ენა-დენკი HCT 20მგ/12.5მგ #30ტ
13.25 ლარი
ფარმაკოლოგიური ჯგუფი:
ანგიოტენზინგარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორები, ანტიჰიპერტენზიული საშუალებები
ქვეყანა: გერმანია 
მწარმოებელი: დენკ ფარმა კავკასია
ჯენერიკი - შეადარეთ ანალოგები:
ენალაპრილი+ჰიდროქლორთიაზიდი
გაცემის ფორმა: II ჯგუფი რეცეპტული
კოდი: 33306
გააზიარე:
პროდუქტის მახასიათებლების შეჯამება
1. სამედიცინო პროდუქტის დასახელება
ენა+ჰქთ-დენკi 20/12.5
2. ხარისხობრივი და რაოდენობრივი შემადგენლობა
აქტიური ნივთიერebebi: ენალაპრილი და ჰიდროქლოროთიაზიდი
თითოეული ტაბლეტი შეიცავს 20 მგ ენალაპრილის მალეატს და 12.5 მგ ჰიდროქლოროთიაზის (HCT)
ცნობილი ეფექტის მქონე დამხმარე ნივთიერებები:
თითოეული ტაბლეტი შეიცავს 259.54 ლაქტოზის მონოჰიდრატს და 1 მმოლ-ზე (23 მგ) ნაკლებ ნატრიუმს.
დამხმარე ნივთიერებების სრული ჩამონათვალი, იხილეთ პუნქტში 6.1
3. ფარმაცევტული ფორმა
ტაბლეტი
თეთრი ფერის, მრგვალი ფორმის ტაბლეტები, გამყოფი ხაზით ერთ მხარეს, გვერდითი ნაჭდევით.
ტაბლეტების დაყოფა შესაძლებელია თანაბარ დოზებად.
4. კლინიკური მახასიათებლები
4.1 თერაპიული ჩვენებები
ესენციური ჰიპერტენზიის სამკურნალო მედიკამენტი
ფიქსირებული დოზის ეს კომბინაცია, მიიღება იმ პაციენტებისათვის, ვისი არტერიული წნევაც მხოლოდ ენალაპრილით ვერ კონტროლდება სათანადოდ
ფიქსირებული დოზის ეს კომბინაცია, ასევე შეიძლება იქნას ჩამნაცვლებელი 20 მგ ენალაპრილის მალეატის და 12.5 მგ ჰიდროქლოროზიადის კომბინირებული თერაპიის, იმ პაციენტებში, რომელთა მდგომარეობა დასტაბილურდა დოზირების იგივე პროპორციის ინდივიდუალური აქტიური ნივთიერებებით
ფიქსირებული დოზის ეს კომბინაცია, არ მიიღება საწყისი თერაპიის სახით
4.2 პოსოლოგია და მიღების წესი
პოსოლოგია
რეკომენდებული დოზაა დღეში ერთჯერ ერთი ტაბლეტი.
მედიკამენტის მიღება შესაძლებელია მიღებულ იქნას ერთჯერადიდოზით/დღეში, საკვებთან ერთად ან მისგან დამოუკიდებლად
რეკომენდებულია ინდივიდუალური დოზის ტიტრაცია ორივე აქტიური ნივთიერებით. როდესაც კლინიკურად მისაღებია. შესაძლებელია განხილული იქნასა აგფ ინჰიბიტორების მონოთერაპიის პირდაპირი ჩანაცვლება ფიქსირებული კომბინაციით
დოზირება თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებიში
კრეატინინის კლირენსი არის >30 მლ/წთ-ზე მეტი
ფიქსირებულ კომბინაციაზე გადასვლამდე ენალაპრილის დოზა უნდა იყოს ტიტრირებული თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებისათვის, რომელთა კრეატინინის კლირენსი არის ˃30 მლ/წთ. მარყუჟოვანი დიურეტიკები უმჯობესია თიაზიდებთან შედარებით, ამ ჯგუფის მოსახლეობისათვის. ენალაპრილის და ჰიდროქლოროთიაზიდის დოზა შენარჩუნებული უნდა იყოს რაც შეიძლება მცირე (იხ. პუნქტი 4.4) კალიუმის და კრეატინინის დონე პერიოდულად უნდა გადამოწმდეს ამ პაციენტებში, მაგალითად ყოველ 2 თვეში, როდესაც მკურნალობა უკვე დასტაბილურდება (იხ. პუნქტი 4.4)
კრეატინინის კლირენსი არის ˂30 მლ/წთ
იხ. პუნქტი 4.3
სპეციალური ჯგუფის მოსახლეობა
ორგანიზმში მარილის შემცირებული მოცულობის მქონე პაციენტებში, საწყისი დოზა არის 5 მგ ან უფრო ნაკლები ენალაპრილი მალეატი. რეკომენდებულია ენალაპრილის და ჰიდროქლოროთიაზიდის ინდივიდუალური დოზის ტიტრაცია
ხანდაზმულ პაციენტებში
ხანდაზმულ პაციენტებში გამოყენება ისეთივე შედეგიანია, როგორც ჰიპერტენზიის მქონე ახალგაზრდა პაციენტებში. თირკმელის ფიზიოლოგიური უკმარისობის მქონე პაციენტებისათვის, ენალაპრილის მონოკომპონენტის ტიტრაცია რეკომენდებულია ფიქსირებული დოზის კომბინაციის გამოყენებამდე
გამოყენება ბავშვებში და მოზარდებში
ენალაპრილ+ჰიდროქლოროთიაზიდის ეფექტურობა და უსაფრთხოება ბავშვებსა და მოზარდებში არ არის დადგენილი
4.3 უკუჩვენებები
- ჰიპერმგრძნობელობა აქტიური ნივთიერების ან რომელიმე დამხმარე ნივთიერების მიმართ, ჩამოთვლილია პუნქტში 6.1
- ჰიპერმგრძნობელობა სულფონამიდების შემცველი პრეპარატების მიმართ
- თირკმლის მწვავე უკმარისობა (კრეატინინის კლირენსი შეადგენს ˂30 მლ/წთ)
- ანურია
- ანამნეზში ანგიონერვოზული შეშუპება, რომელიც ასოცირდება აგფ ინჰიბიტორებით ადრინდელ თერაპიასთან
- მემკვიდრეობითი ან იდიოპათიური ანგიონევრომა
- თვიძლის უკმარისობა / ღვიძლისმიერი ენცეფალოპათია
- ენალაპრილ/ჰიდროქლოროთიაზიდის კომბინირებული მიღება ალისკირენის-შემცველ პროდუქტებთან ერთად უკუნაჩვენებია დიაბეტის მქონე ან თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებისათვის (GFR˂ 60 მლ/წთ/1,73მ2) (იხ. პუნქტი 4.5 და 5.1)
- კომბინირებული გამოყენება საკუბიტრილთან/ვალსარტანულ თერაპიასთან ერთად. ენალაპრილის მიღება არ უნდა მოხდეს 36 საათზე ადრე ბოლო დოზის საკუბიტრილ/ვალსარტანის მიღებიდან (იხ. აგრეთვე ნააწილი 4.4 და 4.5)
- ორსულობის მეორე და მესამე ტრიმესტრი (იხ. ნაწილი 4.4 და 4.6)
4.4 განსაკუთრებული გაფრთხილებები და გამოყენების ზომები
ენალაპრილის + ჰიდროქლოროთიაზიდი
ჰიპოტენზია და ელექტროლიტური სითხის დისბალანსი
სიმპტომური ჰიპოტენზია იშვიათად გვხვდება ჰიპერტონიულ პაციენტებში. ჰიპერტენზიულ პაციენტებში, რომლებიც ღებულობენ ამ მედიკამენტს სისტემური ჰიპოტენზიის განვითარება მეტად სავარაუდოა, თუ პაციენტის აქვს უჯრედშორისი სითხის შემცირებულ მოცულობა, მაგალითად დიურეზული თერაპია, დიეტური მარილის შეზღუდვა, დიალიზი, დიარეა ან ღებინება (იხ. პუნქტი 4.5 და 4.8). ამ ჯგუფის პაციენტებში შრატის ელექტროლიტების რეგულარული მონიტორინგი უნდა განხორციელდეს შესაბამისი ინტერვალებით. განსაკუთრებული ყურადღებაა საჭირო გულის იშემიური ან ცერებროვასკულარული დაავადების მქონე პაციენტებისათვის, რომლებშიც არტერიული წნევის დაცემამ შესაძლებელია გამოიწვიოს მიოკარდიუმის ინფარქტი ან ცერებროვასკულარული შემთხვევა. გულის უკმარისობის მქონე ჰიპერტენზიულ პაციენტებში, თირკმლის უკმარისობით ან მის გარეშე, აღინიშნება სიმპტომური ჰიპოტენზია. აღნიშნული უფრო მეტად სავარაუდოდ ვითარდება იმ პაციენტებში, რომელთაც გულის უკმარისობის უფრო მაღალი ხარისხი, რაც გამოიხატება მარყუჟოვანი შარდმდენების მაღალი დოზების მიღებით, ჰიპონატრემიით ან თირკმლის დისფუნქციით . ამ ჯგუფის პაციენტებისათვის, თერაპიის დაწყება უნდა მოხდეს ექიმის მეთვალყურეობით, სასურველია საავადმყოფოში და პაციენტი უნდა იმყოფებოდეს დაკვირვების ქვეშ როდესაც ხდება ენალაპრილის და/ან შარდმდენის დოზის დაკორექტირება.
ჰიპოტენზიის გამოვლენის შემთხვევაში, პაციენტი უნდა მოთავსდეს ზურგზე მწოლიარე მდგომარეობაშ, თუ აუცილებელია, უნდა მოხდეს მარილშემცველი ინფუზიის შეყვანა. დროებითი ჰიპოტენზია არ არის მომდევნო დოზებისათვის უკუჩვენება, რომელიც ჩვეულებრივ მიიღება, მოცულობის გაზრდით გამოწვეული არტერიული წნევის მომატების შემდეგ, რაიმე გართულების გარეშე.
მოცულობის შემცირების და არტერიული წნევის დამაკმაყოფილებელ დონემდე მიღწევის შემდეგ, მკურნალობა შეიძლება დანიშნული იქნას უფრო დაბალი დოზებით ან შეიძლება გამოყენებული იქნას მხოლოდ ცალკეული შესაბამისი კომპონენტები
ნორმალური ან დაბალი არტერიული წნევის მქონე გულის უკმარისობის მქონე ზოგიერთ პაციენტში, სისტემური არტერიული წნევის, კიდევ უფრო დაწევა შესაძლებელია გამოვლინდეს ენალაპრის გამოყენებისას. აღნიშნული ეფექტი მოსალოდნელია, და როგორც წესი არ არის აუცილებელი მკურნალობის შეწყვეტა. თუ ჰიპოტენზია გახდება სიმპტომური, ენალაპრილის / შარდმდენის დოზის შემცირება და/ან შეწყვეტა შეიძლება იყოს აუცილებელი
თირკმლის ფუნქციის უკმარისობა
ამ მედიკამენტის მიღება არ შეიძლება თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებისათვის (კრეტინინის კლირენსი არის ˂80 მლ/წთ და ˃30 მლ/წთ), ვიდრე ენალაპრილის ტიტრაცია არ გამოავლენს ამ ფორმულირებაში არსებული დოზის აუცილებლობას (იხ. პუნქტი 4.2)
ჰიპერტენზიული დაავადების მქონე ზოგიერთ პაციენტში, რომელსაც არ აქვს გამოხატული თირკმლის დაავადება, გამოვლინდა სისხლში შარდოვანას და კრეატინინის დონის მომატება, როდესაც ენალაპრილი მიიღება შარდმდენთან ერთად (იხ. პუნქტი 4.4ს ენალაპრილი, თირკმლის უკმარისობა; ჰიდროქლოროთიაზიდი, თირკმლის უკმარისობა). თუ გამოვლინდა აღნიშნული, ენალაპრილ/ჰიდროქლოროთიაზიდით თერაპია უნდა შეწყდეს. ამ მდგომარეობამ შეიძლება გაზარდოს თირკმლის არტერიის სტენოზის განვითარების შესაძლებლობა (იხ. პუნქტი 4.4, ენალაპრილი, რენოვასკულარული ჰიპერტენზია).
ჰიპერკალემია
ენალაპრილის და შარდმდენის დაბალეფექტური დოზა არ გამორიცხავს ჰიპერკალემიის განვითარების რისკს (იხ. პუნქტი 4.4 ენალაპრილი, ჰიპერკალემია).
თუმცა აგფ-ინჰიბიტორების და არა-კალიუმ-დამზოგველი შარდმდენების კომბინაცია არ აფერხებს ჰიპოკალემიის გარვითარებას, დიაბეტის ან თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში. პლაზმაში კალიუმის დონე უნდა გაკონტროლდეს რეგულარულად.
ლითიუმი
ენალაპრილის და შარდმდენის კომბინაცია ლითიუმთან ზოგადად არ არის რეკომენდებული (იხ. პუნქტი 4.5)
ლაქტოზას შემცველი მედიკამენტი
არ უნდა მიიღონ ეს მედიკამენტი გალაქტოზას შეუთავსებლობის იშვიათი მემკვიდრეეობითი პრობლემების მქონე პაციენტებმა, რომლებსაც აქვთ ლაქტაზების სრული დეფიციტი ან გლუკოზეგალაქტოზის მალაბსორბცია.
ენალაპრილი
აორტის სტენოზი / ჰიპერთროპიული კარდიომიოპათია
როგორც ყველა ვაზოდილატორებთან ერთად, აგფ-ინჰიბიტორები მიიღება სიფრთხილით მარცხენა პარკუჭის სარქველის გადინების ტრაქტის ობსტრუქციის მქონე პაციენტებისათვის და უნდა მოხდეს კარდიოგენური შოკის და ჰემოდინამიკურად მნიშვნელოვანი ობსტრუქციის შემთხვევების თავიდან აცილება.
თირკმლის უკმარისობა
გამოვლინდა ენალაპრილთან დაკავშირებული თირკმლის უკმარისობა და ძირითადად აღნიშნული გამოვლინდა გულის მწვავე უკმარისობის და თირკმლის დაავადების მქონე პაციენტებში, მათ შორის თირკმლის არტერიის სტენოზი. თუ დროულად იქნება აღმოჩენილი და შესაბამისი მკურნალობა ჩატარებული, ენალაპრილთან დაკავშირებული თირკმლის უკმარისობა ჩვეულებრივ შექცევადია (იხ. პუნქტი 4.2 და 4.4 ენალაპრილი+ჰიდროქლოროთიაზიდი, თირკმლის უკმარისობა; ჰიდროქლოროთიაზიდი, თირკმლის უკმარისობა).
რენოვასკულარული ჰიპერტენზია
იზრდება ჰიპოტენზიის და თირკმლის უკმარისობის განვითარების რისკი, როდესაც აგფ-ინჰიბიტორები მიიღება თირკმლის არტერიის სტენოზის ან ერთჯერად ფუნქციონირებულ თირკმელზე არტერიის სტენოზის მქონე პაციენტებში. თირკმლის ფუნქციის დაკარგვა შეიძლება გამოვლინდეს შრატის კრეატინინის მხოლოდ ზომიერი ცვლილებით. ამ პაციენტებისათვის, თერაპია უნდა დაიწყოს სამედიცინო მეთვალყურეობის ქვეშ დაბალი დოზებით, სიფრთხილით და თირკმლის ფუნქციის მონიტორინგით
თირკმლის ტრანსპლანტაცია
არ არსებობს გამოცდილება ბოლო პერიოდის განმავლობაში გადანერგილი თირკმლის მქონე პაციენტებში ენალაპრილის მიღებასთან დაკავშირებით. აქედან გამომდინარე ენალაპრილით მკურნალობა არ არის რეკომენდებული
ჰემოდიალიზზე მყოფი პაციენტები
ენალაპრილის არ გამოიყენება, იმ პაციენტებისათვის, რომლებიც თირკმლის უკმარისობისათვის საჭიროებენ დიალიზს. ანაფილაქტოიდური რეაქციები გამოვლინდა იმ პაციენტებში, რომელთაც დიალიზი უტარდებათ მაღალი ნაკადის მემბრანით (მაგ, AN 69®) და ასევე კომბინირებული თერაპიის სახით ღებულობენ აგფ-ინჰიბიტორებს. ამ ჯგუფის პაციენტებისათვის უკუნაჩვენებია დიალიზის განსხვავებული ტიპის მემბრანის ან განსხვავებული კლასის ანტიჰიპერტენზიული საშუალების გამოყენება
ღვიძლის უკმარისობა
იშვიათად, აგფ-ინჰიბიტორების გამოყენება დაკავშირებულია ისეთი სინდრომის განვითარებასთან, რომლიც იწყება ქოლესტაზური სიყვითლით ან ჰეპატიტით და პროგრესირებს ღვიძლის ნეკროზამდე და (ზოგჯერ) ფატალურად სრულდება. ამ სინდრომის მექანიზმი არ არის გასაგები. პაციენტები, რომლებიც ღებულობენ აგფ-ინჰიბიტორებს, და გამოუვლინდებათ სიყვითლე ან ღვიძლის ფერმენტების დონის მომატება, უნდა შეწყვიტონ აგფ-ინჰიბიტოერბის მიღება და მიიღონ შესაბამისი სამედიცინო მკურნალობა (იხ. პუნქტი 4.4, ჰიდროქლოროთიაზიდი, ღვიძლის მხრივ დაავადებები).
ნეუტროპენია / აგრანულოციტოზი
ნეიტროპენია/აგრანულოციტოზი, თრომბოციტოპენია და ანემია გამოვლინდა იმ პაციენტებში, რომლებიც იღებენ აგფ ინჰიბიტორებს. თირკმლის ნორმალური ფუნქციის მქონე პაციენტებში და მათში, ვისაც არ აღენიშნება რაიმე სახის გართულება, ნეიტროპენია იშვიათად ვლინდება. ენალაპრილი სიფრთხილით გამოიყენება კოლაგენის ვასკულარული დაავადების მქონე პაციენტებში, იმუნოსუპრესანტული თერაპიის სახით, ალოპურინოლთან ან პროკაინამიდთან ერთად, ან ზემოთ აღნიშნული ფაქტორების ერთობლიობა, განსაკუთრებით თუ აპაციენტს აქვს ასევე თირკმლის უკმარისობა. ზოგიერთს ამ პაციენტებიდან გამოუვლინდა სერიოზული ინფექცია, რომელიც რამდენიმე შემთხვევაში არ დაექვემდებარა ინტენსიურ ანტიბიოტიკოთერაპიას. თუ ენალაპრილს ღებულობს ამ ჯგუფის პაციენტები, რეკომენდებულია სისხლის თეთრი უჯრედების რაოდენობის პერიოდული მონიტორინგი და პაციენტი ინფორმირებული უნდა იყოს ინფექციის ნიშნის გამოვლენისთანავე შეტყობინების შესახებ.
დიაბეტით დაავადებულიპაციენტები
დიაბეტით დაავადებული პაციენტები, რომლებიც პერორალური ანტიდიაბეტური საშუალებებით ან ინსულინით, დაწყებული აგფ ინჰიბიტორებით მკურნალობენ, ყურადღებით უნდა დააკვირდნენ სისხლში გლუკოზის დონეს, განსაკუთრებით კომბინირებული გამოყენების პირველი თვის განმავლობაში (იხ. ნაწილი 4.4 დად 4.5, ჰიდროქლორითიაზიდი, მეტაბოლური და ენდოკრინული ეფექტები).
ჰიპერმგრძნობელობა / ანგიოდემა
სახის, კიდურების, ტუჩების, ენის, გლოტისი და / ან ხორხის ანგიოდემა აღინიშნებოდა პაციენტებში, რომლებიც ანგიოტენზინ გარდაქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორებით, მათ შორის ენალაპრილით მკურნალობდნენ. ეს შეიძლება მოხდეს ნებისმიერ დროს მკურნალობის განმავლობაში. ასეთ შემთხვევებში, დაუყონებლივ უნდა შეწყდეს ამ მედიკამენტის მიღება და უნდა ჩატარდეს შესაბამისი მონიტორინგი, რათა მოხდეს სიმპტომების სრული აღმოფხვრა პაციენტის გამოწერამდე. იმ შემთხვევებში, როდესაც შეშუპება სახით და ტუჩებით შემოიფარგლება, მდგომარეობა ზოგადად მკურნალობის გარეშე კორიგირდება, თუმცა ანტიჰისტამინები სასარგებლო აღმოჩნდნენ სიმპტომების შესამსუბუქებლად. ისეთ შემთხვევებშიც კი, როდესაც მხოლოდ ენის შეშუპებაა, რესპირატორული დისტრესის გარეშე, შესაძლებელია პაციენტებს დასჭირდეთ ხანგრძლივი დაკვირვება, რადგან ანტიჰისტამინებით და კორტიკოსტეროიდებით მკურნალობა შეიძლება არიყოს საკმარისი.
ძალიან იშვიათად ფიქსირდებოდა ფატალური შემთხვევები ანგიოედემის გამო, რომელიც დაკავშირებული იყო ლარინგალურ შეშუპებასთან ან ენის შეშუპებასთან. პაციენტები ენის, გლოტის ან ხორხის ჩართულობით, სავარაუდოდ სასუნთქი გზების ობსტრუქციას განიცდიდნენ, განსაკუთრებით ის პაციენტები, ვისაც ანამნეზში სასუნთქი გზების ქირურგია აღინიშნებოდა. იმ შემთხვევაში, თუ არსებობს ენის, გლოტის ან ხორხის ჩართულობა, რამაც შესაძლებელია გამოიწვიოს სასუნთქი გზების ობსტრუქცია, შესაბამისი თერაპია, რომელიც შესაძლებელია მოიცავდეს კანქვეშა შესაყვანი ეპინეფრინის ხსნარს 1: 1000 (0.3 მლ – დან 0.5 მლ–მდე) და / ან ზომებს პაციენტის სასუნთქი გზების უზრუნველსაყოფად, უნდა ჩატარდეს დაუყოვნებლივ.
შავკანიან პაციენტებში, რომლებიც აგფ ინჰიბიტორებს იღებდნენ, დაფიქსირდა ანგიოედემის განვითარების უფრო მაღალი სიხშირე , თეთრ კანიან პაციენტებთან შედარებით. თუმცა, ზოგადად, როგორც ჩანს, შავკანიანებს ანგიოედემის განვითარების გაზრდილი რისკი აქვთ.
პაციენტებს, რომელთაც ანამნეზში ანგიოედემა აღენიშნებოდათ, რომელიც არაა დაკავშირებული აგფ ინჰიბიტორებით თერაპიასთან, აგფ ინჰიბიტორების მიღებისას შესაძლებელია ანგიოედემის განვითარების გაზრდილი რისკის ქვეშ აღმოჩნდნენ. (აგრეთვე იხილეთ ნაწილი 4.3.)
აგფ ინჰიბიტორების და საკუბიტრილ/ვალსარტანის ერთდროულად გამოყენება უკუნაჩვენებია ანგიოდემის გაზრდილი რისკის გამო. საკუბიტრილ/ვალსარტანით მუკურნალობა არ უნდა მოხდეს 36 საათზე ადრე ენალაპრილის ბოლო დოზის მიღებიდან. ენალაპრილით მკურნალობა არ უნდა მოხდეს საკუბიტრილ/ვალსარტანის ბოლო დოზის მიღებიდან 36 საათის შემდეგ (იხ. ნაწილი 4.3 და 4.5).
აგფ ინჰიბიტორების თანმიმდევრული გამოყენება რაცეკადოტრილთან, mTOR ინჰიბიტორებთან (მაგ. სიროლიმუსი, ევეროლიმუსი, ტემსიროლიმუსი) და ვილდაგლიპტინმა შეიძლება გამოიწვიოს ანგიოდემის მომატების რისკი (მაგ. სასუნთქი გზების ან ენის შეშუპება, სუნთქვის უკმარისობით ან მის გარეშე) ( იხ. ნაწილი 4.5) რაცეკადოტრილის დაწყების დროს საჭიროა სიფრთხილე, mTOR ინჰიბიტორები (მაგ. სიროლიმუსი, ევეროლიმუსი, ტემსიროლიმუსი) და ვილდაგლიპტინი იმ პაციენტებში რომლებიც უკვე იღებენ აგფ ინჰიბიტორს.
კალიუმი შრატში
აგფ ინჰიბიტორებმა შეიძლება გამოიწვიოს ჰიპერკალემია, რადგან ისინი ხელს უშლიან ალდოსტერონის გამოყოფას. ეფექტი არ არის გამოვლენილი თირკმელების ნორმალურად ფუნქციონირების მქონე პაციენტებში. შესაძლებელია გამოიწვიოს ჰიპერკალემია თირკმლის ფუნქციის დარვევების მქონე პაციენტებში და/ან პაციენტები რომლებიც იღებენ კალიუმის დანამატებს (მარილის შემცვლელები), კალიუმის შემანარჩუნებელი შარდმდენები, ტრიმეტოპრიმი ან კოტრიმოქსაზოლი, რომელიც ასევე ცნობილია როგორც ტრიმეტოპრიმი/სულფამეტოქსაზოლი და განსაკუუთრებით ალდოსტერონის ანტაგონისტები ან ანგიოტენზინ-რეცეპტორების ბლოკატორები. კალიუმის შემანარჩუნებელი შარდმდენი საშუალებები ან ანგიოტენზინ-რეცეპტორების ბლოკატორები სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული აგფ ინჰიბიტორების გამოყენების დროს, ხოლო უნდა მოხდეს შრატში კალიუმის და თირკმლის ფუნქციის მონიტორინგი (იხ. ნაწილი 4.5)
ანაფილაქტოიდური რეაქციები ჰიმენოპტერას დენსიბილიზაციის დროს
იშვიათად, პაციენტები რომლებიც იღებენ აგფ ინჰიბიტორებს ჰიმენოპტერის ინჰიბირებით დესენსიბილიზაციის დროს,აქვთ სიცოცხლისათვის საშიში ანაფილაქტოიდური რეაქციები. ამ რეაქციების თავიდან აცილება შესაძლებელია აგფ ინჰიბიტორების დროებითი თერაპიის ჩატარება დესენსიბილიზაციის წინ.
ანაფილაქტოიდური რეაქციები LDL- აფერეზის დროს
იშვიათად, პაციენტებს, რომლებიც აგფ ინჰიბიტორებს იღებდნენ დაბალი სიმკვრივის ლიპოპროტეინების (LDL) აფერეზის დროს დექსტრანის სულფატის გამოყენებით სიცოცხლისათვის საშიშ ანაფილაქსიურ რეაქციებს განიცდიდნენ. აღნიშნული რეაქციების თავიდან აცილება მოხდა აგფ ინჰიბიტორებით თერაპიის დროებით შეკავებით აფერეზის ყოველი პროცედურის წინ.
ხველა
ხველა დაფიქსირდა აგფ ინჰიბიტორების გამოყენებით . დამახასიათებელია, რომ ხველა არაპროდუქტიულია, მუდმივია და ქრება თერაპიის შეწყვეტის შემდეგ. აგფ ინჰიბიტორებით ინდუცირებული ხველა უნდა განხილული იქნეს ხველის დიფერენციალური დიაგნოზის ნაწილად.
რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონის სისტემის (RAAS) ორმაგი ბლოკადა
არსებობს მტკიცებულება, რომ აგფ ინჰიბიტორების, ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორების ანალისკირენის ერთდროული გამოყენება ზრდის ჰიპოტენზიის, ჰიპერკალიემიის რისკს და აქვეითებს თირკმლის ფუნქციას (თირკმლის მწვავე უკმარისობის ჩათვლით).
ამიტომ, RAAS- ის ორმაგი ბლოკადა აგფ ინჰიბიტორების, ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორების ანალისკირენის ერთობლივი გამოყენების მეშვეობით, არ არის რეკომენდებული (იხ. ნაწილები 4.5 და 5.1).
თუ ორმაგი ბლოკადის თერაპია განიხილება როგორც აბსოლუტურად საჭირო, ის უნდა განხორციელდეს მხოლოდ სპეციალისტის მეთვალყურეობის ქვეშ და თირკმლის ფუნქციის, ელექტროლიტებისა და სისხლის წნევის ხშირ გულმოდგინე მონიტორინგს ექვემდებარება.
აგფ ინჰიბიტორები და ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორები არ უნდა იქნას გამოყენებული ერთდროულად დიაბეტური ნეფროპათიის მქონე პაციენტებში.
ქირურგია / ანესთეზია
ენალაპრილი ბლოკავს ანგიოტენზინ II- ის წარმოქმნას და შესაბამისად, აზიანებს პაციენტთა კომპენსაციის უნარიანობას, რომლებსაც დიდი ქირურგიული ჩარევა ან ანესთეზია უტარდებათ იმ პრეპარატებით, რომლებიც ჰიპოტენზიას იწვევენ, რენინ-ანგიოტენზინის სისტემის საშუალებით. ჰიპოტენზია, რომელიც ხდება ამ მექანიზმის გამო, შეიძლება გამოსწორდეს მოცულობის გაფართოებით (იხ. ნაწილი 4.5).
ორსულობა და ლაქტაცია
აგფ ინჰიბიტორების მიღება არ უნდა ხდებოდეს ორსულობის დროს. იმის მიუხედავად, რომ აგფ ინჰიბიტორებით გაგრძელებადი თერაპია საჭიროდ მიიჩნევა, პაციენტები, რომლებიც ორსულობას გეგმავენ, ალტერნატიულ ანტიჰიპერტენზიულ მკურნალობაზე უნდა გადავიდნენ, რომელსაც დადგენილი აქვს უსაფრთხოების პროფაილი ორსულობის დროს გამოყენებისთვის. ორსულობის დიაგნოზირებისას აგფ ინჰიბიტორებით მკურნალობა დაუყოვნებლივ უნდაშეწყდეს და, საჭიროების შემთხვევაში, უნდა დაიწყოს ალტერნატიული თერაპია (იხ. ნაწილები 4.3 და 4.6).
ენალაპრილის გამოყენება არ არის რეკომენდებული ძუძუთი კვების დროს.
ეთნიკური განსხვავებები
როგორც ანგიოტენზინის გარდამქმნელი ფერმენტის სხვა ინჰიბიტორების მსგავსად, ენალაპრილი აშკარად ნაკლებად ეფექტურია შავკანიან ადამიანებში სისხლის წნევის შემცირებაში, ვიდრე არა შავკანიანებში, შესაძლოა, ჰიპერტენზიის მქონე შავკანიან პოპულაციაში რენინის დაბალი შემცველობის მდგომარეობების უფრო მაღალი გავრცელებულობის გამო.
ჰიდროქლოროთიაზიდი
თირკმლის ფუნქციის უკმარისობა
თიაზიდები შეიძლება არასათანადო დიურეტიკები იყოს თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში გამოსაყენებლად და არაეფექტური კრეატინინის კლირენსის მნიშვნელობებისას 30 მლ / წთ. ან ქვემოთ (მაგ., თირკმლის ზომიერი ან მწვავე უკმარისობა) (იხ. ნაწილი 4.2 დად 4.4 ენალაპრილი + ჰიდროქლოროთიაზიდი, თირკმლის ფუნქციის უკმარისობა; ენალაპრილი, თირკმლის ფუნქციის უკმარისობა). ხანდაზმულებში, კრეატინინის კლირენსის მნიშნვნელობა უნდა დაკორექტირდეს ასაკის, წონისა და სქესის მიხედვით.
ჰიპოვოლაემია, გამოწვეული დიურეტიკით ინდუცირებული სითხისა და ნატრიუმის დაკარგვის გამო, მკურნალობის დასაწყისში იწვევს გორგლოვანი ფილტრაციის შემცირებას. ამან შეიძლება გამოიწვიოს სისხლში შარდოვანას და კრეატინინის მომატება.
აღნიშნული ტრანზიტორული ფუნქციური თირკმლის უკმარისობა უშედეგოა თირკმლის ნორმალური ფუნქციის მქონე პაციენტებისთვის, მაგრამ შეიძლება გაამძაფროს წინათ არსებული თირკმლის უკმარისობა.
თიაზიდები სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული თირკმელების მძიმე დაავადებების დროს. თირკმლის დაავადების მქონე პაციენტებში თიაზიდებმა შეიძლება აზოტაემიის პროვოცირება გამოიწვიონ. პრეპარატის კუმულაციური მოქმედებები შეიძლება განვითარდეს თირკმლის დარღვეული ფუნქციის მქონე პაციენტებში.
თუ პროგრესირებადი თირკმლის უკმარისობა აშკარა ხდება, რაც აღინიშნება არა-პროტეინული აზოტის მომატებით, აუცილებელია თერაპიის გულმოდგინედ გადაფასება, დიურეზული თერაპიის შეწყვეტის გათვალისწინებით.
ღვიძლის დაავადება
თიაზიდები სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე ან ღვიძლის პროგრესირებადი დაავადების მქონე პაციენტებში , რადგან სითხისა და ელექტროლიტური ბალანსის მცირედი ცვლილებები შეიძლება გამოიწვიონ ღვიძლის კომა. ( იხ. ნაწილი 4.4 ენალაპრილი, ღვიძლლის უკმარისობა). ამ შემთხვევაში, დიურეტიკებით მკურნალობა დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს.
ზოგადად არ არის რეკომენდებული ენალაპრილი / ჰიდროქლოროთიაზიდის 20 მგ / 12.5 მგ სულტოპრიდთან ერთად გამოყენება (იხ. ნაწილი 4.5).
მეტაბოლური და ენდოკრინული ეფექტები
თიაზიდურმა თერაპიამ შეიძლება დაარღვიოს გლუკოზის ტოლერანტობა. შეიძლება საჭირო გახდეს ანტიდიაბეტური აგენტების დოზირების კორექცია ინსულინის ჩათვლით (იხ. ნაწილი 4.4 ენალაპრილი, დიაბეტის მქონე პაციენტები). ქოლესტერინისა და ტრიგლიცერიდის დონეების მომატება შეიძლება ასოცირებული იყოს თიაზიდური დიურეტიკების თერაპიასთან; ამასთან, ჰიდროქლოროთიაზიდის 12.5 მგ დოზაზე დაფიქსირდა მინიმალური ან არანაირი ეფექტი. გარდა ამისა, კლინიკურ კვლევებში 6 მგ ჰიდროქლოროთიაზიდის მონაწილეობით არანაირი კლინიკურად მნიშვნელოვანი ეფექტი გლუკოზაზე, ქოლესტეროლზე, ტრიგლიცერიდებზე, ნატრიუმზე, მაგნიუმსა ან კალიუმზე არ დაფიქსირდა.
თიაზიდებით გამოწვეული მარილისა და მოცულობითი გამოფიტვა ამცირებს შარდიდან შარდმჟავას გამოყოფას. თიაზიდურმა თერაპიამ შეიძლება გამოიწვიოს ჰიპერურიკემია და / ან პოდაგრა ზოგიერთ პაციენტში. ჰიპერურიკემია ზეაღნიშნული ეფექტი, როგორც ჩანს, დაკავშირებულია დოზასთან და კლინიკურად არ არის მნიშვნელოვანი ჰიდროქლოროთიაზიდის 6 მგ დოზისას. გარდა ამისა, ენალაპრილმა შეიძლება გაზარდოს შარდმჟავას შარდში და ამით შეამციროს ჰიდროქლოროთიაზიდის ჰიპერურიკემიური ეფექტი.
რაც შეეხება პაციენტითვის დიურეზულ თერაპიას, პერიოდულად უნდა ჩატარდეს შრატის ელექტროლიტების განსაზღვრა შესაბამის ინტერვალებში
თიაზიდებმა ( ჰიდროქლოროთიაზიდის ჩათვლით) შესაძლებელია გამოიწვიოს სითხის ან ელექტროლიტური დისბალანსი (ჰიპოკალიემია, ჰიპონატრიემია, და ჰიპოოქლორემიული ალკალოზი). სითხის ან ელექტროლიტური დისბალანსის გამაფრთხილებელი ნიშნებია ქსეროტომია, წყურვილის შეგრძნება, სისუსტე, ლეტარგია, თვლემა, მოუსვენრობა, კუნთების ტკივილი ან კრუნჩხვები, კუნთების დაღლილობა, ჰიპოტენზია, ოლიგურია, ტაქიკარდია და გასტროინტესტინალური დარღვევები, როგორიცაა გულის რევა და ღებინება.
მიუხედავად იმისა, რომ ჰიპოკალემია შეიძლება განვითარდეს თიაზიდური დიურეზულების გამოყენების დროს, ერთდროულმა თერაპიამ ენალაპრილთან შეიძლება შეამციროს შარდმდენით გამოწვეული ჰიპოკალემია. ჰიპოკალემიის განვითარების ყველაზე დიდი რისკია ღვიძლის ციროზით დაავადებულ პაციენტებში. პაციენტებში რომლებიც განიცდიან მკვეთრ დიურეზს, ორალურად მიღბული არასაკმარისი ელექტროლიტების მქონე პაციენტებში და პაციენტები რომლებიც გადიან თანაბარ თერაპიას კორტიკოსტეროიდებით ან ACTH (იხ. ნაწილი 4.5)
ჰიპონატრემია შესაძლებელია განუვითარდეთ ცხელი ამინდით გამოწვეულ შეშუპებულ პაციენტებს. ქლორიდის დეფიციტის დროს ზოგადად პროცესი სუსტია და არ საჭიროებს მკურნალობას.
ნატრაემია
ნატრიუმის დონე უნდა შეფასდეს მკურნალობის დაწყებამდე და რეგულარული ინტერვალებით.
დიურეზულმა მკურნალობამ შეიძლება გამოიწვიოს ჰიპონატრემია, შესაძლოა სერიოზულადაც.
ნატრიუმის დონის შემცირება თავდაპირველად შეიძლება იყოს ასიმპტომური, მაგრამ აუცილებელია რეგულარული მონიტორინგი. მაგალითად, ხანდაზმულ პაციენტებში, არასაკმარისი საკვების მიღებისას და ციროზის მქონე პაციენტებში (იხ. ნაწილი 4.8 დად 4.9).
კალაემია
კალიუმის დაქვეითება და ჰიპოკალაემია არის ძირითადი რისკები, რომლებიც დაკავშირებულია თიაზიდთან და მათთან დაკავშირებულ შარდმდენებთან. ჰიპოკალაემიის ( < 3,5 მმოლ/ლ ) განვითარება უნდა მოხდეს გარკვეული რისკის მქონე პოპულაციებში, როგორიცაა ხანდაზმული და ცუდად მკვებავი პაციენტები, გაანსაკუთრებით როცა უტარდებათ კომბინირებული თერაპია, ციროზული პაციენტები შეშუპებითა და ასციტით, კორონალური პაციენტები, გულის უკმარისობის მქონე პაციენტები. ამ შემთხვევებში, ჰიპოკალემია ზრდის ციფრული გლიკოზიდების კარდიოტოქსიკურობას და არითმიის განვითარების რისკს. პაციენტებში, რომელთაც აქვთ QT ხანგრძლივი ინტერვალი, თანდაყოლილი ან ნივთიერებებით გამოწვეული, ჰიპოკალაემია ზრდის არითმიის განვითარების რისკს კერძოდ, პოტენციურად ფატალური torsade de pointes, განსაკუთრებით ბრადიკარდიის მქონე პაციენტებში. რეგულარულად უნდა ჩატარდეს კალიუმის დონის მონიტორინგი, მკურნალობის დაწყებიდან პირველივე კვირიდან.
თიაზიდებმა შეიძლება შეამცირონ შარდის კალციუმის გამოყოფა და გამოიწვიოს შრატში შესუსტებული და უმნიშვნელო მომატება კალციუმის მეტაბოლიზმის დარღვევების არსებობის შემთხვევაში. ჰიპერკალციემიის დადასტურება შეიძლება იყოს მტკიცებულება ლატენტური ჰიპერპარათიროიდიზმის. თიაზიდებთ თერაპია უნდა შეწყდეს პარათირეოზის ფუნქციონირების დაწყებამდე
თიაზიდებმა აჩვენეს შარდში მაგნიუმის ექსკრეციის გაზრდა, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს ჰიპომაგნემია.
არა-მელანომური კანის კიბო
არა-მელაანომური კანის კიბოს (NMSC) [ბაზალური უჯრედის კარცინომა (SCC)] გაზრდილი რისკია ჰიდოქლოროთიაზიდის (HCT) ზემოქმედების კუმულაციური დოზის გაზრდით რომელიც დაფიქსირდა დანიის კიბოს ეროვნული რეესტრის საფუძველზე ჩატარებულ ორ ეპიდემიოლოგიურ კვლევაში. HTC-ის პოტოსენსაციური მოქმედებები შეიძლება NMSC-ის მექანიზმად იქცეს.
პაციენტები რომლებიც იღებენ HTC-ს, ინფორმირებული უნდა იყოს NMSC-ის რისკის შესახებ და რეგულარულად უნდა შემოწმდეს მათი კანის მდგომარეობა, ნებისმიერი ახალი დაზიანების წარმოშობის შესახებ დაუყონებლივ უნდა აცნობონ კანის საეჭვო დაზიანების შესახებ. შესაძლო პროფილაქტიკური ღონისძიებები, როგორიცაა მზის და ულტრაიისფერი სხივების შეზღუდული ზემოქმედება, და ექსპოზიციის შემთხვევაში, პაციენტს უნდა მიეცეს შესაბამისი რჩევა, კანის კიბოს მინიმუმამდე დაყვანის. საეჭვო კანის დაზიანებები დაუყონებლივ უნდა იქნას გამოკვლეული, ბიოფსიის ჰისტოლოგიური გამოკვლევების ჩათვლით. HCT-ს გამოყენება შესაძლებელია იმ პაციენტებში რომლებმაც განიცადეს წინა NMSC (იხ. აგრეთვე ნაწილი 4.8).
ჰიპერმგრძნობელობა
თიაზიდების მიღებისას შსესაძლებელია განვითარდეს ალერგიის მგრძნობიარე რეაქციები ან ბრონქული ასთმის ანამნეზით ან მის დარეშე. თიაზიდების გამოყენნებისას აღინიშნა სისტემური ლუპუსის ერითემატოზის გამწვავება ან გააქტიურება.
მწვავე მიოპია და კუთხის-დახურული გლაუკომა
სულფონამიდის ჰიდროქლოროთიაზიდმა შეიძლება გამოიწვიოს იდიოსინკრატული რეაქცია, რაც იწვევს მწვვავე გარდამავალ მიოპიას და კუთხის-დახურულ გლაუკომას. სიმპტომები მოიცავს ვიზუალურ გამონაყარსს ან თვალის ტკივილსროგგორც წესიგამოიხატება წამლს დაწყებიდან რამდენიმე კვირის განმავლობაში. მწვავე კუთხის-დახურული გლაუკომის არმკურნალობისას შესაძლებელია მხედველობის მუდმივი დაკარგვის საშიშროება.
პირველადი მკურნალობა ჰიროქლოროთიაზიდის რაც შეიძლება სწრაფად შეწყვეტაა. შესაძლებელია სამედიცინო ან ქირურგიული მკურნალობის საჭიროებაც, თუ ინტრაოკულური წნევა უკონტროლოდ იქნება. მწვავე კუთხის-დახურული კლაუკომის განვითარების რისკის ფაქტორი შეიძლება შეიცავდეს სულფონამიდის ან პენიცილინის ალერგიის ისტორიას.
დოპინგი
ჰიდროქლოროთიაზიდის გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს დადებითი შედეგი ანტიდოპინგურ ტესტში. დოპინგის მიზნებისთვის ამ მედიკამენტის გამოყენებამ შეიძლება საფრთხე შეუქმნას პაციენტის ჯანმრთელობას.
4.5 ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო პროდუქტებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები
ენალაპრილი + ჰიდროქლოროთიაზიდი
სხვა ანტიჰიპერტენზიული საშუალებები
ამ აგენტების ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გაზარდოს ენალაპრილის და ჰიდროქლოროთიაზიდის ჰიპოტენზიური მოქმედება.
ნიტროგლიცერინისა და სხვა ნიტრატების ან სხვა ვაზოდილატატორების ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება შემდგომში შეამციროს სისხლის წნევა.
ლითიუმი
შრატში ლითიუმის კონცენტრაციისა და ტოქსიკურობის შექცევადი მატება დაფიქსირდა ლითიუმის აგფ ინჰიბიტორებთან ერთდროული მიღების დროს. თიაზიდური დიურეტიკების ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება შემდგომში გაზარდოს ლითიუმის დონეები და გააძლიეროს ლითიუმის ტოქსიკურობის რისკი აგფ ინჰიბიტორებთან ერთად.
ენალაპრილ/ჰიდროქლოროთიაზიდის ლითიუმთან ერთად გამოყენება არ არის რეკომენდებული, მაგრამ თუ კომბინაცია ხდება აუცილებელი, საჭიროა ჩატარდეს შრატში ლითიუმის დონეების ფრთხილი მონიტორინგი (იხ. ნაწილი 4.4.)
არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები
არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების ქრონიკულმა მიღებამ შეიძლება შეამციროს აგფ ინჰიბიტორის ანტიჰიპერტენზიული მოქმედება ან შეიძლება შეამციროს დიურეტკების დიურეტული, ნატრიურეტული და ანტიჰიპერტენზიული მოქმედება.
არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები O(COX-2 ინჰიბიტორების ჩათვლით) და ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ანტაგონისტები ან აგფ ინჰიბიტორები ახდენენ ადიტიურ ეფექტს შრატში კალიუმის გაზრდაზე და შეიძლება გამოიწვიონ თირკმლის ფუნქციის გაუარესება. ეს შედეგები ჩვეულებრივ შექცევადია. იშვიათად, შეიძლება აღინიშნოს თირკმლის მწვავე უკმარისობა, განსაკუთრებით პაციენტებში, რომლებსაც გააჩნიათ თირკმლის ფუნქციის დარღვევა (მაგალითად, ხანდაზმულები ან უჯრედშორისი სითხის შემცირებული მოცულობის მქონე პაციენტები, მათ შორის შარდმდენ თერაპიაზე მყოფი პაციენტები).
ენალაპრილი
კალიუმ შემნახველი დიურეტიკები ან კალიუმის დანამატები ან კალიუმის შემცველი მარილის შემცვლელები
მიუხედავად შრატში კალიუმის ნორმალური მაჩვენებლისა ენალაპრილით მკურნალობის დროს შესაძლებელია განვითარდეს ჰიპერკალაემია ზოგიერთ პაციენტში. კალიუმ შემნახველი დიურეტიკები (მაგალითად, სპირონოლაქტონი, ტრიამტერენი ან ამილორიდი), კალიუმის დანამატები ან კალიუმის შემცველი მარილის შემცვლელები შეიძლება გამოიწვიონ შრატში კალიუმის მნიშვნელოვანი ზრდა. ასევე საჭიროა სიფრთხილე, როდესაც ენალაპრილი ერთდროულად მიიღება შრატში კალიუმის გაზრდის სხვა საშუალებებით, როგორიცაა ტრიმეტოპრიმი და კოტრიმოქსაზოლი (ტრიმეტოპრიმი/სულფამეტოქსაზოლი) რადგან ტრიმეტოპრიმი ცნობილია რომ მოქმედებს როგორც კალიუმის შემანარჩუნებელი შარდმდენი, როგორც ამილორიდი. ამიტომ ენალაპრილის კომბინაცია ზემოთ ნახსენებ პრეპარატებთან არ არის რეკომენდებული . თუ აღინიშნება ერთდროული გამოყენება ისინი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული შრატში კალიუმის ხშირი მონიტორინგით
დიურეტიკები (თიაზიდური ან მარყუჟის დიურეტიკები)
დიურეტიკების მაღალი დოზით წინასწარმა მკურნალობამ შეიძლება გამოიწვიოს უჯრედშორისი სითხის მოცულობის შემცირება და ჰიპოტენზიის რისკი ენალაპრილით თერაპიის დაწყებისას (იხ. ნაწილები 4.2 და 4.4). ჰიპოტენზიური ეფექტები შეიძლება შემცირდეს დიურეტიკების შეწყვეტით ან მარილის მოხმარების გაზრდილი მოცულობით, ან ენალაპრილის დაბალი დოზით თერაპიის დაწყებით.
ტრიციკლური ანტიდეპრესანტები / ანტიფსიქოტიკები/ ანესთეტიკები
გარკვეული სახის საანესთეზიო სამკურნალო საშუალებების, ტრიციკლური ანტიდეპრესანტების და ანტიფსიქოტიკების ერთდროულმა გამოყენებამ აგფ ინჰიბიტორებთან ერთად შეიძლება გამოიწვიოს სისხლის წნევის შემდგომი შემცირება (იხ. ნაწილი 4.4).
სიმპათომიმეტიკები
სიმპათომიმეტიკებმა შეიძლება შეამცირონ აგფ ინჰიბიტორების ანტიჰიპერტენზიული მოქმედებები.
ანტიდიაბეტური საშუალებები
ეპიდემიოლოგიურმა კვლევები იძლევა ვარაუდის საფუძველს, რომ აგფ ინჰიბიტორების და ანტიდიაბეტური მედიკამენტების (ინსულინი, პერორალური ანტიდიაბეტური საშუალებები) ერთდროულმა მიღებამ შეიძლება გამოიწვიოს სისხლში გლუკოზის დონის შემამცირებელი ეფექტის ზრდა, ჰიპოგლიკემიის განვითარების რისკთან ერთად. ეს ფენომენი სავარაუდოდ გვხვდება კომბინირებული მკურნალობის პირველი კვირის განმავლობაში და თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში (იხ. ნაწილი 4.8).
ალკოჰოლი
ალკოჰოლი აძლიერებს აგფ ინჰიბიტორების ჰიპოტენზიურ ეფექტს.
აცეტილსალიცილის მჟავა, თრომბოლიტიკები დაბეტა-ბლოკატორები
ენალაპრილი შეიძლება უსაფრთხოდ მიღებული იქნას აცეტილსალიცილის მჟავასთან (კარდიოლოგიური დოზებით), თრომბოლიზებთან დაბეტა-ბლოკატორებთან ერთად.
ოქრო
ნიტრიტოიდული რეაქციები (სიმპტომები მოიცავს სახის გაწითლებას, გულისრევას, ღებინებას და ჰიპოტენზიას) იშვიათად აღინიშნა საინექციო ოქროს თერაპიით (ნატრიუმის აუროთიომალატი) და აგფ ინჰიბიტორებით ერთდროული თერაპიით მომკურნალე პაციენტებში, ენალაპრილის ჩათვლით.
რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონის სისტემის (RAAS) ორმაგი ბლოკადა აგფ ინჰიბიტორებით, ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორებთან ალისკირენით
კლინიკური კვლევის მონაცემებმა აჩვენა, რომ რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონი-სისტემის (RAAS) ორმაგი ბლოკადა აგფ ინჰიბიტორების, ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორების ანალისკირენის კომბინირებული გამოყენების მეშვეობით, დაკავშირებულია გვერდითი მოვლენების უფრო მაღალი სიხშირით, როგორიცაა ჰიპოტენზია, ჰიპერკალემია და თირკმლის ფუნქციის დაქვეითება (მათ შორის თირკმლის მწვავე უკმარისობა) RAAS–ზემოქმედი ერთი ნივთიერების გამოყენებასთან შედარებით (იხ. ნაწილები 4.3, 4.4 და 5.1).
მედიკამენტები რომლებიც ზრდიან ანგიოდემის რისკს
აგფ ინჰიბიტორების ერთდროული გამოყენება საკუბიტრილ/ვალსარტანთან ერთად უკუნაჩვენებია, რადგან ზრდის ანგიოდემის განვითარებისს რისკს (იხ. ნაწილები 4.3 დაა 4.4 )
აგფ ინჰიბიტორების გამოყენებამ რაცეკადოტრილთან, mTOR ინჰიბიტორებთან ერთად (მაგ, სეროლიმუსი, ევეროლიმუსი, ტემსიროლიმუსი) დდა ვილდაგლიპტინმა შეიძლება გამოიწვიოს ანგიოდემის გამოწვევის გაზრდილი რისკი (იხ. ნაწილი 4.4).
ციკლოსპორინი
ჰიპერკალაემია შეიძლება გამოვლინდეს აგფ ინჰიბიტორების და ციკლოსპორინის ერთდროულად გამოყენების დროს. რეკომენებულია შრატში კალიუმის მონიტორინგი.
ჰეპარინი
ჰიპერკალაემია შეიძლება გამოვლინდეს აგფ ინჰიბიტორების და ჰეპარინის ერთდროულადდ გამოყენების დროს. რეკომენდებულია შრატში კალიუმის მონიტორინგი
ჰიდროქლოროთიაზიდი
არადეპოლარიზებული კუნთების დამამშვიდებელი
თიაზიდებმა შეიძლება გაზარდონ ტუბოკურარინზე რეაგირება.
ალკოჰოლი, ბარბიტურატები, ანტიდეპრესანტები ან ოპიოიდული ანალგეტიკები
შესაძლებელია მოხდეს ორთოსტატული ჰიპოტენზიის პოტენცირება.
ანტიდიაბეტური პრეპარატები (პერორალური საშუალებები და ინსულინი)
თიაზიდით მკურნალობამ შეიძლება გავლენა იქონიოს გლუკოზის მიმართ ტოლერანტობაზე. შეიძლება საჭირო გახდეს ანტიდიაბეტური პრეპარატის დოზის კორექცია (იხ. ნაწილი 4.8). მეტფორმინი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული ლაქტაციდოზის რისკის გამო, რომელიც ინდუცირებულია თირკმლის შესაძლო ფუნქციური უკმარისობით, რომელიც დაკავშირებულია ჰიდროქლოროთიაზიდთან.
ქოლესტირამინი და კოლესტიპოლის ფისები
ჰიდროქლოროთიაზიდის აბსორბცია ირღვევა ანიონ–გაცვლითი ფისების არსებობისას. ქოლესტირამინის ან კოლესტიპოლის ფისების ერთჯერადი დოზები უკავშირდებიან ჰიდროქლოროთიაზიდს და ამცირებნ გასტროინტესტინალური ტრაქტიდან მათ შეწოვას, შესაბამისად, 85 და 43 % -მდე
შრატში კალიუმის დარღვევები, რომლებიც გავლენას ახდენენ სამედიცინო პრეპარატებზე
შრატში კალიუმის და ეკგ-ს პერიოდული მონიტორინგი რეკომენდებულია ენალაპრილის / ჰიდროქლოროთიაზიდის დანიშვნისას იმ სამკურნალო საშუალებებთან, რომლებზეც გავლენას ახდენენ შრატში კალიუმის დარღვევები (მაგ., დიგიტალისური გლიკოზიდები და ანტიარითმიკური) და შემდეგი სამკურნალო პრეპარატებით, რომლებიც ინდუცირებენ პირუეტულ ტაქიკარდიას (პარკუჭოვანი ტაქიკარდია)- მათ შორის, (ზოგიერთი ანტიარითმული პრეპარატი), ჰიპოკალიემია, რომელიც არის პირუეტული ტაქიკარდიის ხელშემწყობი ფაქტორი (პარკუჭოვანი ტაქიკარდია):
- Ia კლასის ანტიარითმული პრეპარატები (მაგ. ქვინიდინი, ჰიდროქუინიდინი, დისოპირამიდი).
- III კლასის ანტიარითმული პრეპარატები (მაგ. ამიოდარონი, სოტალოლი, დოფეტილიდი, იბუტილიდი).
- ზოგიერთი ანტიფსიქოტური პრეპარატი (მაგალითად, თიორიდაზინი, ქლორპრომაზინი, ლევომეპრომაზინი, ტრიფლუოპერაზინი, ციამემაზინი, სულპირიდი, სულთოპრიდი, ამისულპრიდი, ტიაპრიდი, პიმოზიდი, ჰალოპერიდოლი, დროპერიდოლი).
- სხვა (მაგ. ბეპრიდილი, ცისაპრიდი, დიფემანილი, ერითრომიცინი IV, ჰალოფანტრინი, მიზოლასტინი, პენტამიდინი, ტერფენადინი, ვინკამინი IV).
დიგიტალური გლიკოზიდები
ჰიპოკალიემიამ შეიძლება მოახდინოს გულის რეაქციის სენსიბილიზირება ან მატება დიგიტალისის ტოქსიკური ეფექტების მიმართ (მაგ., ვენტრიკულარული მომატებული გაღიზიანებადობა).
კორტიკოსტეროიდები, AACTHH
ელექტროლიტების ინტენსიური გამოფიტვა, განსაკუთრებით ჰიპოკალიემია.
კალიურეტიული დიურეტიკების (მაგ., ფუროსემიდი), კარბენოქსოლონის ან ლაქსატური საშუალებების ბოროტად გამოყენება
ჰიდროქლოროთიაზიდმა შეიძლება გაზარდოს კალიუმის და / ან მაგნიუმის დაკარგვა.
პრესორული ამინები (მაგ. ნორადრენალინი)
პრესორული ამინების მოქმედება შეიძლება შემცირდეს, მაგრამ არ არის საკმარისი მათი გამოყენების გამოსარიცხად.
ციტოსტატიკური პრეპარატები (მაგ. ციკლოფოსფამიდი, მეტოტრექსატი)
თიაზიდებმა შეიძლება შეამცირონ ციტოტოქსიკური პრეპარატების თირკმლის მიერი ექსკრეცია და გააძლიერონ მათი მიელოსუპრესიული ეფექტები.
სხვა ანტიჰიპერტენზიული საშუალებები
ადიტიურიე ფექტი.
სამედიცინო პრეპარატები, რომლებიც გამოიყენება პოდაგრის სამკურნალოდ (პრობენეციდი, სულფინპირაზონი და ალოპურინოლი)
შეიძლება საჭირო გახდეს ურიკოზურიკული სამედიცინო რეპარატების დოზის კორექტირება, რადგან ჰიდროქლოროთიაზიდმა შეიძლება გაზარდოს შრატში შარდმჟავას დონის მომატება. შეიძლება საჭირო გახდეს პრობენეციდის ან სულფინპირაზონის დოზის გაზრდა. თიაზიდის ერთდროულმა მიღებამ შეიძლება გაზარდოს ალოპურინოლზე ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციების შემთხვევები.
ანტიქოლინერგული პრეპარატები (მაგ. ატროპინი, ბიპერიდენი)
თიაზიდის ტიპის დიურეტიკების ბიომისაწვდომობის გაზრდა გასტროინტესტინალური ტრაქტის მოძრაობით აქტიურობის შემცირებით და კუჭის დაცლის სიჩქარით
სალიცილატები
სალიცილატების მაღალი დოზების მიღების შემთხვევაში, ჰიდროქლოროთიაზიდმა შეიძლება გააძლიეროს სალიცილატების ტოქსიკური მოქმედება ცენტრალურ ნერვულ სისტემაზე.
მეთილდოპა
გამოვლინდა ჰემოლიტიკური ანემიის შესახებ ცალკე შეტყობინებები, რომელიც ჩნდება ჰიდროქლოროთიაზიდის და მეთილოპას ერთდროული მიღებისას.
ციკლოსპორინი
ციკლოსპორინით ერთდროულმა მკურნალობამ შეიძლება გაზარდოს ჰიპერურიკემიის და პოდაგრას ტიპის გართულებები სრისკი.
კალციუმის მარილები და D ვიტამინი D
თიაზიდურ დიურეტიკებმა შეიძლება გაზარდონ შრატში კალციუმის დონეები ექსკრეციის შემცირების გამო. თუ კალციუმის დანამატები უნდა დაინიშნოს, შრატში კალციუმის დონეები უნდა გაკონტროლდეს და კალციუმის დოზა უნდა დაკორექტირდეს შესაბამისად.
ლაბორატორიული ტესტის ურთიერთქმედებები
კალციუმის მეტაბოლიზმზე მათი ზემოქმედების გამო, თიაზიდებმა შეიძლება გავლენა იქონიონ პარაფარისებრი ჯირკვლის ფუნქციის ტესტებზე (იხ. ნაწილი 4.4).
კარბამაზეპინი
სიმპტომური ჰიპონატრიემიის განვითარების რისკი. საჭიროა კლინიკური და ბიოლოგიური მონიტორინგი.
იოდის შემცველი კონტრასტული საშუალებები
დიურეტიკებით ინდუცირებული დეჰიდრატაციის შემთხვევაში, თირკმელების მწვავე უკმარისობის გაზრდილი რისკი არსებობს, განსაკუთრებით იოდის პროდუქტის მაღალი დოზებით. მიღებამდე უნდა მოხდეს პაციენტთა რეჰიდრატაცია.
ამფოტერიცინიB (პარენტერალური)
ჰიდროქლოროთიაზიდმა შეიძლება გააძლიეროს ელექტროლიტების დისბალანსი, განსაკუთრებით ჰიპოკალიემია.
4.6 ფერტილურობა , ორსულობა და ლაქტაცია
ორსულობა
აგფ-ინჰიბიტორები
|
აგფ– ინჰიბიტორების გამოყენება არ არის რეკომენდებული ორსულობის პირველი ტრიმესტრის განმავლობაში (იხ. ნაწილი 4.4). აგფ–ინჰიბიტორების გამოყენება უკუნაჩვენებია ორსულობის მე-2 და მე–3 ტრიმესტრის განმავლობაში (იხ. ნაწილები 4.3 და 4.4). |
ორსულობის პირველი ტრიმესტრის განმავლობაში აგფ–ინჰიბიტორების ზემოქმედების შემდეგ ტერატოგენურობის რისკის შესახებ ეპიდემიოლოგიური მონაცემები არაა საბოლოო; თუმცა, რისკის მცირე ზრდა არ არის გამორიცხული. თუნდაც, აგფ–ინჰიბიტორებით თერაპიის გაგრძელების აუცილებლობა. პაციენტები, რომლებიც ორსულობას გეგმავენ, უნდა გადავიდნენ ალტერნატიულ ანტიჰიპერტენზიულ მკურნალობაზე, რომელსაც გააჩნია დაწესებული უსაფრთხოების პროფილი ორსულობის დროს გამოყენებისთვის. ორსულობის დიაგნოზირებისას, აგფ–ინჰიბიტორებით მკურნალობა დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს და, საჭიროების შემთხვევაში, უნდა დაიწყოს ალტერნატიული თერაპია.
მეორე და მესამე ტრიმესტრების დროს აგფ–ინჰიბიტორებით თერაპია ცნობილია, როგორც ადამიანის ფეტოტოქსიკურობაზე ინდუცირების მომხდენი (თირკმლის ფუნქციის დაქვეითება, ოლიგოჰიდრამნიოსი, თავის ქალას ძვლების ოსიფიკაციის შენელება) და ნეონატალური ტოქსიკურობა (თირკმლის უკმარისობა, ჰიპოტენზია, ჰიპერკალიემია). (იხ. ნაწილი 5.3.) იმ შემთხვევაში, თუ აგფ–ინჰიბიტორების ზემოქმედება მოხდა ორსულობის მეორე ტრიმესტრიდან, თირკმლის ფუნქციის და თავის ქალას ულტრაბგერითი შემოწმება რეკომენდებულია. ჩვილები, რომელთა დედები იღებდნენ აგფ–ინჰიბიტორებს, უნდა იმყოფებოდნენ გულმოდგინე დაკვირვების ქვეშ ჰიპოტენზიის არსებობის საგანზე ( იხ.ნაწილების 4.3 და 4.4.)
ჰიდროქლოროთიაზიდი
შეზღუდული გამოცდილებაა ჰიდროქლორთიაზიდთან დაკავშირებით ორსულობის პერიოდში, განსაკუთრებით პირველი ტრიმესტრის განმავლობაში. ცხოველებზე ჩატარებული გამოკვლევები არასაკმარისია. ჰიდროქლოროთიაზიდი კვეთს პლაცენტას. ჰიდროქლოროთიაზიდის მოქმედების ფარმაკოლოგიური მექანიზმის საფუძველზე მეორე და მესამე ტრიმესტრში მისმა გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს ფუტოპლაცენტალური პერფუზიის დარღვევა და შეიძლება გამოიწვიოს ფეტალური და ნეონატალური ეფექტები, როგორიცაა იკტერუსი ელექტროლიტური ბალანსის დარღვევა და თრომბოციტოპენია.
ჰიდროქლოროთიაზიდი არ უნდა იქნას გამოყენებული ორსულთა წყალმანკის, ორსულთა ჰიპერტენზიის ან პრეეკლამფსიის დროს, პლაზმის მოცულობის შემცირების და პლაცენტალური ჰიპოპერფუზიის რისკის გამო, დაავადების მიმდინარეობაზე დადებითი გავლენის გარეშე.
ჰიდროქლოროთიაზიდი არ უნდა იქნას გამოყენებული ორსულ ქალებში ესენციალური ჰიპერტენზიის დროს, გარდა იშვიათი შემთხვევებისა, როდესაც არანაირი სხვა მკურნალობა არ შეიძლება იქნას გამოყენებული.
ლაქტაცია
ენალაპრილი:
შეზღუდული ფარმაკოკინეტიკური მონაცემები აჩვენებს ძალიან დაბალ კონცენტრაციებს დედის რძეში (იხ. ნაწილი 5.2). მიუხედავად იმისა, რომ ეს კონცენტრაციები, როგორც ჩანს, კლინიკურად არარელევანტურია, ძუძუთი კვების პერიოდში ენალაპრილ/ჰიდროქლოროთიაზიდის გამოყენება არ არის რეკომენდებული დღენაკლული ახალშობილების შემთხვევაში და მშობიარობიდან პირველი რამდენიმე კვირის განმავლობაში, გულ-სისხლძარღვთა და თირკმელების ეფექტების ჰიპოთეტური რისკის გამო და არასაკმარისი კლინიკური გამოცდილების ქონის გამო. უფრო დიდი ასაკის ჩვილის შემთხვევაში,
ენალაპრილ/ჰიდროქლოროთიაზიდის გამოყენება მეძუძურ დედაში შეიძლება განხილული იქნას იმ შემთხვევაში, თუ ეს მკურნალობა აუცილებელია დედისთვის და ბავშვი იმყოფება დაკვირვების ქვეშ ნებისმიერი გვერდითი ეფექტის არსებობის საგანზე.
ჰიდროქლოროთიაზიდი:
ჰიდროქლოროთიაზიდი გამოიყოფა ადამიანის რძეში მცირე რაოდენობით. ინტენსიური დიურეზის გამომწვევი მაღალი დოზებით თიაზიდებმა შეიძლება ინჰიბირება მოახდინონ რძის წარმოებაზე. ძუძუთი კვების დროს Eენალაპრილ/ჰიდროქლოროთიაზიდის გამოყენება არ არის რეკომენდებული. იმ შემთხვევაში, თუ ენალაპრილ/ჰიდროქლოროთიაზიდი გამოიყენება ძუძუთი კვების დროს, დოზები უნდა იყოს მაქსიმალურად დაბალი.
4.7 მანქანის მართვის და ტექნიკის გამოყენების უნარზე ეფექტის მოხდენა
მანქანების მართვისას ან ტექნიკით ოპერირებისას გასათვალისწინებელია, რომ ზოგჯერ შეიძლება თავბრუსხვევა ან დაღლილობა გამოიწვიოს (იხ. ნაწილი 4.8).
4.8 არასასურველი ეფექტები
ენალაპრილის და ჰიდროქლოროთიაზიდის კომბინირებისას გამოვლენილი, ცალკე ენალაპრილის ან ცალკე ჰიდროქლოროთიაზიდის, კლინიკური კვლევების განმავლობაში, ან პრეპარატის მიღების შემდეგ აღნიშნული გვერდითი ეფექტები მოიცავენ:
ძალიან ხშირი (> 1/10)
ხშირი (>1/100 <1/10–მდე)
არახშირი (>1/1,000 <1/100–მდე)
იშვიათი ( >1 / 10,000 <1 / 1,000–მდე)
ძალიან იშვიათი (<1 / 10,000)
უცნობი (არ შეიძლება შეფასდეს არსებული მონაცემებიდან)
სისხლისა და ლიმფური სისტემის დარღვევები:
არახშირი: ანემია (მათ შორის, აპლასტიკური და ჰემოლიტური)
იშვიათი: ნეიტროპენია, ჰემოგლობინის შემცველობის დაქვეითება, ჰემატოკრიტის შემცველობის დაქვეითება, თრომბოციტოპენია, აგრანულოციტოზი, ძვლის ტვინის ფუნქციის დათრგუნვა, ლეიკოპენია, პანციტოპენია, ლიმფადენოპათია, აუტოიმუნური დაავადებები
ენდოკრინული დარღვევები:
უცნობი: ანტიდიურეტიკული ჰორმონის არაადეკვატური სეკრეციის სინდრომი (SIADH)
მეტაბოლიზმისდაკვებისდარღვევები:
ხშირი: ჰიპოკალიემია, ქოლესტერინის მომატება, ტრიგლიცერიდების მომატება, ჰიპერურიკემია
არახშირი: ჰიპოგლიკემია (იხ. ნაწილი 4.4), ჰიპომაგნიემია, პოდაგრა
იშვიათი: სისხლში გლუკოზის მომატება
ძალიან იშვიათი: ჰიპერკალციემია (იხ. ნაწილი 4.4)
ნერვულისისტემისდაფსიქიკურიდარღვევები:
ხშირი: თავისტკივილი, დეპრესია, სინკოპე, გემოვნების შეცვლა
არახშირი: დაბნეულობა, ძილიანობა, უძილობა, ნერვოზულობა, პარესთეზია, ვერტიგო, ლიბიდოს დაქვეითება
იშვიათი: პათოლოგიური სიზმარი, ძილის დარღვევები, პარეზი (ჰიპოკალიემიის გამო)
თვალისდარღვევები:
ძალიან ხშირი: დაბინდული მხედველობა
ყურისადალაბირინთისდარღვევები:
არახშირი: ტინიტუსი
გულისადასისხლძარღვთადარღვევები:
ძალიან ხშირი: თავბრუსხვევა
ხშირი: ჰიპოტენზია, ორთოსტატული ჰიპოტენზია, რიტმის დარღვევები, სტენოკარდია, ტაქიკარდია
არახშირი: სისხლის მოწოლა, პალპიტაციები, მიოკარდიუმის ინფარქტი ან ცერებროვასკულური ინსულტი, შესაძლოა, მეორადი გადაჭარბებული ჰიპოტენზიის მიმართ მაღალი რისკის მქონე პაციენტებში (იხ. ნაწილი 4.4)
იშვიათი: რეინოს ფენომენი
რესპირატორული, თორაკიული და მედიასტინალური დარღვევები:
ძალიან ხშირი: ხველა
ხშირი: დისპნოე
არახშირი: რინორეა, ყელის ტკივილი და ხრინწი, ბრონქოსპაზმი / ასთმა
იშვიათი: ინფილტრატები ფილტვებში, რესპირატორული დისტრესი (პნევმონიტისა და ფილტვის შეშუპების ჩათვლით), რინიტი, ალერგიული ალვეოლიტი / ეოზინოფილური პნევმონია
გასტროინტესტინალური დარღვევები:
ძალიანხშირი: გულისრევა
ხშირი: დიარეა, მუცლის ტკივილი
არახშირი: ილეუსი, პანკრეატიტი, ღებინება, დისპეფსია, ყაბზობა, ანორექსია, კუჭის გაღიზიანებები, პირის სიმშრალე, პეპტიური წყლული, მეტეორიზმი
იშვიათი: სტომატიტი / აფთოზური წყლულები, გლოსიტი
ძალია ნიშვიათი: ნაწლავის ანგიონევროტული შეშუპება
ღვიძლის დარღვევები:
იშვიათი: ღვიძლის უკმარისობა, ღვიძლის ნეკროზი (შეიძლება ფატალურიცი ყოს), ჰეპატიტი (ან ჰეპატოცელულური ან ქოლესტატიკური), სიყვითლე, ქოლეცისტიტი (განსაკუთრებით პაციენტებში, რომლებსაც წინათ ქოლელითიაზი ჰქონდათ).
კანისა და კანქვეშა ქსოვილის დარღვევები:
ხშირი: გამონაყარი (ეგზანთემა)
დაფიქსირდა ჰიპერმგრძნობელობა / ანგიონევროტიკული შეშუპება: სახის, კიდურების, ტუჩების, გლოტისის და/ან ხორხის ანგიონევროტიკული შეშუპება (იხ. ნაწილი 4.4).
არახშირი: დიაფორეზი, პრურიტი, ურტიკარია, ალოპეცია
იშვიათი: პოლიმორფული ერითემა , სტივენს-ჯონსონის სინდრომი, ექსფოლიატიური დერმატიტი, ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზი, პურპურა, კანის წითელი მგლურა, ერითროდერმა, პემფიგუსი
დაფიქსირდა სიმპტომათა კომპლექსი, რომელიც შეიძლება შეიცავდეს შემდეგიდან ზოგიერთს ან ყველას: ცხელება, სეროზიტი, ვასკულიტი, მიალგია / მიოზიტი, ართრალგია / ართრიტი, დადებითი ANA, ამაღლებული ESR, ეოზინოფილია და ლეიკოციტოზი. შეიძლება მოხდეს გამონაყარი, ფოტომგრძნობელობა ან სხვა დერმატოლოგიური გამოვლინებები.
ჩონჩხ–კუნთოვანი, შემაერთებელიქსოვილისდაძვლისდარღვევები:
ხშირი: კუნთების კრუნჩხვები
არახშირი: ართრალგია
თირკმლისდასაშარდესისტემისმხრივდარღვევები:
არახშირი: თირკმლის დისფუნქცია, თირკმლის უკმარისობა, პროტეინურია
იშვიათი: ოლიგურია, ინტერსტიციალური ნეფრიტი
რეპროდუქციულისისტემისდამკერდისმხრივდარღვევები:
არახშირი: იმპოტენცია
იშვიათი: გინეკომასტია
ზოგადიდარღვევებიდაშეყვანისადგილისმდგომარეობა:
ძალიან ხშირი: ასთენია
ხშირი: ტკივილი გულმკერდის არეში, დაღლილობა
არახშირი: შეუძლოდ ყოფნის შეგრძნება, ცხელება
გამოძიებები:
ხშირი: ჰიპერკალიემია, შრატში კრეატინინის გაზრდა
არახშირი: სისხლში შარდოვანას მომატება, ჰიპონატრიემია
იშვიათი: ღვიძლის ფერმენტების მომატება, შრატის ბილირუბინის მომატება
ჰიდროქლოროთიაზიდთან დაკავშირებული გვერდითი ეფექტები , რომლებიც ზემოთ ნახსენები არ არის :
ინფექციები და ინფესტაციები:
სიალადენიტი
მეტაბოლიზმის და კვების დარღვევები:
გლიკოზურია
ნერვული სისტემის დარღვევები:
მადის დაქვეითება, პრესინკოპური მდგომარეობა
თვალის დარღვევები:
ქსანტოფსია, მწვავე გლაუკომა
კეთილთვისებიანი ნეოპლაზმები, ავთვისებიანი და დაუზუსტებელი ( ცისტებისა და პოლიპების ჩათვლით)
არ არის ცნობილი: არა-მელანომური კანის კიბო ( ბაზალური და ბრტყელუჯრედოვანი
კარცინომა)
არა-მელანომური კანის კიბო: ეპიდემიოლოგიური კვლევებისას შესწავლილი მონაცემების საფუძველზე დაფიქსირდა კავვშირი HCT-სა და NMSC-ს შორის დოზირებული დამოკიდებულების კუმულაციური ასოციაცია ( იხ.ასევე ნაწილები 4.4 და 5.1)
v დაფიქსირდა მხოლოდ 12.5 მგ და 25 მგ ჰიდროქლოროთიაზიდის დოზები
კუნთების კრუნჩხვების სიხშირე „საერთო“ ვრცელდება 12.5 მგ და 25 მგ ჰიდროქლოროთიაზიდის დოზებთან, ხოლო ამ გვერდითი ეფექტის სიხშირე 6 მგ დოზით „იშვიათია“
საეჭვო გვერდითი რეაქციების შესახებ შეტყობინება
სამედიცინო პრეპარატის ავტორიზაციის შემდეგ საეჭვო გვერდითი რეაქციების შესახებ შეტყობინების გაკეთება მნიშვნელოვანია. ეს საშუალებას იძლევა სამედიცინო პრეპარატის სარგებლის / რისკის ბალანსის მუდმივ მონიტორინგს. ჯანდაცვის თანამშრომლებს სთხოვენ აცნობონ ნებისმიერი საეჭვო გვერდითი რეაქციის შესახებ შეტყობინების ეროვნული სისტემის საშუალებით.
4.9. დოზის გადაჭარბება
დოზის გადაჭარბების მკურნალობის შესახებ ენალაპრილ / ჰიდროქლოროთიაზიდ-ით, კონკრეტული ინფორმაცია არ მოიპოვება. დოზის გადაჭარბების სიმპტომებია მძიმე ჰიპოტენზია, შოკი, სტუპორი, ბრადიკარდია, ელექტროლიტური ბალანსის დარღვევები და თირკმლის უკმარისობა. მკურნალობა სიმპტომატური და დამხმარეა. ენალაპრილ / ჰიდროქლოროთიაზიდ-ით მკურნალობა უნდა შეწყდეს და პაციენტზე უნდა განხორციელდეს ყურადღებითი მეთვალყურეობა. შემოთავაზებული ზომები მოიცავს ღებინების ინდუქციას, აქტივირებული ნახშირის მიღებას დასასაქმებელი საშუალებების მიღება, თუ გადაყლაპვა მოხდა ახლახან, და დეჰიდრატაციის, ელექტროლიტური დისბალანსისა და ჰიპოტენზიის კორექცია დადგენილი პროცედურების მიხედვით.
ენალაპრილი
დოზის გადაჭარბების ყველაზე თვალსაჩინო ნიშნები, რომელიც დღემდე შეიტყობინებოდა, გამოხატულია ჰიპოტენზიის სახით, რომელიც იწყება ტაბლეტების მიღებიდან დაახლოებით ექვსი საათის შემდეგ, რენინ-ანგიოტენზინის სისტემის ბლოკადასთან და სტუპორთან ერთად. აგფ–ინჰიბიტორების დოზის გადაჭარბებასთან დაკავშირებული სიმპტომები შეიძლება შეიცავდეს ცირკულატორულ შოკს, ელექტროლიტური ბალანსის დარღვევებს, თირკმლის უკმარისობას, ჰიპერვენტილაციას, ტაქიკარდიას, პალპიტაციებს, ბრადიკარდიას, თავბრუსხვევას, მღელვარების შეგრძნებას და ხველას. შრატის ენალაპრილატის დონეები 100 და 200-ჯერ მეტია, ვიდრე ჩვეულებრივ ჩანს თერაპიული დოზების მიღების შემდეგ, რაც აღინიშნა 300 მგ და 440 მგ ენალაპრილის მიღების შემდეგ, შესაბამისად.
დოზის გადაჭარბების რეკომენდებული მკურნალობა არის ფიზიოლოგიური მარილიანი ხსნარის ინტრავენური ინფუზია. თუ ჰიპოტენზია ხდება, პაციენტი უნდა მოთავსდეს შოკის საწინააღმდეგო მდგომარეობაში. თუ შესაძლებელია, შეიძლება აგრეთვე განხილული იქნას ანგიოტენზინ II ინფუზიით და/ან კატექოლამინების ინტრავენური შეყვანით მკურნალობა. თუ მიღება ახლახან მოხდა, ენალაპრილის აღმოფხვრაზე მიმართული ზომები უნდა იქნას მიღებული (მაგ., ღებინება, კუჭის ამორეცხვა, აბსორბენტების და ნატრიუმის სულფატის მიღება). ჰემოდიალეზის პროცედურის საშუალებით შესაძლებელია ენალაპრილატის ამოღება ზოგადი სისხლის მიმოქცევიდან. (იხ. ნაწილი 4.4). კარდიოსტიმულატორული თერაპია მითითებულია თერაპიისადმი მდგრადი ბრადიკარდიისთვის. ორგანიზმის მდგომარეობის ძირითადი მაჩვენებლები, შრატის ელექტროლიტების და კრეატინინის კონცენტრაციები მუდმივად უნდა იქნას შემოწმებული.
ჰიდროქლოროთიაზიდი
დაფიქსირებული ყველაზე გავრცელებული ნიშნები და სიმპტომები არიან ელექტროლიტების დეპლეციის შედეგად გამოწვეული (ჰიპოკალიემია, ჰიპოქლორემია, ჰიპონატრიემია) და გადაჭარბებული დიურეზით გამოწვეული დეჰიდრატაცია.
მოსალოდნელი დიურეზის გარდა, თიაზიდების დოზის გადაჭარბებამ შეიძლება გამოიწვიოს ლეტარგია სხვადასხვა ხარისხით, რომელიც შეიძლება გადავიდეს კომაში რამდენიმე საათში, სუნთქვის და გულსისხლძარღვთა ფუნქციის მინიმალური დეპრესიით და შრატში ელექტროლიტების ცვლილებების ან დეჰიდრატაციის ნიშნების გარეშე. თიაზიდებით ინდუცირებული ცნს-ის დეპრესიის მექანიზმი უცნობია.
აღინიშნა გასტროინტესტილანური გაღიზიანება, აგრეთვე სისხლში შარდოვანის აზოტის მატება (BUN) განსაკუთრებით თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში შეიძლება გამოიწვიოს შრატში ელექტროლიტების ცვლილებები.
კლინიკურად, შეიძლება აღინიშნებოდეს გულისრევა, ღებინება, ჰიპოტენზია, კრუნჩხვები, თავბრუსხვევა, ძილიანობა, დაბნეული ცნობიერება, პოლიურია ან ოლიგურია ანურიამდე ( ჰიპოვოლემიის მეშვეობით). თუ მიღებული იქნა დიგიტალისი, ჰიპოკალიემია შეიძლება გააძლიეროს გულის არითმიები.
5. ფარმაკოლოგიური თვისებები
5.1. ფარმაკოდინამიკური თვისებები
ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი: აგფ– ინჰიბიტორები და დიურეზულები
ათქ კოდი: C09BA02
მოქმედების ფარმაკოლოგიური მექანიზმი
ენალაპრილი
ენალაპრილის მალეატი წარმოაგრნს ენალაპრილის მალეატის მარილს, ორი ამინომჟავის, LL-
ალანინე და LLL-პროლინე- ს დერივატს.
ანგიოტენზინის გარდამქმნელი ფერმენტი (აგფ) წარმოადგრნს პეპტიდილ დიპეპტიდაზას, რომელიც ანგიოტენზინ I- ის პრესორის ნივთიერების ანგიოტენზინ II- ად გარდაქმნის კატალიზაციას ახდენს.
შეწოვის შემდეგ, ენალაპრილი ჰიდროლიზდება ენალაპრილატამდე, რომელიც აგფ–ს აინჰიბირებს. აგფ–ს ინჰიბირება იწვევს პლაზმაში ანგიოტენზინ II- დონის დაქვეითებას, რაც იწვევს პლაზმაში რენინის აქტივობის მატებას (რენინის განთავისუფლებისას ნეგატიური უკუკავშირის მოხსნის გამო) გამოხმაურების მოხსნის გამო) და ალდოსტერონის სეკრეციის შემცირებას.
აგფ კინინაზა II–ის იდენტურია. ამრიგად, ენალაპრილს შეუძლია აგრეთვე დაბლოკოს ბრადიკინინის, ძლიერი ვაზოდიპრესორის პეპტიდის, დეგრადაცია. თუმცა, დასადგენია თუ რა როლს თამაშობს აღნიშნული მექანიზმი ენალაპრილის თერაპიული ეფექტების შემთხვევაში.
ორი დიდი რანდომიზებული, კონტროლირებადი კვლევის (OONTARGET (Ongoing Telmisartan Alon kombinaciaSi Ramipril Global Endpoint Trial- თან) და VA NEPHON-D (აშშ–ს ვეტერანთა საქმეების დეპარტამენტის მიერ ჩატარებული დიაბეტური ნეფროპათიის კვლევის) დროს განიხილეს აგფ- ინჰიბიტორის ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ბლოკატორის კომბინაციის გამოყენება.ON
ONTARGET წარმოადგენდა გამოკვლევას, რომელიც ჩატარდა პაციენტებში, რომელთა ანამნეზში აღინიშნებოდა გულ-სისხლძარღვთა ან ცერებროვასკულური დაავადება, ან მე–2 ტიპის შაქრიანი დიაბეტი, რომელსაც თან ახლავს სამიზნე ორგანოების დაზიანების ნიშანი. VA NEPHRON-DD წარმოადგენდა მე– 2 ტიპის შაქრიანი დიაბეტის და დიაბეტური ნეფროპათიის მქონე პაციენტებში.
ამ გამოკვლევებმა არ აჩვენა მნიშვნელოვანი დადებითი გავლენა თირკმლის და/ან კარდიოვასკულურ შედეგებზე და სიკვდილიანობაზე, ხოლო დაფიქსირდა ჰიპერკალიემიის, თირკმელების მწვავე დაზიანების და/ან ჰიპოტენზიის გაზრდილი რისკი მონოთერაპიასთან შედარებით. მათი მსგავსი ფარმაკოდინამიკური თვისებების გათვალისწინებით, აღნიშნული შედეგები ასევე მნიშვნელოვანია სხვა აგფ– ინჰიბიტორებისთვის და ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ბლოკატორებისთვის.
ამიტომ, აგფ- ინჰიბიტორები და ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ბლოკატორები არ უნდა იქნას გამოყენებული ერთდროულად დიაბეტური ნეფროპათიის მქონე
პაციენტებში.
ALAALTITUDEDE(ალისკირენის მოქმედების შესწავლა მე–2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტებში, სადაც საბოლოო წერტილების სახით მიიღებოდნენ გულ–სისხლძარღვთა სისტემის და თირკმელების ფუნქციების ცვლილებები) წარმოადგენდა კვლევას, რომელიც მიზნად ისახავდა ალისკირენის აგფ- ინჰიბიტორით ან ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ბლოკატორებით სტანდარტულ თერაპიის დამატების უპირატესობის შესწავლას მე–2 ტიპის შაქრიანი დიაბეტის და თირკმელების ქრონიკული დაავადების, გულ-სისხლძარღვთა დაავადების, ან ორივე სახის დაავადებების მქონე პაციენტებში. გამოკვლევა შეწყდა ადრეულ ეტაპზე, არახელსაყრელი შედეგების გაზრდილი რისკის გამო. გულ-სისხლძარღვთა დაავადების შედეგად სიკვდილიანობა და ინსულტი რიცხობრივად უფრო ხშირად აღინიშნებოდა ალისკირენის დამატებით თერაპიის ჯგუფში, ვიდრე პლაცებოს ჯგუფში, აგრეთვე გვერდითი მოვლენები და ინტერესის მქონე სერიოზული გვერდითი მოვლენები (ჰიპერკალიემია, ჰიპოტენზია და თირკმლის დისფუნქცია) უფრო ხშირად აღინიშნებოდა ალისკირენის დამატებით თერაპიის ჯგუფში, ვიდრე პლაცებოს ჯგუფში.
ჰიდროქლოროთიაზიდი
ჰიდროქლორთიაზიდი წარმოადგენს თიაზიდურ დიურეტიკს, რომელიც მოქმედებს როგორც სითხისგან დევნის და სისხლის წნევის შემცირების საშუალება ნივთიერებების ინჰიბირებით, რაც ზრდის ნატრიუმის მილაკოვან რე-აბსორბციას ჰენლეს მარყუჟის კორტიკალური სეგმენტის დონეზე.
ეს ზრდის ნატრიუმის და ქლორის ექსკრეციას შარდთან ერთად და, ნაკლებად, კალიუმისა და მაგნიუმის ექსკრეციას, რითაც ზრდის დიურეზს და ახდენს ანტიჰიპერტენზიულ ეფექტს.
არა-მელანომური კანის კიბო : ჩატარებული ეპიდემიოლოგიური კვლევებიდან არსებული მონაცემების საფუძველზე დაფიქსირდა HCT და NMSC-ს შორის დოზირებული დამოკიდებულება. ერთ კვლევაში შედიოდა მოსახლეობა რომელიც მოიცავს 71.533 BCCშემთხვევას, ხოლო SCC-ს, 6,629 შემთხვევას ემთხვვევა 1,430,833 და 172,462 მოსახლეობა კონტროლის შესაბამისად. მაღალი HCT გამოყენება (>50,000 მგ კუმულატიური) ასოცირდება 1.29 კორექტირებულ OR-თან (95 % CI: 1.23-1.35) SCC-სთვის და 3.98 (95% CI: 3.68-4.31) SCC-სთვის. დოზის საპასუხო რეაქციაზე ურთიერთობა დაფიქსირდა როგორც BCC ისე SCC-თვის. კიდევ ერთმა კვლევამ აჩვენა, ტუჩის კიბოს (SCC) და HCT-ს ექსპოზიციას შორის შესაძლო ასოცირება. ტუჩის კიოს 633 შემთხვევა ემთხვევა 63.067 მოსახლეობის კონტროლს, რისკების განსაზღვრის სტრატეგიის გამოყენებით. მარეგულირებელი დოზების ურთიერთქმედებისას OR 2.1 (95% CI: 1.7-2.6) გაზრდილი OR 3.9 (3.0-44.9) მაღალი გამოყენებისთვის ( ~ 25,000 მგ) და OR 7.7 (5.7-10.5) მაქსიმალური კუმულაციური დოზა(~ 100,000 მგ) ( იხ. ასევე ნაწილი 4.4)
ფარმაკოდინამიკური ეფექტები
ენალაპრილი
მიუხედავად იმისა, რომ მექანიზმი, რომლის საშუალებითაც ენალაპრილი ამცირებს სისხლის წნევას, ითვლება, უპირველესყოვლისა, რომ თრგუნავს რენინ-ანგიოტენზინ ალდოსტერონის სისტემას, ენალაპრილი ანტიჰიპერტენზიულია დაბალი რენინის შემცველი ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტებშიც კი.
ენალაპრილის დანიშვნა ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტებში იწვევს როგორც სუპინურ, ასევე დგომის პოზიციაში სისხლის წნევის შემცირებას, გულის შეკუმშვათა სიხშირის მნიშვნელოვანი ზრდის გარეშე.
სიმპტომატური პოსტულარული ჰიპოტენზია იშვიათია. ზოგიერთ პაციენტში სისხლის წნევის ოპტიმალური შემცირების მიღწევას შესაძლებელია რამდენიმე კვირიანი თერაპია დასჭირდეს. ენალაპრილის უეაცარი გაუქმება არ უკავშირდებოდა სისხლის წნევის მკვეთრ მატებას.
აგფ-ს აქტივობის ეფექტური ინჰიბირება, როგორც წესი, ვლინდება ენალაპრილის ინდივიდუალური დოზის პერორალური მიღებიდან 2 - 4 საათის შემდეგ. ანტიჰიპერტენზიული მოქმედების დაწყება ჩვეულებრივ აღინიშნებოდა ერთ საათში, სისხლის წნევის მაქსიმალური შემცირება მიიღწევა მიღებიდან 4 – 6 საათის შემდეგ. ეფექტის ხანგრძლივობა დამოკიდებულია დოზაზე. თუმცა, რეკომენდებული დოზების მიღებისას, ანტიჰიპერტენზიული და ჰემოდინამიკური ეფექტები, როგორც ნაჩვენები იქნა, მინიმუმ 24 საათის განმავლობაში შენარჩუნდება.
ჰემოდინამიკურ კვლევებში ესენციური ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტებში, სისხლის წნევის შემცირებას თან ახლდა პერიფერიული არტერიული წინააღმდეგობის შემცირება გულის წუთმოცულობის მატებასთან ერთად და გულის შეკუმშვათა სიხშირის მცირე ცვლილები თან მის გარეშე . ენალაპრილის მიღების შემდგ აღინიშნებოდა თირკმლის სისხლის ნაკადის მომატება; გლომერულარული ფილტრაციის სიჩქარე დარჩა უცვლელი. ნატრიუმის ან წყლის შეკავების არანაირი მტკიცებულება არ ყოფილა. ამასთან, მკურნალობა დეგლომერულარული ფილტრაციის დაბალი სიჩქარის მქონე პაციენტებში, სიჩქარეები, ჩვეულებრივ იყო მომატებული.
ხანმოკლე კლინიკურ კვლევებში დიაბეტის და დიაბეტის არ მქონე პაციენტებში თირკმლის დაავადებით, ენალაპრილის მიღების შემდეგ აღინიშნებოდა ალბუმინურიის და IgG შარდში ეკსკრეციის და შარდში საერთო ცილის შემცირება.
თიაზიდური ტიპის დიურეტიკებთან ერთად მიღებისას, ენალაპრილის სისხლის წნევის შემცირების ეფექტები მინიმუმ ადიტიურია. ენალაპრილმა შეიძლება შეამციროს ან თავიდან აიცილოს თიაზიდით ინდუცირებული ჰიპოკალიემიის განვითარება.
ჰიდროქლოროთიაზიდი
დიურეტიკული მოქმედების დაწყების დრო დაახლოებით 2 საათს შეადგენს. დიურეტიკული მოქმედება პიკს აღწევს 4 საათის შემდეგ და შენარჩუნებულია 6-დან 12 საათის განმავლობაში.
გარკვეული დოზის ზემოთ, თიაზიდური დიურეტიკები პლატოს აღწევენ თერაპიული ეფექტის თვალსაზრისით, მაშინ როდესაც გვერდითი რეაქციები კვლავ მრავლდება. როდესაც მკურნალობა არაეფექტურია, რეკომენდებული დოზების ზემოთ დოზის გაზრდა სასარგებლო მიზანს არ ემსახურება და ხშირად იწვევს გვერდით რეაქციებს.
კომბინირებული ენალაპრილი/ჰიდროქლოროთიაზიდი
კლინიკურ კვლევებში, ენალაპრილის და ჰიდროქლოროთიაზიდის ერთდროულმა მიღებამ უფრო მნიშვნელოვნად ამცირებს სისხლის წნევას, ვიდრე ერთმა ნივთიერებამ ცალკე.
ენალაპრილის მიღება აინჰიბირებს რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონის სისტემას და ჰიდროქლოროთიაზიდით ინდუცირებული კალიუმის დაკარგვის შემცირებას იწვევს.
აგფ–ინჰიბიტორის კომბინაცია თიაზიდურ დიურეტიკებთნ ერთად წარმოქმნის სინერგიულ ეფექტს და ასევე ამცირებს ცალკე დიურეტიკით გამოწვეული ჰიპერკალიემიის განვითარების რისკს.
5.2. ფარმაკოკინეტიკური თვისებები
სხვადასხვა დოზებში ენალაპრილისა და ჰიდროქლოროთიაზიდის ერთდროულმა მიღებამ მცირე გავლენას ახდენს ამ ორინივთიერების ბიო მისაწვდომობაზე.
ენალაპრილი
აბსორბცია
ორალურად მიღებული ენალაპრილი წრაფად შეიწოვება, ენალაპრილის შრატში პიკური კონცენტრაციები აღინიშნება 1 საათის განმავლობაში.
შარდში განსაზღვრული რაოდენობის საფუძველზე, პერორალურად მიღებული ენალაპრილის მალეატის შეწოვის მოცულობა დაახლოებით 60% -ს შეადგენს. გასტროინტესტინალურ ტრაქტში არსებული საკვები პერორალურად მიღებული ენალაპრილის აბსორბციაზე ზეგავლენას არ ახდენს.
განაწილება
შეწოვის შემდეგ, პერორალურად მიღებული ენალაპრილი სწრაფად და ინტენსიურად ჰიდროლიზდება ენალაპრილატამდე, რომელიც წარმოადგენს ძლიერი აგფ–ს ინჰიბიტორს. ენალაპრილატის შრატში პიკური კონცენტრაციები აღინიშნება ენალაპრილის მალეატის პერორალური დოზის მიღებიდან 3– 4 საათის შემდეგ.
ენალაპრილატის კონცენტრაციების შემდეგ ენალაპრილის დაგროვების ეფექტური ნახევარ გამოყოფის პერიოდი მიღწეული იქნა მკურნალობის ოთხი დღის შემდეგ.
თერაპიული კონცენტრაციების დიაპაზონში ენალაპრილის ადამიანური სისხლის პლაზმის ცილებთან შეკავშირება არ აღემატება 60%.
ლაქტაცია
მშობიარობის შემდგომ პერიოდში მყოფ ხუთ ქალში 20 მგ ერთჯერადი პერორარული დოზის მიღების შემდეგ, რძეში ენალაპრილის საშუალო პიკური დონე შეადგენდა 1.7 მგ / ლ (დიაპაზონი 0.54-დან 5.9 მგ / ლ–მდე) დოზის მიღებიდან 4-6 საათის შემდგე. ენალაპრილატის საშუალო პიკური დონე შეადგენდა 1.7 მგ / ლ (დიაპაზონი 1.2-დან 2.3 მგ / ლ–მდე); პიკი აღინიშნებოდა 24 – საათიანი პერიოდის განმავლობაში სხვადასხვა დროს. რძეში პიკური დონის მონაცემების გამოყენებით, მხოლოდ და მხოლოდ ძუძუთი კვებაზე მყოფი ჩვილის მიერ პრეპარატის სავარაუდო მაქსიმალური მოხმარებას ხეულის წონის გათვალისწინებით კორექტირებული დედის დოზისგან დაახლოებით 0.16 %–ს შეადგენს. ქალს, რომელიც 11 თვის განმავლობაში პერორალურად იღებდა ენალაპრილს 10 მგ დღეში, აღენიშნებოდა რძეში ენალაპრილის პიკის დონე 2 მგ / ლ დოზის მიღებიდან 4 საათის შემდეგ და ენალაპრილატის პიკური დონე 0.75 მგ / ლ დოზის მიღებიდან დაახლოებით 9 საათის შემდეგ. რძეში გაზომილი ენალაპრილის და ენალაპრილატის საერთო რაოდენობა 24 საათის განმავლობაში შეადგენდა 1.44 მგ / ლ
და 0.63 მგ / ლ შესაბამისად. რძეში ენალაპრილატის დონეები გამოუვლენელია (<0.2 მგ / ლ) ენალაპრილის 5 მგ ერთჯერადი დოზის მიღებიდან 4 საათის შემდეგ ერთი დედის მიერ და 10 მგ ორი დედის მიერ; ენალაპრილის დონეები დადგენილი არ იქნა.
ბიოტრანსფორმაცია
ენალაპრილატად გადაქცევის გარდა, არ არსებობს მტკიცებულება ენალაპრილის მნიშვნელოვანი მეტაბოლიზმის შესახებ.
ელიმინაცია
ენალაპრილატის ექსკრეცია, უპირატესად, თირკმლისმიერია. შარდში ძირითადი კომპონენტებია ენალაპრილატი, რომელიც შეადგენს დოზის დაახლოებით 40% -ს, და ინაქტური ენალაპრილი (დაახლოებით 20%).
Თ თ ირკმლის უკმარისობა
ენალაპრილისა და ენალაპრილატის ზემოქმედება იზრდება თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში. თირკმლის მსუბუქი და ან ზომიერი უკმარისობის მქონე პაციენტებში (კრეატინინის კლირენსი 40-60 მლ / წთ) ენალაპრილატის AUC სტაბილურ მდგომარეობაში დაახლოებით ორჯერ მეტია, ვიდრე თირკმლის ნორმალური ფუნქციის მქონე პაციენტებში, დღეში ერთხელ 5 მგ–ის მიღების შემდეგ. თირკმლის მძიმე უკმარისობის დროს (კრეატინინის კლირენსი ≤ 30 მლ / წთ), AUC გაიზარდა დაახლოებით 8- ჯერ. ენალაპრილატის ეფექტური ნახევარგამოყოფის პერიოდი ენალაპრილი მალეატის მრავალჯერადი დოზების მიღების გახანგრძლივებულია თირკმლის უკმარისობის ამ დონეზე და სტაბილურ მდგომარეობამდე დრო დაგვიანებულია. (იხ. ნაწილი 4.2, დოზა თირკმლის უკმარისობის დროს).
ჰემოდიალეზის პროცედურის გამოყენებით შესაძლებელია ენალაპრილატის ამოღება სისხლის ზოგადი მიმოქცევიდან. დიალიზის კლირენსია 62 მლ / წთ.
ჰიდროქლოროთიაზიდი
აბსორბცია
ჰიდროქლოროთიაზიდის ორალური აბსორბცია შედარებით სწრაფია.
ჰიდროქლოროთიაზიდის ბიომისაწვდომობა მერყეობს 60-დან 80% -მდე. პლაზმაში კონცენტრაციის პიკის მიღწევა მდედრო (Tmax) მერყეობს 1,5-დან 5 საათამდე, საშუალო დრო–დაახლოებით, 4 საათი.
განაწილება
ცილების შეკავშირება დაახლოებით 40% -ს შეადგენს.
საკვების მიღებისგან თავშეკავებულ პაციენტენში პლაზმაში საშუალო ნახევარ გამოყოფის პერიოდი 5 – დან 15 საათამდეა დაფიქსირებული.
ელიმინაცია
ჰიდროქლოროთიაზიდი სწრაფად გამოიდევნება თირკმელებით და გამოიყოფა უცვლელი სახით (> 95%) შარდში. პერორალური დოზის მინიმუმ 61% გამოიყოფა უცვლელი სახით 24 საათის განმავლობაში. თირკმლის და გულის უკმარისობის დროს, როგორც ხანდაზმულებშიც, მცირდება ჰიდროქლოროთიაზიდის თირკმლის კლირენსი და ნახევარგამოყოფის პერიოდი იზრდება. ხანდაზმულ პაციენტებში ასევე აღინიშნება პლაზმაში პიკური კონცენტრაციების მომატება.
5.3 პრეკლინიკური უსაფრთხოების მონაცემები
პრეკლინიკურ მონაცემებში არ აღინიშნა ადამიანისთვის განსაკუთრებული საშიშროება ფარმაკოლოგიური უსაფრთხოების, განმეორებითი დოზის ტოქსიკურობის, გენოტოქსიკურობისა და კანცეროგენული პოტენციალის ჩვეულებრივი კვლევების საფუძველზე. რეპროდუქციული ტოქსიკურობის კვლევები საფუძველს გვაძლევენ ვივარაუდოთ, რომ ენალაპრილი არ ახდენს გავლენას ფერტილობაზე და რეპროდუქციულ შესაძლებლობაზე ვირთხებში და არ არის ტერატოგენული. კვლევაში, რომელშიც დედალი ვირთხები დოზირდებოდა შეწყვილებიდან ჰესტაციამდე, ლაქტაციის პერიოდში დაფიქსირდა ვირთხების ნაშიერების სიკვდილიანობის მომატებული შემთხვევები.
სამკურნალო პრეპარატმა აჩვენა, რომ აღწევს პლაცენტაში და სეკრეტირდება რძეში.
ანგიოტენზინ–გარდაქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორები, როგორც კლასი, ფეტოტოქსიკურები აღმოჩნდნენ ( იწვევენ ნაყოფის დაზიანებას და/ან სიკვიდლიანობას) , როდესაც გამოიყენება მეორე ან მესამე ტრიმესტრის დროს.
ჰიდროქლოროთიაზიდი კვეთს პლაცენტალურ, მაგრამ არა ჰემატოენცეფალურ ბარიერს.
6. ფარმაცევტიკური მახასიათებლები
6.1. ექსციპიენთა სია
ნატრიუმის ჰიდროქსიდი
ლაქტოზას მონოჰიდრატი
წინასწარ ჟელატინირებული სახამებელი
სიმინდის სახამებელი
მაგნიუმის სტეარატი
6.2 შეუთავსებლობები
არ არის მონაცემები
6.3. შენახვის პერიოდი
3 წელი
6.4 შენახვისას სიფრთხილის განსაკუთრებული ზომები
შეინახეთ 25 0 C - ზე დაბლა.
6.5 შეფუთვის ტიპი და შემცვლეობა
alumini/aluminis blisterebi
SefuTvis zoma : 30 tableti
6.6 უტილიზაციისას სიფრთხილის განსაკუთრებული ზომები
სპეციალური მოთხოვნები არ არის
7. marketingis uflebamosilebis mflobeli
Ddenk farma gmbh & ko. kg
Dპრინცრეგენტენშტრასე, 79
81675 მიუნხენი
გერმანია
8. სარეგისტრაციო მოწმობის ნომერი გერმანიაში
მონაცემები არ არის
9. გერმანიაში ავტორიზაციის თარიღი
მონაცემები არ არის
10. ტექსტის ხელახალი განხილვის თარიღი
02/2019
11. მიწოდებისთვის ზოგადი კლასიფიკაცია
ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი II, გაიცემა ფორმა N3 რეცეპტით.
