ესსოპრამინი 10მგ #28ტ

პროდუქტის მახასიათებლების შეჯამება

1. სამკურნალო საშუალების დასახელება

ესსოპრამინი 10 მგ შემოგარსული ტაბლეტი

2. თვისობრივი და რაოდენობრივი შემადგენლობა

მოქმედი ნივთიერება:

თითოეული ტაბლეტი შეიცავს

ესციტალოპრამის ოქსალატი 12.78 მგ

(10 მგ ესციტალოპრამის ექვივალენტი)

დამხმარე ნივთიერებები:

დამხმარე ნივთიერებების სრული ჩამონათვალისთვის იხილეთ ნაწილი 6.1.

3. ფარმაცევტული ფორმა

შემოგარსული ტაბლეტი

თეთრი, წაგრძელებული, ორმხრივ ამოზნექილი, შემოგარსული ტაბლეტი ცალ მხარეს ნიშნულით.

ტაბლეტები შეიძლება დაიყოს ორ ნაწილად.

4. კლინიკური მახასიათებლები

4.1 თერაპიული ჩვენებები

იგი გამოიყენება

ძირითადი დეპრესიული ეპიზოდების,

პანიკური აშლილობის აგორაფობიასთან ერთად ან მის გარეშე,

სოციალური შფოთვითი აშლილობის (სოციალური ფობია),

გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობის,

ობსესიურ-კომპულსიური აშლილობი (OCD)

სამკურნალოდ.

4.2 დოზირება და მიღების წესი

დოზირება/გამოყენების სიხშირე და ხანგრძლივობა:

20 მგ-ზე მეტი დღიური დოზების უსაფრთხოება არ არის დადასტურებული.

65 წელზე უფროსი ასაკის მოზრდილებში მაქსიმალური დოზა უცვლელი რჩება, ანუ 20 მგ/დღეში.

ძირითადი დეპრესიული ეპიზოდები

ჩვეულებრივი დოზაა 10 მგ დღეში ერთხელ. პაციენტის ინდივიდუალური პასუხიდან გამომდინარე, დოზა შეიძლება გაიზარდოს მაქსიმუმ 20 მგ-მდე დღეში.

როგორც წესი, 2-4 კვირაა საჭირო ანტიდეპრესანტული პასუხის მისაღებად. სიმპტომების გაქრობის შემდეგ რეაქციის კონსოლიდაციისთვის საჭიროა მკურნალობის გაგრძელება არანაკლებ 6 თვის განმავლობაში.

პანიკური აშლილობა აგორაფობიასთან ერთად ან მის გარეშე

პირველი კვირის განმავლობაში რეკომენდებულია საწყისი დოზა 5 მგ დღიური დოზის 10 მგ-მდე გაზრდამდე. შემდეგ დოზა შეიძლება გაიზარდოს მაქსიმუმ 20 მგ-მდე დღეში, პაციენტის ინდივიდუალური პასუხის მიხედვით.

მაქსიმალური ეფექტურობა მიიღწევა დაახლოებით 3 თვის შემდეგ. მკურნალობა რამდენიმე თვე გრძელდება.

სოციალური შფოთვითი აშლილობა (სოციალური ფობია)

ჩვეულებრივი დოზაა 10 მგ დღეში ერთხელ. ჩვეულებრივ, 2-4 კვირაა საჭირო სიმპტომების შესამსუბუქებლად. დოზა შეიძლება შემდგომში, პაციენტის ინდივიდუალური პასუხის მიხედვით, შემცირდეს 5 მგ-მდე ან გაიზარდოს მაქსიმუმ 20 მგ-მდე დღეში.

სოციალური შფოთვითი აშლილობა ქრონიკული კურსის მქონე დაავადებაა და რეაქციის კონსოლიდირებისთვის რეკომენდებულია 12 კვირიანი მკურნალობა. რესპონდენტთა გრძელვადიანი მკურნალობა შესწავლილი იყო 6 თვის განმავლობაში და პასუხი ინდივიდუალურად უნდა შეფასდეს რეციდივის თავიდან ასაცილებლად. მკურნალობის სარგებელი ხელახლა უნდა შეფასდეს რეგულარული ინტერვალებით.

სოციალური შფოთვითი აშლილობა არის კონკრეტული აშლილობის კარგად განსაზღვრული სადიაგნოსტიკო ტერმინოლოგია, რომელიც არ უნდა აგვერიოს გადაჭარბებულ მორცხვობაში. ფარმაკოთერაპია ნაჩვენებია მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ აშლილობა მნიშვნელოვნად ერევა პროფესიულ და სოციალურ საქმიანობაში.

ამ მკურნალობის ადგილი კოგნიტურ-ბიჰევიორალურ თერაპიასთან შედარებით არ არის შეფასებული. ფარმაკოთერაპია არის საერთო თერაპიული სტრატეგიის ნაწილი.

გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობა

საწყისი დოზაა 10 მგ დღეში ერთხელ. პაციენტის ინდივიდუალური პასუხიდან გამომდინარე, დოზა შეიძლება გაიზარდოს მაქსიმუმ 20 მგ-მდე დღეში.

რესპონდენტთა ხანგრძლივი მკურნალობა (20 მგ/დღეში) შეფასებული იყო მინიმუმ 6 თვიან კვლევებში. მკურნალობის სარგებელი და დოზა ხელახლა უნდა შეფასდეს რეგულარული ინტერვალებით (იხ. ნაწილი 5.1).

ობსესიურ-კომპულსიური აშლილობა (OCD)

საწყისი დოზაა 10 მგ დღეში ერთხელ. პაციენტის ინდივიდუალური პასუხიდან გამომდინარე, დოზა შეიძლება გაიზარდოს მაქსიმუმ 20 მგ-მდე დღეში.

იმის გამო, რომ OCD არის ქრონიკული დაავადება, პაციენტებში მკურნალობა უნდა გაგრძელდეს საკმარისი დროით, რათა დარწმუნდეთ მათი სიმპტომების გაქრობაში.

მკურნალობის სარგებელი და დოზა ხელახლა უნდა შეფასდეს რეგულარული ინტერვალებით (იხ. ნაწილი 5.1).

მიღების წესი:

ესსოპრამინი მიიღება ერთჯერადი დღიური დოზის სახით და შეიძლება მიღებულ იქნას საკვებთან ერთად ან მის გარეშე.

დამატებითი ინფორმაცია სპეციალური პოპულაციების შესახებ:

თირკმლის უკმარისობა :

დოზის კორექცია არ არის საჭირო თირკმელების მსუბუქი ან ზომიერი დისფუნქციის მქონე პაციენტებისთვის. სიფრთხილეა საჭირო პაციენტებში თირკმელების ფუნქციის მძიმე დაქვეითებით (CL_CR <30 მლ/წთ) (იხ. ნაწილი 5.2).

ღვიძლის უკმარისობა:

ღვიძლის მსუბუქი ან ზომიერი დისფუნქციის მქონე პაციენტებში რეკომენდებულია 5 მგ დღეში საწყისი დოზა მკურნალობის პირველი ორი კვირის განმავლობაში. პაციენტის ინდივიდუალური რეაქციის მიხედვით, დოზა შეიძლება გაიზარდოს 10 მგ-მდე დღეში. რეკომენდებულია სიფრთხილე და დოზის დამატებითი ფრთხილად ტიტრაცია პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ღვიძლის ფუნქციის მძიმე დაქვეითება (იხ. ნაწილი 5.2).

პედიატრიული პოპულაცია (<18 წლამდე):

ესსოპრამინი არ უნდა იქნას გამოყენებული 18 წლამდე ასაკის ბავშვებისა და მოზარდების სამკურნალოდ (იხ. ნაწილი 4.4).

გერიატრიული პოპულაცია (>65 წლის ასაკის):

საწყისი დოზა შეადგენს 5 მგ-ს დღეში. პაციენტის ინდივიდუალური პასუხიდან გამომდინარე, დოზა შეიძლება გაიზარდოს მაქსიმუმ 10 მგ-მდე დღეში ( იხ. ნაწილი 5.2.). ესსოპრამინის ეფექტურობა სოციალური შფოთვითი აშლილობის დროს არ არის შესწავლილი ხანდაზმულ პაციენტებში. 65 წელზე უფროსი ასაკის პაციენტებში ესციტალოპრამის მაქსიმალური დოზა შემცირდა 10 მგ/დღემდე.

CYP2C19-ის ცუდი მეტაბოლიზატორები:

პაციენტებისთვის, რომლებიც CYP2C19-ის ცუდი მეტაბოლიზატორები არიან, რეკომენდებულია 5 მგ დღეში საწყისი დოზა მკურნალობის პირველი ორი კვირის განმავლობაში. პაციენტის ინდივიდუალური რეაქციის მიხედვით, დოზა შეიძლება გაიზარდოს 10 მგ-მდე დღეში (იხ. ნაწილი 5.2.).

მკურნალობის შეწყვეტისას გამოვლენილი მოხსნის სიმპტომები:

თავიდან უნდა იქნას აცილებული უეცარი შეწყვეტა. შეწყვეტის შესაძლო სიმპტომების თავიდან ასაცილებლად, ესციტალოპრამის დოზა თანდათან უნდა შემცირდეს მინიმუმ ერთი ან ორი კვირის განმავლობაში (იხ. ნაწილები 4.4 და 4.8). თუ დოზის შემცირების ან მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ გამოვლინდა სიმპტომები, რომელთა ატანა შეუძლებელია, მაშინ შეიძლება ადრე დანიშნული დოზის განახლების განხილვა. შემდგომში ექიმმა შეიძლება გააგრძელოს დოზის შემცირება, მაგრამ უფრო თანდათანობით.

4.3 უკუჩვენებები

ის უკუნაჩვენებია მოქმედი ნივთიერების ან რომელიმე დამხმარე ნივთიერების მიმართ ჰიპერმგრძნობელობის მქონე პაციენტებში (იხ. ნაწილი 6.1).

უკუნაჩვენებია არასელექციურ შეუქცევად მონოამინოოქსიდაზას ინჰიბიტორებთან (MAO-ინჰიბიტორებთან) ერთდროული გამოყენება სეროტონინის სინდრომის განვითარების რისკის გამო აგზნების, ტრემორის, ჰიპერთერმიის და ა.შ. სიმპტომებით (იხ. ნაწილი 4.5).

ესციტალოპრამის კომბინირებული გამოყენება MAO-A-ს შექცევად ინჰიბიტორებთან (მაგ. მოკლობემიდი) ან შექცევად არასელექტიურ MAO-ის ინჰიბიტორ ლინზოლიდთან უკუნაჩვენებია სეროტონინის სინდრომის დაწყების რისკის გამო (იხ. ნაწილი 4.5).

ესციტალოპრამი უკუნაჩვენებია ცნობილი QT გახანგრძლივების ან თანდაყოლილი ხანგრძლივი QT სინდრომის მქონე პაციენტებში.

ესციტალოპრამი უკუნაჩვენებია იმ სამკურნალო საშუალებებთან ერთად, რომლებიც ცნობილია, რომ ახანგრძლივებს QT ინტერვალს.

პიმოზიდთან ერთდროული გამოყენება უკუნაჩვენებია.

4.4 სპეციალური გაფრთხილებები და სიფრთხილის ზომები გამოყენებისას

შემდეგი სპეციალური გაფრთხილებები და სიფრთხილის ზომები ვრცელდება სეროტონინის უკუმიტაცების შერჩევითი ინჰიბიტორების (SSRIs) თერაპიულ კლასზე.

გამოყენება ბავშვებსა და 18 წლამდე მოზარდებში

ესსოპრამინი არ უნდა იქნას გამოყენებული 18 წლამდე ასაკის ბავშვებისა და მოზარდების სამკურნალოდ. თვითმკვლელობასთან დაკავშირებული ქცევები (თვითმკვლელობის მცდელობა და სუიციდური აზრები) და მტრული დამოკიდებულება (ძირითადად აგრესია, ოპოზიციური ქცევა და გაღიზიანება) კლინიკურ კვლევებში უფრო ხშირად დაფიქსირდა ბავშვებსა და მოზარდებში, რომლებიც მკურნალობდნენ ანტიდეპრესანტებით, ვიდრე მათში, ვინც მკურნალობდა პლაცებოთი. თუ კლინიკური საჭიროებიდან გამომდინარე, მაინც მიიღება გადაწყვეტილება მკურნალობის შესახებ, პაციენტი გულდასმით უნდა გაკონტროლდეს სუიციდური სიმპტომების გამოვლენის მხრივ. გარდა ამისა, არ არსებობს გრძელვადიანი უსაფრთხოების მონაცემები ბავშვებსა და მოზარდებში ზრდის, მომწიფების და კოგნიტური და ქცევითი განვითარების შესახებ.

პარადოქსული შფოთვა

პანიკური აშლილობის მქონე ზოგიერთმა პაციენტმა შეიძლება განიცადოს შფოთვის სიმპტომები ანტიდეპრესანტებით მკურნალობის დასაწყისში. ეს პარადოქსული რეაქცია ჩვეულებრივ ქრება ორი კვირის განმავლობაში მკურნალობის გაგრძელებისას. რეკომენდებულია დაბალი საწყისი დოზა შესაძლო ანქსიოგენური ეფექტების შესამცირებლად (იხ. ნაწილი 4.2).

გულყრები

ესციტალოპრამის მიღება უნდა შეწყდეს, თუ პაციენტს განუვითარდება გულყრები პირველად, ან თუ აღინიშნება გულყრების სიხშირის მატება ეპილეფსიის დიაგნოზის მქონე პაციენტებში. SSRI არ უნდა იქნას გამოყენებული არასტაბილური ეპილეფსიის მქონე პაციენტებში. კონტროლირებადი ეპილეფსიის მქონე პაციენტები უნდა იყვნენ მკაცრი მეთვალყურეობის ქვეშ.

მანია

SSRI-ები სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული პაციენტებში მანიის/ჰიპომანიის ანამნეზით. SSRI-ების მიღება უნდა შეწყდეს ნებისმიერ პაციენტში, რომელიც შედის მანიაკალურ ფაზაში.

დიაბეტი

დიაბეტის მქონე პაციენტებში SSRI-თ მკურნალობამ შეიძლება შეცვალოს გლიკემიური კონტროლი (ჰიპოგლიკემია ან ჰიპერგლიკემია). შესაძლოა საჭირო გახდეს ინსულინის და/ან პერორალური ჰიპოგლიკემიური დოზის კორექტირება.

სუიციდი/სუიციდური აზრები ან კლინიკური გაუარესება

ანტიდეპრესანტების გამოყენება ბავშვებსა და 24 წლამდე ახალგაზრდებში, სავარაუდოდ, გაზრდის სუიციდური აზრების ან ქცევების განვითარებას. ამიტომ, განსაკუთრებით მკურნალობის დასაწყისში და პირველ თვეებში, საჭიროა პაციენტზე დაკვირვება როგორც ოჯახის, ასევე მკურნალი ექიმების მიერ ქცევის მოულოდნელი ცვლილებების მხრივ, როგორიცაა მოუსვენრობა, გადაჭარბებული მოძრაობა ან თვითმკვლელობის შესაძლებლობა დოზის გაზრდის/შემცირების ან მკურნალობის შეწყვეტის პერიოდში. ესსოპრამინი ნაჩვენებია ძირითადი დეპრესიული ეპიზოდების, პანიკური აშლილობის აგორაფობიასთან ერთად ან მის გარეშე, სოციალური შფოთვითი აშლილობის (სოციალური ფობია), გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობისა და ობსესიურ-კომპულსიური აშლილობის (OCD) სამკურნალოდ 18 წელზე უფროსი ასაკის პაციენტებში. ესსოპრამინი არ უნდა იქნას გამოყენებული 18 წლამდე ასაკის ბავშვებისა და მოზარდების სამკურნალოდ. ესსოპრამინის ეფექტურობა სოციალური შფოთვითი აშლილობის დროს არ არის შესწავლილი ხანდაზმულ პაციენტებში.

დეპრესია ასოცირდება სუიციდური აზრების, თვითდაზიანების და თვითმკვლელობის გაზრდილ რისკთან (თვითმკვლელობასთან დაკავშირებული მოვლენები). ეს რისკი გრძელდება მანამ, სანამ არ მოხდება მნიშვნელოვანი რემისია. ვინაიდან გაუმჯობესება შეიძლება არ მოხდეს მკურნალობის პირველი რამდენიმე კვირის ან მეტი ხნის განმავლობაში, გაუმჯობესებამდე საჭიროა პაციენტებზე მკაცრი მეთვალყურეობა. ზოგადი კლინიკური გამოცდილებაა, რომ თვითმკვლელობის რისკი შეიძლება გაიზარდოს გამოჯანმრთელების ადრეულ ეტაპებზე.

სხვა ფსიქიატრიული მდგომარეობები, რომლებზეც ინიშნება ესციტალოპრამი, ასევე შეიძლება ასოცირებული იყოს თვითმკვლელობასთან დაკავშირებული მოვლენების გაზრდილ რისკთან. გარდა ამისა, ეს მდგომარეობა შეიძლება იყოს დეპრესიული აშლილობასთან თანმხლები. ამიტომ, იგივე სიფრთხილის ზომები, რომლებიც დაცულია ძირითადი დეპრესიული აშლილობის მქონე პაციენტების მკურნალობისას, უნდა იქნას დაცული სხვა ფსიქიატრიული აშლილობის მქონე პაციენტების მკურნალობისას.

ცნობილია, რომ თვითმკვლელობასთან დაკავშირებული მოვლენების ანამნეზის, ან მკურნალობის დაწყებამდე სუიციდური აზრების მნიშვნელოვანი ხარისხის მქონე პაციენტები უფრო დიდი რისკის ქვეშ არიან ჰქონდეთ სუიციდური აზრები ან სუიციდის მცდელობა და მკურნალობის დროს საჭიროა მკაცრი მეთვალყურეობა.

პლაცებოთი კონტროლირებადი ანტიდეპრესანტების მეტაანალიზის კვლევამ ფსიქიატრიული აშლილობის მქონე მოზრდილ პაციენტებში ანტიდეპრესანტებთან აჩვენა სუიციდური ქცევის გაზრდილი რისკი პლაცებოსთან შედარებით 25 წლამდე ასაკის პაციენტებში. ყველა პაციენტი, განსაკუთრებით მაღალი რისკის ქვეშ მყოფი პაციენტები, უნდა იყვნენ მკაცრი მეთვალყურეობის ქვეშ, განსაკუთრებით მკურნალობის ადრეულ ეტაპებზე და დოზის ცვლილების შემდეგ. პაციენტები (და მომვლელები) უნდა იყვნენ გაფრთხილებულნი, რომ საჭიროა პაციენტის მეთვალყურეობა ნებისმიერი კლინიკური გაუარესების, სუიციდური ქცევის ან აზრების და ქცევის უჩვეულო ცვლილებების მხრივ და ამ სიმპტომების გამოვლენის შემთხვევაში დაუყოვნებლივ უნდა მიმართონ ექიმს.

აკათიზია/ფსიქომოტორული მოუსვენრობა

SSRIs/SNRI-ების გამოყენება ასოცირდება აკათიზიის განვითარებასთან, რომელსაც ახასიათებს სუბიექტურად უსიამოვნო ან შემაშფოთებელი მოუსვენრობა და გადაადგილების საჭიროება, რომელსაც ხშირად თან ახლავს ჯდომის ან დგომის უუნარობა. ეს ყველაზე მეტად განვითარდება მკურნალობის პირველი რამდენიმე კვირის განმავლობაში. პაციენტებში, რომლებსაც უვითარდებათ ეს სიმპტომები, დოზის გაზრდა შეიძლება საზიანო იყოს.

ჰიპონატრიემია

ჰიპონატრიემია, სავარაუდოდ ანტიდიურეზული ჰორმონის არასათანადო სეკრეციის გამო, იშვიათად იქნა დაფიქსირებული SSRI-ს გამოყენებისას. ეს მდგომარეობა ჩვეულებრივ ქრება მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ. SSRI-ები სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული რისკის ქვეშ მყოფ პაციენტებში, როგორიცაა ხანდაზმული პაციენტები, ციროზით დაავადებულები ან პაციენტები, რომლებიც იყენებენ ჰიპონატრიემიის გამომწვევ მედიკამენტებს.

სისხლდენა

ზედაპირული სისხლდენის დარღვევები, როგორიცაა ექიმოზი და პურპურა, აღინიშნა SSRI-ებით მკურნალობის დროს. SSRI/SNRI-ებმა შეიძლება გაზარდონ მშობიარობის შემდგომი სისხლდენის რისკი (იხ. ნაწილები 4.6, 4.8 ). სიფრთხილეა რეკომენდებული პაციენტებში, რომლებიც იყენებენ SSRI-ებს, განსაკუთრებით პერორალურ ანტიკოაგულანტებთან და სამკურნალო საშუალებებთან ერთად, რომლებიც ცნობილია, რომ გავლენას ახდენს თრომბოციტების ფუნქციონირებაზე (მაგ. ატიპიური ანტიფსიქოტიკები და ფენოთიაზინები, ტრიციკლური ანტიდეპრესანტების უმრავლესობა, აცეტილსალიცილის მჟავა და არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები (NSAIDs), ტიკლოპიდინი და დიპირიდამოლი) და პაციენტებში, რომლებშიც ცნობილია სისხლდენის ტენდენცია.

ელექტროკონვულსიური თერაპია (ECT)

შეზღუდულია SSRI-სა და ECT-ის ერთდროული გამოყენების კლინიკური გამოცდილება, ამიტომ რეკომენდებულია სიფრთხილე.

სეროტონინის სინდრომი

მიზანშეწონილია სიფრთხილე, თუ ესციტალოპრამი გამოიყენება სეროტონერგული ეფექტის მქონე სამკურნალო საშუალებებთან, როგორიცაა სუმატრიპტანი ან სხვა ტრიპტანები, ტრამადოლი და ტრიპტოფანი. სეროტონინის სინდრომი იშვიათად აღინიშნა პაციენტებში, რომლებიც იღებენ SSRI-ებს სეროტონერგულ სამკურნალო საშუალებებთან ერთად. სიმპტომების ერთდროული გაჩენა, როგორიცაა აგზნება, ტრემორი, მიოკლონუსი და ჰიპერთერმია, შეიძლება მიუთითებდეს ამ მდგომარეობის განვითარებაზე. ამ შემთხვევაში SSRI და სეროტონერგული სამკურნალო პროდუქტი დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს და დაიწყოს სიმპტომური მკურნალობა.

კრაზანას ბალახი

SSRI-ების და კრაზანას ბალახის (Hypericum perforatum) შემცველი მცენარეული საშუალებების ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს გვერდითი მოვლენების სიხშირის გაზრდა (იხ. ნაწილი 4.5.)

მკურნალობის შეწყვეტისას გამოვლენილი სიმპტომები

მკურნალობის შეწყვეტისას ხშირია შეწყვეტის სიმპტომები, განსაკუთრებით თუ შეწყვეტა სწრაფია (იხ. ნაწილი 4.8).

კლინიკურ კვლევებში, გვერდითი მოვლენები, რომლებიც გამოვლინდა მკურნალობის შეწყვეტისას, დაფიქსირდა პაციენტების დაახლოებით 25%-ში, რომლებიც მკურნალობდნენ ესციტალოპრამით და პაციენტების 15%-ში, რომლებიც იყენებდნენ პლაცებოს.

შეწყვეტის სიმპტომების რისკი შეიძლება დამოკიდებული იყოს რამდენიმე ფაქტორზე, მათ შორის მკურნალობის ხანგრძლივობასა და დოზაზე და დოზის შემცირების სიჩქარეზე. თავბრუსხვევა, სენსორული დარღვევები (პარესთეზიისა და ელექტროშოკის შეგრძნების ჩათვლით), ძილის დარღვევა (უძილობისა და ინტენსიური სიზმრების ჩათვლით), აგზნებადობა ან შფოთვა, გულისრევა და/ან ღებინება, ტრემორი, დაბნეულობა, ოფლიანობა, თავის ტკივილი, დიარეა, პალპიტაცია, ემოციური არასტაბილურობა, გაღიზიანებულობა და მხედველობის დარღვევები ყველაზე გავრცელებული რეაქციებია. ეს სიმპტომები, როგორც წესი, მსუბუქიდან ზომიერია, მაგრამ ზოგიერთ პაციენტში შეიძლება იყოს მძიმე.

ისინი ჩვეულებრივ ვლინდება მკურნალობის შეწყვეტიდან პირველი რამდენიმე დღის განმავლობაში, მაგრამ ძალიან იშვიათია ასეთი სიმპტომების დაფიქსირება პაციენტებში, რომლებმაც უნებლიედ გამოტოვეს დოზა.

როგორც წესი, ეს სიმპტომები თვითშეზღუდულია და ჩვეულებრივ ქრება 2 კვირაში, თუმცა ზოგიერთ ადამიანში შეიძლება გახანგრძლივდეს (2-3 თვე ან მეტი). ამიტომ რეკომენდებულია, რომ ესციტალოპრამი თანდათან შემცირდეს მკურნალობის შეწყვეტისას რამდენიმე კვირის ან თვის განმავლობაში, პაციენტის საჭიროებების შესაბამისად (იხ. ნაწილი 4.2. „მკურნალობის შეწყვეტისას გამოვლენილი შეწყვეტის სიმპტომები“)

სექსუალური დისფუნქცია

სეროტონინის უკუმიტაცების სელექტიურმა ინჰიბიტორებმა (SSRIs) / სეროტონინის ნორეპინეფრინის უკუმიტაცების ინჰიბიტორებმა (SNRIs) შეიძლება გამოიწვიოს სექსუალური დისფუნქციის სიმპტომები (იხილეთ ნაწილი 4.8). ასევე დაფიქსირებულია გახანგრძლივებული სექსუალური დისფუნქცია, სადაც სიმპტომები გრძელდება SSRI/SNRI-ის შეწყვეტის მიუხედავად.

გულის კორონარული დაავადება

შეზღუდული კლინიკური გამოცდილების გამო, სიფრთხილე უნდა იქნას გამოყენებული გულის კორონარული დაავადების მქონე პაციენტებში (იხ. ნაწილი 5.3).

QT ინტერვალის გახანგრძლივება

ესციტალოპრამი დაკავშირებულია QT ინტერვალის დოზადამოკიდებულ გახანგრძლივებასთან. პოსტმარკეტინგული პერიოდის განმავლობაში დაფიქსირდა QT ინტერვალის გახანგრძლივება და პარკუჭოვანი არითმია, მათ შორის Torsades de Pointes, უპირატესად მდედრობითი სქესის პაციენტებში, ჰიპოკალიემიის მქონე პაციენტებში ან ადრე არსებული QT გახანგრძლივების ან გულის სხვა დაავადებების მქონე პაციენტებში (იხ. ნაწილი 4.3. , 4.5, 4.8, 4.9 და 5.1).

სიფრთხილეა რეკომენდებული Torsades de Pointes-ის განვითარების მაღალი რისკის მქონე პაციენტებში, რომელთაც შეიძლება ჰქონდეთ გულის შეგუბებითი უკმარისობა, ახლადგადატანილი მიოკარდიუმის ინფარქტი, ბრადიარითმია ან ჰიპოკალიემიის ან ჰიპომაგნიემიის ტენდენციები თანმხლები დაავადების ან მედიკამენტების გამოყენების გამო.

სიფრთხილეა რეკომენდებული პაციენტებში მნიშვნელოვანი ბრადიკარდიით, ან პაციენტებში ბოლოდროინდელი მიოკარდიუმის მწვავე ინფარქტით ან არაკომპენსირებული გულის უკმარისობით.

ელექტროლიტური დარღვევები, როგორიცაა ჰიპოკალიემია ან ჰიპომაგნიემია, ზრდის ავთვისებიანი არითმიის რისკს. ისინი უნდა გამოსწორდეს ესციტალოპრამით მკურნალობის დაწყებამდე.

თუ სტაბილური გულის დაავადების მქონე პაციენტები იღებენ მკურნალობას, მკურნალობის დაწყებამდე უნდა განიხილებოდეს ელექტროკარდიოგრაფიის (ეკგ) მიმოხილვა.

თუ ესციტალოპრამით მკურნალობის დროს განვითარდა გულის არითმია, მკურნალობა უნდა შეწყდეს და ჩატარდეს ეკგ.

ახალშობილში ფილტვის პერსისტენტული ჰიპერტენზიის რისკი

ეპიდემიოლოგიური მონაცემებით ვარაუდობენ, რომ SSRI-ების გამოყენებამ ორსულობისას, განსაკუთრებით ორსულობის ბოლო პერიოდში, შეიძლება გაზარდოს ახალშობილში პერსისტენტული ფილტვისმიერი ჰიპერტენზიის რისკი (იხ. ნაწილი 4.6).

ვიწროკუთხოვანი გლაუკომა

SSRI-ებმა, მათ შორის ესციტალოპრამმა, შეიძლება გავლენა მოახდინოს გუგის ზომაზე, რაც გამოიწვევს მიდრიაზს. ამ მიდრიატულ ეფექტს აქვს თვალის კუთხის შევიწროების პოტენციალი, რაც იწვევს თვალშიდა წნევის მომატებას და დახურულკუთხოვან გლაუკომას, განსაკუთრებით პრედისპოზიციის მქონე პაციენტებში. ამიტომ, ესციტალოპრამი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული პაციენტებში დახურულკუთხოვანი გლაუკომით ან გლაუკომის ისტორიის მქონე პაციენტებში.

4.5 ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები

ფარმაკოდინამიკური ურთიერთქმედება

უკუნაჩვენები კომბინაციები:

შეუქცევადი არასელექტიური MAOI-ები

სერიოზული რეაქციების შემთხვევები დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ SSRI-ს არასელექციურ, შეუქცევად MAOI-სთან კომბინაციაში, და პაციენტებში, რომლებმაც ახლახან შეწყვიტეს SSRI-ით მკურნალობა და დაიწყეს ასეთი MAOI-ით მკურნალობა (იხ. ნაწილი 4.3). ზოგიერთ პაციენტს განუვითარდა სეროტონინის სინდრომი (იხ. ნაწილი 4.8). ესციტალოპრამის ერთდროული გამოყენება არასელექციურ შეუქცევად MAOI-ებთან ერთად უკუნაჩვენებია. ესციტალოპრამი შეიძლება დაიწყოს შეუქცევადი MAOI-ით მკურნალობის შეწყვეტიდან 14 დღის შემდეგ. ესციტალოპრამის მიღება უნდა შეწყდეს არანაკლებ 7 დღით ადრე არასელექტიური შეუქცევადი MAOI-ით მკურნალობის დაწყებამდე.

შექცევადი, შერჩევითი MAO-A ინჰიბიტორი (მოკლობემიდი)

სეროტონინის სინდრომის რისკის გამო, ესციტალოპრამის ერთდროული გამოყენება MAO-A ინჰიბიტორთან, როგორიცაა მოკლობემიდი, უკუნაჩვენებია (იხ. ნაწილი 4.3.). თუ ეს კომბინაცია აუცილებელია, ის უნდა დაიწყოს მინიმალური რეკომენდებული დოზით და უნდა გაძლიერდეს კლინიკური მონიტორინგი.

შექცევადი, არასელექტიური MAO ინჰიბიტორი (ლინზოლიდი)

ლინეზოლიდი, ანტიბიოტიკი, არის შექცევადი არასელექტიური MAO-ინჰიბიტორი და არ უნდა მიეცეს პაციენტებს, რომლებიც მკურნალობენ ესციტალოპრამით. თუ ეს კომბინაცია აუცილებელია, ის უნდა დაინიშნოს მინიმალური დოზით და მკაცრი კლინიკური დაკვირვებით (იხ. ნაწილი 4.3).

შეუქცევადი, შერჩევითი MAO-B ინჰიბიტორი (სელეგილინი)

სეროტონინის სინდრომის განვითარების რისკის გამო სიფრთხილეა საჭირო სელეგილინთან (შეუქცევადი MAO-B ინჰიბიტორი) კომბინაციის დროს. რაცემული ციტალოპრამი უსაფრთხოდ იქნა გამოყენებული სელეგილინის დოზებით 10 მგ/დღეში.

ესციტალოპრამის პიმოზიდთან ერთდროული გამოყენება უკუნაჩვენებია.

QT ინტერვალის გახანგრძლივება

ესციტალოპრამის ფარმაკოკინეტიკური და ფარმაკოდინამიკური კვლევები სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ერთად, რომლებიც ახანგრძლივებენ QT ინტერვალს, არ ჩატარებულა. არ არის გამორიცხული ესციტალოპრამის და ამ სამკურნალო საშუალებების ადიტიური ეფექტი. ამიტომ, ესციტალოპრამის ერთდროული გამოყენება სამკურნალო საშუალებებთან, რომლებიც ახანგრძლივებენ QT ინტერვალს, როგორიცაა IA და III კლასის ანტიარითმული საშუალებები, ანტიფსიქოზური საშუალებები (მაგ. ფენოთიაზინის წარმოებულები, პიმოზიდი, ჰალოპერიდოლი), ტრიციკლური ანტიდეპრესანტები, გარკვეული ანტიმიკრობული საშუალებები (მაგ. სპარფლოქსაცინი, მოქსიფლოქსაცინი, ერითრომიცინ IV, პენტამიდინი მალარიის საწინააღმდეგო პრეპარატები, განსაკუთრებით ჰალოფანტრინი), გარკვეული ანტიჰისტამინური საშუალებები (მაგ. ასტემიზოლი, მიზოლასტინი), უკუნაჩვენებია.

კომბინაციები, რომლებიც გამოყენებისას მოითხოვს სიფრთხილეს:

სეროტონერგული სამკურნალო საშუალებები:

სეროტონერგულ სამკურნალო საშუალებებთან (მაგ. ტრამადოლი, სუმატრიპტანი და სხვა ტრიპტანები) ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს სეროტონინის სინდრომი.

მედიკამენტები, რომლებიც აქვეითებენ გულყრების ზღურბლს

SSRI-ებს შეუძლიათ შეამცირონ გულყრების ზღურბლი. სიფრთხილე უნდა იქნას გამოყენებული სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ერთად გამოყენებისას, რომლებსაც შეუძლიათ შეამცირონ გულყრების ზღურბლი [ანტიდეპრესანტები (ტრიციკლური, SSRIs), ნეიროლეპტიკები (ფენოთიაზინები, თიოქსანთენები, ბუტიროფენონები], მეფლოქინი, ბუპროპიონი და ტრამადოლი).

ლითიუმი, ტრიპტოფანი

დაფიქსირებულია გაძლიერებული ეფექტები, როდესაც SSRI-ები გამოიყენებოდა ლითიუმთან ან ტრიპტოფანთან ერთად. ამიტომ, SSRI-ების ამ სამკურნალო საშუალებებთან ერთდროული გამოყენებისას საჭიროა სიფრთხილე.

კრაზანას ბალახი

SSRI-ების ერთდროულმა გამოყენებამ კრაზანას ბალახის შემცველ მცენარეულ საშუალებებთან (Hypericum perforatum) შეიძლება გამოიწვიოს გვერდითი მოვლენების სიხშირის გაზრდა (იხ. ნაწილი 4.4.).

სისხლდენა

ესციტალოპრამის და პერორალური ანტიკოაგულანტების ერთდროული გამოყენებისას შეიძლება განვითარდეს ანტიკოაგულანტული ეფექტის შეცვლა. პაციენტებში, რომლებიც იღებენ პერორალურ ანტიკოაგულანტულ თერაპიას, საჭიროა კოაგულაციის ფრთხილად მონიტორინგი ესციტალოპრამის დაწყების ან მისი შეწყვეტისას (იხ. ნაწილი 4.4.). არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებთან (NSAIDs) ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გაზარდოს სისხლდენის ტენდენცია (იხ. ნაწილი 4.4.).

ალკოჰოლი

არ არის მოსალოდნელი ფარმაკოდინამიკური ან ფარმაკოკინეტიკური ურთიერთქმედება ესციტალოპრამსა და ალკოჰოლს შორის. თუმცა, როგორც სხვა ფსიქოტროპული საშუალებების შემთხვევაში, არ არის რეკომენდებული ალკოჰოლთან ერთად გამოყენება.

ჰიპოკალიემიის/ჰიპომაგნიემიის გამომწვევი მედიკამენტები

სიფრთხილეა საჭირო ესციტალოპრამის გამოყენებისას იმ სამკურნალო საშუალებებთან ერთად, რომლებიც იწვევენ ჰიპოკალიემიას/ჰიპომაგნიემიას, რადგან ეს ზრდის ავთვისებიანი არითმიის რისკს (იხ. ნაწილი 4.4).

ფარმაკოკინეტიკური ურთიერთქმედება

სხვა მედიკამენტების გავლენა ესციტალოპრამის ფარმაკოკინეტიკაზე:

ესციტალოპრამის მეტაბოლიზმი ჩვეულებრივ CYP2C19-ით შუამავლობს. CYP3A4 და CYP2D6 ასევე ხელს უწყობენ მეტაბოლიზმს მცირე რაოდენობით. ძირითადი მეტაბოლიტის დემეთილირებული ესციტალოპრამის მეტაბოლიზმი ნაწილობრივ კატალიზირებულია CYP2D6-ით.

ესციტალოპრამის ერთდროულმა გამოყენებამ ომეპრაზოლთან 30 მგ დღეში ერთხელ (CYP2C19 ინჰიბიტორი) გამოიწვია ესციტალოპრამის პლაზმური კონცენტრაციების ზომიერი (დაახლოებით 50%) მომატება.

ესციტალოპრამის ერთდროულმა გამოყენებამ 400 მგ ციმეტიდინთან დღეში ორჯერ (ზომიერად ძლიერი ზოგადი ფერმენტის ინჰიბიტორი) გამოიწვია ესციტალოპრამის პლაზმური კონცენტრაციების ზომიერი (დაახლოებით 70%) მატება. ესციტალოპრამის ციმეტიდინთან ერთად გამოყენებისას რეკომენდებულია სიფრთხილე. შესაძლოა საჭირო გახდეს დოზის კორექცია.

ამიტომ, სიფრთხილეა საჭირო CYP2C19 ინჰიბიტორებთან (ომეპრაზოლი, ეზომეპრაზოლი, ფლუკონაზოლი, ფლუვოქსამინი, ლანსოპრაზოლი, ტიკლოპიდინი) ან ციმეტიდინთან გამოყენებისას. ესციტალოპრამის დოზის შემცირება შეიძლება საჭირო გახდეს თანმხლები მკურნალობის დროს გვერდითი მოვლენების მონიტორინგის საფუძველზე (იხ. ნაწილი 4.4).

ესციტალოპრამის მოქმედება სხვა მედიკამენტების ფარმაკოკინეტიკაზე:

ესციტალოპრამი არის CYP2D6 ფერმენტის ინჰიბიტორი. სიფრთხილეა საჭირო ვიწრო თერაპიული ინდექსის მქონე სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ერთად გამოყენებისას, რომლებიც ძირითადად მეტაბოლიზდება ამ ფერმენტის მიერ (ფლეკაინიდი, პროპაფენონი და მეტოპროლოლი, როდესაც გამოიყენება გულის უკმარისობის დროს), ან ცენტრალური ნერვული სისტემის მოქმედ მედიკამენტებთან, რომლებიც ძირითადად მეტაბოლიზდება CYP2D6-ით (ანტიდეპრესანტები, როგორიცაა დეზიპრამინი, კლომიპრამინი და ნორტრიპტილინი ან ანტიფსიქოზური საშუალებები, როგორიცაა რისპერიდონი, თიორიდაზინი და ჰალოპერიდოლი). შესაძლოა საჭირო გახდეს დოზის კორექცია.

დეზიპრამინის ან მეტოპროლოლის ერთდროულმა გამოყენებამ გამოიწვია ამ ორი CYP2D6 სუბსტრატის პლაზმური დონის ორჯერ მომატება.

ინ ვიტრო კვლევებმა ასევე აჩვენა, რომ ესციტალოპრამი იწვევს CYP2C19-ის სუსტ ინჰიბირებას. სიფრთხილე უნდა იქნას გამოყენებული CYP2C19-ით მეტაბოლიზებულ მედიკამენტებთან ერთად გამოყენებისას.

დამატებითი ინფორმაცია სპეციალური პოპულაციების შესახებ:

არ ჩატარებულა ურთიერთქმედების კვლევა.

პედიატრიული პოპულაცია:

ვინაიდან ესსოპრამინი არ უნდა იქნას გამოყენებული ბავშვებისა და 18 წლამდე მოზარდების სამკურნალოდ, არ ჩატარებულა ურთიერთქმედების კვლევა.

4.6 ორსულობა და ლაქტაცია

ზოგადი რეკომენდაცია:

ორსულობის კატეგორია არის C.

რეპროდუქციული პოტენციალის მქონე ქალები / ჩასახვის კონტროლი (კონტრაცეფცია):

ორსულობის დროს ესციტალოპრამის გამოყენების შესახებ ხელმისაწვდომი კლინიკური მონაცემები შეზღუდულია.

ორსულობა:

ცხოველებზე ჩატარებულმა კვლევებმა აჩვენა რეპროდუქციული ტოქსიკურობა (იხ. ნაწილი 5.3).

ესსოპრამინი არ უნდა იქნას გამოყენებული ორსულობის დროს, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც აშკარად აუცილებელია და მხოლოდ რისკის/სარგებლის ფრთხილად გათვალისწინების შემდეგ.

ვირთხებზე ჩატარებულმა კვლევებმა აჩვენა რეპროდუქციული ტოქსიკურობა ემბრიო-ფეტოტოქსიური ეფექტების თვალსაზრისით, მაგრამ არავითარი მალფორმაციების მატება და გადარჩენილი ლეკვების რაოდენობის შემცირება ლაქტაციის პერიოდში (იხ. ნაწილი 5.3).

საჭიროა ახალშობილებზე დაკვირვება, თუ დედის მიერ ესსოპრამინის გამოყენება გრძელდება ორსულობის შემდგომ ეტაპებზე, განსაკუთრებით მესამე ტრიმესტრში. ორსულობისას თავიდან უნდა იქნას აცილებული პრეპარატის უეცარი შეწყვეტა.

შემდეგი სიმპტომები შეიძლება გამოვლინდეს ახალშობილში დედის მიერ ორსულობის ბოლო ეტაპებზე SSRI/SNRI-ის გამოყენების შემთხვევაში: რესპირატორული დისტრესი, ციანოზი, აპნოე, გულყრები, ტემპერატურის არასტაბილურობა, კვებითი გართულებები, ღებინება, ჰიპოგლიკემია, ჰიპერტონია, ჰიპოტონია, ჰიპერრეფლექსია, ტრემორი, უნებლიე მოძრაობები, გაღიზიანებულობა, ლეთარგია, მუდმივი ტირილი, ძილიანობა და ძილის გაძნელება. ეს სიმპტომები შეიძლება გამოწვეული იყოს ან სეროტონერგული ეფექტებით ან შეწყვეტის სიმპტომებით. უმეტეს შემთხვევაში, გართულებები იწყება მშობიარობის შემდეგ დაუყოვნებლივ ან მალე (< 24 საათში).

ეპიდემიოლოგიური მონაცემებით ვარაუდობენ, რომ SSRI-ების გამოყენებამ ორსულობისას, განსაკუთრებით ორსულობის ბოლო სტადიებზე, შეიძლება გაზარდოს ახალშობილში ფილტვისმიერი პერსისტენტული ჰიპერტენზიის რისკი. დაკვირვებული რისკი იყო დაახლოებით 5 შემთხვევა 1000 ორსულობაზე. ზოგად პოპულაციაში 1000 ორსულობაზე 1-დან 2 შემთხვევა ვლინდება.

დაკვირვების მონაცემები მიუთითებს მშობიარობის შემდგომი სისხლდენის გაზრდილ რისკზე (2-ჯერ მეტზე ნაკლები) მშობიარობამდე ერთი თვით ადრე SSRI/SNRI ზემოქმედების შედეგად (იხ. ნაწილი 4.4, 4.8).

ლაქტაცია:

მოსალოდნელია, რომ ესციტალოპრამი გამოიყოფა დედის რძეში.

მკურნალობის პერიოდში არ არის რეკომენდებული ძუძუთი კვება.

რეპროდუქციული უნარი/ფერტილობა:

ცხოველთა მონაცემებმა აჩვენა, რომ ციტალოპრამმა შეიძლება გავლენა იქონიოს სპერმის ხარისხზე (იხ. ნაწილი 5.3).

ზოგიერთ SSRI-თან ურთიერთქმედების ადამიანების ქეისებში ნაჩვენებია, რომ სპერმის ხარისხზე ეფექტი შექცევადია. ადამიანის ნაყოფიერებაზე გავლენა დღემდე არ დაფიქსირებულა.

4.7 ზეგავლენა ავტომობილი მართვასა და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე

ესციტალოპრამი არ მოქმედებს ინტელექტუალურ ფუნქციაზე და ფსიქომოტორულ ქმედებებზე. თუმცა, ნებისმიერმა ფსიქოაქტიურმა მედიკამენტმა შეიძლება დაარღვიოს აზროვნება ან უნარ-ჩვევები. ამიტომ, საჭიროა პაციენტების გაფრთხილბეა ამ მედიკამენტის შესაძლო ზეგავლენის შესახებ მათ ავტომობილის მართვასა და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე.

4.8 გვერდითი მოვლენები

გვერდითი მოვლენები ყველაზე ხშირად ვლინდება მკურნალობის პირველი ან მეორე კვირის განმავლობაში და ჩვეულებრივ მცირდება ინტენსივობა და სიხშირე მკურნალობის გაგრძელებისას.

SSRI-ების შესახებ ცნობილი და ასევე ესციტალოპრამისთვის პლაცებოზე კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში დაფიქსირებული ან დაფიქსირებული როგორც სპონტანური პოსტმარკეტინგული გვერდითი მოვლენები ქვემოთ ჩამოთვლილია სისტემა-ორგანული კლასისა და სიხშირის მიხედვით:

სიხშირეები აღებულია კლინიკური კვლევებიდან და არ არის კორექტირებული პლაცებოზე. სიხშირეები განისაზღვრება, როგორც: ძალიან ხშირი (≥1/10); ხშირი (≥1/100-დან <1/10-მდე); არახშირი (>1/1000-დან <1/100-მდე); იშვიათი (≥1/10000-დან <1/1000-მდე); ძალიან იშვიათი (<1/10,000) ან უცნობი (შეუძლებელია შეფასდეს არსებული მონაცემებით).

სისხლისა და ლიმფური სისტემის დარღვევები:

უცნობი: თრომბოციტოპენია

იმუნური სისტემის დარღვევები:

იშვიათი: ანაფილაქსიური რეაქცია

ენდოკრინული დარღვევები:

უცნობი: ADH-ის შეუსაბამო სეკრეცია

მეტაბოლიზმის და კვების დარღვევები:

ხშირი: მადის დაქვეითება, მადის მომატება, წონის მომატება

არახშირი: წონის დაკლება

უცნობი: ჰიპონატრიემია, ანორექსია ¹

ფსიქიატრიული დარღვევები:

ხშირი: შფოთვა, მოუსვენრობა, პათოლოგიური სიზმრები; ლიბიდოს დაქვეითება; ქალებში: ანორგაზმია

არახშირი: ბრუქსიზმი, აგზნებადობა, გაღიზიანებულობა, პანიკური შეტევა, დაბნეული მდგომარეობა

იშვიათი: აგრესია, დეპერსონალიზაცია, ჰალუცინაციები

უცნობი: მანია, სუიციდური აზრები, სუიციდური ქცევა ²

ნერვული სისტემის დარღვევები:

ძალიან ხშირი: თავის ტკივილი

ხშირი: უძილობა, ძილიანობა, თავბრუსხვევა, პარესთეზია, ტრემორი

არახშირი: გემოვნების დარღვევა, ძილის დარღვევა, სინკოპე

იშვიათი: სეროტონინის სინდრომი

უცნობი: დისკინეზია, მოძრაობის დარღვევები, კონვულზიები, ფსიქომოტორული მოუსვენრობა/აკათიზია ¹

დარღვევები თვალის მხრივ:

არახშირი: მიდრიაზი, მხედველობის დარღვევა

ყურის და ლაბირინთის დარღვევები:

არახშირი: ტინიტუსი

დარღვევები გულის მხრივ:

არახშირი: ტაქიკარდია

იშვიათი: ბრადიკარდია

უცნობი: QT-ის გახანგრძლივება ელექტროკარდიოგრამაზე, პარკუჭოვანი არითმია Torsades de Pointes-ის ჩათვლით

სისხლძარღვთა დარღვევები:

უცნობი: ორთოსტატული ჰიპოტენზია

რესპირატორული, გულმკერდის და შუასაყარის დარღვევები:

ხშირი: სინუსიტი, მთქნარება

არახშირი: ცხვირიდან სისხლდენა

კუჭ-ნაწლავის დარღვევები:

ძალიან ხშირი: გულისრევა

ხშირი: დიარეა, ყაბზობა, ღებინება, პირის სიმშრალე

არახშირი: კუჭ-ნაწლავის სისხლდენა (მათ შორის სწორი ნაწლავის სისხლდენა)

ჰეპატობილიარული დარღვევები:

უცნობი: ჰეპატიტი, ღვიძლის ფუნქციური ანალიზების პათოლოგია

კანისა და კანქვეშა ქსოვილის დარღვევები:

ხშირი: მომატებული ოფლიანობა

არახშირი: ურტიკარია, ალოპეცია, გამონაყარი, ქავილი

უცნობი: ექიმოზი, ანგიონევროზული შეშუპება

ჩონჩხ-კუნთოვანი, შემაერთებელი ქსოვილისა და ძვლის დარღვევები:

ხშირი: ართრალგია, მიალგია

თირკმელების და საშარდე გზების დარღვევები:

უცნობია: შარდის შეკავება

რეპროდუქციული სისტემის და სარძევე ჯირკვლის დარღვევები:

ხშირი: მამაკაცებში: ეაკულაციის დარღვევა, იმპოტენცია

არახშირი: ქალებში: მეტრორაგია, მენორაგია

უცნობი: გალაქტორეა, მშობიარობის შემდგომი სისხლდენა, მამაკაცში: პრიაპიზმი

ზოგადი დარღვევები და გამოყენების ადგილის მდგომარეობა:

ხშირი: სისუსტე, ცხელება

არახშირი: შეშუპება

¹ ეს გვერდითი მოვლენები დაფიქსირებულია SSRI-ების გამოყენებისას.

² დაფიქსირდა სუიციდური აზრებისა და სუიციდური ქცევის შემთხვევები ესციტალოპრამით მკურნალობის შეწყვეტის დროს ან დაუყოვნებლივ მას შემდეგ (იხ. ნაწილი 4.4).

³ ეს ფენომენი დაფიქსირებულია SSRI/SNRI-ების თერაპიულ კლასში (იხ. ნაწილები 4.4 და 4.6).

QT ინტერვალის გახანგრძლივება

პოსტმარკეტინგული პერიოდში, შეტყობინებულია QT ინტერვალის გახანგრძლივების და პარკუჭოვანი არითმიის, მათ შორის Torsades de Pointes-ის შესახებ, უპირატესად მდედრობითი სქესის პაციენტებში, ჰიპოკალიემიის მქონე პაციენტებში ან ადრე არსებული QT გახანგრძლივების ან გულის სხვა დაავადებების მქონე პაციენტებში (იხ. ნაწილები 4.3. , 4.4, 4.5, 4.9 და 5.1).

ასაკთან დაკავშირებული გვერდითი მოვლენები

ეპიდემიოლოგიური კვლევები, ძირითადად ჩატარებული 50 წელზე უფროსი ასაკის პაციენტებში, აჩვენებს ძვლის მოტეხილობის გაზრდილ რისკს პაციენტებში, რომლებიც იყენებდნენ SSRI და TCAs. ამ რისკის გამომწვევი მექანიზმი უცნობია.

მკურნალობის შეწყვეტისას გამოვლინელი სიმპტომები

SSRI/SNRI-ების განსაკუთრებით სწრაფი შეწყვეტა ხშირად იწვევს შეწყვეტის სიმპტომებს. თავბრუსხვევა, სენსორული დარღვევები (პარესთეზიისა და ელექტროშოკის შეგრძნების ჩათვლით), ძილის დარღვევა (უძილობისა და ინტენსიური სიზმრების ჩათვლით), აგზნებადობა ან შფოთვა, გულისრევა და/ან ღებინება, ტრემორი, დაბნეულობა, ოფლიანობა, თავის ტკივილი, დიარეა, პალპიტაცია, ემოციური არასტაბილურობა, გაღიზიანებულობა და მხედველობის დარღვევები ყველაზე გავრცელებული რეაქციებია. ეს მოვლენები ჩვეულებრივ მსუბუქიდან ზომიერამდეა და თვითშეზღუდვადია, თუმცა ზოგიერთ პაციენტში ისინი შეიძლება იყოს მძიმე და/ან ხანგრძლივი. ამიტომ, როდესაც ესციტალოპრამით მკურნალობა აღარ არის საჭირო, რეკომენდებულია დოზის შემცირებით მედიკამენტის გამოყენების თანდათან შეწყვეტა (იხ. ნაწილი 4.2 და 4.4.).

4.9 ჭარბი დოზირება და მკურნალობა

ტოქსიკურობა

ესციტალოპრამით ჭარბი დოზირების შესახებ კლინიკური მონაცემები შეზღუდულია და ბევრი შემთხვევა გულისხმობს სხვა თანმხლები მედიკამენტებით ჭარბ დოზირებას. უმეტეს შემთხვევაში, მსუბუქი ან არანაირი სიმპტომები არ არის დაფიქსირებული. ესციტალოპრამით ჭარბი დოზირების ფატალური შემთხვევები იშვიათად დაფიქსირდა მხოლოდ ესციტალოპრამის გამოყენებისას. ფატალური შემთხვევების უმეტესობა დაკავშირებულია თანმხლები მედიკამენტებით ჭარბ დოზირებასთან. მძიმე სიმპტომების გამოვლენის გარეშე გამოიყენებოდა მხოლოდ ესციტალოპრამის 400-დან 800 მგ-მდე დოზები.

სიმპტომები

ესციტალოპრამის ჭარბი დოზირებისას გამოვლენილი სიმპტომები უმეტესად ასოცირდება ცენტრალურ ნერვულ სისტემასთან (თავბრუსხვევიდან, ტრემორიდან და აგზნებიდან, სეროტონინის სინდრომის იშვიათ შემთხვევებამდე, გულყრებამდე და კომამდე), კუჭ-ნაწლავის სისტემასთან (გულისრევა/ღებინება), გულ-სისხლძარღვთა სისტემასთან (ჰიპოტენზია, ტაქიკარდია, QT ინტერვალის გახანგრძლივება და არითმია) და ელექტროლიტების/სითხის ბალანსის მდგომარეობასთან (ჰიპოკალიემია, ჰიპონატრიემია).

მკურნალობა

სპეციფიური ანტიდოტი არ არსებობს. სასუნთქი გზები უნდა იყოს გახსნილი და შენარჩუნებული, ასევე უზრუნველყოფილი უნდა იყოს ადეკვატური ჟანგბადის მიწოდება და სუნთქვის ფუნქცია. შეიძლება განიხილოს კუჭის ამორეცხვა და გააქტიურებული ნახშირის გამოყენება. კუჭის ამორეცხვა უნდა ჩატარდეს რაც შეიძლება მალე პერორალური მიღების შემდეგ. ზოგადი სიმპტომატური დამხმარე მკურნალობის პერიოდში უნდა მოხდეს გულის და სასიცოცხლო ნიშნების მონიტორინგი.

ეკგ-ს მონიტორინგი რეკომენდირებულია ჭარბი დოზირების შემთხვევაში პაციენტებში გულის შეგუბებითი უკმარისობით/ბრადიარითმიით, QT ინტერვალის გამახანგრძლივებული მედიკამენტების გამოყენებისას ან შეცვლილი მეტაბოლიზმის დროს (მაგ. ღვიძლის უკმარისობა).

5. ფარმაკოლოგიური თვისებები

5.1 ფარმაკოდინამიკური თვისებები

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი: ანტიდეპრესანტები, სეროტონინის უკუმიტაცების შერჩევითი ინჰიბიტორები.

ათქ კოდი: N06AB10

მოქმედების მექანიზმი

ესციტალოპრამი არის სეროტონინის (5-HT) უკუმიტაცების შერჩევითი ინჰიბიტორი, მაღალი აფინურობით პირველადი დაკავშირების ადგილის მიმართ. ის ასევე აკავშირებს სეროტონინის გადამტანის ალოსტერულ რეგიონს, 1000-ჯერ უფრო დაბალი აფინურობით.

ესციტალოპრამს არ აქვს ან აქვს დაბალი აფინურობა რიგი რეცეპტორების მიმართ, მათ შორის 5-HT_1A , 5-HT₂-ის, დოპამინის (DA) D ₁ და D ₂ რეცეპტორების, α ₁ -, α ₂ -, β-ადრენორეცეპტორების, ჰისტამინი H_1--ის, მუსკარინულის (ქოლინერგიული), ბენზოდიაზეპინის და ოპიოიდური რეცეპტორების მიმართ.

5-HT უკუმიტაცების ინჰიბიცია არის მოქმედების ერთადერთი შესაძლო მექანიზმი ესციტალოპრამის ფარმაკოლოგიური და კლინიკური ეფექტების ასახსნელად.

ფარმაკოდინამიკური ეფექტები:

ორმაგად ბრმა, პლაცებოზე კონტროლირებად ეკგ კვლევაში ჯანმრთელ სუბიექტებში, QTc-ის ცვლილება (Fridericia-correction) საწყისიდან იყო 4.3 მწმ 10 მგ/დღეში დოზით (90% CI: 2.2, 6.4) და 10.7 მწმ 30 მგ/დღეში სუპრათერაპიული დოზით (90% CI: 8.6, 12.8) (იხ. ნაწილები 4.3, 4.4, 4.5, 4.8 და 4.9).

კლინიკური ეფექტურობა

ძირითადი დეპრესიული ეპიზოდები

ესციტალოპრამი ეფექტური იყო ძირითადი დეპრესიული ეპიზოდების მწვავე მკურნალობისას ოთხიდან სამ ორმაგად ბრმა პლაცებოს კონტროლირებად მოკლევადიან (8 კვირა) კვლევებში.

რეციდივის პრევენციის გრძელვადიან კვლევაში, 274 პაციენტი, რომლებიც იმყოფებოდნენ საწყის 8-კვირიან ღია მკურნალობის ფაზაში 10 მგ ან 20 მგ დღეში ესციტალოპრამით, იყო რანდომიზებული, რათა გაეგრძელებინა მკურნალობა ესციტალოპრამის იმავე დოზით, ან პლაცებოთი 36 კვირამდე. ამ კვლევაში, პაციენტები, რომლებიც იყენებდნენ ესციტალოპრამს, განიცდიდნენ რეციდივის მნიშვნელოვნად უფრო მეტ დროს მომდევნო 36 კვირის განმავლობაში, ვიდრე ისინი, ვინც იღებდნენ პლაცებოს.

სოციალური შფოთვითი აშლილობა

ესციტალოპრამი ეფექტური აღმოჩნდა როგორც სამ მოკლევადიან (12 კვირიან) კვლევაში, ასევე რესპონდენტებში სოციალური შფოთვითი აშლილობის რეციდივის პრევენციის 6 თვიან კვლევაში.

5, 10 და 20 მგ ესციტალოპრამის ეფექტურობა ნაჩვენები იყო 24-კვირიან დოზის დამდგენ კვლევაში.

გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობა

ესციტალოპრამის 10 მგ და 20 მგ დოზები დღეში ეფექტური აღმოჩნდა ოთხივე პლაცებოზე კონტროლირებად კვლევაში.

მსგავსი დიზაინის მქონე სამი კვლევის გაერთიანებულ მონაცემებში, რომლებიც მოიცავდა 421 ესციტალოპრამით ნამკურნალევ პაციენტს და 419 პლაცებოთი ნამკურნალევ პაციენტს, იყო შესაბამისად 47.5% და 28.9% მოპასუხე და 37.1% და 20.8% გამგზავნი. ესციტალოპრამის მდგრადი ეფექტი დაფიქსირდა პირველი კვირიდან.

20 მგ/დღეში ესციტალოპრამის ეფექტურობის შენარჩუნება ნაჩვენები იყო 24-დან 76-კვირიან, რანდომიზებულ, ეფექტურობის შენარჩუნების კვლევაში 373 პაციენტში, რომლებსაც რეაგირება ჰქონდათ საწყისი 12-კვირიანი ღია-ეტიკეტირების მკურნალობის დროს.

ობსესიურ-კომპულსური აშლილობა

რანდომიზებულ, ორმაგად ბრმა კლინიკურ კვლევაში, 20 მგ/დღეში ესციტალოპრამი გამოეყო პლაცებოსგან Yale-Brown ობსესიურ კომპულსიური სკალის (Y-BOCS) საერთო ქულით 12 კვირის შემდეგ. 24 კვირის შემდეგ, ესციტალოპრამის 10 და 20 მგ/დღეში უკეთესი იყო პლაცებოსთან შედარებით.

რეციდივის პროფილაქტიკა ნაჩვენები იყო 10 და 20 მგ/დღეში ესციტალოპრამით პაციენტებში, რომლებიც პასუხობდნენ ესციტალოპრამს 16-კვირიანი ღია-ეტიკეტირების პერიოდის განმავლობაში და რომლებიც შედიოდნენ 24 კვირიან, რანდომიზებულ, ორმაგად ბრმა, პლაცებოზე კონტროლირებად პერიოდში.

5.2 ფარმაკოკინეტიკური თვისებები

ზოგადი თვისებები

შეწოვა:

შეწოვა თითქმის სრული და დამოუკიდებელია საკვების მიღებისგან. პლაზმაში მაქსიმალური კონცენტრაციის მიღწევის საშუალო დრო მრავალჯერადი დოზის შემდეგ (საშუალო t_max ) არის 4 საათი.

ესციტალოპრამის აბსოლუტური ბიოშეღწევადობა, ისევე როგორც რაცემული ციტალოპრამის შემთხვევაში, არის დაახლოებით 80%.

განაწილება:

პერორალური მიღების შემდეგ განაწილების აშკარა მოცულობა ( V_d,β /F) არის დაახლოებით 12-26 ლ/კგ. ესციტალოპრამის და მისი ძირითადი მეტაბოლიტების ცილებთან შეკავშირების სიჩქარე 80%-ზე დაბალია.

ბიოტრანსფორმაცია:

ესციტალოპრამი მეტაბოლიზდება ღვიძლში დემეთილირებულ და დიდემეთილირებულ მეტაბოლიტებად. ორივე მეტაბოლიტი ფარმაკოლოგიურად აქტიურია. ალტერნატიულად, აზოტი შეიძლება დაჟანგდეს N-ოქსიდის მეტაბოლიტის წარმოქმნით. ძირითადი პრეპარატი და მეტაბოლიტები ნაწილობრივ გამოიყოფა გლუკურონატების სახით. მრავალჯერადი დოზირების შემდეგ, დემეთილის და დიდემეთილის მეტაბოლიტების საშუალო კონცენტრაცია არის ესციტალოპრამის კონცენტრაციის 28-31% და <5%, შესაბამისად. ესციტალოპრამის ბიოტრანსფორმაცია დემეთილირებულ მეტაბოლიტამდე შუამავლობით ხდება ძირითადად CYP2C19-ით. ასევე შესაძლებელია CYP3A4 და CYP2D6 ფერმენტების გარკვეული წვლილი.

გამოყოფა:

ელიმინაციის ნახევარგამოყოფის პერიოდი (t _1/2β ) მრავალჯერადი დოზის შემდეგ შეადგენს დაახლოებით 30 საათს, ხოლო პერორალური პლაზმური კლირენსი (Cl_{პერორალური}) არის დაახლოებით 0,6 ლ/წთ. ძირითად მეტაბოლიტებს აქვთ მნიშვნელოვნად გრძელი ნახევარგამოყოფის პერიოდი. ვარაუდობენ, რომ ესციტალოპრამი და ძირითადი მეტაბოლიტები გამოიყოფა როგორც ღვიძლის (მეტაბოლური) ასევე თირკმლის გზით, დოზის ძირითადი ნაწილი გამოიყოფა მეტაბოლიტების სახით შარდში.

წრფივობა

არსებობს წრფივი ფარმაკოკინეტიკა. პლაზმაში წონასწორული დონე მიიღწევა დაახლოებით 1 კვირაში. საშუალო წონასწორული კონცენტრაცია 50 ნმოლ/ლ (20-125 ნმოლ/ლ) მიიღწევა 10 მგ დღიური დოზით.

პაციენტის მახასიათებლები

ხანდაზმული პაციენტები (65 წელზე მეტი):

ესციტალოპრამი უფრო ნელა გამოიყოფა ხანდაზმულ პაციენტებში ახალგაზრდა პაციენტებთან შედარებით. სისტემური ექსპოზიცია (AUC) დაახლოებით 50%-ით მაღალია ხანდაზმულებში, ვიდრე ახალგაზრდა ჯანმრთელ მოხალისეებში (იხ. ნაწილი 4.2).

ღვიძლის ფუნქციის დაქვეითება:

ღვიძლის მსუბუქი და ზომიერი უკმარისობის მქონე პაციენტებში (Child-Pugh კრიტერიუმები A და B), ესციტალოპრამის ნახევარგამოყოფის პერიოდი დაახლოებით ორჯერ მეტია და ექსპოზიციის მაჩვენებელი დაახლოებით 60%-ით მეტია, ვიდრე ღვიძლის ნორმალური ფუნქციის მქონე პაციენტებში (იხ. ნაწილი 4.2). .

თირკმლის ფუნქციის დაქვეითება:

რაცემიული ციტალოპრამის გამოყენებისას აღინიშნებოდა უფრო ხანგრძლივი ნახევარგამოყოფის პერიოდი და ექსპოზიციის უმნიშვნელო მატება პაციენტებში თირკმლის ფუნქციის დაქვეითებით (CL_cr 10-53 მლ/წთ). პლაზმაში მეტაბოლიტების კონცენტრაცია არ არის შესწავლილი, მაგრამ ისინი შეიძლება გაიზარდოს (იხ. ნაწილი 4.2).

პოლიმორფიზმი:

დაფიქსირდა CYP2C19-ის ცუდი მეტაბოლიზატორების ორჯერ უფრო მაღალი კონცენტრაცია ესციტალოპრამის პლაზმაში ძლიერ მეტაბოლიზატორებთან შედარებით. CYP2D6-ის ცუდ მეტაბოლიზატორებში არ არის ნაჩვენები ესციტალოპრამის ექსპოზიციის სიჩქარის შესამჩნევი ცვლილება (იხ. ნაწილი 4.2.).

5.3 პრეკლინიკური უსაფრთხოების მონაცემები

ესციტალოპრამით არ ჩატარებულა პრეკლინიკური კვლევების სრული ჩვეულებრივი ნუსხა, ვინაიდან ესციტალოპრამით და ციტალოპრამით ჩატარებულმა ტოქსიკოკინეტიკურმა და ტოქსიკოლოგიურმა კვლევებმა ვირთაგვებში აჩვენა მსგავსი პროფილი. ამიტომ, ციტალოპრამის ყველა ინფორმაცია შეიძლება ექსტრაპოლირებული იყოს ესციტალოპრამზე.

შედარებით ტოქსიკოლოგიურ კვლევებში ვირთაგვებში, ესციტალოპრამმა და ციტალოპრამმა გამოიწვია გულის ტოქსიკურობა, მათ შორის გულის შეგუბებითი უკმარისობა, რამდენიმე კვირის მკურნალობის შემდეგ, ზოგადი ტოქსიკურობის გამომწვევი დოზების გამოყენებისას. კარდიოტოქსიკურობა, როგორც ჩანს, კორელაციაში იყო პიკურ პლაზმურ კონცენტრაციებთან, ვიდრე სისტემურ ექსპოზიციებთან (AUC). პიკური პლაზმური კონცენტრაციები უეფექტო დონეზე უფრო ჭარბი (8-ჯერ) იყო ვიდრე მიღწეული თერაპიული დოზებით, ხოლო AUC ესციტალოპრამისთვის მხოლოდ 3-დან 4-ჯერ აღემატებოდა თერაპიული დოზებით მიღწეულ ექსპოზიციას. ციტალოპრამის AUC მნიშვნელობები S-ენანტიომერისთვის იყო 6-დან 7-ჯერ უფრო მაღალი ვიდრე თერაპიული დოზებით მიღწეული ექსპოზიცია. ეს დასკვნები სავარაუდოდ დაკავშირებულია ბიოგენურ ამინებზე გადაჭარბებულ ზემოქმედებასთან, ანუ მეორადიდან პირველად ფარმაკოლოგიურ ეფექტებთან, რაც იწვევს ჰემოდინამიკურ ეფექტებს (კორონარული ნაკადის შემცირება) და იშემიას. თუმცა, ვირთხებში კარდიოტოქსიკურობის ზუსტი მექანიზმი გაურკვეველია. ციტალოპრამის კლინიკური გამოცდილება და ესციტალოპრამის კლინიკური კვლევების გამოცდილება არ მიუთითებს იმაზე, რომ ამ აღმოჩენებს აქვთ კლინიკური კორელაცია.

ესციტალოპრამით და ციტალოპრამით ხანგრძლივი მკურნალობის შემდეგ აღინიშნა ზოგიერთ ქსოვილში, როგორიცაა ფილტვებში, ეპიდიდიმიდებში და ღვიძლში, ფოსფოლიპიდების მომატებული შემცველობა. აღმოჩენები ეპიდიდიმიდებში და ღვიძლში დაფიქსირდა ადამიანების მსგავსი ექსპოზიციის დროს. ეფექტი შექცევადია მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ. დაფიქსირდა, რომ ცხოველებში ფოსფოლიპიდების დაგროვება (ფოსფოლიპიდოზი) დაკავშირებულია ბევრ კათიონურ ამფიფილურ მედიკამენტთან. ამ ფენომენის აქტუალობა ადამიანისთვის უცნობია.

ემბრიოტოქსიკური ეფექტები (ნაყოფის წონის შემცირება და ოსიფიკაციის შექცევადი შეფერხება) დაფიქსირდა თერაპიული დოზების გადაჭარბებისას (AUC-ის გათვალისწინებით) ვირთხებში განვითარების ტოქსიკურობის კვლევების დროს. მალფორმაციის სიხშირის ზრდა არ დაფიქსირებულა. პრე და პოსტნატალურმა კვლევამ აჩვენა გადარჩენის შემცირება, როდესაც კლინიკური გამოყენების დოზები გადაჭარბებული იყო ლაქტაციის პერიოდში (AUC-ის გათვალისწინებით).

ცხოველთა მონაცემებმა აჩვენა, რომ ციტალოპრამი იწვევს ნაყოფიერების ინდექსის და ორსულობის ინდექსის შემცირებას, იმპლანტაციის რაოდენობის შემცირებას და სპერმატოზოიდების არანორმალურ ცვლილებებს ადამიანის ექსპოზიციის დროს. ამ ასპექტთან დაკავშირებული ცხოველთა მონაცემები არ არის ხელმისაწვდომი ესციტალოპრამისთვის.

6. ფარმაცევტული დეტალები

6.1 დამხმარე ნივთიერებების ჩამონათვალი

მიკროკრისტალური ცელულოზა

ნატრიუმის კროსკარმელოზა

კოლოიდური უწყლო სილიციუმი

მაგნიუმის სტეარატი

ჰიდროქსიპროპილ მეთილის ცელულოზა

ტიტანის დიოქსიდი

პოლიეთილენ გლიკოლი

პოლისორბატი 80

6.2 შეუთავსებლობა

არ მიესადაგება.

6.3 ვარგისიანობის ვადა

48 თვე

6.4 განსაკუთრებული სიფრთხილის ზომები შენახვისას

ინახება 25°C-ზე დაბალ ოთახის ტემპერატურაზე.

6.5 შეფუთვის ბუნება და შემცველობა

28 შემოგარსული ტაბლეტი შეფუთულია PVC/PE/PVDC-Al ბლისტერებში მუყაოს კოლოფში პაციენტის საინფორმაციო ფურცელ-ჩანართთან ერთად.

6.6 განსაკუთრებული სიფრთხილის ზომები განადგურებისა და სხვა დამუშავებისას

ნებისმიერი გამოუყენებელი სამკურნალო პროდუქტი ან ნარჩენი მასალა უნდა განადგურდეს „სამედიცინო ნარჩენების კონტროლის შესახებ“ და „შეფუთვის ნარჩენების კონტროლის შესახებ დებულების“ შესაბამისად.

გაცემის წესი:

ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი - II გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით

7. სავაჭრო ნებართვის მფლობელი

BİLİM İLAÇ SAN. ve TİC. A.Ş.

Kaptanpaşa Mah. Zincirlikuyu Cad. No:184

Beyoğlu-İSTANBUL-TÜRKİYE

8. სავაჭრო ნებართვის ნომერი

210/57

9. პირველი ავტორიზაციის/ავტორიზაციის განახლების თარიღი

პირველი ავტორიზაციის თარიღი: 27.02.2007

ავტორიზაციის განახლების თარიღი: 18.06.2013

10. ტექსტის გადახედვის თარიღი