგჯერ ლეტალური შედეგით. ამ სინდრომის განვითარების მექანიზმი უცნობია. იმ შემთხვევაში თუ ლიზინოპრილის და ჰიდროქლოროთიაზიდის კომბინირებული გამოყენების ფონზე გამოვლინდება სიყვითლე ან ღვიძლის ფერმენტების დონის მნიშვნელოვანი მომატება, პრეპარატის გამოყენება უნდა შეწყდეს. პაციენტები უნდა იმყოფებოდნენ მკაცრი სამედიცინო მეთვალყურეობის ქვეშ.

ქირურგიული ჩარევები /ზოგადი ანესთეზია
პაციენტებში, რომელთაც ესაჭიროებათ ფართო ქირურგილი ჩარევები ან ზოგადი ანესთეზია პრეპარატებით, რომლებიც იწვევენ არტერიულ ჰიპოთენზიას, ლიზინოპრილმა შესაძლოა გამოიწვიოს ანგიოთენზინ II წარმოქმნის ბლოკირება რენინის კომპენსატორული გამოთავისუფლებისას. არტერიული წნევის გამოხატული შემცირება, რომელიც განიხილება, როგორც ამ მექანიზმის შედეგი, შესაძლოა აღმოიფხვრას ცირკულირებადი სისხლის მოცულობის გაზრდით.

მეტაბოლური და ენდოკრინული ეფექტები
აგფ ინჰიიტორების და თიაზიდურების გამოყენების ფონზე შესაძლოა აღინიშნოს გლუკოზის მიმართ ტოლერანტობა. შესაძლოა საჭირო გახდეს დიაბეტის სამკურნალო საშუალებების დოზირების კორექცია, მათ შორის ინსულინისაც. შაქრიანი დიაბეტის მქონე პაციენტებში, რომლებიც იღებენ შიგნით მისაღებ ანტიდიაბეტურ პრეპარატებს ან ინსულინს, აგფ-ინჰიბიტორებით მკურნალობის პირველი თვის განმავლობაში უნდა ჩატარდეს გლიკემიის დონის მკაცრი კონტროლი. თიაზიდური დიურეზულების გამოყენების ფონზე შესაძლოა მოხდეს ლატენტური ფორმის შაქრიანი დიაბეტის მანიფესტურში გადასვლა.
თიაზიდური დიურეზულებით თერაპიის ფომზე მოსალოდნელია ქოლესტერნის და ტრიგლიცერიდების კონცენტრაციის გაზრდა.
ზოგიერთ პაციენტებში თიაზიდურებით თერაპიამ შესაძლოს გამოიწვიოს ჰიპერურიკემიის და (ან) პოდაგრის განვითარების პროვოცირება. თუმცა ლიზინოპრლი აჩქარებს თირკმელებით შარდმჟავას გამოყოფას, ამავდროულად ასუსტებს ჰიდროქლოროთიაზიდის ჰიპერურიკემიულ მოქმედებას.

ელექტროლიტების ბალანსის დარღვევა
დიურეზულებით მკურნალობის დროს პაციენტებში ნაჩვენებია სისხლის შრატში ელექტროლიტების დონის რეგულარული კონტროლი.
თიაზიდურების გამოყენებისას, მათ შორის ჰიდროქლოროთიაზიდისას, შესაძლოა აღინიშნოს წყლის და ელექტროლიტების ბალანსის დარღვევის განვითარება (ჰიპოკალიემია, ჰიპონატრიემია, ჰიპოქლორემიული ალკალოზი). წყლის და ელექტროლიტების ბალანსის დარღვევის ნიშნებს მიეკუთვნება: პირის სიმშრალე, წყურვილი, სისუსტე, მოდუნება, ძილიანობა, კუნთების ტკივილი და სპაზმი, კუნთების დაღლილობა, არტერიული ჰიპოთენზია, ოლიგურია, ტაჰიკარდია, კუჭ-ნაწლავის მხრივ დარღვევები (ღებინება, გულისრევა). პაციენტებში, რომლებთაც აღენიშნებათ პოდაგრის შეშუპება შესაძლოა აღინიშნოს ჰიპერვოლემიური ჰიპონატრიემია. ქლორიდების დეფიციტი ჩვეულებრივ უმნიშვნელოა და არ საჭიროებს მკურნალობა. ცნობილია, რომ თიაზიდურები ზრდიან შარდში მაგნიუმის გამოყოფას, ამან შესაძლოა გამოიწვიოს ჰიპომაგნიემია.
თიაზიდურებმა შესაძლოა შეამცირონ შარდში კალციუმის ექსკრეცია და გამოიწვიონ სისხლის შრატში კალციუმის შემცველობის უმნიშვნელო პერიოდული მომატება. გამოხატული ჰიპერკალციემია შესაძლოა იყოს ფარული ჰიპერპარათირეოზის ნიშანი. ფარისებრი ჯირკვლების ფუნქციის გამოკვლევამდე უნდა შეწყდეს თიაზიდური დიურეზულების გამოყენება.

ჰიპერკალიემია
ზოგიერთ პაციენტებში, რომლებიც იღებენ აგფ- ინჰიბიტორებს, მათ შორის ლიზინოპრილს, აღინიშნა სისხლის შრატში კალიუმის დონის მომატება. ჰიპერკალიემიის რისკის განვითარების ფაქტორებს წარმოადგენენ: თირკმლის უკმარისობა, შაქრიანი დიაბეტი, კალიუმის შემნახველი დიურეზულების თანმდევი გამოყენება, კალიუმის შემცველი დანამატების ან კალიუმის შემცვლელი მარილების, ასევე სამკურნალო საშუალებების გამოყენება, რომლებიც ხელს უწყობენ სისხლის შრატში კალიუმის დონის მომატებას (მაგალითად, ჰეპარინი, ტრიმეტოპრიმი/სულფამეტოქსაზოლის კომბინაცია, ცნობილი, როგორც კო-ტრიმოქსაზოლი). ზემოთ აღნიშნული პრეპარატების ერთდროულად გამოყენების აუცილებლობის შემთხვევაში რეკომენდებულია სისხლის შრატში კალიუმის შემცველობის რეგულარული კონტროლი (იხ. პუნქტი ,,ურთიერთქმედებები სხვა სამკურნალო საშუალებებთან‘‘).

მომატებული მგრძნობელობა / ანგიონევროზული შეშუპება
აგფ ინჰიბიტორები
ანგიოთენზინ გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორების გამოყენების ფონზე, მათ შორის ლიზინოპრილის გამოყენებისას იშვიათ შემთხვევებში შესაძლოა აღინიშნოს სახის, კიდურების, ტუჩების, ენის, ყელის და/ან ხორხის ანგიონევროზული შეშუპება. ანგიონევროზული შეშუპება შესაძლოა განვითარდეს მკურნალობის ნებისმიერ პერიოდში. მსგავსი რეაქციის განვითარების შემთხვევაში ლიზინოპრილი უნდა მოიხსნას დაუყონებლივ; პაციენტს უნდა ჩაუტარდეს შესაბამისი თერაპია და იმყოფებოდეს სამედიცინო მეთვალყურეობის ქვეშ სიმპტომების სრულად გაქრობამდე. ისეთ შემთხვევებშიც, თუ აღინიშნება მხოლოდ ენის შეშუპება (სუნთქვის ფუნქციის დარღვევის გარეშე), პაციენტს უნდა ჩაუტარდეს ხანგრძლივი მონიტორინგი, რადან ანტიჰისტამინური საშუალებების და კორტიკოსტეროიდულების გამოყენება შესაძლოა არაეფექტური აღმოჩნდეს.
ძალიან იშვიათ შემთხვევებში ხორხის ან ენის ანგიონევროზულმა შეშუპებამ შესაძლოა გამოიღოს ლეტალური შედეგი. ენის, ხმის ნაკეცების ან ხორხის შეშუპებამ შესაძლოა გამოიწვიოს სასუნთქი გზების ობსტრუქცია, განსაკუთრებით პაციენტებში, რომლებმაც გადაიტანეს სასუნთ ორგანოებზე ქირურგიული ჩარევები. მსგავს შემთხვევებში ნაჩვენებია ექსტერნული თერაპია. შესაძლოა საჭირო გახდეს ადრენალინის ხსნარის შეყვანა და (ან) სასუნთქი გზების გამტარობის უზრუნველყოფა. პაციენტი უნდა იმყოფებოდეს მკაცრი სამედიცინო მეთვალყურეობის ქვეშ სიმპტომების სრულ და სტაბილურ გაქრობამდე.
ნეგროიდული ეთნიკური ჯგუფის პაციენტებში, რომლებიც იღებენ ანგიოთენზინგარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორებს, ანგიონევროზული შეშუპება აღინიშნა უფრო ხშირად, ვიდრე სხვა ეთნიკური ჯგუფის პაციენტებში. პაციენტები, რომლებშიც ანამნეზში აღინიშნებოდა ანგიონევროზული შეშუპების გამოვლენა, რომელიც არ იყო კავშირში აგფ ინჰიბიტორების გამოყენებასთან, შესაძლოა მეტი ხარისხით ექვემდებარებოდნენ ანგიონევროზული შეშუპების გამოვლენის რისკს აგფ ინჰიბიტორებით თერაპიის ფონზე (იხ. პუნქტი ,,უკუჩვენებები‘‘).
აგფ ინჰიბიტორების ერთდროული გამოყენება საკუბიტრილთან/ვალსარტანთან უკუნაჩვენებია ანგიონევროზული შეშუპების რისკის გაზრდის გამო. საკუბიტრილი/ვალსარტანის პირველი დოზის მიღება უნდა მოხდეს მინიმუმ 36 საათის შემდეგ ლიზინოპრილის ბოლო დოზის მიღების შემდეგ. öლიზინოპრილით მკურნალობა უნდა დაიწყოს მინიმუმ 36 საათის გასვლის შემდეგ საკუბიტრილი/ვალსარტანის ბოლო დოზის მიღების შემდეგ (იხ. პუნქტი ,,უკუჩვენებები‘‘).
აგფ ინჰიბიტორების ერთდროული გამოყენებისას რაცეკადოტრილთან, მთOღ ინიჰიტორებთან (მაგ., სიროლიმუსი, ევეროლიმუსი, ტემსიროლიმუსი), ასევე ვილდაგლიპტინთან შესაძლოა გაიზარდოს ანგიონევროზული შეშუპების განვითარების რისკი (მაგალითად, სასუნთქი გზების ან ენის შეშუპება, სუნთქვის უკმარისობის თანხლებით ან მის გარეშე) (იხ. პუნქტი ,,ურთიერთქმედებები სხვა სამკურნალო საშუალებებთან‘‘). პაციენტებში, რომლებიც იღებენ აგფ ინჰიბიტორებს, უნდა დაიწყოს რაცეკადოტრილით, მთOღ ინჰიბიტორებით, ასევე ვილდაგლიპტინით მკურნალობა სიფრთხილით.
თიაზიდურები
პაციენტებში, რომლებიც იღებენ თიაზიდურებს, შესაძლოა აღინიშნოს ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციები ალერგიის ან ბრონქული ასთმის ანამნეზში არსებობისგან დამოუკიდებლად. აღწერილია სისტემური წითელი მგლურას გამოვლენის ან გამწვავების შემთხვვები თიაზიდური დიურეზულების გამოყენების ფონზე.

შაქრიანი დიაბეტის მქონე პაციენტები
შაქრიანი დიაბეტის მქონე პაციენტებში, რომლებიც იღებენ შიგნით მისაღებ ანტიდიაბეტურ პრეპარატებს ან ინსულინს, აგფ ინჰიბიტორებით მკურნალობის პირველი თვის განმავლობაში აუცილებელია გლიკემიის დონის მკაცრი კონტროლი (იხ. პუნქტი ,,ურთიერთქმედებები სხვა სამკურნალო საშუალებებთან‘‘).
დესენსიბილიზაცია
პაციენტებში, რომლებიც იღებენ აგფ ინჰიბიტორებს მადესენსიბილიზირებელი თერაპიის ფონზე (მაგ., სიფრიფანაფრთიანი მწერების შხამით ინტოქსიკაციისას), ვლინდება ხანგრძლივი ანაფილაქტოიდური რეაქციები. თუ ასეთი პაციენტები არ იღებდნენ აგფ ინჰიბიტორებს დესენზიბილიზაციის დროს, რეაქციები არ აღინიშნებოდა, თუმცა აგფ-ს შემთხვევით შეყვანა იწვევდა ანაფილაქტოიდური რეაქციის პროვოცირებას.

ანამელანომური კანის კიბო
ორ ეპიდემიოლოგიურ კვლევაში, რომელიც ჩატარდა დანიის ავთვისებიანი კიბოს პაციენტების ეროვნული რეესტრის გამოყენებით, რეგისტრირებული იქნა არამელანომური კანის კიბოს განვითარების რისკის გაზრდა (ამკკ) (ბაზალური უჯრედული კანის კიბო და ბრტყელუჯრედული კანის კიბო ჰიდროქლოროთიაზიდის (ჰქთ) სუმარული დოზის გაზრდისას).
ჰქთ-ის ფოტომასენსიბილიზირებელი მოქმედება შესაძლოა განიხილოს როგორც არამელანომური კანის კიბოს განვითარების შესაძლო მექანიზმი.
პაციენტებს, რომლებიც იღებენ ჰიდროქლოროთიაზიდურებს, უნდა ეცნობოთ არამელანომური კანის კიბოს განვითარების რისკის შესახებ და მიეცეთ რეკომენდაცია კანის მდგომარეობის რეგულარული შემოწმების შესახებ ახალი დაზიანებების გამოვლენაზე, ასევე იმის შესახებ, რომ მათ დროულად უნდა შეატყობინონ სამედიცინო პერსონალს კანის ნებისმიერი საეჭვო მდგომარეობის გამოვლენის შესახებ. კანის კიბოს განვითარების რისკის მინიმირების მიზნით, პაციენტებმა უნდა ჩაიტარონ პროფილაქტიკური ღონისძიებები, კერძოდ მოერიდონ მზის და ულტრაიისფერი სხივების ზემოქმედების ქვეშ ყოფნას, ხოლო ზემოქმედების შემთხვევაში უნდა გამოიყენონ შესაბამისი დამცავი საშუალებები. კანის საეჭვო ცვლილებები უნდა იქნეს ზედმიწევნით გამოკვლეული; შესაძლოა საჭირო გახდეს ბიოპტატების ჰისტოლოგიური კვლევის ჩატარება. ასევე საჭიროა გადაიხედოს ჰიდროქლოროთიაზიდის გამოყენების შესაძლებლოა პაციენტებში, რომელთაც ანამნეზში აღენიშნებათ არამელანომური კანის კიბო (იხ. პუნქტი ,,გვერდითი ეფექტები‘‘).
ნეიტროპენია, აგრანულოციტოზი
პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ აგფ ინჰიბიტორებს, აღინიშნა ნეიტროპენიის (აგრანულოციტოზის), თრომბოციტოპენიის და ანემიის განვითარების შემთხვევები. პაციენტებში, რომელთაც აღენიშნებათ თირკმელების ნორმალური ფუნქცია და არ ვლინდება სხვა დამამძიმებელი ფაქტორების არსებობა, ნეიტროპენია ვითარდება იშვიათად. ნეიტროპენია და აგრანულოციტოზი რევერსული ხასიათისაა და ქრებიან აგფ ინჰიბიტორების მოხსნის შემდეგ. ლიზინოპრილი გამოიყენება განსაკუთრებით სიფრთხილით პაციენტებში, რომლებთაც აღენიშნებათ შემაერთებელი ქსოვილის სისტემური დაავადებები იმუნოდეპრესიულებით, ალოპურინოლით ან პროკაინამიდით თერაპიის ფონზე, განსაკუთრებით თირკმელების ფუნქციის დარღვევებით. ზოგიერთ შემთხვევებში აღნიშნული კატეგორიის პაციენტებში აღინიშნა სერიოზული ინფექციების განვითარება, მათ შორის ისეთებისაც, რომლებიც არ ექვემდებარებოდნენ ანტიბიოთიკებით ინტენსიურ თერაპიას. ლიზინოპრილის დანიშვნისას ასეთ პაციენტებში რეკომენდებულია სისხლში ლეიკოციტების შემადგენლობის პერიოდული კონტროლი. პაციენტებს უნდა მიეწოდოთ ინფორმაცია იმის შესახებ, რომ აცნობონ ექიმს დაუყონებლივ ინფექციის ნებისმიერი სიმპტომის გამოვლენა.

ეთნიკური ჯგუფები
ნეგროიდული ეთნიკური ჯგუფის პაციენტებში, რომლებიც იღებენ ანგიოთენზინ გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორებს, ანგიონევროზული შეშუპება აღინიშნა უფრო ხშირად, ვიდრე სხვა ეთნიკური ჯგუფის პაციენტებში. ისევე როგორც სხვა აგფ, ლიზინოპრილიც ნაკლებად ეფექტურად ახდეს არტერიული წნევის შემცირებას ნეგროიდული ეთნიკური ჯგუფის პაციენტებში სხვა ეთნიკური ჯგუფის პაციენტებთან შედარებით. სავარაუდოდ ეს კავშირშია არტერიული ჰიპერტენზიის მქონე ნეგროიდული ეთნიკური ჯგუფის პაციენტებში რენინის დაბალ შემცველობასთან.
ხველა
აღინიშნა, რომ აგფ ინჰიბიტორების გამოყენებისას გამოვლინდა ხველა. მშრალი, ხანგრძლივი ხველა, რომელიც ქრება აგფ ინჰიბიტორებით მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ. ხველის დიფერენციალური დიაგნოზისას აუცილებელია გათვალისწინებული იქნეს ასევე ხველა, რომელიც გამოწვეულია აგფ ინჰიბიტორების გამოყენებით.
ლითიუმის პრეპარატები
უნდა მოერიდოთ აგფ ინჰიბიტორების და ლითიუმის პრეპარტების ერთდროულად გამოყენებას (იხ. პუნქტი ,,ურთიერთქმედებები სხვა სამკურნალო საშუალებებთან‘‘).
დოპინგის კონტროლი
აღნიშნული სამკურნალო საშუალება შეიცავს ჰიდროქლოროთიაზიდს, რომლის გამოყენებამაც შესაზლოა გამოიწვიოს დადებითი შედეგი დოპინგის ტესტისას.
ორსულობა
აგფ ინჰიბიტორების გამოყენება ორსულობის დროს არ არის რეკომენდებული. პაციენტებს, რომლებიც გეგმავენ ორსულობას, უნდა დაენიშნოთ ალტერნატიული ანტიჰიპერთენზული თერაპია ორსულობისას დადასტურებული უსაფრთხოების პროფილით, გარდა იმ შემთხვევებისა, თუ აგფ ინჰიბიტორების გამოყენება გარდაუვალია. თუ ორსულობა დადგება მკურნალობის პროცესში, მაშინ აგფ ინჰიბიტორები უნდა მოიხსნას სასწრაფოდ და შეძლებისდაგვარად დაინიშნოს ალტერნატიული მკურნალობა (იხ. პუნქტი ,,უკუჩვენებები’’ და ,,გამოყენება ორსულობის და ლაქტაციის პერიოდში’’).

ზეგავლენა ავტოსატრანსპორტო საშუალებების და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე
ჰიპოთენზული პრეპარატებით მკურნალობის ფონზე (მათ შორის ლიზინოპრილის და ჰიდროქლოროთიაზიდის კომბინაციის გამოყენებისას) შესაძლოა აღინიშნოს უმნიშვნელო ან ზომიერი ზეგავლენა ავტოსატრანსპორტო საშუალებების და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე. გართულებები ავტოსატრანსპორტო საშუალებების მართვის და მექანიზმებთან მუშაობის დროს ინდივიდუალურია და ხშირად ვლინდება მკურნალობის დასაწყისში ან პრეპარატის დოზირების ცვლილებისას, ასევე ალკოჰოლის გამოყენებისას.
ავტომობილის და მექანიზმების მართვისას საჭიროა გაითვალისწინოთ, რომ პრეპარატის გამოყენების ფონზე შესაძლოა განვითარდეს თავბრუსხვევა და დაღლილობა.

შეფუთვა
10 ტაბლეტი ნარინჯისფერი პვქ-ფოლგის და ალუმინის ფოლგის ბლისტერს.
1 ან 3 ბლისტერი მოთავსებულია გამოყენების ინსტრუქციასთან ერთად მუყაოს კოლოფში.

შენახვის პირობები
ინახება არაუმეტეს 25°С ტემპერატურაზე.
შეინახეთ ბავშვებისაგან მიუწვდომელ ადგილას.

ვარგისობის ვადა
2 წელი.
არ გამოიყენოთ შეფუთვაზე აღნიშნული ვარგისობის ვადის გასვლის შემდეგ.

გაცემის წესი
ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი II, გაიცემა ფორმა N3 რეცეპტით.

მწარმოებელი:
შპს ,,გედეონ რიხტერი პოლონეთი’’, გროდზისკ მაზოვეცკი, პოლონეთი
ღსს ,,გედეონ რიხტერისთვის’’, ბუდაპეშტი, უნგრეთი.

მწარმოებლის და გამცხადებლის ინტერესების წარმომადგენელი კომპანია
ღსს ,,გედეონ რიხტერი‘‘
1103 ბუდაპეშტი, დიომროის ქ. 19-21 უნგრეთი

ცხელი ხაზის ტელეფონი (ზარი უფასოა): 7-800-555-00777
ელ-ფოსტა: [email protected]