კეტოქსენი 25მგ+8მგ #14ტ

Name: კეტოქსენი 25მგ+8მგ #14ტ
SKU: 147996
Price: 38.49 GEL
Availability: InStock

38.49 ლარი

ფარმაკოლოგიური ჯგუფი: არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატები, მიორელაქსანტები

ქვეყანა: თურქეთი

მწარმოებელი: ილკო ილაჩ სან ვე თურქეთი

ჯენერიკი - შეადარეთ ანალოგები: თიოკოლხიკოზიდი+დექსკეტოპროფენი

გაცემის ფორმა: II ჯგუფი რეცეპტული

კოდი: 147996

გააზიარე:

შეუკვეთე

ანოტაცია
სად შევიძინო

პროდუქტის ზოგადი დახასიათება

*ეს სამკურნალო პროდუქტი ექვემდებარება დამატებით მონიტორინგს. ეს საშუალებას მოგცემთ სწრაფად მიიღოთ უსაფრთხოების ახალი ინფორმაცია. ჯანდაცვის სპეციალისტებს სთხოვენ შეატყობინონ ნებისმიერი საეჭვო გვერდითი რეაქციის შესახებ.

1. სამკურნალო პრეპარატის დასახელება

კეტოქსენი 25 მგ/8 მგ აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტი

2. ხარისხობრივი და რაოდენობრივი შემადგენლობა

აქტიური ინგრედიენტი:

თითოეული აპკიანი გარსით დაფარულიტაბლეტი შეიცავს 36.90 მგ დექსკეტოპროფენის ტრომეტამოლს (25 მგ დექსკეტოპროფენის ეკვივალენტური) და 8 მგ თიოკოლხიკოზიდს.

დამხმარე ნივთიერებები:

ნატრიუმის სახამებლის გლიკოლატი ... 10.600 მგ

გლიცერილ დისტეარატი.......................... 3.975 მგ

დამხმარე ნივთიერებების სრული ჩამონათვალისთვის იხილეთ ნაწილი 6.1.

3. ფარმაცევტული ფორმა

აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტი.

ყვითელი ფერის, მრგვალი, ორმხრივამოზნექილი ტაბლეტები ორმხრივი ჭდით.

4. კლინიკური მონაცემები

4.1. თერაპიული ჩვენებები

კეტოქსენი ნაჩვენებია ოსტეოართრიტის, ხერხემლის სვეტის მტკივნეული სინდრომების, ექსტრაარტიკულური რევმატიზმის დროს, კუნთების მტკივნეული სპაზმების, პოსტტრავმული და პოსტოპერაციული ტკივილის სიმპტომური მკურნალობისას.

4.2. დოზირება და მიღების მეთოდი

დოზირება/ მიღების სიხშირე და ხანგრძლივობა

თუ სხვა რეკომენდაცია ექიმისგან არ არის;

სამკურნალო დოზაა კეტოქსენი 25 მგ/8 მგ აპკიანი გარსით დაფარული ერთი ტაბლეტი 2-ჯერ დღეში.

კეტოქსენი არ განიხილება ხანგრძლივი გამოყენებისთვის და მკურნალობა უნდა შემოიფარგლოს სიმპტომური პერიოდით. მკურნალობის რეკომენდებული ხანგრძლივობაა 5-7 დღე.

ჯამური დღიური დოზა არ უნდა აღემატებოდეს 75 მგ დექსკეტოპროფენისთვის და 16 მგ თიოკოლხიკოზიდისთვის.

მიღების გზა:

მხოლოდ პერორალური მიღებისთვის.

აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტები უნდა იქნას მიღებული 1 ჭიქა წყალთან ერთად (150 მლ) საკვების მიღების შემდეგ.

თუ პერორალური მიღების დროს განვითარდა დიარეა, დოზა უნდა შემცირდეს შესაბამისად.

დამატებითი ინფორმაცია განსაკუთრებული პოპულაციების შესახებ

თირკმლის უკმარისობა:

თირკმლის მსუბუქი დისფუნქციის მქონე პაციენტებში დექსკეტოპროფენის საწყისი დოზა უნდა შემცირდეს 50 მგ საერთო დღიურ დოზამდე. დექსკეტოპროფენი არ უნდა იქნას გამოყენებული პაციენტებში თირკმლების ზომიერი და მძიმე დისფუნქციით. თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში თიოკოლხიკოზიდის უსაფრთხოება და ეფექტურობა არ არის შესწავლილი.

ღვიძლის უკმარისობა:

ღვიძლის მსუბუქი და ზომიერი დისფუნქციის მქონე პაციენტებმა უნდა დაიწყონ თერაპია შემცირებული დოზებით (50 მგ დექსკეტოპროფენის მთლიანი სადღეღამისო დოზა) და უნდა იყვნენ საგულდაგულო მეთვალყურეობის ქვეშ. დექსკეტოპროფენი არ უნდა იქნას გამოყენებული პაციენტებში ღვიძლის მძიმე დისფუნქციით. ღვიძლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში თიოკოლხიკოზიდის უსაფრთხოება და ეფექტურობა არ არის შესწავლილი.

პედიატრიული პოპულაცია

დექსკეტოპროფენი არ არის შესწავლილი ბავშვებში და მოზარდებში. ამიტომ უსაფრთხოება და ეფექტურობა ბავშვებში და მოზარდებში დადგენილი არ არის და კეტოქსენი არ გამოიყენება 18 წლამდე ასაკის ბავშვებში.

გერიატრიული პოპულაცია

ხანდაზმულ პაციენტებში რეკომენდებულია თერაპიის დაწყება მინიმალური დოზიდან (50 მგ დექსკეტოპროფენის საერთო დღიური დოზა). დოზა შეიძლება გაიზარდოს რეკომენდებულ დოზამდე მხოლოდ კარგი ტოლერანტობის დადგენის შემდეგ. თიოკოლხიკოზიდის უსაფრთხოება და ეფექტურობა ხანდაზმულ პოპულაციაში არ არის შესწავლილი.

არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებით (აასს) მკურნალობისას პაციენტები რეგულარულად უნდა გაკონტროლდნენ კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან (GIT) სისხლდენაზე.

4.3 უკუჩვენებები

კეტოქსენი არ უნდა დაინიშნოს შემდეგ შემთხვევებში:

პაციენტები ჰიპერმგრძნობელობით დექსკეტოპროფენის, თიოკოლხიკოზიდის, სხვა აასს-ის ან კეტოქსენის რომელიმე დამხმარე ნივთიერების მიმართ,
პაციენტები, რომლებსაც განუვითარდათ ასთმის შეტევები, ჭინჭრის ციება ან ალერგიული რეაქციები აცეტილსალიცილის მჟავას შემცველი პრეპარატების ან სხვა აასს-ის გამოყენებისას. ცნობილია, რომ აასს იწვევენ მძიმე, იშვიათად ფატალურ, ანაფილაქტოიდურ რეაქციებს (იხილეთ ნაწილი 4.4 განსაკუთრებული გაფრთხილებები და სიფრთხილის ზომები გამოყენებისას - ანაფილაქტოიდური რეაქციები და ადრე არსებული ასთმა),
პაციენტები აქტიური ან საეჭვო ან განმეორებადი პეპტიკური წყლულით/კუჭ-ნაწლავიდან სისხლდენით (დადასტურებული წყლული ან სისხლდენის ორი ან მეტი სხვადასხვა ეპიზოდი) ან ქრონიკული დისპეფსიით ანამნეზში,
პაციენტები კუჭ-ნაწლავიდან სისხლდენით ან პერფორაციით ანამნეზში, დაკავშირებული წინა აასს თერაპიასთან,
პაციენტები, რომლებსაც აქვთ კუჭ-ნაწლავიდან სისხლდენა ან სხვა აქტიური სისხლდენა ან სისხლის შედედების დარღვევა,
პაციენტები კრონის დაავადებით ან წყლულოვანი კოლიტით,
პაციენტები ბრონქული ასთმით ანამნეზში,
პაციენტები გულის მძიმე უკმარისობით,
პაციენტები თირკმლების ზომიერი და მძიმე დისფუნქციით,
პაციენტები ღვიძლის მძიმე დისფუნქციით,
ჰემორაგიული დიათეზის ან კოაგულაციის სხვა დარღვევების მქონე პაციენტები,
პაციენტები მბზინავი დამბლით და კუნთოვანი ჰიპოტონიით,
ორსულობისა და ლაქტაციის პერიოდში (იხილეთ ნაწილი 4.6.),
აორტოკორონარული შუნტირების (CABG) ოპერაციის შემთხვევაში, ის უკუნაჩვენებია პერიოპერაციული ტკივილის მართვისთვის (იხილეთ ნაწილი 4.4).

4.4 განსაკუთრებული გაფრთხილებები და სიფრთხილის ზომები გამოყენებისას

დექსკეტოპროფენი

გულ-სისხლძარღვთა რისკები:

აასს-მა შეიძლება გამოიწვიოს გულ-სისხლძარღვთა თრომბოზული მოვლენების, მიოკარდიუმის ინფარქტის (MI) და ინსულტის გაზრდილი რისკი, რაც შეიძლება ფატალური იყოს. ეს რისკი შეიძლება გაიზარდოს გამოყენების ხანგრძლივობის გაზრდით. პაციენტები გულ-სისხლძარღვთა დაავადებებით ან გულ-სისხლძარღვთა დაავადებების რისკის ფაქტორებით შეიძლება იყვნენ უფრო დიდი რისკის ქვეშ.

კეტოქსენი უკუნაჩვენებია პრეოპერაციული ტკივილის მართვისთვის აორტოკორონარული შუნტირების (CABG) ოპერაციის დროს.

კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის რისკები:

აასს-ბი იწვევენ კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის სერიოზულ გვერდით მოვლენებს, რომლებიც შეიძლება ფატალური იყოს, როგორიცაა სისხლდენა, წყლულები და კუჭის ან ნაწლავების პერფორაცია. ეს გვერდითი მოვლენები შეიძლება განვითარდეს ნებისმიერ დროს გამაფრთხილებელი სიმპტომებით ან მათ გარეშე. ხანდაზმული პაციენტები უფრო დიდი რისკის ქვეშ არიან კუჭ-ნაწლავის (GI) ტრაქტის სერიოზული გართულების გამო.

გაფრთხილებები

ბავშვებში და მოზარდებში უსაფრთხო გამოყენება დადგენილი არ არის.

სიფრთხილით ინიშნება პაციენტებში ალერგიული მდგომარეობებით ანამნეზში.

თავიდან უნდა იქნას აცილებული კეტოქსენის ერთდროული გამოყენება სხვა აასს-თან, მათ შორის ციკლოოქსიგენაზა-2 (COX-2) სელექტიურ ინჰიბიტორებთან.

არასასურველი ეფექტების მინიმიზაცია შესაძლებელია სიმპტომების კონტროლისთვის საჭირო უმოკლესი ხანგრძლივობისთვის ყველაზე დაბალი ეფექტური დოზის გამოყენებით (იხილეთ ნაწილი 4.2, და კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის და გულ-სისხლძარღვთა სისტემის რისკები ქვემოთ).

კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის (GI) ეფექტები: წყლულის, სისხლდენის და პერფორაციის რისკი

აასს-მა, მათ შორის დექსკეტოპროფენმა, შეიძლება გამოიწვიოს სერიოზული გვერდითი მოვლენები კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ, რომლებიც შეიძლება იყოს ფატალური, მათ შორის ანთება, სისხლდენა, დაწყლულება ან კუჭის, წვრილი ნაწლავის ან მსხვილი ნაწლავის პერფორაცია. ეს სერიოზული გვერდითი მოვლენები შეიძლება განვითარდეს ნებისმიერ დროს, გამაფრთხილებელი სიმპტომებით ან მათ გარეშე, პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობენ აასს-ით. როდესაც კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან სისხლდენა ან წყლული ვითარდება პაციენტებში, რომლებიც იღებენ კეტოქსენს, მკურნალობა უნდა შეწყდეს. ხუთი პაციენტიდან მხოლოდ ერთი, რომელსაც განუვითარდა კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის ზედა ნაწილის სერიოზული გვერდითი მოვლენა აასს-ით თერაპიის დროს, არის სიმპტომური. კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის ზედა ნაწილის წყლულები, დიდი სისხლდენა ან პერფორაცია გამოწვეული აასს-ით, გვხვდება პაციენტების დაახლოებით 1%-ში, რომლებიც მკურნალობდნენ 3-დან 6 თვემდე და პაციენტების დაახლოებით 2-4%-ში, რომლებიც მკურნალობდნენ ერთი წლის განმავლობაში. ამ ტენდენციების გაგრძელება უფრო ხანგრძლივი მკურნალობის დროს ზრდის კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის სერიოზული მოვლენის განვითარების ალბათობას თერაპიის ნებისმიერ დროს. თუმცა, მოკლევადიანი თერაპიაც კი ვერ გამორიცხავს რისკებს.

კუჭ-ნაწლავიდან სისხლდენის, წყლულის ან პერფორაციის რისკი იზრდება აასს-ის დოზის გაზრდით, განსაკუთრებით პაციენტებში ანამნეზში წყლულით, რომელიც გართულებული იყო სისხლდენით ან პერფორაციით (იხილეთ ნაწილი 4.3) და ხანდაზმულებში. აასს უნდა დაინიშნოს განსაკუთრებული სიფრთხილით პაციენტებში ანამნეზში წყლულოვანი დაავადებით ან კუჭ-ნაწლავის სისხლდენით. კვლევებმა აჩვენა, რომ პაციენტებს, რომლებსაც ჰქონდათ პეპტიკური წყლულოვანი დაავადების ან/და კუჭ-ნაწლავიდან სისხლდენის ანამნეზი, რომლებიც იღებდნენ აასს-ს, აქვთ 10-ჯერ მეტი რისკი კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან სისხლდენის განვითარების, ვიდრე პაციენტებში, რომლებსაც არცერთი რისკის ფაქტორი აქვთ. სხვა ფაქტორები, რომლებმაც შეიძლება გაზარდონ კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან სისხლდენის რისკი პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობენ აასს-თ, არის პერორალური კორტიკოსტეროიდებით ან ანტიკოაგულანტებით მკურნალობა, ხანგრძლივი თერაპია აასს-თ, მოწევა, ალკოჰოლის მოხმარება, ხანდაზმული ასაკი და ზოგადი ჯანმრთელობის ცუდი მდგომარეობა. რეკომენდებულია სიფრთხილე პაციენტებში, რომლებიც იტარებენ კომბინირებულ თერაპიას პერორალურ კორტიკოსტეროიდებთან, ანტიკოაგულანტებთან, როგორიცაა ვარფარინი, სეროტონინის უკუმიტაცების სელექტიური ინჰიბიტორები ან ანტითრომბოზული პრეპარატები, როგორიცაა აცეტილსალიცილის მჟავა, რამაც შეიძლება გაზარდოს წყლულების ან სისხლდენის რისკი (იხილეთ ნაწილი 4.5). კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის ფატალური მოვლენების სპონტანური შეტყობინებების უმეტესობა ხანდაზმულ ან დასუსტებულ პაციენტებშია და ამიტომ განსაკუთრებული სიფრთხილეა საჭირო ამ პოპულაციის მკურნალობისას.

ხანდაზმულებს გააჩნიათ აასს-ის მიმართ გვერდითი რეაქციების გაზრდილი სიხშირე, განსაკუთრებით კუჭ-ნაწლავიდან სისხლდენის და პერფორაციის, რომლებიც შეიძლება იყოს ფატალური (იხილეთ ნაწილი 4.2). ამ პაციენტებმა მკურნალობა უნდა დაიწყონ რაც შეიძლება დაბალი დოზით.

არასასურველი გასტროინტესტინური მოვლენების პოტენციური რისკის შესამცირებლად, საჭიროა აასს-ის ყველაზე დაბალი ეფექტური დოზის გამოყენება უმოკლეს დროში. პაციენტები და ექიმები ყურადღებით უნდა იყვნენ კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის წყლულისა და სისხლდენის ნიშნებისა და სიმპტომების მიმართ აასს-ით თერაპიის დროს და დაუყონებლივ უნდა დაიწყოს დამატებითი კვლევები და მკურნალობა, თუ არსებობს სერიოზულ გასტროინტესტინურ გვერდით მოვლენაზე ეჭვი. აასს-ის მიღება უნდა შეწყდეს, ვიდრე სერიოზული გასტროინტესტინური გვერდითი მოვლენა არ მოგვარდება. მაღალი რისკის მქონე პაციენტებისთვის უნდა განიხილებოდეს ალტერნატიული თერაპია, რომელიც არ მოიცავს აასს-ს.

როგორც ყველა აასს-ის შემთხვევაში, დექსკეტოპროფენის ტრომეტამოლით მკურნალობის დაწყებამდე აუცილებელია ანამნეზში ეზოფაგიტის, გასტრიტის და/ან პეპტიკური წყლულის არსებობის გარკვევა, რათა უზრუნველყოფილი იყოს მათი სრული განკურნება.

პაციენტები კუჭ-ნაწლავის სიმპტომებით ან კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის დაავადებით ანამნეზში საჭიროებენ მონიტორინგს საჭმლის მონელების დარღვევებზე, განსაკუთრებით კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან სისხლდენაზე.

აასს–ები სიფრთხილით ინიშნება პაციენტებში კუჭ-ნაწლავის დაავადებით ანამნეზში (წყლულოვანი კოლიტი, კრონის დაავადება), რადგან მათი მდგომარეობა შეიძლება გამწვავდეს (იხილეთ ნაწილი 4.8).

კომბინირებული თერაპია დამცავი საშუალებებით (მაგ., მიზოპროსტოლით ან პროტონული ტუმბოს ინჰიბიტორებით) უნდა განიხილებოდეს ამ პაციენტებისთვის, ასევე იმ პაციენტებისთვის, რომლებსაც ესაჭიროებათ აცეტილსალიცილის მჟავას დაბალი დოზა ან სხვა პრეპარატები, რომლებიც ზრდის გასტროინტესტინურ რისკს (იხილეთ ნაწილი 4.5).

პაციენტებმა, რომლებსაც ანამნეზში აქვთ კუჭ-ნაწლავის ტოქსიკურობა, განსაკუთრებით ხანდაზმულებმა, უნდა შეატყობინონ მუცლის ღრუში რაიმე უჩვეულო სიმპტომის შესახებ (განსაკუთრებით კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან სისხლდენა), განსაკუთრებით მკურნალობის საწყის ეტაპებზე (იხილეთ ნაწილი 4.5).

საჭიროა სიფრთხილე პაციენტებში, რომლებიც იღებენ თანმხლებ მედიკამენტებს, რომლებმაც შეიძლება გაზარდონ წყლულის ან სისხლდენის რისკი, როგორიცაა პერორალური კორტიკოსტეროიდები, ანტიკოაგულანტები, როგორიცაა ვარფარინი, სეროტონინის უკუმიტაცების სელექტიური ინჰიბიტორები ან ანტითრომბოციტური საშუალებები, როგორიცაა აცეტილსალიცილის მჟავა (იხილეთ ნაწილი 4.5).

ყველა არასელექტიურ აასს-ებს შეუძლიათ დათრგუნონ თრომბოციტების აგრეგაცია და გაახანგრძლივონ სისხლდენის დრო პროსტაგლანდინების სინთეზის დათრგუნვის გზით. ამიტომ, დექსკეტოპროფენის გამოყენება არ არის რეკომენდებული პაციენტებში, რომლებიც იღებენ სხვა თერაპიას, რომელიც არღვევს ჰემოსტაზს, როგორიცაა ვარფარინი ან სხვა კუმარინები ან ჰეპარინები.

როგორც ყველა აასს-ის შემთხვევაში, მას შეუძლია გაზარდოს შარდოვანას აზოტის და კრეატინინის დონე პლაზმაში.

თირკმლის ეფექტები

აასს-ის ხანგრძლივი მიღება იწვევს თირკმლების პაპილარულ ნეკროზს და თირკმლების სხვა დაზიანებებს. გარდა ამისა, თირკმლისმიერი ტოქსიკურობა ასევე გამოვლინდა პაციენტებში, რომლებშიც თირკმლის პროსტაგლანდინები კომპენსატორულ როლს ასრულებენ თირკმლის პერფუზიის შენარჩუნებაში. ამ პაციენტებში აასს-ის მიღებამ შეიძლება გამოიწვიოს პროსტაგლანდინების წარმოქმნის დოზადამოკიდებული შემცირება და, მეორე მხრივ, თირკმლის სისხლის ნაკადის შემცირება, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს თირკმლის დეკომპენსაცია. ამ რეაქციის უფრო მაღალი რისკის მქონე პაციენტები არიან პაციენტები თირკმლების ფუნქციის დარღვევით, გულის უკმარისობით, ღვიძლის დისფუნქციით, დიურეზული საშუალებების და აგფ ინჰიბიტორების მიმღები პაციენტები და ხანდაზმულები. ამ პაციენტებში აუცილებელია თირკმლის ფუნქციის მონიტორინგი (იხილეთ ნაწილი 4.3). აასს-ის თერაპიის შეწყვეტას, როგორც წესი, მოჰყვება აღდგენა მკურნალობის წინა მდგომარეობამდე.

თირკმლების პროგრესირებადი დაავადება

არ მოიპოვება ინფორმაცია კონტროლირებადი კლინიკური კვლევებიდან დექსკეტოპროფენის გამოყენების შესახებ თირკმლების პროგრესირებადი დაავადების მქონე პაციენტებში. ამიტომ, დექსკეტოპროფენით მკურნალობა არ არის რეკომენდებული თირკმლების პროგრესირებადი დაავადების მქონე პაციენტებში. თუ დექსკეტოპროფენით მკურნალობა უნდა დაიწყოს, რეკომენდებულია პაციენტის თირკმლის ფუნქციის გულდასმითი მონიტორინგი.

გულ-სისხლძარღვთა თრომბოზული მოვლენები

სამ წლამდე ხანგრძლივობის კლინიკურ კვლევებში, რომლებიც ჩატარდა სელექტიური და არასელექტიური COX-2 ინჰიბიტორების ფართო სპექტრის გამოყენებით, გამოვლინდა სერიოზული გულ-სისხლძარღვთა (CV) თრომბოზული მოვლენების, მიოკარდიუმის ინფარქტის და ინსულტის, რომლებიც შეიძლება ფატალური იყოს, გაზრდილი რისკი. ყველა აასს-ს, როგორც COX-2 სელექტიური, ასევე არასელექტიური, შეიძლება ჰქონდეს მსგავსი რისკი. CV გვერდითი მოვლენების პოტენციური რისკის შესამცირებლად პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობენ აასს-ით, გამოყენებული უნდა იყოს ყველაზე დაბალი ეფექტური დოზა უმოკლესი ხანგრძლივობით. ექიმები და პაციენტები უნდა იყვნენ ყურადღებით ასეთი მოვლენების განვითარების მიმართ, თუნდაც წინა CV სიმპტომების არარსებობის შემთხვევაში. პაციენტები უნდა იყვნენ ინფორმირებული CV სერიოზული მოვლენების ნიშნების და/ან სიმპტომების შესახებ და ზომების შესახებ, რომლებიც უნდა მიიღონ, თუ ისინი გამოვლინდება.

არ არსებობს თანმიმდევრული მტკიცებულება, რომ ასპირინის ერთდროული გამოყენება ამცირებს აასს-ის გამოყენებასთან დაკავშირებული სერიოზული CV თრომბოზული მოვლენების გაზრდილ რისკს. ასპირინისა და არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების ერთდროული გამოყენება ზრდის კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის სერიოზული მოვლენების რისკს (იხილეთ ნაწილი 4.4).

ორ დიდ, კონტროლირებად კლინიკურ კვლევაში, რომლებიც ჩატარდა სელექტიური COX-2 აასს-ით, ტკივილის სამკურნალოდ CABG ოპერაციიდან პირველი 10-14 დღის განმავლობაში, დადგინდა მიოკარდიუმის ინფარქტისა და ინსულტის გაზრდილი სიხშირე (იხილეთ ნაწილი 4.3).

ჰიპერტენზია

როგორც ყველა სხვა აასს-ს მსგავსად, დექსკეტოპროფენმა ასევე შეიძლება გამოიწვიოს ჰიპერტენზიის დაწყება ან უკვე არსებული ჰიპერტენზიის გაუარესება, თითოეული მათგანი იწვევს გულსისხლძარღვთა სისტემის მოვლენების სიხშირის ზრდას. პაციენტებს, რომლებიც იღებენ თიაზიდებს ან მარყუჟოვან დიურეტიკებს, შეიძლება ჰქონდეთ დაქვეითებული პასუხი ამ თერაპიაზე აასს-ის მიღებისას. აასს–ები, მათ შორის დექსკეტოპროფენი, სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტებში. არტერიული წნევა (TA) საგულდაგულოდ უნდა შემოწმდეს აასს-ით მკურნალობის დაწყებისას და თერაპიის განმავლობაში.

გულის შეგუბებითი უკმარისობა და შეშუპება

სითხის შეკავება და შეშუპება აღინიშნა ზოგიერთ პაციენტში, რომლებიც ღებულობდნენ აასს-ს, მათ შორის დექსკეტოპროფენს. ამიტომ დექსკეტოპროფენი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული სითხის შეკავების ან გულის უკმარისობის მქონე პაციენტებში.

პაციენტებში, რომლებსაც ანამნეზში აქვთ ჰიპერტენზია და/ან გულის მსუბუქი და ზომიერი შეგუბებითი უკმარისობა, აასს-ით მკურნალობისას საჭიროა შესაბამისი მონიტორინგი და რეკომენდაციები.

ხანდაზმულ პაციენტებს უფრო ხშირად აღენიშნებათ თირკმლის, გულ-სისხლძარღვთა ან ღვიძლის დისფუნქცია (იხილეთ ნაწილი 4.2).

კლინიკური კვლევების და ეპიდემიოლოგიური მონაცემების მონაცემები მოწმობს, რომ ზოგიერთი აასს-ის გამოყენება (განსაკუთრებით მაღალი დოზებით და ხანგრძლივი მკურნალობისას) შეიძლება ასოცირებული იყოს არტერიული თრომბოზული მოვლენების მცირედ გაზრდილ რისკთან (მაგალითად, მიოკარდიუმის ინფარქტი ან ინსულტი). არ არის საკმარისი მონაცემები დექსკეტოპროფენის ტრომეტამოლის შემთხვევაში ასეთი რისკის გამოსარიცხად.

უკონტროლო ჰიპერტენზიის, გულის შეგუბებითი უკმარისობის, დიაგნოსტირებული გულის იშემიური დაავადების, პერიფერიული არტერიული დაავადების და/ან ცერებროვასკულური დაავადების მქონე პაციენტებს უნდა უმკურნალონ დექსკეტოპროფენის ტრომეტამოლით მხოლოდ საგულდაგულო გამოკვლევის შემდეგ. მსგავსი გამოკვლევა უნდა ჩატარდეს გულ-სისხლძარღვთა დაავადებების რისკის ფაქტორების მქონე პაციენტების ხანგრძლივი მკურნალობის დაწყებამდე (მაგ. ჰიპერტენზია, ჰიპერლიპიდემია, შაქრიანი დიაბეტი, მოწევა).

სისტემური წითელი მგლურა (SLE) ა და შემაერთებელი ქსოვილის შერეული დაავადება:

SLE და შემაერთებელი ქსოვილის შერეული დაავადების მქონე პაციენტებს შეიძლება ჰქონდეთ ასეპტიკური მენინგიტის გაზრდილი რისკი (იხილეთ ნაწილი 4.8).

დექსკეტოპროფენი სიფრთხილით უნდა დაინიშნოს პაციენტებში, რომლებსაც აწუხებთ ჰემატოპოეზის დარღვევები, სისტემური წითელი მგლურა ან შემაერთებელი ქსოვილის შერეული დაავადება.

ანაფილაქტოიდური რეაქციები

სხვა აასს-ს მსგავსად, ანაფილაქტოიდური რეაქციები შეიძლება განვითარდეს პაციენტებში რომლებიც ადრე არ ღებულობდნენ დექსკეტოპროფენს. დექსკეტოპროფენი არ უნდა მიეცეს ასპირინის ტრიადის მქონე პაციენტებს. ამ სიმპტომების კომპლექსი ჩვეულებრივ გვხვდება ასთმიან პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ რინიტი ცხვირის პოლიპებით ან მის გარეშე, ან რომლებსაც აღენიშნებათ მძიმე, პოტენციურად ფატალური ბრონქოსპაზმი ასპირინის ან სხვა აასს-ს მიღების შემდეგ (იხილეთ ნაწილი 4.3 და 4.4 - ადრე არსებული ასთმა). ანაფილაქტოიდური რეაქციების შემთხვევაში უნდა მოხდეს გადაუდებელი დახმარების განყოფილებაში გადაყვანა. სხვა აასს-ს მსგავსად, დექსკეტოპროფენმა შეიძლება შენიღბოს ინფექციური დაავადებების სიმპტომები.

კანის რეაქციები

აასს–ბმა, მათ შორის დექსკეტოპროფენის ტრომეტამოლმა, შეიძლება გამოიწვიოს კანის სერიოზული გვერდითი მოვლენები, რომლებიც შეიძლება იყოს ფატალური, როგორიცაა ექსფოლიატიური დერმატიტი, სტივენს-ჯონსონის სინდრომი (SJS) და ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზი (TEN). ეს სერიოზული მოვლენები შეიძლება გამოვლინდეს გამაფრთხილებელი სიმპტომების გარეშე. პაციენტები უნდა იყვნენ ინფორმირებული კანის სერიოზული გამოვლინებების ნიშნებისა და სიმპტომების შესახებ და კეტოქსენი უნდა შეწყდეს კანზე გამონაყარის ან ჰიპერმგრძნობელობის ნებისმიერი სხვა ნიშნის გამოჩენისთანავე.

ორსულობა

ორსულობის გვიან პერიოდში, ისევე როგორც სხვა ააასს-ის შემთხვევაში, თავიდან უნდა იქნას აცილებული დექსკეტოპროფენის ტრომეტამოლის გამოყენება, რადგან ამან შეიძლება გამოიწვიოს არტერიული სადინარის (გულიდან გამომავალ ორ მთავარ არტერიას შორის [აორტა და ფილტვის არტერია] გასასვლელი, რომელიც ღიაა მუცლადყოფნის დროს და უნდა დაიხუროს მშობიარობის შემდეგ) ნაადრევი დახურვა.

სიფრთხილის ზომები:

ზოგადი

არ არის მოსალოდნელი, რომ დექსკეტოპროფენის ტრომეტამოლი ჩაანაცვლებს კორტიკოსტეროიდებს ან მკურნალობს კორტიკოსტეროიდულ უკმარისობას. კორტიკოსტეროიდების უეცარმა შეწყვეტამ შეიძლება გამოიწვიოს დაავადების გამწვავება. პაციენტებს, რომლებიც იღებენ გახანგრძლივებულ კორტიკოსტეროიდულ თერაპიას, თერაპია უნდა შემცირდეს ნელა, თუ მიიღება გადაწყვეტილება კორტიკოსტეროიდების შეწყვეტის შესახებ.

დექსკეტოპროფენის ტრომეტამოლის ფარმაკოლოგიურმა აქტივობამ ცხელებისა და ანთების შესამცირებლად შესაძლოა შეამციროს ამ დიაგნოსტიკური ნიშნების მნიშვნელობა სავარაუდო არაინფექციური, მტკივნეული მდგომარეობის გართულებების გამოსავლენად.

ღვიძლის ეფექტები

ღვიძლის ერთი ან მეტი ტესტის ზღვრული მატება შეიძლება მოხდეს 15%-მდე პაციენტებში, რომლებიც იღებენ აასს–ებს, მათ შორის დექსკეტოპროფენის ტრომეტამოლს. ეს ლაბორატორიული დარღვევები შეიძლება პროგრესირებდეს, შეიძლება დარჩეს უცვლელი ან შეიძლება იყოს გარდამავალი თერაპიის გაგრძელებისას. ALT ან AST დონის შესამჩნევი მატება (დაახლოებით სამჯერ ან მეტჯერ აღემატება ნორმალური დონის ზედა ზღვარს) დაფიქსირდა პაციენტების დაახლოებით 1%-ში აასს-ით ჩატარებულ კლინიკურ კვლევებში. მკურნალობა უნდა შეწყდეს, როდესაც ასეთი პარამეტრების მატება ხდება პრეპარატის მიღებასთან დაკავშირებით. გარდა ამისა, აღწერილია ღვიძლის მძიმე რეაქციების იშვიათი შემთხვევები, ზოგიერთი მათგანი ფატალური შედეგით, როგორიცაა სიყვითლე და ფატალური ფულმინანტური ჰეპატიტი, ღვიძლის ნეკროზი და ღვიძლის უკმარისობა.

კეტოქსენით ხანგრძლივი თერაპიის დროს, სიფრთხილის თვალსაზრისით, რეგულარულად უნდა გაკონტროლდეს ღვიძლის ფუნქციები. ღვიძლის ფუნქციის ტესტების დარღვევის ან გაუარესების, ღვიძლის დაავადების კლინიკური ნიშნების ან სიმპტომების ან სხვა სიმპტომების (მაგ., ეოზინოფილია, გამონაყარი და ა.შ.) გამოვლენის შემთხვევაში, კეტოქსენი უნდა შეწყდეს.

ჰემატოლოგიური ეფექტები

ანემია ზოგჯერ აღინიშნება პაციენტებში, რომლებიც იღებენ აასს-ს, მათ შორის დექსკეტოპროფენის ტრომეტამოლს. ეს შეიძლება გამოწვეული იყოს სითხის შეკავებით, კუჭ–ნაწლავიდან სისხლის ფარული ან დიდი დაკარგვით ან ერითროპოეზზე არასრულად აღწერილი ეფექტით. პაციენტები, რომლებიც ხანგრძლივად მკურნალობენ აასს-ით, დექსკეტოპროფენის ჩათვლით, რეგულარულად უნდა შემოწმდნენ ჰემოგლობინისა და ჰემატოკრიტის დონეებზე, მაშინაც კი, თუ მათ არ აქვთ ანემიის ნიშნები ან სიმპტომები.

ნაჩვენებია, რომ აასს ახანგრძლივებენ სისხლდენის დროს ზოგიერთ პაციენტში თრომბოციტების აგრეგაციის ინჰიბირების გამო. ასპირინისგან განსხვავებით, მათი გავლენა თრომბოციტების ფუნქციაზე ნაკლებია, ხანმოკლე და შექცევადი. საჭიროა იმ პაციენტების კონტროლი, რომლებიც იღებენ კეტოქსენს, რადგან მათზე შეიძლება უარყოფითად იმოქმედოს თრომბოციტების ფუნქციის ცვლილებებმა, როგორიცაა კოაგულაციის დარღვევები ან პაციენტების, რომლებიც იღებენ ანტიკოაგულანტებს.

ადრე არსებული ასთმა

ასთმის მქონე პაციენტებს შეიძლება ჰქონდეთ ასპირინისადმი მგრძნობიარე ასთმა. ასპირინის გამოყენება ასპირინისადმი მგრძნობიარე ასთმის მქონე პაციენტებში დაკავშირებულია მძიმე ბრონქოსპაზმთან, რომელიც შეიძლება ფატალური იყოს. ვინაიდან ასპირინისადმი მგრძნობიარე პაციენტებში აღინიშნა ჯვარედინი რეაქტიულობა, მათ შორის ბრონქოსპაზმი, ასპირინსა და სხვა აასს-ს შორის, კეტოქსენი არ უნდა დაინიშნოს ასპირინისადმი მგრძნობელობის ამ ფორმის მქონე პაციენტებში და სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული პაციენტებში ადრე არსებული ასთმით.

ლაბორატორიული ტესტები

ვინაიდან კუჭ-ნაწლავის სერიოზული წყლულები და სისხლდენა შეიძლება განვითარდეს გამაფრთხილებელი სიმპტომების გარეშე, ექიმებმა უნდა აკონტროლონ პაციენტები კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან სისხლდენის ნიშნებსა და სიმპტომებზე. პერიოდულად უნდა შემოწმდეს CBC (სისხლის საერთო ანალიზი) და ბიოქიმიური პროფილები პაციენტებში, რომლებიც იტარებენ გრძელვადიან მკურნალობას აასს-ით. თუ განვითარდება ღვიძლის ან თირკმლების დაავადების შესაბამისი კლინიკური ნიშნები და სიმპტომები, აღინიშნება სისტემური გამოვლინებები (მაგ., ეოზინოფილია, გამონაყარი და ა.შ.) ან თუ გამოვლინდება ან გაუარესდება ღვიძლის პათოლოგიური ტესტები, კეტოქსენის მიღება უნდა შეწყდეს.

თიოკოლხიკოზიდი

ბავშვებში თიოკოლხიკოზიდის გამოყენება არ არის რეკომენდებული.

თიოკოლხიკოზიდმა შეიძლება დააჩქაროს კრუნჩხვები ეპილეფსიის მქონე პაციენტებში ან კრუნჩხვებისადმი რისკის მქონე პაციენტებში.

თუ განვითარდა დიარეა პერორალური მიღების შემდეგ, დოზა სათანადოდ უნდა შემცირდეს. სიფრთხილეა საჭირო ჰიპოტონიის არსებობის დროს გამოყენებისას.

კეტოქსენი შეიცავს 1 მმოლზე ნაკლებ (23 მგ) ნატრიუმს თითოეულ დოზაზე; ნატრიუმის ამ დოზით გვერდითი მოვლენები მოსალოდნელი არ არის.

კეტოქსენი შეიცავს 10 გ-ზე ნაკლებ გლიცერილის დისტეარატს თითოეულ დოზაზე. ამ დოზის მიღებისას გვერდითი მოვლენები არ არის მოსალოდნელი.

4.5. ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები

დექსკეტოპროფენი

შემდეგი ურთიერთქმედება ვრცელდება ზოგადად ყველა აასს-ზე:

არასასურველი კომბინაციები:

თავიდან უნდა იქნას აცილებული რამდენიმე აასს-ის (მათ შორის აცეტილსალიცილის მჟავას) გამოყენება, რადგან ამან შეიძლება გაზარდოს გვერდითი მოვლენების რისკი (იხილეთ ნაწილი 4.4).

ასპირინი: ასპირინისა და დექსკეტოპროფენის ერთდროულად მიღებისას, მიუხედავად იმისა, რომ თავისუფალი დექსკეტოპროფენის კლირენსი არ იცვლება, ცილებთან შეკავშირების თანაფარდობა მცირდება. ამ ურთიერთქმედების კლინიკური მნიშვნელობა ცნობილი არ არის; თუმცა, როგორც სხვა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების შემთხვევაში, დექსკეტოპროფენისა და ასპირინის ერთდროული მიღება ზოგადად არ არის რეკომენდებული გვერდითი ეფექტების პოტენციალის გაზრდის გამო.

ანტიკოაგულანტები: არასტეროიდულმა ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებმა შეიძლება გააძლიერონ ანტიკოაგულანტების, როგორიცაა ვარფარინი, მოქმედება (იხილეთ ნაწილი 4.4), დექსკეტოპროფენის პლაზმის ცილებთან მაღალი შეკავშირების და თრომბოციტების ფუნქციის დათრგუნვისა და კუჭისა და თორმეტგოჯა ნაწლავის ლორწოვანი გარსის დაზიანების გამო. თუ კომბინაციის თავიდან აცილება შეუძლებელია, უნდა ჩატარდეს საგულდაგულო კლინიკური დაკვირვება და ლაბორატორიული მაჩვენებლების მონიტორინგი.

ვარფარინი: ვარფარინის და აასს–ების მოქმედება კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის სისხლდენაზე სინერგიულია; ამრიგად, კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის სერიოზული სისხლდენის რისკი უფრო მაღალია მათ შორის, ვინც ამ პრეპარატებს ერთად იყენებს, ვიდრე რომელიმე პრეპარატის ცალკე გამოყენებისას.

ჰეპარინები: სისხლდენის გაზრდილი რისკი (თრომბოციტების ფუნქციის დათრგუნვისა და კუჭისა და თორმეტგოჯა ნაწლავის ლორწოვანი გარსის დაზიანების გამო). თუ კომბინაციის თავიდან აცილება შეუძლებელია, უნდა ჩატარდეს საგულდაგულო კლინიკური დაკვირვება და ლაბორატორიული მაჩვენებლების მონიტორინგი.

კორტიკოსტეროიდები: არსებობს კუჭ-ნაწლავის წყლულის ან სისხლდენის გაზრდილი რისკი (იხილეთ ნაწილი 4.4).

ლითიუმი (აღწერილია რამოდენიმე აასს–ის გამოყენებისას): არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები იწვევს პლაზმაში ლითიუმის დონის მატებას და ლითიუმის თირკმლისმიერი კლირენსის შემცირებას. ლითიუმის საშუალო მინიმალური კონცენტრაცია იზრდება 15%-ით, ხოლო თირკმლისმიერი კლირენსი მცირდება დაახლოებით 20%-ით. ეს ეფექტები მიეკუთვნება არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების მიერ თირკმლის პროსტაგლანდინების სინთეზის ინჰიბირებას. ამრიგად, არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებისა და ლითიუმის ერთდროულად მიღებისას, სუბიექტები უნდა იყვნენ საგულდაგულო დაკვირვების ქვეშ ლითიუმის ტოქსიკურობის ნიშნების გამო.

მეტოტრექსატი, რომელიც გამოიყენება 15 მგ/კვირაში ან უფრო მაღალი დოზებით: ხშირად აღინიშნება მეტოტრექსატის ჰემატოლოგიური ტოქსიკურობის მომატება ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების მიერ მისი თირკმლისმიერი კლირენსის შემცირების გამო. ცნობილია, რომ აასს–ები კონკურენტულად აფერხებენ მეტოტრექსატის დაგროვებას ბოცვრების თირკმლებში. ეს მიუთითებს იმაზე, რომ აასს–ბმა შეიძლება გააძლიერონ მეტოტრექსატის ტოქსიკურობა. სიფრთხილეა საჭირო არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების მეტოტრექსატთან ერთად მიღებისას

ჰიდანტოინები და სულფონამიდები: ნივთიერებების ტოქსიკური ეფექტი შეიძლება გაიზარდოს.

კომბინაციები, რომლებიც საჭიროებენ სიფრთხილეს:

- დიურეზული საშუალებები, აგფ ინჰიბიტორები და ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ანტაგონისტები: დექსკეტოპროფენმა შეიძლება შეამციროს დიურეტიკების მოქმედება. ხელმისაწვდომი მონაცემები მიუთითებს, რომ აასს–ბმა შეიძლება შეამცირონ აგფ ინჰიბიტორების ანტიჰიპერტენზიული ეფექტი. ეს ურთიერთქმედება გასათვალისწინებელია პაციენტებში, რომლებიც იღებენ აასს–ებს აგფ ინჰიბიტორებთან ერთად. ზოგიერთ პაციენტში თირკმლების ფუნქციის დარღვევით (მაგ., დეჰიდრატირებული პაციენტები ან ხანდაზმული პაციენტები თირკმლების ფუნქციის დარღვევით), ციკლოოქსიგენაზას და აგფ ინჰიბიტორების ან ანგიოტენზინ II რეცეპტორის ანტაგონისტების ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს თირკმლის ფუნქციის შემდგომი გაუარესება, რაც ჩვეულებრივ შექცევადია. დექსკეტოპროფენისა და შარდმდენი საშუალებების კომბინირებული დანიშვნის შემთხვევაში აუცილებელია პაციენტის ადეკვატური ჰიდრატაციის უზრუნველყოფა და მკურნალობის დაწყებისას თირკმლის ფუნქციის მონიტორინგი.

- ფუროსემიდი: კლინიკური კვლევები და პოსტმარკეტინგული დაკვირვებები იძლევა ვარაუდის საშუალებას, რომ დექსკეტოპროფენის გამოყენებამ შეიძლება შეამციროს ფუროსემიდისა და თიაზიდების ნატრიურეზული ეფექტი ზოგიერთ პაციენტში. ეს მდგომარეობა გამოწვეულია თირკმლის პროსტაგლანდინების სინთეზის დათრგუნვით. აასს–ებთან ერთდროულად მკურნალობისას, პაციენტი უნდა იყოს ყურადღებით დაკვირვებული თირკმლის უკმარისობის ნიშნებზე (იხილეთ ნაწილი 4.4 განსაკუთრებული გაფრთხილებები და სიფრთხილის ზომები გამოყენებისას - თირკმლების ეფექტები) და დიურეზული საშუალებების ეფექტურობის უზრუნველსაყოფად.

- მეტოტრექსატი, რომელიც გამოიყენება 15 მგ/კვირაში ნაკლები დოზით: მეტოტრექსატის ჩვეულებრივ ჰემატოლოგიური ტოქსიკურობა იზრდება ანთების საწინააღმდეგო ნაერთების თირკმლისმიერი კლირენსის შემცირების გამო. მკურნალობის პირველი კვირების განმავლობაში ყოველკვირეულად უნდა შემოწმდეს სისხლის ანალიზი. მონიტორინგი უნდა გაიზარდოს თირკმლის ფუნქციის ზომიერი დაზიანების შემთხვევაში და ასევე ხანდაზმულებში.

- პენტოქსიფილინი: ზრდის სისხლდენის რისკს. უნდა გაძლიერდეს კლინიკური მონიტორინგი და სისხლდენის დრო უფრო ხშირად გაკონტროლდეს.

- ზიდოვუდინი: ერითროციტების ტოქსიკურობის გაზრდის რისკი რეტიკულოციტებზე ზემოქმედების გამო, მძიმე ანემიით, რომელიც ვითარდება არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების გამოყენების დაწყებიდან ერთი კვირის შემდეგ. სისხლის საერთო ანალიზი და რეტიკულოციტების რაოდენობა უნდა გაკონტროლდეს არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებით მკურნალობის დაწყებიდან ერთი–ორი კვირის შემდეგ.

- სულფონილშარდოვანას წარმოებულები: აასს–ბმა შეიძლება გააძლიერონ სულფონილშარდოვანას ჰიპოგლიკემიური ეფექტი პლაზმის ცილებთან შეკავშირების ადგილებიდან მათი განდევნით.

კომბინაციები, რომლებიც უნდა იქნას გათვალისწინებული:

- ბეტა-ბლოკატორები: აასს–ებით მკურნალობამ შეიძლება შეამციროს მათი ანტიჰიპერტენზიული ეფექტი პროსტაგლანდინების სინთეზის ინჰიბირებით.

- ციკლოსპორინი და ტაკროლიმუსი: ნეფროტოქსიკურობა შეიძლება გაძლიერდეს აასს–ების ეფექტებით, რომლებიც განპირობებულია პროსტაგლანდინებით. კომბინირებული თერაპიის დროს უნდა შემოწმდეს თირკმლების ფუნქცია.

- თრომბოლიტიკები: ზრდის სისხლდენის რისკს.

- ანტითრომბოციტული საშუალებები და სეროტონინის უკუმიტაცების სელექტიური ინჰიბიტორები (SSRIs): ზრდის კუჭ-ნაწლავიდან სისხლდენის რისკს (იხილეთ ნაწილი 4.4).

- პრობენეციდი: დექსკეტოპროფენის პლაზმური კონცენტრაცია შეიძლება გაიზარდოს, ეს ურთიერთქმედება შეიძლება გამოწვეული იყოს თირკმლის მილაკოვანი სეკრეციის ადგილზე ინჰიბიტორული მექანიზმით და გლუკურონიდის კონიუგაციით და საჭიროებს დექსკეტოპროფენის დოზის კორექციას.

- საგულე გლიკოზიდები: აასს–ებმა შეიძლება გააღრმავოს გულის უკმარისობა, შეამციროს გლომერულური ფილტრაციის სიჩქარე (GFR) და გაზარდოს გლიკოზიდების დონე პლაზმაში.

- მიფეპრისტონი: ვინაიდან არსებობს მიფეპრისტონის ეფექტურობის ცვლილების თეორიული რისკი პროსტაგლანდინის სინთეტაზას ინჰიბიტორებით, აასს–ების მიღება არ შეიძლება მიფეპრისტონის მიღებიდან მომდევნო 8-12 დღის განმავლობაში.

- ქინოლონური ანტიბიოტიკები: ცხოველებზე ჩატარებული კვლევებიდან მიღებული მონაცემები მიუთითებს, რომ ქინოლონების მაღალი დოზების მიღებამ აასს–თან ერთად შეიძლება გაზარდოს კრუნჩხვების განვითარების რისკი.

თიოკოლხიკოზიდი

ბოლოდროინდელი კლინიკური გამოცდილების გათვალისწინებით, თიოკოლხიკოზიდი, არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები, ფენილბუტაზონი, ანალგეტიკები და პრეპარატები, რომლებიც გამოიყენება ნევრიტის სამკურნალოდ, ანაბოლური სტეროიდები, სედატიური საშუალებები, ბარბიტურატები და სუქცინილქოლინი წარმატებით და უსაფრთხოდ გამოიყენება ერთდროულად.

არ არის რეკომენდებული თიოკოლხიკოზიდის მიღება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ერთად, რომლებსაც აქვთ მიორელაქსანტური მოქმედება ჩონჩხ–კუნთოვან სისტემაზე, რადგან მათ შეუძლიათ გაზარდონ ერთმანეთის ეფექტი. ამავე მიზეზით, სხვა პრეპარატთან ერთად გამოყენების შემთხვევაში, რომლებიც მოქმედებს გლუვ კუნთებზე, საჭიროა მეტი სიფრთხილე და პაციენტზე დაკვირვება არასასურველი ეფექტების სიხშირის გაზრდის შემთხვევაში.

დამატებითი ინფორმაცია განსაკუთრებული პოპულაციების შესახებ:

კონკრეტულ პოპულაციებში ურთიერთქმედების კვლევები არ ჩატარებულა.

პედიატრიული პოპულაცია:

პედიატრიულ პოპულაციაში ურთიერთქმედების კვლევები არ ჩატარებულა.

4.6. ორსულობა და ლაქტაცია

ზოგადი რეკომენდაციები

ორსულობის კატეგორია: X

შვილოსნობის უნარის მქონე ქალები/კონტრაცეფცია:

დექსკეტოპროფენი

პროსტაგლანდინის სინთეზის ინჰიბირებამ შეიძლება უარყოფითად იმოქმედოს ორსულობაზე და/ან ემბრიონის/ნაყოფის განვითარებაზე. ეპიდემიოლოგიური კვლევებიდან მიღებული მონაცემები იწვევს შეშფოთებას ორსულობის ადრეულ პერიოდში პროსტაგლანდინების სინთეზის ინჰიბიტორის გამოყენების შემდეგ სპონტანური აბორტის და გულის მანკისა და გასტროშიზის გაზრდილი რისკის შესახებ. გულ-სისხლძარღვთა მალფორმაციის აბსოლუტური რისკი გაიზარდა 1%-ზე ნაკლებიდან დაახლოებით 1.5%-მდე. ითვლება, რომ რისკი იზრდება დოზისა და თერაპიის ხანგრძლივობის მატებასთან ერთად. ნაჩვენებია, რომ ცხოველებში პროსტაგლანდინების სინთეზის ინჰიბიტორის მიღებამ გამოიწვია პრე– და პოსტიმპლანტაციური დანაკარგი და ემბრიონის-ნაყოფის ლეტალობა. გარდა ამისა, დაფიქსირდა სხვადასხვა მალფორმაციების, მათ შორის კარდიოვასკულური, გაზრდილი შემთხვევები ცხოველებში, რომლებსაც მიაღებინეს პროსტაგლანდინების სინთეზის ინჰიბიტორი ორგანოგენეტიკური პერიოდის განმავლობაში. მიუხედავად ამისა, ცხოველების კვლევებმა დექსკეტოპროფენის ტრომეტამოლის გამოყენებით არ აჩვენა რეპროდუქციული ტოქსიკურობა (იხილეთ ნაწილი 5.3).

თიოკოლხიკოზიდი

რეპროდუქციული პოტენციალის მქონე ქალებმა უნდა მიიღონ ეფექტური კონტრაცეპტული ზომები კეტოქსენის შემადგენლობაში შემავალი თიოკოლხიკოზიდით მკურნალობის დროს.

ორსულობა

დექსკეტოპროფენი

დექსკეტოპროფენი, რომელსაც შეიცავს კეტოქსენი, უკუნაჩვენებია ორსულობის მესამე ტრიმესტრში.

ორსულობის პირველ და მეორე ტრიმესტრში დექსკეტოპროფენის ტრომეტამოლი არ უნდა დაინიშნოს, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც ეს უკიდურესად აუცილებელია. თუ დექსკეტოპროფენის ტრომეტამოლს იყენებს ქალი, რომელიც ცდილობს დაორსულდეს, ან რომელიც იმყოფება ორსულობის პირველ და მეორე ტრიმესტრში, დოზა უნდა იყოს მაქსიმალურად დაბალი და მკურნალობის ხანგრძლივობა რაც შეიძლება მოკლე.

ორსულობის მესამე ტრიმესტრში, პროსტაგლანდინების სინთეზის ყველა ინჰიბიტორმა შეიძლება ნაყოფში გამოავლინოს:

კარდიოპულმონური ტოქსიკურობა (არტერიული სადინრის ნაადრევი დახურვა და პულმონური ჰიპერტენზია);
თირკმლის დისფუნქცია, რომელიც შეიძლება პროგრესირებდეს თირკმლის უკმარისობამდე მცირეწყლიანობისას;

დედა და ახალშობილი ორსულობის ბოლოს:

სისხლდენის დროის შესაძლო გახანგრძლივება, აგრეგაციის საწინააღმდეგო ეფექტი, რომელიც შეიძლება განვითარდეს ძალიან დაბალი დოზების დროსაც კი;
საშვილოსნოს შეკუმშვის დათრგუნვა, რაც იწვევს მშობიარობის დაგვიანებას ან გახანგრძლივებას.

თიოკოლხიკოზიდი

რეპროდუქციული ტოქსიკურობა გამოვლინდა ცხოველებში ჩატარებულ კვლევებში, რომლებიც ჩატარდა თიოკოლხიკოზიდის გამოყენებით, რომელსაც შეიცავს კეტოქსენი (იხილეთ ნაწილი 5.3). არ არსებობს საკმარისი კლინიკური მონაცემები ორსულობის დროს გამოყენების უსაფრთხოების შესაფასებლად. ამიტომ, ემბრიონისა და ნაყოფისთვის პოტენციური ზიანი უცნობია.

აქედან გამომდინარე, კეტოქსენი უკუნაჩვენებია ორსულობის დროს (იხილეთ ნაწილი 4.3).

ლაქტაცია

დექსკეტოპროფენი

მიუხედავად იმისა, რომ შეზღუდულმა კვლევებმა აჩვენა, რომ აასს–ები შეიძლება გამოვლინდეს დედის რძეში ძალიან დაბალი კონცენტრაციით, არ არის ცნობილი გამოიყოფა თუ არა დექსკეტოპროფენი დედის რძეში.

თიოკოლხიკოზიდი

კეტოქსენში შემავალი თიოკოლხიკოზიდი გადადის დედის რძეში. კეტოქსენის გამოყენება უკუნაჩვენებია ძუძუთი კვების დროს.

ფერტილობა

დექსკეტოპროფენი

სხვა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების მსგავსად, დექსკეტოპროფენის ტრომეტამოლის გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს ქალის ფერტილობის დარღვევა და არ არის რეკომენდებული ქალებისთვის, რომლებიც ცდილობენ დაორსულებას. ქალებში, რომლებსაც უჭირთ დაორსულება ან უნაყოფობის გამოკვლევები უტარდებათ, უნდა განიხილებოდეს დექსკეტოპროფენის ტრომეტამოლის გამოყენების შეწყვეტის საკითხი.

თიოკოლხიკოზიდი

დაფიქსირდა, რომ თიოკოლხიკოზიდის მეტაბოლიტის ანეუგენური აქტივობის მიუხედავად, ფერტილობაზე არავითარი უარყოფითი გავლენა არ არსებობს.

4.7. ზემოქმედება ავტომობილის მართვისა და მექანიზმების გამოყენების უნარზე

კეტოქსენმა შეიძლება გამოიწვიოს არასასურველი ეფექტები, როგორიცაა გულისწასვლის შეგრძნება, ძილიანობა, თავბრუსხვევა, დაღლილობა და მხედველობის დარღვევა. იმ შემთხვევაში, თუ ისინი უარყოფითად იმოქმედებს, პაციენტები უნდა მოერიდონ ავტომობილის მართვას ან მექანიზმებთან მუშაობას.

4.8. არასასურველი ეფექტები

დექსკეტოპროფენის ტრომეტამოლისა და თიოკოლხიკოზიდის ცალკეული გამოყენებისას მოხსენებული გვერდითი რეაქციები ჩამოთვლილია ქვემოთ:

დექსკეტოპროფენი

კლინიკურ კვლევებში მოხსენებული გვერდითი მოვლენები, რომლებიც როგორც მინიმუმ შესაძლოა დაკავშირებული იყოს დექსკეტოპროფენის ტრომეტამოლის გამოყენებასთან, ისევე როგორც დექსკეტოპროფენის ტრომეტამოლის პოსტმარკეტინგულ პერიოდში მოხსენებული გვერდითი რეაქციები, ჩამოთვლილია ქვემოთ, ორგანოთა სისტემის კლასის მიხედვით კლასიფიცირებული და სიხშირის მიხედვით მითითებული.

გვერდითი რეაქციების სიხშირე განისაზღვრება შემდეგი კონვენციის გამოყენებით:

ძალიან ხშირი (> 1/10), ხშირი (≥1/100-დან < 1/10-მდე), არახშირი (≥ 1/1,000-დან < 1/100-მდე), იშვიათი (≥ 1/10,000-დან < 1/1,000), ძალიან იშვიათი (< 1/10,000), უცნობია (არ შეიძლება შეფასდეს არსებული მონაცემებით).

სისხლისა და ლიმფური სისტემის დარღვევები

ძალიან იშვიათი: ნეიტროპენია, თრომბოციტოპენია

იმუნური სისტემის დარღვევები

იშვიათი: ხორხის შეშუპება

ძალიან იშვიათი: ანაფილაქსიური რეაქცია ანაფილაქსიური შოკის ჩათვლით

მეტაბოლიზმის და კვების დარღვევები

იშვიათი: ანორექსია

ფსიქიატრიული დარღვევები

არახშირი: უძილობა, შფოთვა

ნერვული სისტემის დარღვევები

არახშირი: თავის ტკივილი, თავბრუსხვევა, ძილიანობა

იშვიათი: პარესთეზია, სინკოპე

თვალის მხრივ დარღვევები

ძალიან იშვიათი: მხედველობის დაბინდვა

ყურის და ლაბირინთის მხრივ დარღვევები

არახშირი: ვერტიგო

ძალიან იშვიათი: ტინიტუსი

გულის მხრივ დარღვევები

იშვიათი: პალპიტაცია

ძალიან იშვიათი: ტაქიკარდია

სისხლძარღვთა დარღვევები

არახშირი: წამოხურება

იშვიათი: ჰიპერტენზია

ძალიან იშვიათი: ჰიპოტენზია

სუნთქვის, გულმკერდის და შუასაყარის მხრივ დარღვევები

იშვიათი: ბრადიპნოე

ძალიან იშვიათი: ბრონქოსპაზმი, ქოშინი

კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის დარღვევები

ხშირი: გულისრევა და/ან ღებინება, მუცლის ტკივილი, დიარეა, დისპეფსია

არახშირი: გასტრიტი, ყაბზობა, პირის სიმშრალე, მეტეორიზმი

იშვიათი: პეპტიკური წყლული, პეპტიკური წყლულიდან სისხლდენა ან პეპტიკური წყლულის პერფორაცია (იხილეთ ნაწილი 4.4)

ძალიან იშვიათი: პანკრეატიტი

ჰეპატობილიარული დარღვევები

იშვიათი: ჰეპატიტი

ძალიან იშვიათი: ჰეპატოცელულარული დაზიანება

კანისა და კანქვეშა ქსოვილის დარღვევები

არახშირი: გამონაყარი

იშვიათი: ჭინჭრის ციება, აკნე, მომატებული ოფლიანობა

ძალიან იშვიათი: სტივენს–ჯონსონის სინდრომი, ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზი (ლაიელის სინდრომი), ანგიონევროზული შეშუპება, სახის შეშუპება, ფოტომგრძნობელობის რეაქცია, ქავილი

ჩონჩხ-კუნთოვანი და შემაერთებელი ქსოვილისა და ძვლის დარღვევები

იშვიათი: ზურგის ტკივილი

თირკმლებისა და საშარდე გზების დარღვევები

იშვიათი: პოლიურია, თირკმლის მწვავე უკმარისობა,

ძალიან იშვიათი: ნეფრიტი ან ნეფროზული სინდრომი

რეპროდუქციული სისტემის და მკერდის მხრივ დარღვევები

იშვიათი: მენსტრუალური ციკლის დარღვევა, წინამდებარე ჯირკვლის დაავადება

ზოგადი დარღვევები და შეყვანის ადგილზე მდგომარეობები

არახშირი: დაღლილობა, ტკივილი, ასთენია, კანკალი, შეუძლოდ ყოფნა

იშვიათი: პერიფერიული შეშუპება

გამოკვლევები

იშვიათი: ღვიძლის ფუნქციის სინჯის მაჩვენებლის ნორმიდან გადახრა

კუჭ-ნაწლავის ტრაქტი: ყველაზე ხშირად განვითარებული გვერდითი მოვლენები არის კუჭ-ნაწლავის გვერდითი მოვლენები. ზოგჯერ შეიძლება გამოვლინდეს ფატალური პეპტიკური წყლულები, პერფორაცია ან კუჭ-ნაწლავიდან სისხლდენა, განსაკუთრებით ხანდაზმულებში (იხილეთ ნაწილი 4.4). შეყვანის შემდეგ აღინიშნა გულისრევა, ღებინება, დიარეა, მეტეორიზმი, ყაბზობა, დისპეფსია, მუცლის ტკივილი, მელენა, ჰემატემეზი, წყლულოვანი სტომატიტი, კოლიტის გამწვავება და კრონტის დაავადება (იხილეთ ნაწილი 4.4). ნაკლებად ხშირად აღინიშნა გასტრიტი. პანკრეატიტი აღწერილია ძალიან იშვიათად.

არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებით მკურნალობის შემდეგ აღინიშნა ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციები. მათ მიეკუთვნება: (ა) არასპეციფიკური ალერგიული რეაქცია და ანაფილაქსია, (ბ) სასუნთქი გზების რეაქტიულობა, რომელიც მოიცავს ასთმას, მძიმე ასთმას, ბრონქოსპაზმს ან დისპნოეს, ან (გ) შეიძლება მოიცავდეს კანის სხვადასხვა დაავადებებს, როგორიცაა სხვადასხვა სახის გამონაყარი, ჭინჭრის ციება, პურპურა, სახის შეშუპება და უფრო იშვიათად, ექსფოლიაციური ბულოზური დერმატოზი (მათ შორის ეპიდერმული ნეკროლიზი და მულტიფორმული ერითემა).

შეშუპება, ჰიპერტენზია და გულის უკმარისობა აღინიშნა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებით მკურნალობასთან დაკავშირებით.

ისევე როგორც სხვა აასს–ების შემთხვევაში, შეიძლება განვითარდეს შემდეგი არასასურველი ეფექტები: ასეპტიკური მენინგიტი, რომელიც უპირატესად შეიძლება განვითარდეს სისტემური წითელი მგლურას ან შემაერთებელი ქსოვილის შერეული დაავადების მქონე პაციენტებში; ჰემატოლოგიური რეაქციები (პურპურა, აპლასტიკური და ჰემოლიზური ანემია და იშვიათად აგრანულოციტოზი და მედულარული ჰიპოპლაზია).

კლინიკური კვლევები და ეპიდემიოლოგიური მონაცემები მოწმობს, რომ ზოგიერთი არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალების გამოყენება (განსაკუთრებით მაღალი დოზებით და ხანგრძლივ მკურნალობაში) შეიძლება ასოცირებული იყოს არტერიული თრომბოზული მოვლენების მცირედ გაზრდილ რისკთან (მაგალითად, მიოკარდიუმის ინფარქტი ან ინსულტი) (იხილეთ ნაწილი 4.4).

სხვა გვერდითი რეაქციები, რომლებიც აღწერილია უფრო იშვიათად არის:

თირკმლები: ნეფროტოქსიკურობა სხვადასხვა ფორმით, როგორიცაა ინტერსტიციული ნეფრიტი, ნეფროზული სინდრომი და თირკმლის უკმარისობა.

ღვიძლი: ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა, ჰეპატიტი და სიყვითლე.

ნევროლოგია და გრძნობათა ორგანოები: მხედველობის დარღვევა, ოპტიკური ნევრიტი, თავის ტკივილი, პარესთეზია, ასეპტიკური მენინგიტის სიმპტომები (განსაკუთრებით პაციენტებში არსებული აუტოიმუნური დარღვევებით, როგორიცაა სისტემური წითელი მგლურა, შემაერთებელი ქსოვილის შერეული დაავადება), კისრის რიგიდულობა, თავის ტკივილი, გულისრევა, ღებინება, ცხელება ან დეზორიენტაცია. (იხილეთ ნაწილი 4.4), დეპრესია, დაბნეულობა, ჰალუცინაციები, ტინიტუსი, ვერტიგო, გულის წასვლის შეგრძნება, შეუძლოდ ყოფნა, დაღლილობა და თავბრუსხვევა.

ჰემატოლოგიური მოვლენები: თრომბოციტოპენია, ნეიტროპენია, აგრანულოციტოზი, აპლასტიკური ანემია და ჰემოლიზური ანემია.

დერმატოლოგიური მოვლენები: ბულოზური რეაქციები (ძალიან იშვიათი) სტივენ–ჯონსონის სინდრომის და ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზის ჩათვლით. ფოტომგრძნობელობა.

თიოკოლხიკოზიდი

კლინიკურ კვლევებში გამოვლენილი გვერდითი ეფექტები, რომლებიც დაკავშირებულია თიოკოლხიკოზიდის მიღებასთან, ჩამოთვლილია ქვემოთ.

ძალიან ხშირი (≥ 1/10), ხშირი (≥ 1/100-დან < 1/10-მდე), არახშირი (≥ 1/1,000-დან < 1/100-მდე), იშვიათი (≥ 1/10,000-დან < 1/1,000-მდე), ძალიან იშვიათი (< 1/10,000), უცნობია (არ შეიძლება შეფასდეს არსებული მონაცემებით).

იმუნური სისტემის დარღვევები

იშვიათი: გამონაყარი, ჭინჭრის ციება, ანაფილაქსიური რეაქციები, როგორიცაა ანგიონევროზული შეშუპება

ძალიან იშვიათი: ანაფილაქსიური შოკი

ნერვული სისტემის დარღვევები

იშვიათი: ძილიანობა, ვაზოვაგალური სინკოპე, გონების გარდამავალი დაკარგვა ან აგზნება

გულის მხრივ დარღვევები

იშვიათი: ჰიპოტენზია

კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის დარღვევები

იშვიათი: დიარეა (იხილეთ ნაწილი 4.4), გასტრალგია, გულისრევა, ღებინება

კანისა და კანქვეშა ქსოვილის დარღვევები

იშვიათი: კანის ალერგიული რეაქცია

საეჭვო გვერდითი რეაქციების შესახებ შეტყობინება:

საეჭვო გვერდითი რეაქციების შესახებ შეტყობინება მნიშვნელოვანია სამკურნალო პრეპარატის ავტორიზაციის შემდეგ. ის საშუალებას იძლევა განხორციელდეს მუდმივი მონიტორინგი სამკურნალო პროდუქტის სარგებელი/რისკის ბალანსზე. ჯანდაცვის პროფესიონალებს სთხოვენ შეატყობინონ ნებისმიერი საეჭვო გვერდითი რეაქცია ეროვნული მოხსენების სისტემის მეშვეობით.

4.9. ჭარბი დოზირება

დექსკეტოპროფენი

დექსკეტოპროფენის დოზის გადაჭარბების სიმპტომები ცნობილი არ არის. არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების მიმართ დაფიქსირდა შემდეგი:

სიმპტომები

თავის ტკივილი, გულისრევა, ღებინება, ეპიგასტრიკული ტკივილი, კუჭ-ნაწლავიდან სისხლდენა, იშვიათად დიარეა, დეზორიენტაცია, აგზნება, კომა, თავბრუსხვევა, გულის წასვლის შეგრძნება, ტინიტუსი, სინკოპე, ზოგჯერ კრუნჩხვები. მნიშვნელოვანი მოწამვლის შემთხვევაში შესაძლებელია განვითარდეს თირკმლის მწვავე უკმარისობა და ღვიძლის დაზიანება.

თერაპიული ზომები:

შემთხვევითი გადაყლაპვის ან გადაჭარბებული გამოყენების შემთხვევაში დაუყოვნებლივ უნდა ჩატარდეს სიმპტომური მკურნალობა პაციენტის კლინიკური მდგომარეობის მიხედვით. როდესაც მოზრდილი ან ბავშვი მიიღებენ 5 მგ/კგ-ზე მეტს, გააქტივებული ნახშირის მიღება უნდა განიხილებოდეს ერთი საათის განმავლობაში.

ალტერნატიულად, მოზრდილებში კუჭის ამორეცხვა უნდა განიხილებოდეს ერთი საათის განმავლობაში პოტენციურად სიცოცხლისთვის საშიში დოზის გადაჭარბების შემთხვევაში. უზრუნველყოფილი უნდა იყოს შარდის კარგი გამოყოფა.

საჭიროა თირკმლების და ღვიძლის ფუნქციის საგულდაგულო მონიტორინგი.

პაციენტები უნდა იმყოფებოდნენ დაკვირვების ქვეშ სულ მცირე ოთხი საათი პოტენციურად ტიქსიკური რაოდენობების მიღების შემდეგ.

ხშირი ან გახანგრძლივებული კრუნჩხვების მკურნალობა უნდა განხორციელდეს დიაზეპამის ინტრავენური შეყვანით.

პაციენტის კლინიკური მდგომარეობიდან გამომდინარე, შეიძლება საჭირო გახდეს სხვა ზომები.

დექსკეტოპროფენის ტრომეტამოლი შეიძლება გამოიდევნოს ორგანიზმიდან დიალიზით.

თიოკოლხიკოზიდი

პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ თიოკოლხიკოზიდით, დოზის გადაჭარბების სპეციფიკური სიმპტომები არ დაფიქსირებულა.

მკურნალობა:

დოზის გადაჭარბების შემთხვევაში რეკომენდებულია სამედიცინო დაკვირვება და სიმპტომური ზომების მიღება (იხილეთ ნაწილი 5.3).

5. ფარმაკოლოგიური თვისებები

5.1. ფარმაკოდინამიკური თვისებები

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი: მიორელაქსანტები, ცენტრალური მოქმედების სხვა საშუალებები,

ათქ–კოდი: M03BX55

დექსკეტოპროფენი

დექსკეტოპროფენის ტრომეტამოლი არის S-(+)-2-(3-ბენზოილფენილ) პროპიონის მჟავას ტრომეთამინის მარილი, ანალგეზიური, ანთების საწინააღმდეგო და სიცხის დამწევი პრეპარატი, რომელიც მიეკუთვნება არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების ჯგუფს (MOIAE17).

არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების მოქმედების მექანიზმი დაკავშირებულია პროსტაგლანდინების სინთეზის შემცირებასთან ციკლოოქსიგენაზას ინჰიბირების გზით. კერძოდ, ეს ეხება არაქიდონის მჟავას PGG2 და PGH2 ციკლურ ენდოპეროქსიდებში ტრანსფორმაციის ინჰიბირებას, რომლებიც წარმოქმნიან პროსტაგლანდინებს PGE1, PGE2, PGF2α და PGD2, ასევე თრომბოქსანებს (TxA2 და TxB2). გარდა ამისა, პროსტაგლანდინების სინთეზის ინჰიბირება ასევე იწვევს ირიბ ეფექტს, გარდა პირდაპირი ეფექტისა, ზემოქმედებით ანთების სხვა მედიატორებზე, როგორიცაა კინინები.

ექსპერიმენტებში ცხოველებსა და ადამიანებში დადგენილია, რომ დექსკეტოპროფენი არის COX-1 და COX-2 აქტივობის ინჰიბიტორი.

ტკივილის რამდენიმე მოდელზე ჩატარებულმა კლინიკურმა კვლევებმა აჩვენა დექსკეტოპროფენის ტრომეტამოლის ეფექტური ტკივილგამაყუჩებელი მოქმედება. ტკივილგამაყუჩებელი აქტივობის დაწყება მიღწეულ იქნა მიღებიდან 30 წუთში ზოგიერთ კვლევაში. ტკივილგამაყუჩებელი ეფექტი გრძელდება 4-დან 6 საათამდე.

თიოკოლხიკოზიდი

თიოკოლხიკოზიდი არის ნახევრად სინთეზური გოგირდოვანი კოლხიკოზიდის წარმოებული მიორელაქსანტური ფარმაკოლოგიური აქტივობით.

თიოკოლხიკოზიდი in vitro უკავშირდება მხოლოდ GABA-A-ს და სტრიქნინისადმი მგრძნობიარე გლიცინის რეცეპტორებს. თიოკოლხიკოზიდმა, რომელიც მოქმედებს როგორც GABA-A რეცეპტორის ანტაგონისტი, შეიძლება აჩვენოს მიორელაქსანტური ეფექტები მარეგულირებელი კომპლექსური მექანიზმებით სუპრასპინალურ დონეზე; თუმცა, გლიცერინერგული მოქმედების მექანიზმი არ არის გამორიცხული. თიოკოლხიკოზიდის ურთიერთქმედების თვისებები GABA-A რეცეპტორებთან ხარისხობრივად და რაოდენობრივად მსგავსია გლუკურონიდის წარმოებულის, მთავარი მეტაბოლიტის ცირკულაციაში (იხილეთ ნაწილი 5.2).

თიოკოლხიკოზიდისა და მისი მთავარი მეტაბოლიტის მიორელაქსანტური თვისებები ნაჩვენებია in vivo რამდენიმე პროგნოზირებად მოდელში ვირთაგვებსა და ბოცვრებში. თიოკოლხიკოზიდის მიორელაქსანტური ეფექტის არარსებობა სპინალიზებულ ვირთაგვებში მიუთითებს ამ ნაერთის დომინანტურ სუპრასპინალურ ეფექტზე.

რამდენიმე ექსპერიმენტულ მოდელში აღმოჩნდა, რომ თიოკოლხიკოზიდს აქვს ანთების საწინააღმდეგო და ტკივილგამაყუჩებელი მოქმედება პერორალური, კანქვეშა, ინტრაპერიტონეალური და ინტრამუსკულური გამოყენების შემდეგ.

გარდა ამისა, ფარმაკო-EEG კვლევებმა აჩვენა, რომ თიოკოლხიკოზიდს და მის ძირითად მეტაბოლიტს არ გააჩნია სედატიური ეფექტი.

5.2. ფარმაკოკინეტიკური თვისებები

ზოგადი

აბსორბცია

დექსკეტოპროფენი

ადამიანებში დექსკეტოპროფენის ტრომეტამოლის პერორალური მიღების შემდეგ, Cmax მიიღწევა 30 წუთში (15-დან 60 წთ-მდე). საკვებთან ერთად მიღებისას AUC არ იცვლება, თუმცა დექსკეტოპროფენის ტრომეტამოლის Cmax მცირდება და მისი აბსორბციის სიჩქარე შეფერხებულია (tmax-ის გაზრდა).

თიოკოლხიკოზიდი

თიოკოლხიკოზიდი სწრაფად აბსორბირდება პერორალური მიღების შემდეგ და მეტაბოლიზმის შედეგად წარმოიქმნება 3 ძირითადი მეტაბოლიტი. მიმოქცევაში გამოვლენილი ორი ძირითადი ფორმაა თიოკოლხიკოზიდი აგლიკონი და თიოკოლხიკოზიდის გლუკურონიდური წარმოებული, რომელიც არის მისი აქტიური მეტაბოლიტი. თიოკოლხიკოზიდის აქტიური გლუკურონიდური წარმოებული ასევე ვლინდება ინტრამუსკულური მიღების შემდეგ.

განაწილება

დექსკეტოპროფენი

დექსკეტოპროფენის ტრომეტამოლის ნახევარგანაწილების პერიოდი შეადგენს 0.35 საათს. ისევე როგორც სხვა პრეპარატების შემთხვევაში, რომლებსაც აქვთ მაღალი შეკავშირება პლაზმის ცილებთან (99%), მისი განაწილების მოცულობის საშუალო მნიშვნელობა 0.25 ლ/კგ-ზე ნაკლებია.

თიოკოლხიკოზიდი

თიოკოლხიკოზიდი სუსტად უკავშირდება შრატის ცილებს ადამიანებში (13%) და ეს შეკავშირება არ არის დამოკიდებული თიოკოლხიკოზიდის თერაპიულ კონცენტრაციაზე; შრატის ალბუმინი მთავარ როლს ასრულებს შრატის ცილებთან შეკავშირებაში.

თიოკოლხიკოზიდი არ იყო გამოვლენილი ამ ფორმაში პერორალური მიღების შემდეგ ჯანმრთელ მოხალისეებში. აქტიური გლუკურონიდის მეტაბოლიტი სწრაფად ვლინდება პლაზმაში 1-საათიანი საშუალო tmax-ით და გამოიყოფა საშუალო ტერმინალური ნახევარგამოყოფის პერიოდით დაახლოებით 7 საათი.

8 მგ თიოკოლხიკოზიდის ერთჯერადი დოზის პერორალური მიღების შემდეგ, საშუალო ფართობი მრუდის ქვეშ (AUC), რომელიც ასახავს თიოკოლხიკოზიდის აქტიურ კომპონენტებისა და მისი აქტიური გლუკურონიდური მეტაბოლიტის ზემოქმედებას, შეადგენს დაახლოებით 500 ნგ.სთ/მლ.

8 მგ თიოკოლხიკოზიდის ერთჯერადი დოზის პერორალური მიღების შემდეგ, საშუალო ფართობი მრუდის ქვეშ (AUC), რომელიც ასახავს აქტიური გლუკურონიდური მეტაბოლიტის აქტიური კომპონენტების ზემოქმედებას, შეადგენს დაახლოებით 126 ნგ.სთ/მლ.

ბიოტრანსფორმაცია

დექსკეტოპროფენი

დექსკეტოპროფენის ტრომეტამოლის შეყვანის შემდეგ შარდში მიიღება მხოლოდ S-(+) ენაანტიომერი, რაც ცხადყოფს, რომ ადამიანებში არ ხდება R-(-) ენათიომერის გარდაქმნა. მრავალდოზიანი ფარმაკოკინეტიკური კვლევების დროს, დაკვირვება, რომ AUC საბოლოო მიღების შემდეგ არ განსხვავდებოდა ერთჯერადი დოზის გამოყენების შემდეგ მიღებული AUC–გან, მიუთითებს, რომ პრეპარატის დაგროვება არ ხდება.

თიოკოლხიკოზიდი

სისხლის მიმოქცევაში გამოვლენილი ორი ძირითადი ფორმაა თიოკოლხიკოზიდი აგლიკონი და აქტიური გლუკურონიდის წარმოებული. აქტიური გლუკურონიდური წარმოებული ასევე გამოვლინდა ინტრამუსკულური მიღების შემდეგ.

თიოკოლხიკოზიდი ამ ფორმით არ იყო გამოვლენილი ჯანმრთელ მოხალისეებში პერორალური მიღების შემდეგ. აქტიური გლუკურონიდური მეტაბოლიტი სწრაფად ვლინდება პლაზმაში.

ელიმინაცია

დექსკეტოპროფენი

დექსკეტოპროფენის ნახევარგამოყოფის პერიოდი შეადგენს 1.65 საათს. დექსკეტოპროფენის ელიმინაციის მთავარ გზას წარმოადგენს გლუკურონიდის კონიუგაცია, რასაც მოჰყვება თირკმლისმიერი ექსკრეცია.

თიოკოლხიკოზიდი

ჯანმრთელ მოხალისეებში, პერორალური მიღების შემდეგ, თიოკოლხიკოზიდი ელიმინირდება საშუალო საბოლოო ნახევარგამოყოფის პერიოდით დაახლოებით 7 საათი.

¹⁴C რადიოაქტიური თიოკოლხიკოზიდის პერორალური მიღების შემდეგ, მთლიანი რადიოაქტიურობა ძირითადად გამოიყოფა განავლით (79%), ხოლო შარდით გამოყოფა შეადგენს მხოლოდ 20%-ს.

წრფივობა/არაწრფივობა

დექსკეტოპროფენი

დექსკეტოპროფენის ტრომეტამოლი აჩვენებს წრფივ ფარმაკოკინეტიკას დოზადამოკიდებული ზრდით სისტემური ექსპოზიციის დროს პერორალური დოზის შემდეგ.

თიოკოლხიკოზიდი

მონაცემები არ არის ხელმისაწვდომი.

პაციენტების მახასიათებლები

დექსკეტოპროფენი

თირკმლის უკმარისობა

თირკმლის მსუბუქი და ზომიერი უკმარისობის მქონე მოხალისეებში, 12.5 მგ დექსკეტოპროფენის ტრომეტამოლის ერთჯერადი დოზის მიღებისას აღინიშნა Cmax–ის მხოლოდ 22% და 37% ზრდა ჯანმრთელ მოხალისეებთან შედარებით. ზოგადად, თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში რეკომენდებულია დექსკეტოპროფენის დოზის კორექცია (იხილეთ ნაწილი 4.2).

ღვიძლის უკმარისობა

პაციენტებში ღვიძლის მსუბუქი და ზომიერი უკმარისობით ერთჯერადი და განმეორებითი დოზების მიღების შემდეგ სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი განსხვავებები ფარმაკოკინეტიკურ პარამეტრებში ჯანმრთელ მოხალისეებთან შედარებით არ არსებობს. ზოგადად, ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში რეკომენდებულია დოზის კორექცია (იხილეთ ნაწილი 4.2.).

ხანდაზმულები

25 მგ დექსკეტოპროფენის ტრომეტამოლის პერორალური მიღების შემდეგ ხანდაზმულ მოხალისეებში აღინიშნა AUC–ის და ნახევარგამოყოფის პერიოდის მნიშვნელობების 50%-იანი მატება ახალგაზრდა მოხალისეებთან შედარებით, ხოლო ერთჯერადი ან განმეორებითი დოზების მიღების შემდეგ აღინიშნა კლირენსის 40%-იანი შემცირება; Tmax-სა და Cmax-ის ცვლილება არ აღინიშნა. მიუხედავად იმისა, რომ განმეორებითი დოზების მიღების შემდეგ არ გამოვლენილა პრეპარატის მნიშვნელოვანი კუმულაცია პლაზმაში, თირკმლის უკმარისობის მქონე ხანდაზმული პაციენტების ამ პოპულაციისთვის საჭიროა დოზის საგულდაგულო კორექტირება (იხილეთ ნაწილი 4.2).

თიოკოლხიკოზიდი

მონაცემები არ არის ხელმისაწვდომი.

5.3. პრეკლინიკური უსაფრთხოების მონაცემები

დექსკეტოპროფენი

პრეკლინიკური მონაცემები არ ავლენს განსაკუთრებულ საფრთხეს ადამიანებისთვის უსაფრთხოების ფარმაკოლოგიის, განმეორებითი დოზის ტოქსიკურობის, გენოტოქსიკურობის, რეპროდუქციული ტოქსიკურობის და იმუნოფარმაკოლოგიის სტანდარტული კვლევების საფუძველზე. თაგვებსა და მაიმუნებში ჩატარებული ქრონიკული ტოქსიკურობის კვლევები ადგენს გამოვლენილი გვერდითი ეფექტების არარსებობის დონეს (NOAEL) 3 მგ/კგ/დღეში. უფრო მაღალი დოზებისას ძირითადი გამოვლენილი გვერდითი ეფექტები იყო დოზადამოკიდებული კუჭ-ნაწლავის ეროზია და წყლულები.

თიოკოლხიკოზიდი

მწვავე ტოქსიკურობა:

მაღალი დოზებისას თიოკოლხიკოზიდმა გამოიწვია მძიმე ღებინება ძაღლებში, დიარეა ვირთაგვებში და კრუნჩხვები როგორც მღრღნელებში, ასევე არამღრღნელებში მწვავე შეყვანის შემდეგ პერორალური გზით.

ქრონიკული ტოქსიკურობა:

თიოკოლხიკოზიდი კარგად გადაიტანებოდა პერორალური მიღების შემდეგ 6 თვემდე პერიოდებში როგორც ვირთაგვებში, ასევე არაადამიან პრიმატებში განმეორებითი შეყვანისას დოზებით <2 მგ/კგ/დღეში და 2.5 მგ/კგ/დღეში შესაბამისად, ასევე, ინტრამუსკულური შეყვანის შემდეგ პრიმატებში, განმეორებითი დოზებით 0.5 მგ/კგ/დღეში 4 კვირის განმავლობაში.

განმეორებითი მიღების შემდეგ, თიოკოლხიკოზიდმა გამოიწვია კუჭ-ნაწლავის დარღვევები (ენტერიტი, ღებინება) პერორალური გზით მიღებისას და ღებინება ინტრამუსკულური შეყვანისას.

კანცეროგენურობა:

კანცეროგენული პოტენციალი არ არის შეფასებული.

მუტაგენურობა:

მიუხედავად იმისა, რომ მისი ძირითადი მეტაბოლიტი არის ანეოგენური, ნაჩვენებია, რომ თიოკოლხიკოზიდს არ გააჩნია მუტაგენური პოტენციალი თერაპიულ დოზებში შეყვანისას.

ტერატოგენობა:

ტერატოგენული ეფექტი და პერინატალური ტოქსიკურობა იყო ნაჩვენები ძალიან მაღალი დოზებისას. თიოკოლხიკოზიდის ტერატოგენული ეფექტების მტკიცებულება 3 მგ/კგ/დღეში დოზებისას არ იყო დემონსტრირებული.

ფერტილობა:

მიუხედავად მეტაბოლიტის ანოგენური აქტივობისა, ამ ნაერთმა არ აჩვენა რაიმე უარყოფითი გავლენა ფერტილობაზე.

6. ფარმაცევტული მახასიათებლები

6.1. დამხმარე ნივთიერებების ჩამონათვალი

მიკროკრისტალური ცელულოზა PH 101

კოლოიდური სილიციუმის დიოქსიდი

მაგნიუმის სტეარატი

რკინის ოქსიდი ყვითელი

მიკროკრისტალური ცელულოზა PH 102

ტიტანის დიოქსიდი

ნატრიუმის სახამებლის გლიკოლატი

პრეჟელატინირებული სახამებელი