ჰუმირა 40მგ/0,4მლ #2კალამი(თურქ)

Name: ჰუმირა 40მგ/0,4მლ #2კალამი(თურქ)
SKU: 142881
Availability: OutOfStock

0.00 ლარი

ფარმაკოლოგიური ჯგუფი:

ქვეყანა:

მწარმოებელი:

ჯენერიკი - შეადარეთ ანალოგები: ადალიმუმაბი

გაცემის ფორმა: II ჯგუფი რეცეპტული

კოდი: 142881

გააზიარე:

შეუკვეთე

პროდუქტი გაყიდვაში არ არის.

ანოტაცია
სად შევიძინო

ჰუმირა 40 მგ /0.4 მლ საინექციო ხსნარის შემცველი მზა ინჟექტორი

(VETTER PHARMA-გერმანია)

ABBVIE

პროდუქტის მოკლე მახასიათებლები

▼ეს პრეპარატი ექვემდებარება დამატებით მონიტორინგს. ეს სამკუთხედი იძლევა უსაფრთხოების ახალი ინფორმაციის სწრაფი იდენტიფიკაციის შესაძლებლობას. ჯანდაცვის სპეციალისტებს მოეთხოვებათ, რომ შეატყობინონ საეჭვო გვერდითი რეაქციების შესახებ TÜFAM-ს. იხილეთ ნაწილი 4.8. გვერდითი მოვლენების შეტყობინების შესახებ.

1. ადამიანური გამოყენების სამედიცინო პროდუქტის დასახელება

ჰუმირა 40 მგ/0.4მლ საინექციო ხსნარის შემცველი მზა ინჟექტორი

სტერილური

გაფრთხილება

სხვა TNF-ბლოკატორების მსგავსად, ტუბერკულოზის შემთხვევები (მათ შორის კლინიკურად მნიშვნელოვანი გავრცელებული ან ფილტვგარე ჩართულობით) დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ჰუმირას. აქტიური ტუბერკულოზის დიაგნოზის შემთხვევაში, ჰუმირათი მკურნალობა არ უნდა დაიწყოს (იხ. ნაწილი 4.3).

პაციენტებმა უნდა გაიარონ კანის ტუბერკულინის ტესტი არააქტიური (ლატენტური) ტუბერკულოზის გამოსაკვლევად. არააქტიური ტუბერკულოზის ინფექციის ტუბერკულინის კანის ტესტის ჩატარებისას, 5 მმ ან მეტი სიდიდის ზომის ინდურაცია უნდა ჩაითვალოს დადებითად, მაშინაც კი, თუ პაციენტი ადრე იყო ვაქცინირებული Bacille Calmette-Guérin-ის ვაქცინით (BCG). არააქტიური ტუბერკულოზის დიაგნოზის მქონე პაციენტებში, ჰუმირა თერაპიის დაწყებამდე უნდა ჩატარდეს შესაბამისი ტუბერკულოზის პროფილაქტიკა ადგილობრივი რეკომენდაციების შესაბამისად.

2. თვისობრივი და რაოდენობრივი შემადგენლობა

აქტიური ნივთიერება : თითოეული მზა შპრიცი შეიცავს 40 მგ/0,4 მლ ადალიმუმაბს. ადალიმუმაბი არის ადამიანის რეკომბინანტული მონოკლონური ანტისხეული, რომელიც წარმოიქმნება "ჩინური ზაზუნის საკვერცხეების" უჯრედებში.

დამხმარე ნივთიერებები : დამხმარე ნივთიერებების სრული ჩამონათვალისთვის იხილეთ ნაწილი 6.1.

3. ფარმაცევტული ფორმა

საინექციო ხსნარი.

გამჭვირვალე, უფერო, ნაწილაკების გარეშე ხსნარი.

4. კლინიკური მახასიათებლები

4.1. თერაპიული ჩვენებები

რევმატოიდული ართრიტი

ჰუმირა მეთოტრექსატთან ერთად, ნაჩვენებია შემდეგი დაავადებებისას:

· ზომიერი და მძიმე აქტიური რევმატოიდული ართრიტის მკურნალობა ზრდასრულ პაციენტებში, რომლებშიც არ აღინიშნა ადეკვატური პასუხი დაავადების მარეგულირებელი ანტირევმატული საშუალებებით მკურნალობაზე, მათ შორის მეთოტრექსატზე.
· მძიმე, აქტიური და პროგრესირებადი რევმატოიდული ართრიტის მკურნალობა ზრდასრულ პაციენტებში, რომლებსაც ადრე არ მიუღიათ მეთოტრექსატით თერაპია.

ჰუმირა შეიძლება დაინიშნოს მონოთერაპიის სახით მეტოტრექსატის მიმართ აუტანლობის შემთხვევაში ან როდესაც მეტოტრექსატით მკურნალობის გაგრძელება არ არის მიზანშეწონილი.

რენტგენოგრაფიულმა კვლევებმა აჩვენა, რომ ჰუმირას და მეთოტრექსატის კომბინაცია ანელებს სახსრების დაზიანების პროგრესირებას და აუმჯობესებს ფიზიკურ ფუნქციას.

იუვენილური იდიოპათიკური ართრიტ ი

პოლიარტიკულური იუვენილური იდიოპათიკური ართრიტი

ჰუმირა მეთოტრექსატთან კომბინაციაში ნაჩვენებია აქტიური პოლიარტიკულური არასრულწლოვანთა იდიოპათიური ართრიტის სამკურნალოდ 2 წლის ასაკიდან მას შემდეგ, რაც არაადეკვატური რეაგირება აღინიშნება დაავადების მოდიფიკაციაზე ერთ ან მეტ ანტირევმატულ საშუალებებზე (DMARDs). ჰუმირა შეიძლება დაინიშნოს მონოთერაპიის სახით მეტოტრექსატის აუტანლობის შემთხვევაში ან როდესაც მეტოტრექსატით მკურნალობის გაგრძელება არ არის მიზანშეწონილი. (იხ. ნაწილი 5.1). ჰუმირა არ არის შესწავლილი 2 წლამდე ასაკის ბავშვებში.

ენთეზიტთან ასოცირებული ართრიტი

ჰუმირა ნაჩვენებია ენთეზიტთან ასოცირებული ართრიტის სამკურნალოდ 6 წელზე უფროსი ასაკის პაციენტებში, რომლებსაც ჰქონდათ არაადეკვატური პასუხი ან აქვთ აუტანლობა ჩვეულებრივი თერაპიის მიმართ (იხ. ნაწილი 5.1).

ღერძულისპონდილოართრიტი

მაანკილოზებელი სპონდილიტი (AS)

ჰუმირა ნაჩვენებია მძიმე, აქტიური მაანკილოზებელი სპონდილიტის მქონე მოზრდილების სამკურნალოდ, რომლებსაც არ აღენიშნათ ადეკვატური პასუხი ჩვეულებრივ თერაპიაზე.

ღერძული სპონდილოართრიტი AS- ის რადიოლოგიური მტკიცებულების გარეშე

ჰუმირა ნაჩვენებია მძიმე ღერძული სპონდილოართრიტის მქონე ზრდასრული პაციენტებისთვის, რომლებსაც ჰქონდათ არაადეკვატური პასუხი ან აქვთ აუტანლობა არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებზე (არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები) და/ან რომლებსაც აქვთ ანთების ობიექტური მტკიცებულება MRI-ზე (მაგრამ არა AS-ის რენტგენოგრაფიული მტკიცებულება).

ფსორიაზული ართრიტი

ჰუმირა ნაჩვენებია აქტიური და პროგრესირებადი ფსორიაზული ართრიტის მქონე ზრდასრული პაციენტებისთვის, რომლებთაც არ აღენიშნათ ადეკვატური პასუხი დაავადების მარეგულირებელ ანტირევმატულ საშუალებებზე.

რენტგენოგრაფიულმა კვლევებმა აჩვენა, რომ ჰუმირა ანელებს პერიფერიული სახსრის დაზიანების პროგრესირებას (იხ. ნაწილი 5.1) და აუმჯობესებს ფიზიკურ ფუნქციას დაავადების პოლიარტიკულური სიმეტრიული ქვეტიპების მქონე პაციენტებში.

ფსორიაზი

ჰუმირა გამოიყენება ზომიერი და მძიმე Plaque-ფსორიაზის (Psoriasis vulgaris ტიპის) სამკურნალოდ მოზრდილებში, რომლებიც არ რეაგირებენ ან უკუნაჩვენებია ან აქვთ აუტანლობა სისტემურ მკურნალობაზე, როგორიცაა ციკლოსპორინი, მეთოტრექსატი ან PUVA-თერაპია.

პედიატრიული Plaque - ფსორიაზი (Psoriasis vulgaris)

ჰუმირა ნაჩვენებია მძიმე ქრონიკული Plaque-ფსორიაზის სამკურნალოდ მოზარდებში და 4 წლის ასაკიდან ბავშვებში, რომლებმაც არ უპასუხეს ან უკუნაჩვენებია ან ვერ იტანენ სისტემურ თერაპიას მედიკაციით, როგორიცაა ციკლოსპორინი, მეთოტრექსატი ან PUVA-თერაპია.

Hidradenitis suppurativa (HS) / ჩირქოვანი ჰიდრადენიტი

ჰუმირა ნაჩვენებია ზომიერად ან მძიმედ აქტიური ჩირქოვანი ჰიდრადენიტის (აკნე ინვერსიის) სამკურნალოდ მოზრდილებსა და მოზარდებში 12 წლის ასაკიდან, რომლებშიც არ აღინიშნა ადეკვატური პასუხი სისტემურ HS თერაპიაზე (იხ. ნაწილი 5.1 და 5.2).

კრონის დაავადება

ჰუმირა ნაჩვენებია ზომიერი და მძიმე, აქტიური კრონის დაავადების სამკურნალოდ მოზრდილებში, რომლებშიც არ აღინიშნა ადეკვატური პასუხი კორტიკოსტეროიდებით და/ან იმუნოსუპრესანტებით თერაპიაზე სრული და ხანგრძლივობის შესაბამისი დოზებით, ან რომლებსაც აქვთ სამედიცინო უკუჩვენება ასეთ თერაპიაზე.

პედიატრიული კრონის დაავადება

ჰუმირა ნაჩვენებია ზომიერად მძიმედ აქტიური კრონის დაავადების სამკურნალოდ პედიატრიულ პაციენტებში (6 წლის და უფროსი ასაკის), რომლებშიც არ გამოვლინდა ადეკვატური რეაგირება ან აღინიშნება აუტანლობა ან აქვთ უკუჩვენებები პირველადი კვების თერაპიის, კორტიკოსტეროიდების და/ან იმუნომოდულატორის მიმართ.

წყლულოვანი კოლიტი

ჰუმირა ნაჩვენებია ზომიერი ან მძიმე აქტიური წყლულოვანი კოლიტის სამკურნალოდ მოზრდილ პაციენტებში, რომლებთაც არ აღენიშნათ ადეკვატური პასუხი თერაპიაზე მედიკამენტებით, როგორიცაა კორტიკოსტეროიდები და 6-მერკაპტოპურინი (6-MP) ან აზათიოპრინი (AZA) ან რომლებთაც აღენიშნებათ აუტანლობა ამ მედიკამენტების მიმართ ან უკუჩვენება ასეთი თერაპიის მიმართ.

პედიატრიული წყლულოვანი კოლიტი

ჰუმირა ნაჩვენებია ზომიერი და მძიმე აქტიური ფილტვის ჰიპერტენზიის სამკურნალოდ პედიატრიულ პაციენტებში (6 წლის და უფროსი ასაკის), რომლებშიც არ აღინიშნა ადეკვატური პასუხი თერაპიაზე მედიკამენტებით, როგორიცაა კორტიკოსტეროიდები და/ან 6-მერკაპტოპურინი (6-MP) ან აზათიოპრინი (AZA) ან რომლებსაც აღენიშნებათ აუტანლობა ასეთი თერაპიის მიმართ ან აღენიშნებათ სამედიცინო უკუჩვენებები წყლულოვანი კოლიტის მკურნალობის მიმართ.

უვეიტი

ჰუმირა ნაჩვენებია არაინფექციური შუა, უკანა და პანუვეიტის სამკურნალოდ მოზრდილ პაციენტებში, რომლებსაც ჰქონდათ არაადეკვატური პასუხი კორტიკოსტეროიდებზე, რომლებიც საჭიროებენ კორტიკოსტეროიდების მოხმარების შემცირებას, ან ვისთვისაც კორტიკოსტეროიდული თერაპია არ არის მიზანშეწონილი.

პედიატრიული უვეიტი

ჰუმირა ნაჩვენებია ქრონიკული არაინფექციური წინა უვეიტის სამკურნალოდ 2 წელზე უფროსი ასაკის პედიატრიულ პაციენტებში, რომლებსაც ჰქონდათ არაადეკვატური პასუხი ან აქვთ აუტანლობა ჩვეულებრივ თერაპიაზე ან ვისთვისაც ჩვეულებრივი თერაპია არ არის მიზანშეწონილი.

4.2. დოზირება და მიღების წესი

დოზირება / სიხშირე და გამოყენების ხანგრძლივობა

ჰუმირას თერაპიის დაწყება და მონიტორინგი უნდა მოხდეს იმ ექიმების მიერ, რომლებთაც გააჩნიათ ისეთი მდგომარეობების დიაგნოსტიკასა და მკურნალობის გამოცდილება, რომლის დროსაც გამოიყენება ჰუმირა. ოფთალმოლოგებს ურჩევენ ჰუმრიათი მკურნალობის დაწყებამდე მიმართონ შესაბამის სპეციალისტს (იხ. ნაწილი 4.4). პაციენტები, რომლებიც მკურნალობენ ჰუმირათ, მიიღებენ სპეციალურ პირად ბარათს. პაციენტებს, რომლებსაც გავლილი აქვთ ტრენინგი ინექციის ტექნიკაში, შეუძლიათ თავად გაიკეთონ ჰუმირას ინექციები, თუ მათი ექიმი მიიჩნევს, რომ ეს მიზანშეწონილია და თუ ხდება ექიმის მეთვალყურეობის ქვეშ. სხვა თანმხლები თერაპიები (მაგ. კორტიკოსტეროიდები და/ან იმუნომოდულატორული საშუალებები) უნდა იყოს ოპტიმიზირებული ჰუმირას მკურნალობის დროს.

ზრდასრული ასაკის პაციენტების ჯგუფი

რევმატოიდული ართრიტი

ჰუმირას რეკომენდებული დოზა რევმატოიდული ართრიტის მქონე ზრდასრული პაციენტებისთვის არის 40 მგ ადალიმუმაბი, რომელიც მიიღება ერთჯერადად ყოველ ორ კვირაში კანქვეშა ინექციით. მეტოტრექსატით მკურნალობა უნდა გაგრძელდეს ჰუმირათი მკურნალობის დროს.

გლუკოკორტიკოიდების, სალიცილატების, არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების ან ტკივილგამაყუჩებლების მიღება შეიძლება გაგრძელდეს ჰუმირას მკურნალობის დროს. მეთოტრექსატის გარდა დაავადების მოდიფიკაციის სხვა ანტირევმატიული საშუალებების კომბინაციებისთვის, იხილეთ ნაწილი 4.4. და 5.1.

ზოგიერთ პაციენტში, რომლებსაც აქვთ შემცირებული პასუხი ჰუმირას მონოთერაპიაზე, ადალიმუმაბის დოზის გაზრდა 40 მგ-მდე კვირაში ერთხელ ან 80 მგ ყოველ ორ კვირაში შეიძლება სასარგებლო იყოს. არსებული მონაცემები მიუთითებს, რომ კლინიკური პასუხი ჩვეულებრივ მიიღწევა მკურნალობიდან 12 კვირის განმავლობაში. იმ შემთხვევებში, როდესაც ადეკვატური პასუხი არ არის მიღწეული მკურნალობის დაწყებიდან 12 კვირის შემდეგ, მკურნალობის გაგრძელების გადაწყვეტილება გულდასმით უნდა იქნას განხილული. ჰუმირა შესაძლოა წარმოდგენილი იქნას სხვადასხვა დოზირებებისა და/ან წამლის ფორმის მიხედვით, ინდივიდუალური მკურნალობის საჭიროებიდან გამომდინარე.

მკურნალობის შეწყვეტა

შეიძლება საჭირო გახდეს მკურნალობის შეწყვეტა ოპერაციამდე ან სერიოზული ინფექციის გაჩენის შემთხვევაში. არსებული მონაცემები ვარაუდობს, რომ ჰუმირას ხელახალი დაწყება 70 დღით ან მეტი ხნის განმავლობაში მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ იწვევს იმავე კლინიკურ პასუხს და უსაფრთხოების მსგავს პროფილს, როგორც მკურნალობის შეწყვეტამდე.

ფსორიაზული ართრიტი , მაანკილოზებელი სპონდილიტი და ღერძული სპონდილოართრიტი AS- ის რადიოლოგიური მტკიცებულების გარეშე

ჰუმირას რეკომენდებული დოზა პაციენტებისთვის ფსორიაზული ართრიტით, მაანკილოზებელი სპონდილიტით და ღერძული სპონდილოართრიტით AS-ს რენტგენოგრაფიული მტკიცებულების გარეშე არის 40 მგ ადალიმუმაბი ერთჯერადი დოზის სახით ყოველ ორ კვირაში კანქვეშა ინექციის გზით. არსებული მონაცემები მიუთითებს, რომ კლინიკური პასუხი ჩვეულებრივ მიიღწევა მკურნალობიდან 12 კვირის განმავლობაში. იმ შემთხვევებში, როდესაც ადეკვატური პასუხი არ არის მიღწეული მკურნალობის დაწყებიდან 12 კვირის შემდეგ, მკურნალობის გაგრძელების გადაწყვეტილება გულდასმით უნდა იქნას განხილული.

ფსორიაზი

ჰუმირას რეკომენდებული დოზა ზრდასრული პაციენტებისთვის არის 80 მგ, როგორც საწყისი დოზა კანქვეშ შეყვანის გზით. ამას მოჰყვება 40 მგ კანქვეშ შეყვანა ყოველ ორ კვირაში ერთხელ, საწყისი დოზის მიღებიდან ერთი კვირის შემდეგ.

პაციენტებში, რომლებიც არ რეაგირებენ ადექვატურად ჰუმირას 40 მგ-ზე ყოველ ორ კვირაში, დოზირების სიხშირის გაზრდა 40 მგ-მდე კვირაში ერთხელ ან 80 მგ ყოველ 2 კვირაში 16 კვირის შემდეგ შეიძლება მიზანშეწონილი იყოს. პაციენტებში, რომლებიც ადეკვატურად არ რეაგირებენ 40 მგ-მდე დოზის სიხშირეზე კვირაში ერთხელ ან 80 მგ-მდე ყოველ ორ კვირაში ადეკვატურად გაზრდაზე, საგულდაგულოდ უნდა შეფასდეს ჰუმირას ყოველკვირეული მკურნალობის გაგრძელების სარგებელი და რისკი (იხ. ნაწილი 5.1). თუ საკმარისი ეფექტი მიიღწევა დოზირების სიხშირის გაზრდით 40 მგ-მდე კვირაში ერთხელ ან 80 მგ-მდე ყოველ მეორე კვირაში, მაშინ დოზა შეიძლება შემცირდეს 40 მგ-მდე ყოველ მეორე კვირაში.

ჰუმირა შესაძლოა ხელმისაწვდომი იქნას სხვადასხვა დოზირებებისა და/ან წამლის ფორმის მიხედვით, ინდივიდუალური მკურნალობის საჭიროებიდან გამომდინარე.

ჩირქოვანი ჰიდრადენიტი / Hidradenitis suppurativa

ჰუმირას რეკომენდებული დოზირების რეჟიმი ჰიდრადენიტის ჩირქოვანი (HS) მქონე მოზრდილებისთვის არის 160 მგ თავდაპირველად 1 დღეს (შეიყვანება 40 მგ-იანი ოთხი ინექციის სახით ერთ დღეში ან ორი 40 მგ ინექციის სახით ზედიზედ ორ დღეში), რასაც მოჰყვება 80 მგ ორი კვირის შემდეგ მე-15 დღეს (შეიყვანება 40 მგ-იანი ორი ინექციის სახით დღეში). ორი კვირის შემდეგ (დღე 29), მკურნალობა გრძელდება 40 მგ კვირაში ერთხელ ან 80 მგ ერთხელ ორ კვირაში ერთხელ (შეიყვანება 40 მგ ორი ინექციის სახით ერთ დღეში). აუცილებლობის შემთხვევაში, ანტიბიოტიკების მიღება შეიძლება გაგრძელდეს ჰუმირას მკურნალობის დროს (იხ. ნაწილი 4.4). რეკომენდირებულია, რომ პაციენტმა ყოველდღიურად გაიწმინდოს HS დაზიანებები ადგილობრივი ანტისეპტიკური საშუალებებით ჰუმირათი მკურნალობის დროს.

იმ შემთხვევებში, როდესაც ადეკვატური პასუხი არ მიიღწევა 12 კვირიანი მკურნალობის შემდეგ, მკურნალობის გაგრძელების გადაწყვეტილება გულდასმით უნდა გადაიხედოს.

მკურნალობის შეწყვეტის შემთხვევაში, ჰუმირათი მკურნალობა შეიძლება ხელახლა დაიწყოს დოზით 40 მგ კვირაში ერთხელ ან 80 მგ ყოველ მეორე კვირაში (იხ. ნაწილი 5.1).

ხანგრძლივი თერაპიის გაგრძელების სარგებელი და რისკი პერიოდულად უნდა შეფასდეს (იხ. ნაწილი 5.1). ჰუმირა შეიძლება ხელმისაწვდომი იყოს სხვადასხვა სიძლიერის დოზირებისა და/ან წამლის ფორმებში, ინდივიდუალური მკურნალობის საჭიროებიდან გამომდინარე.

კრონის დაავადება

ჰუმირას რეკომენდებული საინდუქციო დოზა მოზრდილ პაციენტებში ზომიერი და მძიმე კრონის დაავადებით არის 80 მგ 0. კვირაში (საწყის კვირაში), რასაც მოჰყვება 40 მგ მე-2 კვირაში კანქვეშა ინექციის სახით. თუ საჭიროა უფრო სწრაფი ეფექტი, მაშინ შეიძლება გამოყენებულ იქნას 160 მგ (40 მგ დღეში 4 ინექციის სახით ან 40 მგ ორჯერ დღეში ორი ინექციის სახით მიყოლებული ზედიზედ ორი დღე) 0. კვირაში (საწყის კვირაში), რასაც მოჰყვება 80 მგ (როგორც 40 მგ ორი ინექცია დღეში, მე-2 კვირაში), იმის გათვალისწინებით, რომ გვერდითი ეფექტების რისკი უფრო მაღალია ინდუქციური დოზის მიღებისას.

ზოგიერთ პაციენტში, რომელთა მკურნალობის პასუხი 40 მგ-ზე ყოველ ორ კვირაში კლებულობს, ჰუმირას დოზირების სიხშირის გაზრდა 40 მგ-მდე კვირაში ან 80 მგ ყოველ 2 კვირაში შეიძლება სასარგებლო იყოს. ზოგიერთ პაციენტში, რომლებიც არ პასუხობენ მკურნალობას მე-4 კვირაზე, შეიძლება საჭირო გახდეს შემანარჩუნებელი თერაპიის გაგრძელება მე-12 კვირამდე. იმ შემთხვევებში, როდესაც ადეკვატური პასუხი არ მიიღწევა 12 კვირიანი მკურნალობის შემდეგაც, მკურნალობის გაგრძელების გადაწყვეტილება გულდასმით უნდა გადაიხედოს.

ჰუმირა შეიძლება ხელმისაწვდომი იყოს სხვადასხვა სიძლიერის დოზირებისა და/ან წამლის ფორმებში, ინდივიდუალური მკურნალობის საჭიროებიდან გამომდინარე.

წყლულოვანი კოლიტი

ჰუმირას რეკომენდებული საინდუქციო დოზის რეჟიმი საშუალო და მძიმე წყლულოვანი კოლიტის მქონე ზრდასრული პაციენტებისთვის არის 160 მგ (დოზა შეიძლება შეყვანილი იყოს 40 მგ-იანი ოთხი ინექციის სახით ერთ დღეში ან ორი 40 მგ ინექციის სახით ორ ზედიზედ დღეში) 0. კვირაში (საწყის კვირაში) და 80 მგ მე-2 კვირაში (კეთდება 40 მგ-იანი ორი ინექციის სახით დღეში). ინდუქციური თერაპიის შემდეგ რეკომენდებული დოზაა 40 მგ ყოველ მეორე კვირაში კანქვეშა ინექციის გზით. შემანარჩუნებელი თერაპიის დროს კორტიკოსტეროიდები შეიძლება შემცირდეს კლინიკური პრაქტიკის გაიდლაინების შესაბამისად. ზოგიერთ პაციენტში, რომლებიც განიცდიან თერაპიაზე პასუხის დაქვეითებას, შეიძლება სასარგებლო იყოს ჰუმირას დოზის 40 მგ-მდე გაზრდა ყოველ კვირაში ან 80 მგ-მდე ყოველ 2 კვირაში. არსებული მონაცემები მიუთითებს, რომ კლინიკური პასუხი ჩვეულებრივ მიიღწევა მკურნალობიდან 2-8 კვირის განმავლობაში. იმ შემთხვევებში, როდესაც 2-8 კვირიანი მკურნალობით პასუხი არ მიიღწევა, ჰუმირას მკურნალობა არ უნდა გაგრძელდეს. ჰუმირა შეიძლება ხელმისაწვდომი იყოს სხვადასხვა სიძლიერის დოზირებისა და/ან წამლის ფორმებში, ინდივიდუალური მკურნალობის საჭიროებიდან გამომდინარე.

უვეიტი

უვეიტის მქონე ზრდასრული პაციენტებისთვის ჰუმირას რეკომენდებული დოზა არის საწყისი დოზა 80 მგ, რასაც მოჰყვება 40 მგ ყოველ მეორე კვირაში, საწყისი დოზის მიღებიდან ერთი კვირის შემდეგ. შეზღუდული გამოცდილებაა მხოლოდ ჰუმირათი მკურნალობის დაწყების შესახებ. ჰუმირათი მკურნალობა შეიძლება დაიწყოს კორტიკოსტეროიდებთან და/ან სხვა არაბიოლოგიურ იმუნომოდულატორებთან ერთად. თანმხლები კორტიკოსტეროიდების დოზა შეიძლება შემცირდეს ჰუმირათი მკურნალობის დაწყებიდან ორი კვირის შემდეგ, კლინიკური გამოცდილების შესაბამისად. რეკომენდებულია ხანგრძლივი თერაპიის გაგრძელების სარგებელისა და რისკის ყოველწლიურად შეფასება (იხ. ნაწილი 5.1). ჰუმირა შეიძლება ხელმისაწვდომი იყოს სხვადასხვა სიძლიერის დოზირებისა და/ან წამლის ფორმებში, ინდივიდუალური მკურნალობის საჭიროებიდან გამომდინარე.

პედიატრიული ასაკის პაციენტების ჯგუფი

არასრულწლოვანთა იდიოპათიური ართრიტი

პოლიარტიკულური არასრულწლოვანთა იდიოპათიური ართრიტი 2 წლის და უფროსი ასაკის ბავშვებში

ჰუმირას რეკომენდებული დოზა პოლიარტიკულარული არასრულწლოვანთა იდიოპათიური ართრიტის მქონე პაციენტებისთვის შეირჩევა სხეულის წონის მიხედვით (ცხრილი 1). ჰუმირა შეჰყავთ ორ კვირაში ერთხელ კანქვეშა ინექციით.

ცხრილი 1. ჰუმირას დოზა პაციენტებისთვის პოლიარტიკულარული იუვენილური იდიოპათიური ართრიტით

პაციენტის წონა	დოზირების რეჟიმი
10 კგ-დან <30 კგ-მდე	20 მგ ყოველ ორ კვირაში
³ 30 კგ	40 მგ ყოველ ორ კვირაში

არსებული მონაცემები მიუთითებს, რომ კლინიკური პასუხი მიიღწევა მკურნალობიდან 12 კვირის განმავლობაში. გადაწყვეტილება მკურნალობის გაგრძელების შესახებ პაციენტში, რომელიც არ რეაგირებს ამ დროის ფარგლებში, გულდასმით უნდა იქნეს განხილული.

არ არის მითითებები ჰუმირას გამოყენების შესახებ 2 წლამდე ასაკის ბავშვებში. ჰუმირა შეიძლება ხელმისაწვდომი იყოს სხვადასხვა სიძლიერის დოზირებისა და/ან წამლის ფორმებში, ინდივიდუალური მკურნალობის საჭიროებიდან გამომდინარე.

ენთეზიტთან ასოცირებული ართრიტი

ჰუმირას რეკომენდებული დოზა 6 წელზე უფროსი ასაკის ენთეზიტთან ასოცირებული ართრიტის მქონე პაციენტებისთვის შეირჩევა სხეულის წონის მიხედვით (ცხრილი 2). ჰუმირა შეიყვანება ორ კვირაში ერთხელ კანქვეშა ინექციის გზით.

ცხრილი 2. ჰუმირას დოზა ენთეზიტთან ასოცირებული ართრიტის მქონე პაციენტებისთვის

პაციენტის წონა	დოზირების რეჟიმი
15 კგ-დან <30 კგ-მდე	20 მგ ყოველ ორ კვირაში
³ 30 კგ	40 მგ ყოველ ორ კვირაში

ჰუმირას გამოყენება არ არის შესწავლილი ენთეზიტთან ასოცირებული ართრიტის მქონე 6 წლამდე ასაკის ბავშვებში.

ღერძული სპონდილოართრიტი ფსორიაზული ართრიტის და მაანკილოზებელი სპონდილიტის ჩათვლით

არ არსებობს ჰუმირას შესაბამისი გამოყენების შესახებ ცნობები პედიატრიულ პოპულაციაში ფსორიაზული ართრიტისა და მაანკილოზებელი სპონდილიტის ჩვენებისთვის.

პედიატრიული ფსორიაზი

ჰუმირას რეკომენდებული დოზა 4-დან 17 წლამდე ასაკის პედიატრიული ფსორიაზის მქონე პაციენტებისთვის ეფუძნება სხეულის წონას (ცხრილი 3). ჰუმირა შეიყვანება კანქვეშა ინექციის გზით.

ცხრილი 3. ჰუმირას დოზირება პედიატრიული პაციენტებისთვის Plaque - ფსორიაზით

პაციენტის წონა	დოზირების რეჟიმი
15 კგ-დან <30 კგ-მდე	საწყისი დოზა 20 მგ, რასაც მოჰყვება 20 მგ ყოველ მეორე კვირაში, საწყისი დოზის მიღებიდან ერთი კვირის შემდეგ
³ 30 კგ	საწყისი დოზა 40 მგ, რასაც მოჰყვება 40 მგ ყოველ მეორე კვირაში, საწყისი დოზის მიღებიდან ერთი კვირის შემდეგ

მკურნალობის გაგრძელების გადაწყვეტილება გულდასმით უნდა გადაიხედოს იმ პაციენტებში, რომლებიც ვერ მიაღწევენ ადექვატურ პასუხს მკურნალობის 16 კვირის განმავლობაში.

თუ ჰუმირათი მკურნალობა განახლდება, დოზა და მკურნალობის ხანგრძლივობა უნდა დაინიშნოს ზემოაღნიშნული გაიდლაინების მიხედვით.

ჰუმირას უსაფრთხოება პედიატრიულ პაციენტებში Plaque-ფსორიაზის დროს შესწავლილი იყო საშუალოდ 13 თვიან პერიოდის განმავლობაში. ჰუმირა არ არის განკუთვნილი 4 წლამდე ასაკის ბავშვებში გამოსაყენებლად.

მოზარდის ჩირქოვანი ჰიდრადენიტი /Hidradenitis suppurativa (12 წლიდან , წონა მინიმუმ 30 კგ )

ჰუმირა ჯერ არ არის შესწავლილი მოზარდებში ჩირქოვანი ჰიდრადენიტის (HS) დაავადებით. ამ პაციენტებში ჰუმირას დოზა განისაზღვრება ფარმაკოკინეტიკური მოდელირებით და სიმულაციებით (იხ. ნაწილი 5.2).

ჰუმირას რეკომენდებული დოზირების რეჟიმი არის 80 მგ 0. კვირაში, შემდეგ 40 მგ ყოველ მეორე კვირაში, კანქვეშა ინექციის სახით, დაწყებული 1 კვირიდან.

მოზარდებში, რომლებიც არაადექვატურად რეაგირებენ ჰუმირას 40 მგ-ზე ყოველ მეორე კვირაში, შეიძლება განიხილებოდეს დოზის სიხშირის გაზრდა 40 მგ-მდე კვირაში ან 80 მგ ყოველ მეორე კვირაში.

საჭიროების შემთხვევაში, ანტიბიოტიკების მიღება შეიძლება გაგრძელდეს ჰუმირათი მკურნალობის დროს. ჰუმირას მკურნალობის დროს რეკომენდებულია პაციენტმა ყოველდღიურად გაისუფთავოს HS დაზიანებები ადგილობრივი ანტისეპტიკური საშუალებების გამოყენებით.

მკურნალობის გაგრძელების გადაწყვეტილება გულდასმით უნდა განიხილებოდეს იმ პაციენტებში, რომლებიც ვერ მიაღწევენ ადექვატურ პასუხს მკურნალობის 12 კვირის განმავლობაში. თუ მკურნალობა შეწყვეტილია, ჰუმირას თერაპია შეიძლება ხელახლა დაიწყოს საჭიროების მიხედვით. ხანგრძლივი თერაპიის გაგრძელების სარგებელი და რისკი პერიოდულად უნდა შეფასდეს (იხ. ნაწილი 5.1). ჰუმირა არ არის ნაჩვენები 12 წლამდე ასაკის ბავშვებში გამოსაყენებლად. ჰუმირა შეიძლება ხელმისაწვდომი იყოს სხვადასხვა სიძლიერის დოზირებისა და/ან წამლის ფორმებში, ინდივიდუალური მკურნალობის საჭიროებიდან გამომდინარე.

პედიატრიული კრონის დაავადება

ჰუმირას რეკომენდებული დოზა 6- დან 17 წლამდე ასაკის კრონის დაავადების მქონე პაციენტებისთვის შეირჩევა სხეულის წონის მიხედვით ( ცხრილი 4). ჰუმირა შეჰყავთ კანქვეშა ინექციით .

ცხრილი 4. ჰუმირას დოზა კრონის დაავადების მქონე პედიატრიულ პაციენტებში

პაციენტის წონა

ინდუქციური დოზა

შემანარჩუნებელი დოზა დაწყებული 4 კვირიდან

<40 კგ

40 მგ 0. (საწყის) კვირაში და 20 მგ მე-2 კვირაში.

თუ საჭიროა მკურნალობაზე უფრო სწრაფი რეაგირება, შეიძლება გამოყენებულ იქნას შემდეგი დოზა, სიფრთხილით, რადგან გვერდითი მოვლენების რისკი შეიძლება იყოს უფრო მაღალი მაღალი ინდუქციური დოზის გამოყენებისას:

80 მგ 0. (საწყის) კვირაში და 40 მგ მე-2-ე კვირაში.

20 მგ ყოველ ორ კვირაში

³ 40 კგ

80 მგ 0. (საწყის) კვირაში და 40 მგ მე-2 კვირაში.

160 მგ 0. (საწყის) კვირაში და 80 მგ მე-2-ე კვირაში.

40 მგ ყოველ ორ კვირაში

ზოგიერთ პაციენტში, რომლებსაც აქვთ არაადეკვატური პასუხი მკურნალობაზე, შეიძლება განხორციელდეს ჰუმირას დოზის სიხშირის გაზრდა:

· <40 კგ: 20 მგ კვირაში ერთხელ
· ³ 40 კგ: 40 მგ კვირაში ერთხელ ან 80 მგ ყოველ მეორე კვირაში

მკურნალობის გაგრძელების გადაწყვეტილება გულდასმით უნდა განიხილებოდეს იმ პაციენტებში, რომლებიც ვერ მიაღწევენ ადექვატურ პასუხს მკურნალობის 12 კვირის განმავლობაში.

ჰუმირა არ არის ნაჩვენები 6 წლამდე ასაკის ბავშვებში გამოსაყენებლად.

პედიატრიული წყლულოვანი კოლიტი

ჰუმირას რეკომენდებული დოზა წყლულოვანი კოლიტის მქონე 6-დან 17 წლამდე ასაკის პაციენტებისთვის განისაზღვრება სხეულის წონის მიხედვით (ცხრილი 5). ჰუმირა შეჰყავთ კანქვეშა ინექციის გზით.

ცხრილი 5. ჰუმირას დოზა წყლულოვანი კოლიტის მქონე პედიატრიულ პაციენტებში

პაციენტის წონა	ინდუქციური დოზა	შემანარჩუნებელი დოზა დაწყებული 4 კვირიდან *
<40 კგ	80 მგ 0. (საწყის) კვირაში (კეთდება ორი 40 მგ ინექციაში ერთ დღეში) და 40 მგ მე-2 კვირაში (კეთდება 40 მგ ერთი ინექციის სახით)	40 მგ ყოველ ორ კვირაში
³ 40 კგ	160 მგ კვირაში 0. (საწყის) კვირაში (კეთდება 40 მგ-ის ოთხი ინექციის სახით ერთ დღეში ან ორი 40 მგ ინექციის სახით დღეში ორ თანმიმდევრულ დღეს) და 80 მგ მე-2 კვირაში (მოცემული ორ 40 მგ ინექციაში დღეში)	80 მგ ყოველ ორ კვირაში

*პედიატრიულმა პაციენტებმა, რომლებიც მიაღწევენ 18 წლის ასაკს ჰუმირას მიღებისას, უნდა გააგრძელონ დანიშნული შემანარჩუნებელი დოზა.

პაციენტებში, რომლებიც არ აჩვენებენ პასუხს რვა კვირის მკურნალობის შემდეგ, მკურნალობის გაგრძელების გადაწყვეტილება გულდასმით უნდა გადაიხედოს.

არ არსებობს მითითებები ჰუმირას შესაბამისი გამოყენების შესახებ 6 წლამდე ასაკის ბავშვებში.

პედიატრიული უვეიტი

ჰუმირას რეკომენდებული დოზა 2 წელზე უფროსი ასაკის უვეიტის მქონე პედიატრიული პაციენტებისთვის განისაზღვრება სხეულის წონის მიხედვით. (იხ. ცხრილი 6). ჰუმირა შეიყვანება კანქვეშა ინექციის გზით.

პედიატრიული უვეიტის დროს ჰუმირას მკურნალობის გამოცდილება არ არსებობს, გარდა მეტოტრექსატით ერთდროული მკურნალობისა.

ცხრილი 6. ჰუმირას დოზა პედიატრიული უვეიტის მქონე პაციენტებისთვის

პაციენტის წონა	დოზირების რეჟიმი
<30 კგ	20 მგ ყოველ მეორე კვირაში მეტოტრექსატთან ერთად
³ 30 კგ	40 მგ ყოველ მეორე კვირაში მეთოტრექსატთან ერთად

ჰუმირათი თერაპიის დაწყებისას, 40 მგ დატვირთვის დოზა 30 კგ-ზე ნაკლები წონის პაციენტებისთვის ან 80 მგ 30 კგ-ზე მეტი წონის მქონე პაციენტებისთვის შეიძლება დაინიშნოს შემანარჩუნებელი თერაპიის დაწყებამდე ერთი კვირით ადრე. არ არსებობს კლინიკური მონაცემები ჰუმირას დატვირთვის დოზის გამოყენების შესახებ 6 წლამდე ასაკის ბავშვებში (იხ. ნაწილი 5.2).

ჰუმირა არ არის ნაჩვენები 2 წლამდე ასაკის ბავშვებში გამოსაყენებლად.

რეკომენდებულია ხანგრძლივ თერაპიასთან დაკავშირებული სარგებლისა და რისკების ყოველწლიური შეფასება. (იხ. ნაწილი 5.1). ჰუმირა შეიძლება ხელმისაწვდომი იყოს სხვადასხვა სიძლიერის დოზირებისა და/ან წამლის ფორმებში, ინდივიდუალური მკურნალობის საჭიროებიდან გამომდინარე.

შეყვანის მეთოდი

ჰუმირა შეიყვანება კანქვეშა ინექციის გზით. გამოყენების შესახებ სრული ინსტრუქცია მოცემულია შეფუთვაში თან დართულ ინსტრუქციაში. ჰუმირა ასევე ხელმისაწვდომია სხვადასხვა წამლისა და დოზირების ფორმებით.

დამატებითი ინფორმაცია სპეციალური პოპულაციების შესახებ

თირკმელების / ღვიძლის უკმარისობა

ჰუმირა არ იყო შესწავლილი ამ პაციენტების პოპულაციებში. დოზირების რეკომენდაცია არ არის ხელმისაწვდომი.

პედიატრიული პოპულაცია

ჰუმირა არ არის შესწავლილი 2 წლამდე ასაკის ბავშვებში.

გერიატრიული პოპულაცია

ხანდაზმულ პაციენტებში დოზის კორექცია საჭირო არ არის.

4.3. უკუჩვენებები

ჰუმირას გამოყენება უკუნაჩვენებია შემდეგ პირობებში:

· პაციენტებში, რომლებმაც გამოავლინეს ჰიპერმგრძნობელობა ადალიმუმაბის ან რომელიმე დამხმარე ნივთიერების მიმართ, რომლებიც ჩამოთვლილია ნაწილში 6.1;
· მძიმე ინფექციების არსებობისას, როგორიცაა აქტიური ტუბერკულოზი ან სეფსისი და ოპორტუნისტული ინფექციები (იხ. ნაწილი 4.4);
· პაციენტებში ზომიერი და მძიმე გულის უკმარისობით (NYHA [ნიუ-იორკის კარდეოლოგიური ასოციაცია] III/IV კლასი). (იხ. ნაწილი 4.4).

4.4. გამოყენების სპეციალური გაფრთხილებები და სიფრთხილის ზომები

სერიოზული ინფექციების რისკი, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს სიკვდილი, უფრო მაღალია 65 წელზე უფროსი ასაკის პაციენტებში 65 წლამდე პაციენტებთან შედარებით.

მიკვლევადობა

ბიოლოგიური პროდუქტების მიკვლევადობის უზრუნველსაყოფად, შეყვანილი პროდუქტის კომერციული დასახელება და სერიული ნომერი უნდა იყოს ჩაწერილი პაციენტის ისტორიაში.

ინფექციები

პაციენტები, რომლებიც იღებენ TNF-ბლოკატორებს, უფრო მგრძნობიარენი არიან სერიოზული ინფექციების მიმართ. ფილტვის ფუნქციის დარღვევამ შეიძლება გაზარდოს ინფექციის განვითარების რისკი. პაციენტები უნდა იყვნენ დაკვირვების ქვეშ ინფექციების, მათ შორის ტუბერკულოზის გამო, ჰუმირათი თერაპიის დაწყებამდე, მკურნალობის დროს და მისი დასრულების შემდეგ. ვინაიდან ადალიმუმაბის ელიმინაციას შეიძლება დასჭირდეს ოთხ თვემდე, მონიტორინგი უნდა გაგრძელდეს მთელი ამ პერიოდის განმავლობაში.

ჰუმირათი თერაპია არ უნდა დაიწყოს აქტიური ინფექციების მქონე პაციენტებში, ქრონიკული ან ლოკალიზებული ინფექციების ჩათვლით, სანამ არ მოხდება ინფექციის კონტროლის ქვეშ მოქცევა. პაციენტებში, რომლებთაც გადატანილი აქვთ ტუბერკულოზი ან იმოგზაურეს ტუბერკულოზის ან ენდემური მიკოზების მაღალი რისკის მქონე ადგილებში (ჰისტოპლაზმოზი, კოქციდიომიკოზი ან ბლასტომიკოზი), თერაპიის დაწყებამდე უნდა იქნას შეფასებული ჰუმირას გამოყენების რისკი და სარგებელი. (იხ. სხვა ოპორტუნისტული ინფექციები).

პაციენტები, რომლებსაც უვითარდებათ ახალი ინფექცია ჰუმირას თერაპიის დროს, უნდა იყვნენ მჭიდრო მონიტორინგის ქვეშ და გაიარონ სრული დიაგნოსტიკური შეფასება. თუ პაციენტს განუვითარდა ახალი სერიოზული ინფექცია ან სეფსისი, ჰუმირას მიღება უნდა შეწყდეს და შესაბამისი ანტიმიკრობული ან სოკოს საწინააღმდეგო თერაპია უნდა დაიწყოს ინფექციის გაკონტროლებამდე. ექიმებმა სიფრთხილე უნდა გამოიჩინონ ჰუმირას გამოყენებისას პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ განმეორებითი ინფექციების ისტორია ან თანმხლები მდგომარეობები, რომლებიც პაციენტში იწვევს ინფექციისადმი მიდრეკილების მდგომარეობას, მათ შორის იმუნოსუპრესიული მედიკამენტების ერთდროული გამოყენებისას.

სერიოზული ინფექციები

სერიოზული ინფექციები, მათ შორის სეფსისი, გამოწვეული ბაქტერიული, მიკობაქტერიული, ინვაზიური სოკოვანი, პარაზიტული, ვირუსული ან სხვა ოპორტუნისტული ინფექციებით, როგორიცაა ლისტერიოზი, ლეგიონელოზი და პნევმოცისტი, აღწერილია პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ჰუმირას.

კლინიკურ კვლევებში გამოვლენილი სხვა სერიოზული ინფექციები მოიცავდა პნევმონიას, პიელონეფრიტს, სეპტიურ ართრიტს და სეპტიცემიას. დაფიქსირდა ჰოსპიტალიზაცია ან ინფექციებთან დაკავშირებული ფატალური შედეგები.

ტუბერკულოზი

ტუბერკულოზის გაჩენა, მათ შორის რეაქტივაცია და ახალდაწყებული ტუბერკულოზი, დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ჰუმირას. ეს მოხსენებები მოიცავს ფილტვის და ექსტრაფილტვის (გავრცელებულ) ტუბერკულოზის შემთხვევებს.

ყველა პაციენტი უნდა შეფასდეს როგორც აქტიური, ასევე არააქტიური (ლატენტური) ტუბერკულოზის ინფექციაზე ჰუმირას თერაპიის დაწყებამდე. ეს შეფასება უნდა მოიცავდეს დეტალურ სამედიცინო შეფასებას, მათ შორის ტუბერკულოზის ისტორიას ან წინა კონტაქტის მქონე პაციენტებთან აქტიური ტუბერკულოზით და წინა და/ან მიმდინარე იმუნოსუპრესიულ თერაპიას. ყველა პაციენტს უნდა ჩაუტარდეს შესაბამისი სკრინინგის ტესტები (როგორიცაა კანის ტუბერკულინის ტესტი და გულმკერდის რენტგენი) (შესაძლოა გამოყენებული იქნას ადგილობრივი რეკომენდაციები). რეკომენდებულია ამ ტესტების მეთოდისა და შედეგების დაფიქსირება „პაციენტის გაფრთხილების ბარათზე“. ექიმებს უნდა შეახსენონ ტუბერკულინის კანის ტესტის ცრუ უარყოფითი შედეგების რისკის შესახებ, განსაკუთრებით მძიმედ დაავადებულ ან იმუნოდეფიციტის მქონე პაციენტებში.

აქტიური ტუბერკულოზის დიაგნოზის შემთხვევაში, ჰუმირათი მკურნალობა არ უნდა დაიწყოს (იხ. ნაწილი 4.3). ქვემოთ ჩამოთვლილ ყველა სიტუაციაში, მკურნალობის სარგებელი/რისკის თანაფარდობა გულდასმით უნდა შეფასდეს. ლატენტური ტუბერკულოზის ეჭვის შემთხვევაში, უნდა გაიაროთ კონსულტაცია ტუბერკულოზის მკურნალობაში გამოცდილ ექიმთან.

ლატენტური ტუბერკულოზის დიაგნოსტირებისას, ჰუმირას დაწყებამდე უნდა დაიწყოს ანტიტუბერკულოზის პროფილაქტიკა ადგილობრივი რეკომენდაციების შესაბამისად.

ტუბერკულოზის საწინააღმდეგო პროფილაქტიკა უნდა განიხილებოდეს ჰუმირას დაწყებამდე პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ტუბერკულოზის უარყოფითი ტესტი, მაგრამ იმყოფებიან ტუბერკულოზის ინფექციის ცვლადი და მნიშვნელოვანი რისკის ქვეშ და პაციენტებში აქტიური ან არააქტიური ტუბერკულოზის ანამნეზში, რომლებმაც არ იციან მიიღეს თუ არა ადეკვატური მკურნალობა.

ტუბერკულოზის რეაქტივაცია დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ ჰუმირათი ტუბერკულოზის პროფილაქტიკის მიუხედავად. ზოგიერთ პაციენტს, რომლებიც ადრე წარმატებით მკურნალობდნენ აქტიური ტუბერკულოზით, კვლავ განუვითარდათ ტუბერკულოზი ჰუმირათი მკურნალობის დროს.

პაციენტებს უნდა მიეცეთ რჩევა, მიმართონ სამედიცინო დახმარებას, თუ ტუბერკულოზის ინფექციის დამადასტურებელი ნიშნები/სიმპტომები გამოვლინდება ჰუმირათი მკურნალობის დროს ან მის შემდეგ (მაგ., მუდმივი ხველა, სისუსტე/წონის დაკლება, დაბალი ხარისხის ცხელება, უძილობა).

სხვა ოპორტუნისტული ინფექციები

ოპორტუნისტული ინფექციები, მათ შორის ინვაზიური სოკოვანი ინფექციები, დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც იღებენ ჰუმირას. ეს ინფექციები ყოველთვის არ იყო დიაგნოზირებული პაციენტებში, რომლებიც იღებენ TNF-ის ბლოკატორებს, რაც იწვევს სათანადო მკურნალობის შეფერხებას და ზოგჯერ ფატალურ შედეგებს. პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ ისეთი ნიშნები და სიმპტომები, როგორიცაა ცხელება, სისუსტე, წონის დაკლება, ოფლიანობა, ხველა, ქოშინი და/ან ფილტვის ინფილტრატები ან სხვა მძიმე სისტემური დაავადება თანმხლები შოკით ან მის გარეშე. ამ პაციენტებში დიაგნოზი და ემპირიული სოკოს საწინააღმდეგო თერაპია უნდა ჩატარდეს ინვაზიური სოკოვანი ინფექციების მქონე პაციენტების მკურნალობაში გამოცდილ ექიმთან კონსულტაციის შემდეგ.

B ჰეპატიტის რეაქტივაცია

B ჰეპატიტის რეაქტივაცია მოხდა პაციენტებში, რომლებიც არიან B ჰეპატიტის ვირუსის ქრონიკული მატარებლები (ანუ ზედაპირული ანტიგენ-დადებითი) და რომლებიც იღებენ TNF ბლოკატორებს, მათ შორის ჰუმირას. ზოგიერთი შემთხვევა ფატალური იყო. ჰუმირათი თერაპიის დაწყებამდე პაციენტებს უნდა ჩაუტარდეთ ტესტირება HBV ინფექციაზე. B ჰეპატიტზე დადებითი ტესტის მქონე პაციენტებმა უნდა მიმართონ ექიმს, რომელიც სპეციალიზირებულია B ჰეპატიტის მკურნალობაში.

HBV-ის მატარებლები, რომლებსაც ესაჭიროებათ ჰუმირათ მკურნალობა, უნდა იყვნენ ყურადღებით დაკვირვების ქვეშ აქტიური HBV ინფექციის ნიშნებსა და სიმპტომებზე მკურნალობის განმავლობაში და თერაპიის შეწყვეტიდან რამდენიმე თვის განმავლობაში. არასაკმარისი მონაცემებია ანტივირუსული თერაპიის გამოყენების შესახებ HBV-ის რეაქტივაციის თავიდან ასაცილებლად HBV-ის გადამტან პაციენტებში TNF ბლოკირებულ თერაპიასთან ერთად. პაციენტებში, რომლებიც განიცდიან HBV რეაქტივაციას, ჰუმირათი თერაპია უნდა შეწყდეს და უნდა დაიწყოს ეფექტური ანტივირუსული თერაპია შესაბამისი დამხმარე მკურნალობასთან ერთად.

ნევროლოგიური მოვლენები

TNF ბლოკატორების, მათ შორის ჰუმირას გამოყენება დაკავშირებულია ცენტრალური ნერვული სისტემის დემიელინიზებელი დაავადებების იშვიათ შემთხვევებთან, როგორიცაა გაფანტული სკლეროზი და მხედველობის ნევრიტი, და პერიფერიული დემიელინირებელი დაავადებები, გილენ-ბარეს სინდრომის ჩათვლით, ან ამ დაავადებების კლინიკური სიმპტომების და/ან რენტგენოგრაფიული შედეგების გამწვავება. ექიმებმა, რომლებიც უნიშნავენ ჰუმირას თავიანთ პაციენტებს, გულდასმით უნდა განიხილონ ჰუმირას გამოყენება ცენტრალური ან პერიფერიული ნერვული სისტემის მანამდე არსებული ან ბოლოდროინდელი დემიელინიზებელი დაავადებების მქონე პაციენტებში. თუ რომელიმე ჩამოთვლილი მდგომარეობა განვითარდება, უნდა განიხილებოდეს ჰუმირას გამოყენების შეწყვეტა. ცნობილია კავშირი შუალედურ უვეიტსა და ცენტრალურ დემიელინიზატორ დაავადებებს შორის. ნევროლოგიური გამოკვლევები უნდა ჩატარდეს ჰუმირათი თერაპიის დაწყებამდე და პერიოდულად თერაპიის დროს, რათა შეფასდეს ადრე არსებული ან განვითარებული ცენტრალური დემიელინიზებელი დაავადება არაინფექციური შუალედური უვეიტის მქონე პაციენტებში.

ალერგიული რეაქციები

ჰუმირასთან დაკავშირებული სერიოზული ალერგიული რეაქციები იშვიათად იყო მოხსენებული კლინიკური კვლევების დროს. ჰუმირასთან დაკავშირებული არასერიოზული ალერგიული რეაქციების სიხშირე კლინიკურ კვლევებში კლასიფიცირებული იყო, როგორც ,,არახშირი“. ჰუმირას მიღების შემდეგ დაფიქსირდა სერიოზული ალერგიული რეაქციები, მათ შორის ანაფილაქსია. თუ ანაფილაქსიური რეაქცია ან სხვა მძიმე ალერგიული რეაქცია განვითარდება, ჰუმირას მიღება დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს და უნდა დაიწყოს შესაბამისი თერაპია.

იმუნოსუპრესია

რევმატოიდული ართრიტის მქონე 64 პაციენტის კვლევამ, რომლებიც მკურნალობდნენ ჰუმირათი, არ აღმოაჩინა დაგვიანებული ტიპის ჰიპერმგრძნობელობის დათრგუნვის, იმუნოგლობულინის დონის დათრგუნვის ან T, B და NK ეფექტური უჯრედების, მონოციტების/მაკროფაგების და ნეიტროფილების რაოდენობის ცვლილება.

ავთვისებიანი სიმსივნეები და ლიმფოპროლიფერაციული დაავადებები

არაავთვისებიან პაციენტებთან შედარებით, ავთვისებიანი დაავადებების, მათ შორის ლიმფომების უფრო მეტი შემთხვევა დაფიქსირდა. თუმცა, ეს იშვიათად გამოვლინდა.

პოსტმარკეტინგულ პირობებში, ლეიკემიის შემთხვევები დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ TNF მაბლოკირებით. რევმატოიდული ართრიტის მქონე პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ მაღალი აქტიური ანთებითი დაავადების ხანგრძლივი ისტორია, ლიმფომისა და ლეიკემიის განვითარების რისკი იზრდება, რაც ართულებს რისკის შეფასებას. არსებული მონაცემების თანახმად, არ შეიძლება გამოირიცხოს ლიმფომის, ლეიკემიის ან სხვა ავთვისებიანი სიმსივნეების განვითარების რისკი პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობენ TNF-ის მაბლოკირებელი აგენტით.

ავთვისებიანი სიმსივნეები, ზოგიერთი ფატალური, დაფიქსირდა ბავშვებში, მოზარდებში და ახალგაზრდებში (22 წლამდე), რომლებიც მკურნალობდნენ TNF-მაბლოკირებელი საშუალებებით (მკურნალობის დაწყება ≥ 18 წლის ასაკიდან), ადალიმუმაბის ჩათვლით, პოსტმარკეტინგულ პირობებში. ამ შემთხვევების დაახლოებით ნახევარი იყო ლიმფომა. სხვა შემთხვევები მოიცავდა სხვა ავთვისებიან სიმსივნეებს, მათ შორის იშვიათი ალიგნიტები, რომლებიც ჩვეულებრივ ასოცირდება იმუნოსუპრესიასთან. არ არის გამორიცხული ავთვისებიანი სიმსივნეების განვითარების რისკი ბავშვებში და მოზარდებში, რომლებიც მკურნალობენ TNF ბლოკატორებით.

ჰეპატოსპლენური T-უჯრედოვანი ლიმფომა იშვიათად იქნა დიაგნოზირებული პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ ადალიმუმაბით პოსტმარკეტინგულ პირობებში. ამ იშვიათი ტიპის T-უჯრედოვანი ლიმფომას აქვს ძალიან აგრესიული მიმდინარეობა და, როგორც წესი, ფატალურია. ჰეპატოსპლენური T-უჯრედოვანი ლიმფომის ზოგიერთი შემთხვევა ჰუმირათი მკურნალობისას დაფიქსირდა ახალგაზრდებში, რომლებიც იღებდნენ აზათიოპრინს ან 6-მერკაპტოპურინს ერთდროულად ჰუმირასთან ერთად ნაწლავის ანთებითი დაავადებისთვის. გულდასმით უნდა შეფასდეს ჰუმირას ზაფისიოქინთან ან 6-მერკაპტოპურინთან კომბინირების პოტენციური რისკი. არ არის გამორიცხული ჰეპატოსპლენური T-უჯრედოვანი ლიმფომის განვითარების რისკი პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობენ ჰუმირათი (იხ. ნაწილი 4.8).

საშვილოსნოს ყელის კიბოს პერიოდული სკრინინგი უნდა გაგრძელდეს 60 წელზე უფროსი ასაკის პაციენტებში, რომლებიც იყენებენ ჰუმირას. არ ჩატარებულა კვლევები, რომლებიც მოიცავდა პაციენტებს ავთვისებიანი სიმსივნეების ანამნეზში, ან რომლებსაც განუვითარდათ ავთვისებიანი სიმსივნე ჰუმირას მიღების დროს და განაგრძობდნენ მკურნალობას. ამიტომ, ასეთ პაციენტებში ჰუმირათი თერაპიის გაგრძელების გადაწყვეტილება უფრო ყურადღებით უნდა განიხილებოდეს (იხ. ნაწილი 4.8). ყველა პაციენტი უნდა შეფასდეს კანის არამელანომური კიბოს არსებობაზე ჰუმირათი თერაპიის დაწყებამდე და მისი გამოყენების პერიოდში, განსაკუთრებით პაციენტებში ფართო სპექტრის იმუნოსუპრესანტებით თერაპიის ან ფსორიაზის PUVA თერაპიის ანამნეზით. მელანომა და მერკელის უჯრედოვანი კარცინომა ასევე დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ TNF-ის ბლოკატორებით, მათ შორის ადალიმუმაბით (იხ. ნაწილი 4.8). საძიებო კლინიკურ კვლევაში, რომელიც აფასებდა სხვა TNF ბლოკატორის, ინფლიქსიმაბის გამოყენებას, ფილტვების ზომიერი და მძიმე ქრონიკული ობსტრუქციული დაავადების (COPD) მქონე პაციენტებს უფრო მეტად უვითარდებოდათ ფილტვის კიბო ან თავისა და კისრის კიბო საკონტროლო პაციენტებთან შედარებით. დაფიქსირდა ასევე ავთვისებიანი დაავადებები. ყველა პაციენტი წარსულში მწეველი იყო. ამიტომ, სიფრთხილეა საჭირო TNF ბლოკატორების გამოყენებისას COPD-ის მქონე პაციენტებში და პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ სიმსივნის გაზრდილი რისკი მოწევის გამო.

არსებული მონაცემებით, არ არის ცნობილი, მოქმედებს თუ არა ადალიმუმაბის მკურნალობა დისპლაზიის ან მსხვილი ნაწლავის კიბოს განვითარების რისკზე. წყლულოვანი კოლიტის მქონე ყველა პაციენტმა, რომლებსაც აქვთ დისპლაზიის ან მსხვილი ნაწლავის კარცინომის გაზრდილი რისკი (მაგ., პაციენტები ხანგრძლივი წყლულოვანი კოლიტით ან პირველადი სკლეროზული ქოლანგიტით) ან რომლებსაც აქვთ დისპლაზიის ან მსხვილი ნაწლავის კარცინომის წინა ისტორია, უნდა გაიარონ დისპლაზიის სკრინინგი მკურნალობამდე და რეგულარული ინტერვალებით მათი დაავადების განმავლობაში. ეს შეფასება უნდა მოიცავდეს კოლონოსკოპიებსა და ბიოფსიებს, რომლებიც შესრულებულია ადგილობრივი რეკომენდაციების შესაბამისად.

ლეიკემია-სისხლის კიბოს განვითარება (მწვავე მიელოიდური ლეიკემია, ქრონიკული ლიმფოციტური ლეიკემია და ქრონიკული მიელოიდური ლეიკემია) დაფიქსირდა TNF-ის ბლოკატორების გამოყენებასთან დაკავშირებით.

პანციტოპენიის იშვიათი შემთხვევები, მათ შორის აპლასტიკური ანემია, დაფიქსირდა TNF ბლოკატორების გამოყენებისას. გვერდითი მოვლენები, რომლებიც მოიცავს ჰემატოლოგიურ სისტემას, მათ შორის კლინიკურად მნიშვნელოვან ციტოპენიას (მაგ., თრომბოციტოპენია, ლეიკოპენია), დაფიქსირდა ჰუმირას გამოყენებისას. ყველა პაციენტს უნდა მიეცეს რჩევა, დაუყოვნებლივ მიმართოს სამედიცინო დახმარებას, თუ ჰუმირას მიღებისას მათ განუვითარდებათ ნიშნები და სიმპტომები, რომლებიც მიუთითებენ სისხლის დისკრაზიაზე (მაგ., მუდმივი ცხელება, სისხლჩაქცევები, სისხლდენა, სიფერმკრთალე). პაციენტებში დადასტურებული მნიშვნელოვანი ჰემატოლოგიური ანომალიებით, უნდა განიხილონ ჰუმირათი თერაპიის შეწყვეტა.

ვაქცინაციები

რევმატოიდული ართრიტის მქონე 226 მოზრდილის კვლევაში, რომლებიც მკურნალობდნენ ადალიმუმაბით ან პლაცებოთი, დაფიქსირდა ანტისხეულების მსგავსი პასუხები სტანდარტულ 23-ვალენტიან პნევმოკოკის ვაქცინაზე და გრიპის ვირუსის სამვალენტიან ვაქცინაზე. არ არსებობს მონაცემები ინფექციის მეორადი დაინფიცირების შესახებ ცოცხალი ვაქცინების საშუალებით პაციენტებში, რომლებიც იღებენ ჰუმირას.

პედიატრიულ პაციენტებს ურჩევენ გაიარონ ყველა იმუნიზაცია, რამდენადაც ეს შესაძლებელია, იმუნიზაციის აქტუალური გაიდლაინების შესაბამისად ჰუმირათი თერაპიის დაწყებამდე.

პაციენტებს, რომლებიც იღებენ ჰუმირას, შეუძლიათ მიიღონ სხვა ვაქცინაციები ერთდროულად, გარდა ცოცხალი ვაქცინებისა. ახალშობილებში, რომლებიც განხორციელდა ადალიმუმაბის ზეგავლენა მუცლად ყოფნის დროს, ცოცხალი ვაქცინების შეყვანა (მაგ. BCG ვაქცინა) არ არის რეკომენდებული ორსულობის დროს დედისთვის ადალიმუმაბის ბოლო ინექციიდან 5 თვის განმავლობაში.

გულის შეგუბებითი უკმარისობა

გულის შეგუბებითი უკმარისობის გაუარესება და გულის შეგუბებითი უკმარისობის შედეგად სიკვდილიანობის გაზრდა დაფიქსირდა კლინიკურ კვლევაში სხვა TNF მაბლოკირებელ აგენტთან ერთად. ასევე დაფიქსირდა გულის შეგუბებითი უკმარისობის გაუარესების შემთხვევები პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ ჰუმირათი. ჰუმირა სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული პაციენტებში მსუბუქი გულის უკმარისობით (NYHA კლასი I/II). ჰუმირა უკუნაჩვენებია საშუალო და მძიმე გულის უკმარისობის დროს (იხ. ნაწილი 4.3). ჰუმირას მიღება უნდა შეწყდეს პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ გულის შეგუბებითი უკმარისობის ახალი ან გაუარესებული სიმპტომები.

აუტოიმუნური პროცესები

ჰუმირათი მკურნალობამ შეიძლება გამოიწვიოს აუტოიმუნური ანტისხეულების წარმოქმნა. ჰუმირათი ხანგრძლივი მკურნალობის ეფექტი აუტოიმუნური დაავადებების განვითარებაზე უცნობია. თუ ჰუმირათი მკურნალობის შემდეგ პაციენტს განუვითარდა სიმპტომები, რომლებიც მიუთითებენ ლუპუსის მსგავს სინდრომზე და პაციენტი დადებითია ორჯაჭვიანი დნმ-ის ანტისხეულებზე, მაშინ ჰუმირათი შემდგომი მკურნალობა უნდა შეწყდეს (იხ. ნაწილი 4.8).

TNF- ის ბლოკატორებისა და ბიოლოგიური დაავადების მოდიფიკაციის ანტირევმატული საშუალებების (DMARDs) ერთდროული მიღება

კლინიკურ კვლევებში დაფიქსირდა სერიოზული ინფექციები, როდესაც ანაკინრა გამოიყენებოდა სხვა TNF ბლოკატორთან, ეტანერცეპტთან ერთად. დამატებითი სარგებელი არ დაფიქსირებულა მარტო ეტანერცეპტის გამოყენებასთან შედარებით. ეტანერცეპტის და ანაკინრას კომბინირებული თერაპიის დროს გამოვლენილი არასასურველი რეაქციების ბუნებიდან გამომდინარე, მსგავსი ტოქსიკურობა შეიძლება მოხდეს ანაკინრას სხვა TNF ბლოკატორებთან კომბინირებისას. ამიტომ, ადალიმუმაბის და ანაკინრას კომბინაცია არ არის რეკომენდებული (იხ. ნაწილი 4.5).

ადალიმუმაბის ერთდროული გამოყენება სხვა ბიოლოგიური დაავადების მოდიფიკაციის ანტირევმატულ საშუალებებთან (მაგ., ანაკინრა და აბატაცეპტი) ან სხვა TNF-მაბლოკირებელ საშუალებებთან არ არის რეკომენდებული ინფექციების, მათ შორის სერიოზული ინფექციების და სხვა პოტენციური ფარმაკოლოგიური ურთიერთქმედების შესაძლო გაზრდილი რისკის გამო (იხ. ნაწილი 4.5).

ქირურგიული ჩარევები

ქირურგიული პროცედურების უსაფრთხოების გამოცდილება პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობენ ჰუმირათი, შეზღუდულია. თუ დაგეგმილია ქირურგიული პროცედურა, მხედველობაში უნდა იქნას მიღებული ადალიმუმაბის ხანგრძლივი ნახევარგამოყოფის პერიოდი. პაციენტს, რომელსაც ესაჭიროება ქირურგიული ჩარევა ჰუმირაზე ყოფნისას, უნდა ჩაუტარდეს მონიტორინგი ინფექციებზე და უნდა იქნას მიღებული შესაბამისი სიფრთხილის ზომები. უსაფრთხოების გამოცდილება პაციენტებში, რომლებსაც უტარდებათ ართროპლასტიკა ჰუმირას მიღებისას შეზღუდულია.

წვრილი ნაწლავის ობსტრუქცია

თუ კრონის დაავადების მკურნალობა არაეფექტურია, ეს შეიძლება მიუთითებდეს ფიბროზული სტრიქტურის არსებობაზე, რამაც შეიძლება მოითხოვოს ოპერაცია. არსებული მონაცემები მიუთითებს, რომ ჰუმირა არ იწვევს ან აუარესებს სტრიქტურას.

გერიატრიული პოპულაცია

სერიოზული ინფექციების სიხშირე უფრო მაღალი იყო 65 წლის და უფროსი ასაკის ადამიანებში, რომლებიც მკურნალობდნენ ჰუმირათი (3.7%), ვიდრე 65 წლის და უფროსი ასაკის ადამიანებში (1.5%). ზოგიერთ შემთხვევას მოჰყვა სიკვდილი. განსაკუთრებული სიფრთხილეა საჭირო ხანდაზმული ადამიანების მკურნალობისას, რადგან ისინი არიან ინფექციის მაღალი რისკის ქვეშ.

პედიატრიული პოპულაცია

ჰუმირა არ არის შესწავლილი 2 წლამდე ასაკის ბავშვებში.

იხილეთ ნაწილი ვაქცინაციის შესახებ.

4.5. ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები

ჰუმირა შესწავლილი იყო როგორც მონოთერაპია და მეტოტრექსატთან ერთად პაციენტებში რევმატოიდული ართრიტით, პოლიარტიკულური არასრულწლოვანთა იდიოპათიური ართრიტით და ფსორიაზული ართრიტით. ანტისხეულების ფორმირება უფრო დაბალია, როდესაც ჰუმირა ინიშნება მეთოტრექსატთან ერთად მონოთერაპიასთან შედარებით. ჰუმირას მიღებამ მეთოტრექსატის გარეშე გამოიწვია ანტისხეულების წარმოქმნის გაზრდა, ისევე როგორც ადალიმუმაბის კლირენსის გაზრდა და შემცირებული ეფექტურობა (იხ. ნაწილი 5.1). ჰუმირასა და ანაკინრას კომბინაცია არ არის რეკომენდებული (იხ. ნაწილი 4.4). ჰუმირასა და აბატაცეპტის კომბინაცია არ არის რეკომენდებული (იხ. ნაწილი 4.4).

დამატებითი ინფორმაცია სპეციალური პოპულაციების შესახებ

თირკმელების / ღვიძლის უკმარისობა

არ ჩატარებულა კლინიკური ურთიერთქმედების კვლევები თირკმლის ან ღვიძლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში.

პედიატრიული პოპულაცია

კლინიკური ურთიერთქმედების კვლევები არ ჩატარებულა პედიატრიულ პოპულაციაში.

გერიატრიული პოპულაცია

ასაკოვან პოპულაციაში კლინიკური ურთიერთქმედების კვლევები არ ჩატარებულა.

4.6. ორსულობა და ლაქტაცია

ზოგადი მითითებები

ორსულობის კატეგორია B.

რეპროდუქციული პოტენციალის მქონე ქალები / ჩასახვის საწინააღმდეგო საშუალებები ( კონტრაცეფცია )

რეკომენდირებულია, რომ რეპროდუქციული ასაკის ქალებმა გამოიყენონ ეფექტური კონტრაცეპტული მეთოდები ორსულობის თავიდან ასაცილებლად და გააგრძელონ ამ მეთოდების გამოყენება ჰუმირას ბოლო ინექციის შემდეგ სულ მცირე ხუთი თვის განმავლობაში.

ორსულობის პერიოდი

პერსპექტიულად შეგროვებული მონაცემები დიდი რაოდენობით ორსულობიდან (დაახლოებით 2100) ცნობილი შედეგებით და ცოცხალი დაბადებიდან, მათ შორის 1500-ზე მეტი დალიმუმაბის ექსპოზიციით პირველ ტრიმესტრში, არ მიუთითებს იმაზე, რომ ადალიმუმაბი ზრდის ახალშობილთა მალფორმაციების მაჩვენებელს.

პერსპექტიულ კოჰორტულ კვლევაში ჩართული იყო 257 ქალი რევმატოიდული ართრიტით (RA) ან კრონის დაავადებით (CD), რომლებიც მკურნალობდნენ ადალიმუმაბით სულ მცირე პირველი ტრიმესტრის განმავლობაში და 120 ქალი RA ან CD დაავადებებით, რომლებიც არ მკურნალობდნენ ადალიმუმაბით.

კვლევის პირველადი საბოლოო წერტილი იყო ძირითადი თანდაყოლილი დეფექტების დაბადების პრევალენტობა. ორსულობა, რამაც გამოიწვია სულ მცირე ერთი ცოცხალი დაბადება ძირითადი თანდაყოლილი დეფექტით, იყო 6/69 (8.7%) ქალებში RA-ით, რომლებიც მკურნალობდნენ ადალიმუმაბით, ხოლო 5/74 (6.8%) მათში, ვინც არ მკურნალობდა (დაურეგულირებელი RR 1.31, 0.01 95% CI 0.38-4.52), 16/152 (10.5%) ქალებში, რომლებსაც მკურნალობდნენ ადალიმუმაბით, ხოლო 3/32 (9.4%) მათ შორის, ვინც არ მკურნალობდა (დაურეგულირებელი RR 1.14, 95% CI 0.31-4.16).

შესწორებული საშიშროების კოეფიციენტი (Hazard Ratio) RA და CH-სთვის კომბინირებულად (გამოითვლება საწყისი განსხვავებებიდან) შეადგენდა 1.10 (95% CI 0.45–2.73). არ იყო მნიშვნელოვანი განსხვავებები ადალიმუმაბით ნამკურნალევ და არანამკურნალევ ქალებს შორის სპონტანური აბორტის მეორადი საბოლოო წერტილების, მცირე თანდაყოლილი დეფექტების, ნაადრევი მშობიარობის, დაბადების ზომისა და სერიოზული ან ოპორტუნისტული ინფექციების თვალსაზრისით. მკვდრადშობადობის ან ავთვისებიანი დაავადებების შემთხვევები არ დაფიქსირებულა. ვინაიდან კვლევას აქვს მეთოდოლოგიური შეზღუდვები, მათ შორის მცირე ზომის ნიმუში და არარანდომიზებული კვლევის დიზაინი, მონაცემთა ინტერპრეტაცია შეიძლება განსხვავდებოდეს. მაიმუნებზე განვითარების ტოქსიკურობის კვლევამ არ აღმოაჩინა დედის ტოქსიკურობის, ემბრიოტოქსიურობის ან ტერატოგენურობის მტკიცებულება. არ არსებობს პრეკლინიკური მონაცემები ადალიმუმაბის ეფექტის შესახებ პოსტნატალურ ტოქსიკურობაზე (იხ. ნაწილი 5.3).

იმის გამო, რომ ის აინჰიბირებს TNF-ალფას, ორსულობის დროს მიღებულმა ადალიმუმაბმა შეიძლება გავლენა მოახდინოს ახალშობილში ნორმალურ იმუნურ პასუხებზე. ადალიმუმაბი ორსულობის დროს უნდა იქნას გამოყენებული მხოლოდ საჭიროების შემთხვევაში. თუმცა, ორსულობის დროს მიღებისას ადალიმუმაბს შეუძლია პლაცენტის გადაკვეთა ბავშვის შრატში. შედეგად, ამან შეიძლება გამოიწვიოს ჩვილებში ინფექციის გაზრდილი რისკი. ახალშობილებში, რომლებიც ექვემდებარებიან ადალიმუმაბის მუცლად ყოფნის დროს, არ არის რეკომენდებული ორსულობის დროს დედისათვის ცოცხალი ვაქცინების (მაგ. BCG ვაქცინა) შეყვანა ადალიმუმაბის ბოლო ინექციიდან 5 თვის განმავლობაში.

ლაქტაციის პერიოდი

გამოქვეყნებულ ლიტერატურაში არსებული შეზღუდული ინფორმაცია ვარაუდობს, რომ ადალიმუმაბი გამოიყოფა დედის რძეში ძალიან დაბალი კონცენტრაციით. ადალიმუმაბი იმყოფება დედის რძეში კონცენტრაციით, რომელიც მერყეობს დედის შრატის დონის 0.1%-დან 1%-მდე. პერორალურად შეყვანილი და მონელებული იმუნოგლობულინის G პროტეინები განიცდიან ნაწლავის პროტეოლიზს და აქვთ დაბალი ბიოშეღწევადობა. ძუძუთი კვებაზე მყოფ ახალშობილებზე/ჩვილებზე ზემოქმედება მოსალოდნელი არ არის. შედეგად, ჰუმირა შეიძლება გამოყენებულ იქნას ძუძუთი კვების დროს.

რეპროდუქციული უნარი / ნაყოფიერება

არ არსებობს პრეკლინიკური მონაცემები ნაყოფიერებაზე ადალიმუმაბის ზემოქმედების შესახებ (იხ. ნაწილი 5.3).

4.7. ზე გავლენა ავტომობილის მართვისა და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე

ჰუმირამ შეიძლება მოახდინოს უმნიშვნელო გავლენა მანქანისა და მექანიზმების მართვის უნარზე. ჰუმირას მიღების შემდეგ შეიძლება განვითარდეს თავბრუსხვევა და მხედველობის დარღვევა (იხ. ნაწილი 4.8).

4.8. არასასურველი ეფექტები

უსაფრთხოების პროფილის შეჯამება

ჰუმირა გამოკვლეული იყო 9506 პაციენტში 60 თვემდე ან მეტ ხანგრძლივობის ძირითადი კონტროლირებადი და ღია კვლევების ფარგლებში. ეს კვლევები მოიცავდა პაციენტებს რევმატოიდული ართრიტით, არასრულწლოვანთა იდიოპათიური ართრიტით (პოლიარტიკულური არასრულწლოვანთა იდიოპათიური ართრიტი და ენთეზიტთან ასოცირებული ართრიტი) დაავადების ხანმოკლე ან ხანგრძლივი ხანგრძლივობით, აგრეთვე ღერძული სპონდილოართრიტით (მაანკილოზებელი სპონდილიტი, ღერძული სპონდილოართრიტი AS-ის რადიოლოგიური მტკიცებულების გარეშე), ფსორიაზული ართრიტით, კრონის დაავადებით, მოიცავს პაციენტებს წყლულოვანი კოლიტით, ფსორიაზით, ჩირქოვანი ჰიდრადენიტით და უვეიტით. ძირითადი კონტროლირებადი კვლევები მოიცავდა 6,089 პაციენტს, რომლებიც იღებდნენ ჰუმირას და 3,801 პაციენტს, რომლებმაც მიიღეს პლაცებო ან აქტიური შედარებითი კონტროლირებადი პრეპარატი.

პაციენტთა წილი, რომლებმაც შეწყვიტეს მკურნალობა გვერდითი მოვლენების გამო საკვანძო კვლევების ორმაგად ბრმა, კონტროლირებად პერიოდებში, შეადგენდა 5.9% პაციენტებისთვის, რომლებიც იღებდნენ ჰუმირას და 5.4% პაციენტებისთვის, რომლებიც იღებდნენ საკონტროლო მკურნალობას.

ყველაზე ხშირად მოხსენებული გვერდითი რეაქციებია ინფექციები (მაგ. ნაზოფარინგიტი, ზედა სასუნთქი გზების ინფექცია და სინუსიტი), რეაქციები ინექციის ადგილზე (ერითემა, ქავილი, სისხლჩაქცევა, ტკივილი ან შეშუპება), თავის ტკივილი და კუნთოვანი ტკივილი.

სერიოზული გვერდითი რეაქციები დაფიქსირდა ჰუმირას გამოყენებისას. TNF მაბლოკირებელი საშუალებები, როგორიცაა ჰუმირა, გავლენას ახდენს იმუნურ სისტემაზე და ამ საშუალებების გამოყენებამ შეიძლება გავლენა მოახდინოს ორგანიზმის რეზისტენტულობაზე ინფექციისა და კიბოს წინააღმდეგ. ფატალური და სიცოცხლისათვის საშიში ინფექციები (სეფსისის, ოპორტუნისტული ინფექციების და ტუბერკულოზის ჩათვლით), HBV რეაქტივაცია და სხვადასხვა ავთვისებიანი სიმსივნეები (მათ შორის ლეიკემია, ლიმფომა და HSTCL) ასევე დაფიქსირდა ჰუმირას გამოყენებისას.

ასევე დაფიქსირდა სერიოზული ჰემატოლოგიური, ნევროლოგიური და აუტოიმუნური რეაქციები. ეს რეაქციები მოიცავს იშვიათ ცნობებს პანციტოპენიის, აპლასტიკური ანემიის, ცენტრალური და პერიფერიული დემიელინაციური მოვლენების შესახებ და ცნობებს მგლურას, მგლურასთან დაკავშირებული მდგომარეობებისა და სტივენს-ჯონსონის სინდრომის შესახებ.

არასასურველი ეფექტები

გვერდითი რეაქციები, რომლებიც ეფუძნება კლინიკურ კვლევებს და პოსტმარკეტინგულ გამოცდილებას, მოცემულია შემდგომში სისტემ-ორგანული კლასისა და სიხშირის მიხედვით: ძალიან ხშირი (³ 1/10); ხშირი (³ 1/100-დან <1/10-მდე); არახშირი (³ 1/1000-დან <1/100-მდე), იშვიათი (³ 1/10000-დან <1/1000-მდე), ძალიან იშვიათი (<1/10000) და უცნობი (სიხშირე არ შეიძლება შეფასდეს არსებული მონაცემებით). სიხშირის თითოეულ ჯგუფში, გვერდითი მოვლენები ჩამოთვლილია მოვლენის სიმძიმის კლებადობის მიხედვით. ნაჩვენებია ყველაზე ხშირი სიხშირე სხვადასხვა მითითებებს შორის.

ნაწილი 4.3, ნაწილი 4.4. ხოლო 4.8 ნაწილში დამატებითი ინფორმაციის შემთხვევაში, სისტემის ორგანოთა კლასის სათაურები მონიშნულია ვარსკვლავით (*).

ინფექციები და ინვაზიები *

ძალიან ხშირი: სასუნთქი გზების ინფექციები (მათ შორის ქვედა და ზედა სასუნთქი გზების ინფექციები, პნევმონია, სინუსიტი, ფარინგიტი, ნაზოფარინგიტი და ჰერპეს ვირუსით გამოწვეული პნევმონია).

ხშირი: სისტემური ინფექციები (სეფსისის, კანდიდოზის და გრიპის ჩათვლით), ნაწლავური ინფექციები (ვირუსული გასტროენტერიტის ჩათვლით), კანისა და რბილი ქსოვილების ინფექციები (პარონიქიის, ცელულიტის, იმპეტიგოს, ნეკროზული ფაშიიტის და ჰერპეს ზოსტერის ჩათვლით), ყურის ინფექციები, პირის ღრუს ინფექციები (მათ შორის მარტივი ჰერპესი, პირის ღრუს ჰერპესი და სტომატოლოგიური ინფექციები), რეპროდუქციული სისტემის ინფექციები (ვულვოვაგინალური მიკოზური ინფექციის ჩათვლით), საშარდე სისტემის ინფექციები (პიელონეფრიტის ჩათვლით), სოკოვანი ინფექციები, სახსრების ინფექციები.

არახშირი: იშვიათი: ნევროლოგიური ინფექციები (ვირუსული მენინგიტის ჩათვლით), ოპორტუნისტული ინფექციები და ტუბერკულოზი (კოკციდიომიკოზის, ჰისტოპლაზმოზის და მიკობაქტერია ავუმ კომპლექსის ინფექციების ჩათვლით), ბაქტერიული ინფექციები, თვალის ინფექციები, დივერტიკულიტი¹).

კეთილთვისებიანი , ავთვისებიანი და დაუზუსტებელი ნეოპლაზმები ( კისტებისა და პოლიპების ჩათვლით )*

ხშირი: კეთილთვისებიანი სიმსივნე, კანის კიბო მელანომის გამოკლებით (მათ შორის ბაზალურუჯრედოვანი კარცინომა და ბრტყელუჯრედოვანი კარცინომა).

არახშირი: ლიმფომა**, მყარი ორგანოების ნეოპლაზმები (მათ შორის სარძევე ჯირკვლის კიბო, ფილტვის და ფარისებრი ჯირკვლის სიმსივნეები), მელანომა**.

იშვიათი: ლეიკემია ¹⁾

უცნობი: ჰეპატოსპლენური T-უჯრედოვანი ლიმფომა¹⁾, მერკელის უჯრედის კარცინომა (კანის ნეიროენდოკრინული კარცინომა) ¹⁾, კაპოშის სარკომა.

სისხლისა და ლიმფური სისტემის დაავადებები*

ძალიან ხშირი: ლეიკოპენია (ნეიტროპენიის და აგრანულოციტოზის ჩათვლით), ანემია.

ხშირი: ლეიკოციტოზი, თრომბოციტოპენია.

არახშირი: იდიოპათიური თრომბოციტოპენიური პურპურა.

იშვიათი: პანციტოპენია

იმუნური სისტემის დაავადებები *

ხშირი: ჰიპერმგრძნობელობა, ალერგია (სეზონური ალერგიის ჩათვლით)

არახშირი: სარკოიდოზი ¹⁾, ვასკულიტი

იშვიათი: ანაფილაქსია ¹⁾

მეტაბოლიზმი და კვების დაავადებები

ძალიან ხშირი: ლიპიდების ამაღლებული დონე.

ხშირი: ჰიპოკალიემია, შარდმჟავას დონის მომატება, სისხლში ნატრიუმის პათოლოგიური დონე, ჰიპოკალციემია, ჰიპერგლიკემია, ჰიპოფოსფატემია, დეჰიდრატაცია.

ფსიქიატრიული დაავადებები

ხშირი: განწყობის ცვლილებები (დეპრესიის ჩათვლით), შფოთვა, უძილობა.

ნერვული სისტემის დაავადებები *

ძალიან ხშირი: თავის ტკივილი.

ხშირი: პარესთეზია (ჰიპოესთეზიის ჩათვლით), შაკიკი, ნერვის ფესვის შეკუმშვა.

არახშირი: ცერებროვასკულური დარღვევები¹⁾ (CVA), ტრემორი, ნეიროპათია

იშვიათი: გაფანტული სკლეროზი, დემიელინიზებელი დაავადებები (მაგ. ოპტიკური ნევრიტი, გიენ-ბარეს სინდრომი) ¹⁾

თვალის დაავადებები

ხშირი: მხედველობის დარღვევა, კონიუნქტივიტი, ბლეფარიტი, თვალის შეშუპება.

არახშირი: დიპლოპია

ყურის და შიდა ყურის დაავადებები

ხშირი: თავბრუსხვევა

არახშირი: სიყრუე, ტინიტუსი

გულის დარღვევები *

ხშირი: ტაქიკარდია

იშვიათი: მიოკარდიუმის ინფარქტი), არითმია, გულის შეგუბებითი უკმარისობა

იშვიათი: გულის გაჩერება

სისხლძარღვთა დაავადებები

ხშირი: ჰიპერტენზია, გამონაყარი კანზე, ჰემატომა.

არახშირი: სისხლძარღვთა არტერიის ოკლუზია, თრომბოფლებიტი, აორტის ანევრიზმა

სუნთქვის , გულმკერდის და შუასაყარის დარღვევები *

ხშირი: ასთმა, ქოშინი, ხველა

არახშირი: ფილტვის ემბოლია ¹⁾, ფილტვის ინტერსტიციული დაავადება, ფილტვების ქრონიკული ობსტრუქციული დაავადება, პნევმონიტი, პლევრის გამონაჟონი ¹⁾

იშვიათი: ფილტვის ფიბროზი ¹⁾

კუჭ - ნაწლავის დაავადებები

ძალიან ხშირი: მუცლის ტკივილი, გულისრევა და ღებინება.

ხშირი: კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის სისხლდენა, დისპეფსია, გასტროეზოფაგური რეფლუქს დაავადება, Sicca-სინდრომი

არახშირი: პანკრეატიტი, დისფაგია, სახის შეშუპება.

იშვიათი: ნაწლავის პერფორაცია¹⁾

ჰეპატობილიარული დაავადებები *

ძალიან ხშირი: ღვიძლის ფერმენტების მატება.

არახშირი: ქოლეცისტიტი და ქოლელითიაზი, ღვიძლის სტეატოზი, ბილირუბინის დონის მომატება.

იშვიათი: ჰეპატიტი, B ჰეპატიტის ინფექციის რეციდივი (რეაქტივაცია), აუტოიმუნური ჰეპატიტი ^1†)

უცნობი: ღვიძლის უკმარისობა ¹⁾

კანისა და კანქვეშა ქსოვილის დაავადებები

ძალიან ხშირი: გამონაყარი (კანის გამონაყარი) (მათ შორის ექსფოლიაციური გამონაყარი)

ხშირი: ფსორიაზის ახალი გამოვლენა ან არსებულის გაუარესება (პალმოპლანტარული პუსტულარული ფსორიაზის ჩათვლით)¹⁾, ჭინჭრის ციება, სისხლჩაქცევები (პურპურის ჩათვლით), დერმატიტი (ეგზემის ჩათვლით), ონიქოკლაზი, ჰიპერჰიდროზი, ალოპეცია¹⁾, ქავილი.

არახშირი: ღამის ოფლიანობა, ნაწიბურების წარმოქმნა

იშვიათი: ერითემა მულტიფორმული ¹⁾, სტივენს-ჯონსონის სინდრომი ¹⁾, ანგიონევროზული შეშუპება ¹⁾, კანის ვასკულიტი ¹⁾, ლიქენოიდური კანის რეაქცია ¹⁾

უცნობია: დერმატომიოზიტის სიმპტომების გაუარესება ¹⁾

ჩონჩხ - კუნთოვანი სისტემის დარღვევები , შემაერთებელი ქსოვილისა და ძვლის დაავადებები

ძალიან ხშირი: კუნთების ტკივილი.

ხშირი: კუნთების სპაზმი (სისხლში კრეატინფოსფოკინაზას დონის მომატების ჩათვლით)

არახშირი: რაბდომიოლიზი, სისტემური წითელი მგლურა

იშვიათი: ლუპუსის მსგავსი სინდრომი ¹⁾

თირკმელებისა და საშარდე გზების დაავადებები

ხშირი: თირკმლის უკმარისობა, ჰემატურია

არახშირი: ნოქტურია

რეპროდუქციული სისტემის და სარძევე ჯირკვლების დაავადებები

არახშირი: ერექციული დისფუნქცია

ზოგადი დარღვევები და გართულებები გამოყენების ადგილას *

ძალიან ხშირი: რეაქცია ინექციის ადგილზე (ინექციის ადგილის ერითემის ჩათვლით)

ხშირი: გულმკერდის ტკივილი, შეშუპება, პირექსია ¹⁾ (ცხელება)

არახშირი: ანთება

კვლევები *

ხშირი: კოაგულაციისა და სისხლდენის დარღვევები (მათ შორის გააქტიურებული ნაწილობრივი თრომბოპლასტინის დროის გახანგრძლივება), დადებითი აუტო-ანტისხეულების ტესტი (მათ შორის ორჯაჭვიანი დნმ-ის ანტისხეულები), სისხლში ლაქტატ-დეჰიდროგენაზას დონის მომატება.

უცნობია: წონის მომატება ²

ტრავმები და ინტოქსიკაცია

ხშირი: ჭრილობის დაგვიანებული შეხორცება.

*დამატებითი ინფორმაცია იხილეთ ნაწილში 4.3, 4.4. და 4.8.

** მოიცავს ღია ეტიკეტის გაფართოების კვლევებს.

¹⁾ მოიცავს სპონტანური შეტყობინების მონაცემებს.

²⁾ ზრდასრულთა ჩვენებებში, ადალიმუმაბის სხეულის წონის საშუალო ცვლილება საწყისიდან მერყეობდა 0,3 კგ-დან 1 კგ-მდე, ხოლო (მინუს) -0,4 კგ-დან 0,4 კგ-მდე პლაცებოსთვის 4-6 თვიანი მკურნალობის პერიოდში. გახანგრძლივებულ კვლევებში, საკონტროლო ჯგუფის გარეშე, დაახლოებით 1-2 წლის საშუალო ექსპოზიციით, ასევე დაფიქსირდა სხეულის წონის მომატება 5-6 კგ-ით, განსაკუთრებით კრონის დაავადებისა და წყლულოვანი კოლიტის მქონე პაციენტებში. მიუხედავად იმისა, რომ ამ ეფექტის საფუძველი უცნობია, ის შეიძლება დაკავშირებული იყოს ადალიმუმაბის ანთების საწინააღმდეგო ეფექტთან.

^† აუტოიმუნური ჰეპატიტის იშვიათი შემთხვევები დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ TNF ალფა ინჰიბიტორებს პოსტმარკეტინგულ პირობებში.

ჩირქოვანი ჰიდრადენიტი / Hidradenitis suppurativa

უსაფრთხოების პროფილი HS პაციენტებისთვის, რომლებიც მკურნალობდნენ ჰუმირათი კვირაში ერთხელ შეყვანით, შეესაბამებოდა ჰუმირას უსაფრთხოების ცნობილ პროფილს.

უვეიტი

უსაფრთხოების პროფილი უვეიტის მქონე პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ ჰუმირათი ყოველ მეორე კვირას, შეესაბამებოდა ჰუმირას ცნობილ უსაფრთხოების პროფილს.

შერჩეული გვერდითი რეაქციების აღწერა

რეაქციები ინექციის ადგილას

მოზრდილებსა და ბავშვებში საკვანძო კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში ინექციის ადგილზე რეაქციები (ერითემა და/ან ქავილი, სისხლჩაქცევა, ტკივილი ან შეშუპება) დაფიქსირდა პაციენტების 12,9%-ში, რომლებიც მკურნალობდნენ პლაცებოს ან აქტიური კონტროლის მქონე პაციენტებში. ინექციის ადგილის რეაქციები ჩვეულებრივ არ მოითხოვდა პრეპარატის შეწყვეტას.

ინფექციები

ძირითად კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში მოზრდილებსა და ბავშვებში, ინფექციის სიხშირე იყო 1,51 პაციენტზე წელიწადში პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ ჰუმირათი და 1,46 პაციენტში წელიწადში, რომლებიც მკურნალობდნენ პლაცებოთი და აქტიური საკონტროლო პრეპარატით. ძირითადად აღინიშნა ინფექციები, როგორიცაა ნაზოფარინგიტი, ზედა სასუნთქი გზების ინფექციები და სინუსიტი. პაციენტების უმეტესობამ განაგრძო ჰუმირათი მკურნალობა ინფექციის მოხსნის შემდეგ.

სერიოზული ინფექციების სიხშირე იყო 0.04 პაციენტში წელიწადში პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ ჰუმირათი და 0.03 წელიწადში პლაცებო პაციენტში და აქტიური საკონტროლო აგენტებით ნამკურნალებ პაციენტებში.

სერიოზული ინფექციები (იშვიათი ფატალური ინფექციების ჩათვლით) მოხსენებული კონტროლირებად, ღია ეტიკეტირებულ მოზრდილებში და პედიატრიულ კვლევებში ჰუმირათი მკურნალობისას მოიცავდა ტუბერკულოზს (მილიარული და ფილტვის გარეთა უბნების ჩათვლით) და ინვაზიურ ოპორტუნისტულ ინფექციებს (მაგ. გავრცელებული ან ექსტრაფილტვისმიერი ჰისტოპლაზმოზი, ბლასტომიკოზი, კოქციდიოიდომიკოზი, პნევმოცისტი, კანდიდოზი, ასპერგილოზი და ლისტერიოზი). ტუბერკულოზის შემთხვევების უმეტესობა დაფიქსირდა მკურნალობის დაწყებიდან პირველი რვა თვის განმავლობაში და შეიძლება წარმოადგენდეს ლატენტური დაავადების რეციდივს.

ავთვისებიანი სიმსივნეები და ლიმფოპროლიფერაციული დარღვევები

ჰუმირას კვლევის დროს, არასრულწლოვანთა იდიოპათიური ართრიტის მქონე პაციენტებში (პოლიარტიკულური არასრულწლოვანთა იდიოპათიური ართრიტი და ენთეზიტთან დაკავშირებული ართრიტი), არ დაფიქსირებულა ავთვისებიანი სიმსივნეები 249 პედიატრიულ პაციენტში 655.6 პაციენტი-წლის ექსპოზიციით. გარდა ამისა, არ დაფიქსირდა ავთვისებიანი სიმსივნეები 192 პედიატრიულ პაციენტში 498.1 პაციენტი-წლის ექსპოზიციით ჰუმირას კვლევების დროს კრონის დაავადების მქონე პედიატრიულ პაციენტებში. ჰუმირას კვლევაში პედიატრიულ პაციენტებში ქრონიკული ფსორიაზით, არ დაფიქსირებულა ავთვისებიანი სიმსივნეები 77 პედიატრიულ ფსორიაზის მქონე პაციენტში 80 პაციენტი-წლიან ექსპოზიციაზე. ჰუმირას კვლევაში წყლულოვანი კოლიტის მქონე პედიატრიულ პაციენტებში, არ დაფიქსირებულა ავთვისებიანი სიმსივნეები 93 პედიატრიულ პაციენტში 65.3 პაციენტი-წლის ექსპოზიციით. ჰუმირას კვლევაში პედიატრიულ უვეიტის მქონე პაციენტებში, არ დაფიქსირდა ავთვისებიანი სიმსივნეები 60 პედიატრიულ პაციენტში 58.4 პაციენტი-წლის ექსპოზიციით.

ზომიერად მძიმედ აქტიური რევმატოიდული ართრიტი, ფსორიაზული ართრიტი, მაანკილოზებელი სპონდილიტი, ღერძული სპონდილოართრიტი მაანკილოზებელი სპონდილიტის რენტგენოლოგიური მტკიცებულების გარეშე, კრონის დაავადება, წყლულოვანი კოლიტი, ფსორიაზი, ჩირქოვანი ჰიდრადენიტი და ავთვისებიანი სიმსივნეები, გარდა ლიმფომისა და არამელანომური კანის კიბოსა, უვეიტის მქონე ზრდასრულ პაციენტებში ჰუმირას ძირითადი კვლევების კონტროლირებადი ნაწილის დროს, სულ მცირე 12 კვირის განმავლობაში დაფიქსირდა 6.8 (4.4, 10.5) მაჩვენებელი 1000 პაციენტ-წელზე (95% CI) 5291 პაციენტში, რომლებიც მკურნალობდნენ ჰუმირათი, ხოლო 6.3 (3.4, 11.8) მაჩვენებელი 1000 პაციენტ წელიწადში დაფიქსირდა 3444 საკონტროლო პაციენტში (მკურნალობის საშუალო ხანგრძლივობა იყო 4 თვე ჰუმირას ჯგუფისთვის და 3.8 თვე საკონტროლო მკურნალობის პაციენტებისთვის). არამელანომური კანის კიბოს სიხშირე (95% CI) იყო 8.8 (6, 13) 1000 პაციენტ-წელიწადში ჰუმირათი ნამკურნალევ პაციენტებში და 3.2 (1.3, 7.6) 1000 პაციენტ-წელზე საკონტროლო პაციენტებში. კანის ამ სიმსივნეებს შორის ბრტყელუჯრედოვანი კარცინომა ვითარდებოდა 2.7 (1.4, 5.4) 1000 პაციენტ-წელზე HUMIRA-ით ნამკურნალევ პაციენტებში და 0.6 (0.1, 4.5) 1000 პაციენტ-წელზე საკონტროლო პაციენტებში. ლიმფომების სიხშირე (95% CI) იყო 0.7 (0.2, 2.7) 1000 პაციენტ-წელზე ჰუმირათი ნამკურნალევ პაციენტებში და 0.6 (0.1, 4.5) 1000 პაციენტ-წელზე საკონტროლო პაციენტებში. კლინიკური კვლევების კონტროლირებად პერიოდებში და მიმდინარე და დასრულებულ ღია კვლევებში, რომელშიც მონაწილეობდა 6427 პაციენტი, საშუალო ხანგრძლივობით დაახლოებით 3.3 წელი და წარმოადგენდა 26,439-ზე მეტ პაციენტ-წელზე მკურნალობას, დაფიქსირდა ავთვისებიანი სიმსივნეები, ლიმფომისა და კანის არამელანომური კიბოს გარდა, დაახლოებით 8.5 - 1000 პაციენტში წელიწადში. კანის არამელანომური კიბოს დაკვირვების მაჩვენებელი არის დაახლოებით 9.6 - 1000 პაციენტ-წელზე, ხოლო ლიმფომის დაკვირვების მაჩვენებელი არის დაახლოებით 1.3 - 1000 პაციენტ-წელზე. ავთვისებიანი სიმსივნეების მოხსენებული მაჩვენებელი პოსტმარკეტინგული გამოცდილებიდან 2003 წლის იანვრიდან 2010 წლის დეკემბრამდე, უპირატესად რევმატოიდული ართრიტის მქონე პაციენტებში, იყო საშუალოდ 2.7 1000 პაციენტ წელიწადში. არამელანომური კანის კიბოს და ლიმფომების სიხშირე არის დაახლოებით 0.2 და 0.3 - 1000 პაციენტზე მკურნალობის წელიწადში, შესაბამისად (იხ. ნაწილი 4.4). დაფიქსირდა ჰეპატოსპლენური T-უჯრედოვანი ლიმფომის იშვიათი შემთხვევები მარკეტინგის შემდგომ პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ ადალიმუმაბით (იხ. ნაწილი 4.4).

აუტო - ანტისხეულები

RA I-V კვლევებში, აუტოანტისხეულების ტესტები ჩატარდა პაციენტების შრატის ნიმუშებზე სხვადასხვა დროს. ამ კვლევებში, პაციენტების 11.9%-მა, რომლებიც მკურნალობდნენ ჰუმირათი და 8.1%-მა პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ პლაცებოთი და აქტიური საკონტროლო აგენტებით, აღინიშნა ანტიბირთვული ანტისხეულების დადებითი ტიტრები 24 კვირაში, საწყის ეტაპზე უარყოფით ანტიბირთვულ ანტისხეულებთან შედარებით. კლინიკური სიმპტომები, რომლებიც მიუთითებენ ახლად გაჩენილ ლუპუსის მსგავს სინდრომზე, დაფიქსირდა 3441 პაციენტიდან 2-ში, რომლებიც მკურნალობდნენ ჰუმირათი რევმატოიდული ართრიტის და ფსორიაზული ართრიტის ყველა კვლევაში. პაციენტების მდგომარეობა გაუმჯობესდა მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ. არცერთ პაციენტს არ განუვითარდა ლუპუს ნეფრიტი ან ცენტრალური ნერვული სისტემის სიმპტომები.

ჰეპატობილიარული მოვლენები

ჰუმირას მე-3 კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში პაციენტებში რევმატოიდული ართრიტით და ფსორიაზული ართრიტით, საკონტროლო პერიოდით 4-დან 104 კვირამდე, ALT მომატება ≥3 x ULN (ნორმის ზედა ზღვარი) დაფიქსირდა პაციენტების 3.7%-ში, რომლებიც მკურნალობდნენ ჰუმირათი. საკონტროლო ჯგუფში ≥3 x ULN-თან შედარებით ეს მაჩვენებელი არის 1.6%.

ჰუმირას 3-ფაზიან კონტროლირებად კვლევებში 4-დან 17 წლამდე ასაკის პაციენტებში პოლიარტიკულარული იუვენილური იდიოპათიური ართრიტით და 6-დან 17 წლამდე ასაკის პაციენტებში ენთეზიტთან დაკავშირებული ართრიტით, ALT მომატება ≥3 x ULN დაფიქსირდა პაციენტების 6.1%-ში, რომლებიც მკურნალობდნენ ჰუმირათი და 1.3% პაციენტებში, რომლებიც იღებენ საკონტროლო მკურნალობას. ALT მატების უმეტესობა მოხდა მეტოტრექსატის ერთდროული გამოყენებისას. ჰუმირას 3 ფაზიან კვლევაში 2-დან 4 წლამდე ასაკის პაციენტებში პოლიარტიკულარული არასრულწლოვანთა იდიოპათიური ართრიტით, არ აღინიშნებოდა ALT ამაღლება ≥3 x ULN-ზე მეტზე.

ჰუმირას 3 ფაზიან კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში კრონის დაავადებისა და წყლულოვანი კოლიტის მქონე პაციენტებში 4-დან 52 კვირამდე საკონტროლო პერიოდით, ALT მომატება ≥3 x ULN დაფიქსირდა ჰუმირათი ნამკურნალები პაციენტების 0.9%-ში, ხოლო ეს მაჩვენებელი საკონტროლო ჯგუფში იყო 0.9%.

ჰუმირას 3 ფაზის კვლევაში პედიატრიულ კრონის დაავადების მქონე პაციენტებში, რომლებიც იკვლევდნენ წონაზე მორგებული შემანარჩუნებელი დოზირების რეჟიმის ეფექტურობას და უსაფრთხოებას, რასაც მოჰყვა სხეულის მიერ მორგებული ინდუქციური თერაპია მკურნალობის 52 კვირამდე, პაციენტების 10%, მათ შორის 4 პაციენტში, რომლებიც იღებდნენ იმუნოსუპრესანტებს საწყის ეტაპზე, ALT მომატება ³ 3 x ULN დაფიქსირდა 2.6%-ში (5/192).

ჰუმირას 3 ფაზის კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში ფსორიაზის მქონე პაციენტებში, საკონტროლო პერიოდით 12-დან 24 კვირამდე, ALT მომატება ≥3 x ULN დაფიქსირდა პაციენტების 1.8%-ში, რომლებიც მკურნალობდნენ ჰუმირათი, ხოლო საკონტროლო მკურნალობის ჯგუფში ეს მაჩვენებელი 1,8%-ი იყო.

არ დაფიქსირებულა ALT ≥3 x ULN ჰუმირას მე-3 ფაზის კვლევაში ფსორიაზის მქონე პედიატრიულ პაციენტებში.

ჰუმირას კონტროლირებად კვლევებში (საწყისი დოზები 160 მგ კვირაში 0 და 80 მგ კვირაში 2, რასაც მოჰყვა 40 მგ კვირაში ერთხელ, მე-4 კვირიდან დაწყებული) პაციენტებში ჩირქოვანი ჰიდრადენიტით, საკონტროლო პერიოდით 12-დან 16 კვირამდე, ≥3 x ULN ALT მომატება დაფიქსირდა ჰუმირათი ნამკურნალები პაციენტების 0.3%-ში და საკონტროლო პაციენტების 0.6%-ში. ჰუმირას კონტროლირებად კვლევებში უვეიტის მქონე მოზრდილ პაციენტებში 80 კვირამდე ხანგრძლივობის, მედიანური ექსპოზიციით 166,5 დღე და 105 დღე ჰუმირასათვის და საკონტროლო მკურნალობისთვის, შესაბამისად (საწყისი დოზა 80 მგ 0.კვირაში, რასაც მოჰყვება 40 მგ ყოველ ორ კვირაში, დაწყებული პირველი კვირიდან), ALT მომატება ≥3 x ULN დაფიქსირდა ჰუმირათი ნამკურნალები პაციენტების 2,4%-ში და კონტროლის ქვეშ მყოფი პაციენტების 2,4%-ში. პედიატრიული წყლულოვანი კოლიტის მქონე პაციენტებში (N=93), შეყვანილი იყო წონით მორგებული ინდუქციური დოზები 2.4 მგ/კგ (მაქსიმუმ 160 მგ) 0. კვირაში და 1. კვირაში და 1.2 მგ/კგ (მაქსიმუმ 80 მგ) მე-2 კვირაში (N=63) ან 2.4 მგ/კგ (მაქსიმუმ 160 მგ) ინდუქციური დოზა 0. კვირაში, პლაცებო 1. კვირაში და 1.2 მგ/კგ (მაქსიმუმ 80 მგ) დოზა მე-2 კვირაში (N=30), რასაც მოჰყვებოდა შემანარჩუნებელი დოზა 0.6 მგ/კგ (მაქსიმუმ 40 მგ) ყოველ მეორე კვირაში (N=31) და ყოველკვირეული შემანარჩუნებელი დოზა 0.6 მგ/კგ (მაქსიმუმ 40 მგ) (N=32) ეფექტურობისა და უსაფრთხოების შესაფასებლად ჰუმირას 3 ფაზიან კვლევაში, რომლის დროსაც დაფიქსირდა ALT მომატება ≥3 X ULN პაციენტების 1.1%-ში (1/93).

პაციენტებში, რომლებიც ჩართულნი იყვნენ კლინიკურ კვლევებში ყველა ჩვენებისთვის, ALT მნიშვნელობების მომატება იყო უსიმპტომო, უმეტეს შემთხვევაში გარდამავალი და ალაგდა მკურნალობის გაგრძელებისას. თუმცა, პოსტმარკეტინგულ მონაცემებში ღვიძლის უკმარისობა დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ადალიმუმაბს. ნაკლებად ხშირად დაფიქსირდა ღვიძლის სერიოზული დარღვევები, რომლებიც შეიძლება წინ უსწრებდეს ღვიძლის უკმარისობას, როგორიცაა ჰეპატიტი, აუტოიმუნური ჰეპატიტის ჩათვლით.

აზათიოპრინით /6- მერკაპტოპურინით ერთდროული მკურნალობა

კრონის დაავადების მქონე ზრდასრულ პაციენტებში ჩატარებულ კვლევებში ავთვისებიანი სიმსივნეების და სერიოზული ინფექციური გვერდითი ეფექტების უფრო მაღალი სიხშირე დაფიქსირდა ჰუმირასა და აზათიოპრინის/6-მერკაპტოპურინის კომბინაციისას, ვიდრე მხოლოდ ჰუმირას შემთხვევაში.

დამატებითი ინფორმაცია სპეციალური პოპულაციების შესახებ

პედიატრიული პოპულაცია

ზოგადად, პედიატრიულ პაციენტებში არასასურველი რეაქციები სიხშირით და ტიპით ზრდასრულ პაციენტებში გამოვლენილი მოველების მსგავსი იყო.

საეჭვო გვერდითი რეაქციების შეტყობინება

საეჭვო გვერდითი რეაქციების შესახებ შეტყობინებას წამლის ლიცენზირების შემდეგ დიდი მნიშვნელობა აქვს. ეს მოხსენება იძლევა წამლის სარგებლის/რისკის ბალანსის მუდმივი მონიტორინგის საშუალებას. ჯანდაცვის პროფესიონალები ვალდებულნი არიან შეატყობინონ ნებისმიერი საეჭვო არასასურველი რეაქციის შესახებ თურქეთის ფარმაკოლოგიურ ცენტრს (TÜFAM) (www.titck.gov.tr; ელ. ფოსტა: [email protected] ; ტელ 0 800 314 00 08; ფაქსი: 0 312 218 35 99).

4.9. დოზის გადაჭარბება და მკურნალობა

კლინიკურ კვლევებში დოზის შემზღუდველი ტოქსიკურობა არ დაფიქსირებულა. ყველაზე მაღალი შესწავლილი დოზა იყო მრავალჯერადი ინტრავენური დოზა 10 მგ/კგ, დაახლოებით 15-ჯერ მეტი რეკომენდებულ დოზაზე.

5. ფარმაკოლოგიური თვისებები

5.1. ფარმაკოდინამიკური თვისებები

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი : იმუნოსუპრესანტები, სიმსივნის ნეკროზის ფაქტორის ალფა (TNF-alpha) ინჰიბიტორები

ათქ კოდი : L04AB04

მოქმედების მექანიზმი

ადალიმუმაბი სპეციალურად უკავშირდება TNF-ს და ანეიტრალებს მის ბიოლოგიურ ფუნქციას, ბლოკავს მის ურთიერთქმედებას უჯრედის ზედაპირის რეცეპტორებთან p55 და p75.

ადალიმუმაბი ასევე ახდენს TNF-ით გამოწვეული ან რეგულირებულ ბიოლოგიური პასუხების, მათ შორის ლეიკოციტების მიგრაციაზე პასუხისმგებელი ადჰეზიური მოლეკულების დონის შეცვლას (IC50 მნიშვნელობები ELAM-1, VCAM-1 და ICAM-1-ისთვის 0,1–0,2 ნმ).

ფარმაკოდინამიკური ეფექტები

ანთების მწვავე ფაზის რეაქტანტების (C-რეაქტიული ცილა (CRP) და ერითროციტების დალექვის სიჩქარე (ESR)) და შრატის ციტოკინების (IL-6) დონის სწრაფი შემცირება საწყის მნიშვნელობებთან შედარებით დაფიქსირდა ჰუმირათი მკურნალობის შემდეგ რევმატოიდული ართრიტის მქონე პაციენტებში. მატრიქსის მეტალოპროტეინაზების (MMP-1 და MMP-3) დონეები, რომლებიც პასუხისმგებელნი არიან ხრტილის დაზიანებაზე და იწვევს ქსოვილის რემოდელირების პროცესს, ასევე შემცირდა ჰუმირას მიღების შემდეგ. პაციენტები, რომლებიც მკურნალობდნენ ჰუმირათი ძირითადად განიცდიდნენ ქრონიკული ანთების ჰემატოლოგიური გამოვლინებების გაუმჯობესებას.

CRP-ის დონის სწრაფი დაქვეითება ასევე დაფიქსირდა ჰუმირათი მკურნალობის შემდეგ პაციენტებში პოლიარტიკულარული არასრულწლოვანთა იდიოპათიური ართრიტით, კრონის დაავადებით, წყლულოვანი კოლიტით და ჩირქოვანი ჰიდრადენიტით. კრონის დაავადების მქონე პაციენტებში აღინიშნა მსხვილი ნაწლავის ანთების მარკერების გამოხატული უჯრედების რაოდენობის შემცირება, მათ შორის TNF ალფა ექსპრესიის მნიშვნელოვანი შემცირება. ნაწლავის ლორწოვანი გარსის ენდოსკოპიურმა კვლევებმა აჩვენა ლორწოვანის შეხორცების მტკიცებულება პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ ადალიმუმაბით.

კლინიკური ეფექტურობა და უსაფრთხოება

რევმატოიდული ართრიტი (RA)

ჰუმირა შეფასებული იქნა 3000-ზე მეტ პაციენტში რევმატოიდული ართრიტის ყველა კლინიკურ კვლევაში. ჰუმირას ეფექტურობა და უსაფრთხოება დადგინდა ხუთ რანდომიზებულ, ორმაგად ბრმა, კარგად კონტროლირებულ კვლევაში. ზოგიერთი პაციენტი მკურნალობდა 120 თვის ან მეტი ხნის განმავლობაში. ჰუმირას 40 მგ/0.4 მლ ინექციის ადგილის ტკივილი შეფასებული იყო ორ რანდომიზებულ, აქტიურ კონტროლირებად, ერთ ბრმა, ორპერიოდიანი ჯვარედინ კვლევაში.

RA I კვლევამ გამოიკვლია პაციენტები, რომლებშიც არ გამოვლინდა ეფექტი დაავადების მოდიფიკაციის მინიმუმ ერთ ანტირევმატული მკურნალობაზე და რომლებშიც მეტოტრექსატით მკურნალობა 12,5-25 მგ კვირაში (10 მგ მეთოტრექსატის აუტანლობის შემთხვევაში) იყო არასაკმარისად ეფექტური და მათი მეთოტრექსატის დოზა რჩებოდა უცვლელი 10-დან 25 მგ-მდე კვირაში. 18 ჩართული კვლევა მოიცავდა 18 წლის და უფროსი ასაკის 271 პაციენტს ზომიერი და მძიმე აქტიური რევმატოიდული ართრიტით. პაციენტები იღებდნენ 20, 40 ან 80 მგ ჰუმირას ან პლაცებოს დოზებს ყოველ ორ კვირაში 24 კვირის განმავლობაში.

RA II კვლევამ შეაფასა 18 წლის და უფროსი ასაკის 544 პაციენტი ზომიერიდან მძიმედ აქტიური რევმატოიდული ართრიტით, რომლებშიც არაეფექტური აღმოჩნდა დაავადების შემცვლელი ანტირევმატიული წამლის მინიმუმ ერთი მკურნალობა. ჰუმირა 20 ან 40 მგ დოზით შეყვანილი იყო კანქვეშ (პლაცებო ალტერნატიულ კვირაში) ყოველ მეორე კვირაში ან ყოველ კვირას 26 კვირის განმავლობაში, რასაც მოჰყვა პლაცებო ყოველ კვირას იმავე ხანგრძლივობით. არ არის ნებადართული სხვა დაავადების მოდიფიკაციის წამლები.

RA III კვლევამ შეაფასა 619 ზომიერიდან მძიმედ აქტიური რევმატოიდული ართრიტით დაავადებული 18 წლის და უფროსი ასაკის პაციენტები, რომლებსაც ჰქონდათ არაადეკვატური ეფექტურობა მეტოტრექსატზე 12,5-25 მგ/კვირაში ან აუტანლობა ჰქონდათ 10 მგ/კვირაში. ამ კვლევაში მონაწილეობდა სამი ჯგუფი. პირველი ჯგუფი იღებდა პლაცებოს ინექციას ყოველ კვირას 52 კვირის განმავლობაში. მეორე ჯგუფი იღებდა 20 მგ ჰუმირას ყოველ კვირას 52 კვირის განმავლობაში. მესამე ჯგუფი იღებდა 40 მგ ჰუმირას ყოველ მეორე კვირაში, მონაცვლეობით პლაცებოს ინექციებით ალტერნატიულ კვირაში. საწყისი 52 კვირის შემდეგ, 457 პაციენტი ჩაირიცხა HUMIRA/MTX 40 მგ-ის ღია გაფართოების ფაზაში ყოველ მეორე კვირაში 10 წლამდე.

RA IV კვლევამ პირველ რიგში შეაფასა უსაფრთხოება 18 წლის და უფროსი ასაკის 636 პაციენტში ზომიერი და მძიმე აქტიური რევმატოიდული ართრიტით. პაციენტები ან ჯერ არ იღებდნენ დაავადების მოდიფიკაციის ანტირევმატულ საშუალებებს, ან მიეცათ უფლება გაეგრძელებინათ მიმდინარე რევმატოლოგიური თერაპია, იმ პირობით, რომ თერაპია სტაბილური იქნებოდა მინიმუმ 28 დღის განმავლობაში. მკურნალობის ეს სქემები მოიცავს მეტოტრექსატს, ლეფლუნომიდს, ჰიდროქსიქლოროქინს, სულფასალაზინს და/ან ოქროს მარილებს. პაციენტები რანდომიზირებულნი იყვნენ 40 მგ ჰუმირას ან პლაცებოს მიღებაზე ყოველ მეორე კვირაში 24 კვირის განმავლობაში.

RA V კვლევა მოიცავდა 799 ზრდასრულ პაციენტს ზომიერი და მძიმე ადრეული სტადიის აქტიური რევმატოიდული ართრიტით (დაავადების საშუალო ხანგრძლივობა < 9 თვე), რომლებსაც არასოდეს მიუღიათ მეთოტრექსატი. ამ კვლევამ შეაფასა კომბინირებული თერაპიის ეფექტურობა 40 მგ ჰუმირათს ყოველ მეორე კვირაში და მეთოტრექსატის კომბინაციით თერაპიასთან შედარებით, რომელიც მოიცავდა 40 მგ ჰუმირას ყოველ მეორე კვირაში და მარტო მეთოტრექსატს 104 კვირის განმავლობაში რევმატოიდული ართრიტის დროს სახსრების დაზიანების ნიშნების, სიმპტომების და პროგრესირების შემცირების თვალსაზრისით. პირველი 104 კვირის დასრულების შემდეგ, 497 პაციენტი ჩაირიცხა ღია ფაზის კვლევაში, რომელშიც ისინი იღებდნენ 40 მგ ჰუმირას ყოველ მეორე კვირაში 10 წლის განმავლობაში.

VI და VII კვლევებმა შეაფასა 18 წლის და უფროსი ასაკის 60 პაციენტი ზომიერი და მძიმე აქტიური რევმატოიდული ართრიტით. კვლევაში ჩართული პაციენტები იყვნენ ბიოლოგიურად ურეაქციო პაციენტები, რომლებიც იყენებდნენ ჰუმირას 40 მგ/0,8 მლ და აღენიშნებოდათ ინექციის ადგილის საშუალო ტკივილი მინიმუმ 3 სმ არეალის ფარგლებში (0-10 სმ VAS (ვიზუალური ანალოგის მაჩვენებელი)) ან პირველად იღებდნენ ჰუმირას 40 მგ/0,8 მლ. პაციენტები რანდომიზირებულნი იყვნენ ჰუმირას 40 მგ/0,8 მლ ერთჯერადი დოზაზე ან ჰუმირას 40 მგ/0,4 მლ-ზე, რასაც მოჰყვა სხვა მკურნალობის შემდგომი დოზები.

RA I, II და III კვლევების პირველადი საბოლოო წერტილი და RA IV კვლევის მეორადი საბოლოო წერტილი იყო პაციენტების პროცენტული მაჩვენებელი, რომლებმაც მიაღწიეს ACR 20 პასუხის მაჩვენებელს (ACR: რევმატოლოგიის ამერიკული კოლეჯი). RA V კვლევის პირველადი საბოლოო წერტილი იყო პაციენტების პროცენტული მაჩვენებელი, რომლებმაც მიაღწიეს ACR 50 პასუხის მაჩვენებელს 52 კვირაში. RA III და V კვლევებში, დაავადების პროგრესირების შემცირება (როგორც შეფასებულია რენტგენოგრაფიული შედეგებით) 52 კვირაში იყო დამატებითი პირველადი საბოლოო წერტილი. ცხოვრების ხარისხის ცვლილებები ასევე იყო პირველადი შედეგის საზომი RA III კვლევაში. პირველადი საბოლოო წერტილი RA VI და VII-ში იყო ინექციის შემდგომი ტკივილი ინექციის ადგილზე, გაზომილი 0-10 სმ VAS-ით.

ACR პასუხი

პაციენტების პროცენტი, რომლებიც მკურნალობდნენ ჰუმირათი და რომლებმაც მიაღწიეს ACR 20, 50 და 70 პასუხებს, თანმიმდევრული იყო I, II და III RA კვლევებში. 40 მგ ორკვირეული დოზის შედეგები შეჯამებულია ცხრილში 7.

ცხრილი 7. ACR პასუხები პლაცებოზე კონტროლირებად კვლევებში ( პაციენტთა %)

პასუხი	RA I კვლევა ^a*		RA I I კვლევა ^a*		RA II I კვლევა ^a*
პასუხი	პლაცებო /MTX^cn=60	HUMIRA ^b/MTX^c n=63	პლაცებო n=110	HUMIRA^b n=113	Plasebo/MTX^c n=200	HUMIRA^b/MTX^c n=207
ACR 20
6 თვე	13.3%	65,1%	19,1%	46,0%	29,5%	63,3
12 თვე	GD	GD	GD	GD	24,0%	58,9%
ACR 50
6 თვე	6,7%	52,4%	8,2%	22,1%	9,5%	39,1%
12 თვე	GD	GD	GD	GD	9,5%	41,5%
ACR 70
6 თვე	3,3%	23,8%	1,8%	12,4	2,5	20,8
12 თვე	GD	GD	GD	GD	4,5%	23,2%

^aRA I 24 კვირაში, RA II 26 კვირაში და RA III 24 და 52 კვირაში

^b 40 მგ HUMIRA შეყვანილი ყოველ ორ კვირაში

^c MTX = მეთოტრექსატი

^*p<0.01, ჰუმირა vs. პლაცებო

GD= არასწორია

RA I-IV კვლევებში ACR პასუხის კრიტერიუმების ყველა ინდივიდუალური კომპონენტის (მგრძნობიარე და შეშუპებული სახსრების რაოდენობა, ექიმისა და პაციენტის დაავადების აქტივობისა და ტკივილის შეფასება, ინვალიდობის ინდექსის (HAQ) შედეგები და CRP დონეები (მგ/დლ)) შეფასება გაკეთდა 24 ან 26 კვირის შემდეგ. გაუმჯობესება პლაცებოსთან შედარებით დაფიქსირდა ერთი კვირის შემდეგ. RA III კვლევაში, ეს გაუმჯობესება შენარჩუნდა 52 კვირის განმავლობაში.

ACR პასუხის სიხშირე შენარჩუნებული იყო პაციენტების უმრავლესობაში, რომლებსაც 10 წლამდე აკვირდებოდნენ RA III კვლევის ღია ეტიკეტირების გაფართოების ფაზაში. 207 პაციენტიდან, რომლებიც რანდომიზებულნი იყვნენ ჰუმირას 40 მგ ყოველ მეორე კვირაში, 114-მა განაგრძო მკურნალობა ჰუმირას 40 მგ-ით ყოველ მეორე კვირაში ხუთი წლის განმავლობაში. ამ პაციენტებს შორის ACR 20 პასუხი მიღწეული იყო 86 პაციენტში (75.4%), ACR 50 პასუხი 72 პაციენტში (63.2%) და ACR 70 პასუხი 41 პაციენტში (36%). 207 პაციენტიდან 81-მა განაგრძო მკურნალობა ჰუმირას 40 მგ-თი ყოველ მეორე კვირაში ათი წლის განმავლობაში. მათგან 64 პაციენტმა (79.0%) აჩვენა ACR-20 პასუხი, 56 პაციენტს (69.1%) აღენიშნა ACR-50 პასუხი და 43 პაციენტს (53.1%) ACR-70 პასუხი.

RA IV კვლევაში, პაციენტებს, რომლებიც მკურნალობდნენ ჰუმირას პლუს სტანდარტული თერაპიით, ჰქონდათ სტატისტიკურად მნიშვნელოვნად უკეთესი ACR 20 პასუხი, ვიდრე პაციენტებს, რომლებიც მკურნალობდნენ პლაცებოთი და სტანდარტული თერაპიით (p<0.001).

RA I-IV კვლევებში, პაციენტებმა, რომლებიც მკურნალობდნენ ჰუმირათი, მიაღწიეს სტატისტიკურად მნიშვნელოვან ACR 20 და 50 პასუხებს მკურნალობის დაწყებიდან ერთიდან ორ კვირაში, პლაცებოსთან შედარებით.

RA V კვლევაში ადრეულ სტადიაზე რევმატოიდული ართრიტის მქონე პაციენტებში, რომლებსაც არ მიუღიათ მეტოტრექსატი, ჰუმირას და მეთოტრექსატის კომბინირებულმა თერაპიამ გამოიწვია უფრო სწრაფი და მნიშვნელოვნად მაღალი ACR პასუხი 52 კვირაში, ვიდრე მეთოტრექსატის მონოთერაპიამ ან ჰუმირას მონოთერაპიამ. ეს რეაქციები შენარჩუნდა 104 კვირამდე (იხ. ცხრილი 8).

ცხრილი 8. ACR პასუხები RA V კვლევაში ( პაციენტთა %)

პასუხი	MTX n=257	HUMIRA n=274	HUMIRA/MTX n=268	p მნიშვნელობა^a	p მნიშვნელობა^b	p მნიშვნელობა^c
ACR 20
52. კვირა	62,6%	54,4%	72,8%	0,013	<0,001	0,043
104. კვირა	56,0%	49,3%	69,4%	0,002	<0,001	0,140
ACR 50
52. კვირა	45,9%	41,2%	61,6%	<0,001	<0,001	0,317
104. კვირა	42,8%	36,9%	59,0%	<0,001	<0,001	0,162
ACR 70
52. კვირა	27,2%	25,9%	45,5%	<0,001	<0,001	0,656
104. კვირა	28,4%	28,1%	46,6%	<0,001	<0,001	0,864

^p მნიშვნელობა იქნა მიღებული მეტოტრექსატის მონოთერაპიისა და ჰუმირა/მეთოტრექსატის კომბინირებულ თერაპიას შორის წყვილი შედარებიდან Mann-Whitney U ტესტის გამოყენებით.

^b p მნიშვნელობა Mann-Whitney U ტესტი ჰუმირას მონოთერაპიასა და ჰუმირა/მეთოტრექსატის კომბინირებულ თერაპიას შორის მიღებული იყო წყვილთა შედარებიდან.

^c p მნიშვნელობა მიღებული იყო ჰუმირას მონოთერაპიისა და მეთოტრექსატით მონოთერაპიის წყვილი შედარებიდან Mann-Whitney U ტესტის გამოყენებით.

ღია ეტიკეტირების გაფართოების კვლევაში RA V კვლევისთვის, ACR რეაგირების სიხშირე შენარჩუნებული იყო 10 წლამდე მონიტორინგის დროს. 542 პაციენტიდან რანდომიზირებული ჰუმირას 40 მგ-ზე ყოველ მეორე კვირაში ჯგუფში, 170-მა განაგრძო ჰუმირას 40 მგ ყოველ მეორე კვირაში 10 წლის განმავლობაში. მათ შორის, 154 პაციენტს (90.6%) ჰქონდა ACR 20 პასუხი, 127 პაციენტს (74.7%) ჰქონდა ACR 50 პასუხი და 102 პაციენტს (60.0%) ჰქონდა ACR 70 პასუხი.

52 კვირაში პაციენტების 42,9%-მა, რომლებიც იღებდნენ ჰუმირა/მეტოტრექსატის კომბინირებულ თერაპიას, მიაღწიეს კლინიკურ რემისიას (DAS28 (CRP) < 2,6) იმ პაციენტების 20,6%-თან შედარებით, რომლებიც იღებდნენ მეთოტრექსატის მონოთერაპიას და პაციენტების 23.4%-თან შედარებით, რომლებიც იღებდნენ ჰუმირას მონოთერაპიას. ჰუმირასთან და მეთოტრექსატთან კომბინირებული თერაპია კლინიკურად და სტატისტიკურად აღემატება მეტოტრექსატსა და ჰუმირას მონოთერაპიას „დაბალი დაავადების მდგომარეობის“ მისაღწევად პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ახლახანს დიაგნოზირებული საშუალო და მძიმე რევმატოიდული ართრიტი (p<0.001 და p<0.001, შესაბამისად). პასუხები მონოთერაპიის ორ ჯგუფში მსგავსი იყო (p = 0.447). 342 პაციენტიდან, რომლებიც მონაწილეობდნენ ღია ეტიკეტირების გაფართოებულ კვლევაში და თავდაპირველად რანდომიზებული იყვნენ ჰუმირას მონოთერაპიაზე ან ჰუმირა/მეთოტრექსატის კომბინირებულ თერაპიაზე, 171-მა დაასრულა ჰუმირას 10 წლიანი მკურნალობა. ამ პაციენტთაგან 109-ში (63.7%) დაავადება ათი წლის შემდეგ რემისიაში იყო.

რენტგენოგრაფიული პასუხი

ჰუმირას მკურნალობაზე მყოფ პაციენტებში RA III კვლევაში, რომლის დროსაც რევმატოიდული ართრიტის საშუალო ხანგრძლივობა იყო დაახლოებით 11 წელი, სახსრების სტრუქტურული დაზიანება შეფასებული იყო რადიოგრაფიულად და გამოიხატა როგორც ცვლილება მოდიფიცირებული Total Sharp Score (mTSS) და მისი კომპონენტები, ეროზიის მაჩვენებელი და სახსრის სივრცის შევიწროების მაჩვენებელი. პაციენტებს, რომლებიც იღებდნენ ჰუმირა/მეტოტრექსატს, ჰქონდათ მნიშვნელოვნად ნაკლები რენტგენოგრაფიული პროგრესი 6 და 12 თვეში, ვიდრე პაციენტები, რომლებიც იღებდნენ მხოლოდ მეტოტრექსატს. (იხ. ცხრილი 8).

RA III კვლევის ღია ეტიკეტირების გაფართოების ფაზაში, სტრუქტურული დაზიანების პროგრესირების სიჩქარის შემცირება შენარჩუნებული იყო 8 და 10 წლის განმავლობაში პაციენტების ქვეჯგუფში. 207 პაციენტიდან, რომლებიც თავდაპირველად მკურნალობდნენ ჰუმირას 40 მგ-ით ყოველ მეორე კვირაში, 81 შეფასდა რენტგენოლოგიურად მე-8 წელს. ამ პაციენტებიდან 48-ს არ აღენიშნებოდა სტრუქტურული დაზიანების პროგრესირება, რომელიც განისაზღვრება, როგორც mTSS ცვლილება 0,5 ან ნაკლები. 207 პაციენტიდან, რომლებიც თავდაპირველად მკურნალობდნენ ჰუმირას 40 მგ-ით ყოველ მეორე კვირაში, 79 შეფასდა რენტგენოლოგიურად მე-10 წელს. ამ პაციენტთა 40-ს არ ჰქონდა სტრუქტურული დაზიანების პროგრესირება, რომელიც განისაზღვრება, როგორც mTSS ცვლილება 0.5 ან ნაკლები.

ცხრილი 9. რადიოგრაფიული საშუალო ცვლილებები 12 თვის განმავლობაში RA III კვლევაში

	პლაცებო / MTX^a	ჰუმირა /MTX 40 მგ ყოველ მეორე კვირაში	პლაცებო /MTX- ჰუმირა /MTX (95% CI ^b )	p მნიშვნელობა
მთლიანი Sharp-ქულა	2,7	0,1	2,6 (1,4, 3,8)	<0,001^c
ეროზიის ქულა	1,6	0,0	1,6 (0,9, 2,2)	<0,001
EAD^d ქულა	1,0	0,1	0,9 (0,3, 1,4)	0,002

^aმეტოტრექსატი

^b 95% ნდობის ინტერვალი მეტოტრექსატსა და ჰუმირას შორის გაცვლითი კურსების განსხვავებისთვის

^c რანგის ანალიზზე დაყრდნობით

^d სახსრების სივრცის შევიწროება

CI: ნდობის ინტერვალი

RA V კვლევაში, სტრუქტურული სახსრის დაზიანება შეფასდა რენტგენოლოგიურად და გამოიხატა, როგორც ცვლილება მოდიფიცირებულ მთლიან Sharp -ქულაში (იხ. ცხრილი 10).

	MTX n=257 (95%CI)	ჰუმირა n=274 (95% CI)	HUMIRA/MTX n=268 (95% CI)	p მნიშვნ . ^a	p მნიშვნ .^b	p მნიშვნ . ^c
მთლიანი Sharp-ქულა	5,7 (4,2-7,3)	3,0 (1,7-4,3)	1,3 (0,5-2,1)	<0,001	0,0020	<0,001
ეროზიის ქულა	3,7 (2,7-4,7)	1,7 (1,0-2,4)	0,8 (0,4-1,2)	<0,001	0,0082	<0,001
EAD ქულა	2,0 (1,2-2,8)	1,3 (0,5-2,1)	0,5 (0-1,0)	<0,001	0,0037	0,151

^a p-მნიშვნელობა განისაზღვრა მეტოტრექსატის მონოთერაპიისა და ჰუმირა/მეტოტრექსატის კომბინირებულ თერაპიას შორის წყვილი შედარებიდან Mann-Whitney U ტესტის გამოყენებით.

^b p-მნიშვნელობა განისაზღვრა ჰუმირას მონოთერაპიისა და ჰუმირა/მეთოტრექსატის კომბინირებულ თერაპიას შორის წყვილი შედარებიდან Mann-Whitney U ტესტის გამოყენებით.

^c p-მნიშვნელობა განისაზღვრა ჰუმირას მონოთერაპიისა და მეთოტრექსატით მონოთერაპიის წყვილი შედარებიდან Mann-Whitney U ტესტის გამოყენებით.

CI: ნდობის ინტერვალი

პაციენტების პროცენტული მაჩვენებელი პროგრესირების გარეშე (ცვლილება საწყისიდან მოდიფიცირებული Total Sharp-ის ქულით ≥0.5) 52 კვირის და 104 კვირის მკურნალობის შემდეგ მნიშვნელოვნად მაღალი იყო ჰუმირა/მეტოტრექსატის კომბინირებული თერაპიის დროს (63.8% და 61.2%, შესაბამისად) ვიდრე მეტოტრექსატით მონოთერაპიისას (37.4% და 33.5%, შესაბამისად, p<0.001) და ჰუმირას მონოთერაპიისას (50.7%, p<0.002 და 44.5%, p<0.001, შესაბამისად).

ღია ეტიკეტირების გაფართოების კვლევაში RA V კვლევაში, პაციენტებს, რომლებიც თავდაპირველად რანდომიზებულნი იყვნენ მეთოტრექსატის მონოთერაპიაზე, ჰუმირას მონოთერაპიაზე ან ჰუმირა/მეთოტრექსატის კომბინირებულ თერაპიაზე, ჰქონდათ საშუალო ცვლილებები საწყისიდან მოდიფიცირებული Total Sharp Score მე-10 წელს 10.8, 9.2 და 3.9 შესაბამისად. რენტგენოლოგიური პროგრესირების გარეშე პაციენტების მაჩვენებლები იყო შესაბამისად 31.3%, 23.7% და 36.7%.

ცხოვრების ხარისხი და ფიზიკური ფუნქცია

ოთხ საწყის, კარგად კონტროლირებულ კვლევაში, ჯანმრთელობასთან დაკავშირებული ცხოვრების ხარისხი და ფიზიკური ფუნქციონირება შეფასებული იყო ჯანმრთელობის შეფასების კითხვარის (HAQ) ინვალიდობის ინდექსის გამოყენებით, როგორც წინასწარ განსაზღვრული პირველადი საბოლოო წერტილი RA III კვლევის 52 კვირისთვის. ოთხივე კვლევაში, სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი გაუმჯობესება HAQ ინვალიდობის ინდექსში დაფიქსირდა 6 თვეში, როდესაც ჰუმირას ყველა დოზა/დოზირების რეჟიმი შედარებული იყო პლაცებოსთან. იგივე დაფიქსირდა RA III კვლევაში 52 კვირის შემდეგ. ეს დასკვნები მხარდაჭერილი იყო ჯანმრთელობის კვლევის მოკლე ფორმის (SF 36) შედეგებით ჰუმირას ყველა დოზების/დოზირების გრაფიკისთვის (ფიზიკური კომპონენტის შეჯამების (PCS) ქულები სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი) და ტკივილისა და სიცოცხლისუნარიანობის ქულები 40 მგ ყოველ მეორე კვირაში ოთხივე კვლევაში. სამივე კვლევაში, რომლებიც აფასებდნენ ქრონიკული დაავადებების თერაპიის (FACIT) შედეგების ფუნქციურ შეფასებას (RA კვლევები I, III, IV), დაფიქსირდა დაღლილობის სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი შემცირება, რომელიც იზომება ამ შედეგებით.

RA III კვლევაში, პაციენტების უმეტესობამ, რომლებმაც მიაღწიეს ფიზიკურ ფუნქციის გაუმჯობესებას და განაგრძეს მკურნალობა, შეინარჩუნეს გაუმჯობესება ღია ეტიკეტირების მკურნალობის 520 კვირის განმავლობაში (120 თვე). ცხოვრების ხარისხის გაუმჯობესება გაზომილი იყო 156 კვირამდე (36 თვე) და გაუმჯობესება შენარჩუნდა მთელი ამ პერიოდის განმავლობაში.

RA V კვლევაში, HAQ ინვალიდობის ინდექსისა და SF 36-ის ფიზიკური კომპონენტის გაუმჯობესება უფრო დიდი იყო ჰუმირა/მეთოტრექსატის კომბინირებული თერაპიის დროს მეთოტრექსატისა და ჰუმირას მონოთერაპიასთან შედარებით 52 კვირაში და შენარჩუნებული იყო 104 კვირაში (p<0.001). ფიზიკური ფუნქციის გაუმჯობესება შენარჩუნდა 10 წლიანი მკურნალობის განმავლობაში 250 პაციენტში, რომლებმაც დაასრულეს ღია ეტიკეტირების გაფართოების კვლევა.

ტკივილი ინექციის ადგილზე

კომბინირებულ RA VI და VII ჯვარედინ კვლევებში, სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი განსხვავება ინექციის ადგილზე ტკივილში შეყვანისთანავე დაფიქსირდა ჰუმირას 40 მგ/0.8 მლ და ჰუმირას 40 მგ/0.4 მლ (საშუალო VAS 3.7 სმ vs. 1.2 სმ, მასშტაბი 0-10 სმ, p <0.001) შორის. ეს შეესაბამება საშუალო ტკივილის 84% შემსუბუქებას ინექციის ადგილზე.

ღერძული სპონდილოართრიტი

მაანკილოზებელი სპონდილიტი (AS)

ჰუმირა 40 მგ ყოველ მეორე კვირაში შეფასებული იყო ორ 24-კვირიან, რანდომიზებულ, ორმაგად ბრმა, პლაცებოზე კონტროლირებად კვლევაში 393 პაციენტში აქტიური მაანკილოზებელი სპონდილიტით (Bath-მაანკილოზებელი სპონდილიტის დაავადების აქტივობის ინდექსი [Bath Ankylosing Spondylitis Disease Activity Index (BASDAI)] იყო 6.3 კონვენციურ თერაპიაზე).

79 პაციენტი (20.1%) ერთდროულად მკურნალობდა დაავადების მოდიფიკაციის წამლებით და 37 პაციენტი (9.4%) ერთდროულად მკურნალობდა გლუკოკორტიკოიდებით. ბლანკინგის პერიოდს მოჰყვა დამატებითი ღია პერიოდი, რომელიც გაგრძელდა 28 კვირამდე, რომლის დროსაც პაციენტებს ეძლეოდათ ჰუმირა 40 მგ ყოველ მეორე კვირაში.

პაციენტებმა, რომლებმაც ვერ მიაღწიეს ASAS 20 პასუხს მე-12, მე-16 ან მე-20 კვირაში (n = 215, 54.7%) იღებდნენ 40 მგ ადალიმუმაბს კანქვეშ ყოველ ორ კვირაში, როგორც ღია ეტიკეტირების კვლევის ადრეულად დატოვების ფარგლებში და შემდგომში ჩათვლილი იყვნენ არამოპასუხებლებად ორმაგ ბრმა ანალიზში.

უფრო დიდი AS I კვლევაში მონაწილე 315 პაციენტის შედეგებმა აჩვენა, რომ პაციენტებმა, რომლებიც მკურნალობდნენ ჰუმირათი, მიაღწიეს სტატისტიკურად მნიშვნელოვნად უფრო მეტ გაუმჯობესებას მაანკილოზებელი სპონდილიტის ნიშნებისა და სიმპტომების თვალსაზრისით პლაცებოსთან შედარებით. მნიშვნელოვანი პასუხი პირველად დაფიქსირდა მე-2 კვირაში და შენარჩუნდა 24 კვირამდე (ცხრილი 11).

ცხრილი 11. პლაცებოზე კონტროლირებადი AS I კვლევა ეფექტურობის პასუხები , ნიშნები და სიმპტომების შემცირება

პასუხი	პლაცებო N=107	ჰუმირა N=208
ASAS^a 20
2. კვირა	16%	42%***
12. კვირა	21%	58%***
24. კვირა	19%	51%***
ASAS 50
2. კვირა	3%	16%***
12. კვირა	10%	38%***
24. კვირა	11%	35%***
ASAS 70
2. კვირა	0%	7%**
12. კვირა	5%	23%***
24. კვირა	8%	24%***

BASDAI^b 50
2. კვირა	4%	20***%
12. კვირა	16%	45***%
24. კვირა	15%	42***%

***, ** სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი p<0.001 და p<0.01 (ყველა შედარებისთვის ჰუმირასა და პლაცებოს შორის 2, 12 და 24 კვირაში)

^a მაანკილოზებელი სპონდილიტის შეფასება

^bBath Ankylosing Spondylitis Disease Activity Index - Bath დაავადებს აქტივობის ინდექსი მაანკილოზებელი სპონდილიტისათვის (BASDAI)

პაციენტებმა, რომლებიც მკურნალობდნენ ჰუმირათი, განიცადეს მნიშვნელოვნად დიდი გაუმჯობესება როგორც SF-36-ში, ასევე მაანკილოზებელი სპონდილიტის ცხოვრების ხარისხის კითხვარში (ASQoL) მე-12 კვირაში და ეს გაუმჯობესება შენარჩუნდა 24 კვირამდე.

მსგავსი ტენდენციები (ყველა არ არის სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი) დაფიქსირდა ორმაგად ბრმა, პლაცებოზე კონტროლირებად AS-II კვლევაში 82 ზრდასრულ პაციენტში აქტიური მაანკილოზებელი სპონდილიტით.

ღერძული სპონდილოართრიტი AS- ის რენტგენოლოგიური ჩვენების გარეშე

ჰუმირას უსაფრთხოება და ეფექტურობა არარადიოგრაფიული ღერძული სპონდილოართრიტის მქონე პაციენტებში (nr-axSpA) შეფასებული იყო ორ რანდომიზებულ, ორმაგად ბრმა, პლაცებოზე კონტროლირებად კვლევაში.

Nr-axSpA I კვლევაში გამოკვლეული იქნენ პაციენტები აქტიური nr-axSpA-თი. Nr-axSpA II წარმოადგენდა მკურნალობის შეწყვეტის კვლევას, რომელიც ჩატარდა პაციენტებში აქტიური Nr-axSpA-ით, რომლებმაც მიაღწიეს რემისიას ჰუმირათი ღია მკურნალობის დროს.

nr-axSpA I კვლევა

nr-axSpA I კვლევაში შეფასებული იყო ჰუმირა 40 მგ-ის გამოყენებით ყოველ მეორე კვირაში 12-კვირიან, რანდომიზებულ, ორმაგად ბრმა, პლაცებოზე კონტროლირებად კვლევაში 185 პაციენტში აქტიური nr-axSpA-თი, რომლებსაც ჰქონდათ არაადეკვატური პასუხი არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების (NSAID) მიმართ, აღენიშნებოდათ აუტანლობა ≥ 1 NSAID-ის მიმართ ან ჰქონდათ არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების გამოყენების უკუჩვენება (საწყისი საშუალო დაავადების აქტივობის ქულა [Bath Ankylosing Spondylitis Disease Activity Index (BASDAI) ჰუმირათი ნამკურნალევ პაციენტებში იყო 6.4, ხოლო 6.5 პლაცებოს მქონე პაციენტებში).

33 პაციენტი (18%) თავდაპირველად მკურნალობდა დაავადების მოდიფიკაციის ანტირევმატულ პრეპარატებთან და 146 პაციენტი (79%) ერთდროულად მკურნალობდა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებით. ორმაგად ბრმა ფაზას მოჰყვა დამატებითი ღია ფაზა, რომელშიც პაციენტები იღებდნენ 40 მგ ჰუმირას კანქვეშ ყოველ მეორე კვირაში 144 კვირამდე. მე-12 კვირაში ჩატარებულმა შედეგებმა აჩვენა აქტიური არარადიოგრაფიული ღერძული სპონდილოართრიტის ნიშნებისა და სიმპტომების სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი გაუმჯობესება პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ ჰუმირათი, იმ პაციენტებთან შედარებით, რომლებიც მკურნალობდნენ პლაცებოთი (ცხრილი 12).

ცხრილი 12. ეფექტურობის პასუხები პლაცებოზე კონტროლირებად არაღერძულ SpA I კვლევაში

ორმაგად ბრმა პასუხი მე -12 კვირაში	პლაცებო N=94	ჰუმირა N=91
ASAS^a 40	15%	36%***
ASAS 20	31%	52%**
ASAS 5/6	6%	31%***
ASAS ნაწილობრივი რემისია	5%	16%*
BASDAI^b 50	15%	35%**
ASDAS ^c,d,e	-0,3	-1,0***
ASDAS არააქტიური დაავადება	4%	24%***
hs-CRP^d,f,g	-0,3	-4,7***
SPARCCh MRI საკრალური სახსარი ^d,i	-0,6	-3,2**
SPARCC MRI ხერხემალი ^d,j	-0,2	-1,8**

^a ASAS = სპონდილოართრიტის შეფასების საერთაშორისო ასოციაცია

^b Bath Ankylosing Spondylitis Disease Activity Index

^c მაანკილოზებელი სპონდილიტის დაავადების აქტივობის ქულა

^d საშუალო ცვლილება საწყისთან შედარებით

^e პლაცებო n=91 და ჰუმირა n=87

^f მაღალი მგრძნობელობის C-რეაქტიული ცილა (მგ/ლ)

^g პლაცებო n=73 და ჰუმირა n=70

^h კანადის სპონდილოართრიტის შემსწავლელი კონსორციუმი

^Iპლაცებო და ჰუმირა n=84

^jპლაცებო n=82 და ჰუმირა n=85

***, **, * ყველა შედარებისთვის ჰუმირასა და პლაცებოს შორის, სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი p<0.001, <0.01 და <0.05, შესაბამისად.

ღია ეტიკეტირების გაფართოების კვლევაში ნიშნებისა და სიმპტომების გაუმჯობესება შენარჩუნდა ჰუმირათი მკურნალობით 156 კვირის განმავლობაში.

ანთების ინჰიბირება

პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ ჰუმირათი მნიშვნელოვანი გაუმჯობესება საკრალური სახსრისა და ხერხემლის ანთების ორივე hs-CRP გაზომვებში და MRI (მაგნიტური რეზონანსული გამოსახულება) მარკერებში შენარჩუნდა 156 და 104 კვირის განმავლობაში, შესაბამისად.

ცხოვრების ხარისხი და ფიზიკური ფუნქცია

ჯანმრთელობასთან დაკავშირებული ცხოვრების ხარისხი და ფიზიკური ფუნქცია შეფასდა HAQ-S და SF-36 კითხვარების გამოყენებით. ნაჩვენებია, რომ ჰუმირა უზრუნველყოფს სტატისტიკურად მნიშვნელოვნად უფრო მეტ გაუმჯობესებას პლაცებოსთან შედარებით HAQ-S საერთო ქულაში და SF-36 ფიზიკური კომპონენტის ქულაში (PCS) საწყისიდან მე-12 კვირამდე. ღია ეტიკეტირების გაფართოების კვლევაში, ჯანმრთელობასთან დაკავშირებული ცხოვრების ხარისხისა და ფიზიკური ფუნქციის გაუმჯობესება შენარჩუნდა 156 კვირის განმავლობაში.

nr-axSpA II კვლევა

³ 673 პაციენტი აქტიური nr-axSpA -თი (დაავადების საწყის საშუალო აქტივობა [BASDAI] იყო 7.0), რომლებსაც ჰქონდათ არაადეკვატური პასუხი ან აუტანლობა ან უკუჩვენებები 2 არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებზე, ჩაირიცხნენ nr-axSpA II კვლევის ღია ფაზაში და იღებდნენ ჰუმირას 40 მგ ყოველ მეორე კვირაში.

ამ პაციენტებს ასევე აღენიშნებოდათ ანთების ობიექტური მტკიცებულება საკრალურ სახსრებში ან ხერხემალში MRI-ზე ან დაფიქსირდა hs-CRP-ის მომატებული დონე.

პაციენტები (N=305), რომლებმაც მიაღწიეს რემისიის მინიმუმ 12 კვირის განმავლობაში ღია ეტიკეტირების ფაზაში (ASDAS <1.3 16, 20, 24 და 28 კვირაში), შემდეგ რანდომიზირებულნი იყვნენ, რომ გაეგრძელებინათ ჰუმირა 40 მგ -ის ყოველ მეორე კვირაში მიღება (N=152) ან პლაცებოს მიღება (N=153, ორმაგი საკონტროლო პერიოდისთვის) დამატებით 40 კვირის განმავლობაში პლაცებო-კონტროლირებად პერიოდში (სულ საკვლევი პერიოდი 68 კვირა).

პირველადი ეფექტურობის საბოლოო წერტილი იყო პაციენტების პროპორცია, რომლებსაც არ ჰქონდათ გამწვავებები კვლევის 68 კვირისთვის. გამწვავება განისაზღვრა როგორც ASDAS ³ 2.1 დაფიქსირებული ზედიზედ ორ ვიზიტზე ოთხი კვირის ინტერვალით. პაციენტების უფრო დიდ ნაწილს, რომლებიც იღებდნენ ჰუმირას პლაცებოსთან შედარებით, არ განუვითარდათ დაავადების გამწვავება ორმაგად ბრმა ფაზაში, ვიდრე პაციენტებს, რომლებმაც მიიღეს პლაცებო (70.4% vs. 47.1%, p<0.001) (სურათი 1).

სურათი 1. კაპლან - მეიერის მრუდები , რომლებიც აჯამებენ გამწვავების ვადებს nr-axSpA II კვლევაში

შენიშვნა: P=პლაცებო (რისკების რაოდენობა (გამწვავებული)); A= HUMIRA (რისკის რაოდენობა ((გამწვავებული)).

68 პაციენტიდან მკურნალობის შეწყვეტის ჯგუფში, რომლებსაც განუვითარდათ დაავადების გამწვავება, 65-მა დაასრულა 12-კვირიანი გადარჩენის ფაზა ჰუმირათი, 37-მა (56.9%) მიაღწია რემისიას (ASDAS < 1.3) ღია ეტიკეტირების მკურნალობის დაწყებიდან 12 კვირის შემდეგ.

68 კვირის განმავლობაში პაციენტებს, რომლებიც იღებდნენ ჰუმირას განუწყვეტლივ, სტატისტიკურად მნიშვნელოვნად აღენიშნებოდათ აქტიური nr-axSpA ნიშნებისა და სიმპტომების გაუმჯობესება იმ პაციენტებთან შედარებით, რომლებმაც შეწყვიტეს მკურნალობა კვლევის ორმაგად ბრმა ფაზაში. (ცხრილი 13).

ცხრილი 13. ეფექტურობის პასუხები პლაცებოზე კონტროლირებად Nr-axSpA II კვლევაში

ორმაგად ბრმა პასუხები 68- ე კვირაში	პლაცებო N=153	ჰუმირა N=152
ASAS^a,b 20	47,1%	70,4%***
ASAS^a,b 40	45,8%	65,8%***
ASAS^aნაწილობრივი რემისია	26,8%	42,1%**
ASDAS^c არააქტიური დაავადება	33,3%	57,2%***
ნაწილობრივი დაავადება^d	64,1%	40,8%***

^a ASAS = სპონდილოართრიტის შეფასების საერთაშორისო ასოციაცია

^b საბაზისო განსაზღვრულია, როგორც ღია ეტიკეტირების პერიოდის დასაწყისი, რომელშიც პაციენტებს აღინიშნებოდათ აქტიური დაავადება.

^cმაანკილოზებელი სპოდილიტის დაავადების აქტივობის ქულა

^d ნაწილობრივი გამწვავება: ASDAS ³ 1.3 და <2.1 ზედიზედ 2 ვიზიტში

***, ** სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი p<0.001, p<0.01 დონეზე ყველა შედარებისთვის ჰუმირასა და პლაცებოს შორის, შესაბამისად.

ფსორიაზული ართრიტი

ჰუმირა შესწავლილი იყო 40 მგ დოზით ყოველ მეორე კვირაში ორ პლაცებოზე კონტროლირებად კვლევაში, PsA I და PsA II, პაციენტებში ზომიერად და მძიმედ აქტიური ფსორიაზული ართრიტით (PsA). 24-კვირიანი PsA I კვლევა მკურნალობდა 313 ზრდასრულ პაციენტს, რომლებსაც არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატების არაადეკვატური პასუხი ჰქონდათ; მათგან დაახლოებით 50% იღებდა მეთოტრექსატს. 12-კვირიან PsA II კვლევაში მკურნალობა უტარდებოდა 100 პაციენტს DMARD თერაპიაზე არაადეკვატური პასუხით. ორი კვლევის დასრულების შემდეგ, 383 პაციენტი ჩაირიცხა ღია ეტიკეტირების გაფართოებულ კვლევაში, რომელშიც 40 მგ ჰუმირა შეყვანილი იყო ყოველ მეორე კვირაში. არ არის საკმარისი მტკიცებულება ჰუმირას ეფექტურობის შესახებ პაციენტებში მაანკილოზებელი სპონდილიტის მსგავსი ფსორიაზული ართროპათიით, შესწავლილი პაციენტების მცირე რაოდენობის გამო.

ცხრილი 14. ACR პასუხები პლაცებო - კონტროლირებად ფსორიაზული ართრიტის კვლევებში ( პაციენტთა %)

	PsA I კვლევა		PsA II კვლევა
	პლაცებო	ჰუმირა	პლაცებო	ჰუმირა
პასუხი	N=162	N=151	N=49	N=51
ACR 20
12. კვირა	14%	58%***	16%	39%*
24. კვირა	15%	57%***	N/A	N/A
ACR 50
12. კვირა	4%	36%***	2%	25%***
24. კვირა	6%	39%***	N/A	N/A
ACR 70
12. კვირა	1%	20%***	0%	14%*
24. კვირა	1%	23%***	N/A	N/A

*** p<0.001 ყველა შედარებისთვის ჰუმირასა და პლაცებოს შორის.

* p<0.05 ყველა შედარებისთვის ჰუმირასა და პლაცებოს შორის.

N/A - არშეესაბამება.

ACR პასუხები PsA I კვლევაში მსგავსი იყო მეტოტრექსატით თანმხლები თერაპიის დროს ან მის გარეშე. ღია ეტიკეტირების გაფართოების კვლევაში ACR პასუხები შენარჩუნდა 136 კვირის განმავლობაში.

რენტგენოლოგიური პასუხები შეფასებული იყო ფსორიაზული ართრიტის კვლევებში. ხელების, მაჯების და ფეხების რენტგენი განხილული იყო კვლევის ორმაგად ბრმა ფაზის საწყის ეტაპზე და 24 კვირაში, როდესაც პაციენტები იღებდნენ ჰუმირას ან პლაცებოს, და 48 კვირაში, როდესაც ყველა პაციენტი იღებდა ღია ჰუმირას მკურნალობას. გამოყენებული იქნა მოდიფიცირებული Total Sharp Score (mTSS), რომელიც მოიცავს დისტალურ ინტერფალანგეალურ სახსრებს (არ არის იდენტური TSS-ის, რომელიც გამოიყენება რევმატოიდული ართრიტის დროს).

როდესაც ჰუმირათი მკურნალობამ შეამცირა პერიფერიული სახსრის დაზიანების განვითარება პლაცებოსთან შედარებით, გაზომილი, როგორც საწყისიდან ცვლილება, mTSS ქულა (საშუალო ± SD) იყო 0.8 ± 2.5 (24 კვირაში) პლაცებო ჯგუფში და 0.0 ± 1.9 (48 კვირაში) ჰუმირას ჯგუფში (p <0.00).

ჰუმირათი ნამკურნალები პაციენტებიდან, რომლებსაც არ განუცდიათ რენტგენოგრაფიული პროგრესი საწყისიდან 48 კვირამდე (n = 102), 84% დარჩა რენტგენოგრაფიული პროგრესირების გარეშე მკურნალობის 144 კვირის განმავლობაში.

24 კვირაში პაციენტებმა, რომლებიც მკურნალობდნენ ჰუმირათი აჩვენეს სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი გაუმჯობესება ფიზიკურ ფუნქციებში, ვიდრე პაციენტებმა, რომლებიც მკურნალობდნენ პლაცებოთი. ეს შეფასდა HAQ-ისა და ჯანმრთელობის მოკლე კვლევის ფორმის (SF-36) გამოყენებით. ფიზიკური ფუნქციის გაუმჯობესება შენარჩუნდა ღია ეტიკეტირების გაფართოების კვლევაში 136 კვირის განმავლობაში.

ფსორიაზი

ჰუმირას უსაფრთხოება და ეფექტურობა შეფასებული იყო რანდომიზებულ, ორმაგად ბრმა კვლევებში მოზრდილ პაციენტებში ქრონიკული Plaque-ფსორიაზით (Ps) (ფსორიაზის არეალით ≥10% BSA (სხეულის ზედაპირის ფართობი) და სიმძიმის ინდექსით (PASI) ≥12 ან ≥10), რომლებიც იყვნენ ჩართულნი სისტემურ თერაპიასა და ფოტოთერაპიაში.

ფსორიაზის I და II კვლევებში მონაწილე პაციენტთა 73 პროცენტი იღებდა წინასწარ სისტემურ თერაპიას ან ფოტოთერაპიას. ჰუმირას უსაფრთხოება და ეფექტურობა ასევე შეფასებული იყო რანდომიზებულ, ორმაგად ბრმა კვლევაში (ფსორიაზის კვლევა III) ზრდასრულ პაციენტებში ხელის და/ან ფეხის ზომიერი და მძიმე ქრონიკული ფსორიაზით.

ფსორიაზის I კვლევამ (REVEAL) შეაფასა 1212 პაციენტი სამი მკურნალობის პერიოდში. A პერიოდში პაციენტები იღებდნენ პლაცებოს ან 80 მგ ჰუმირას საწყისი დოზას, რასაც მოჰყვა 40 მგ ჰუმირა ყოველ მეორე კვირაში, საწყისი დოზიდან ერთი კვირის შემდეგ. პაციენტები, რომლებმაც მიაღწიეს მინიმუმ PASI 75 პასუხს (სულ მცირე 75% გაუმჯობესება საწყისიდან PASI ქულაში) მკურნალობის 16 კვირის შემდეგ შევიდნენ B ფაზაში და იღებდნენ 40 მგ ჰუმირას ყოველ მეორე კვირაში ღია ეტიკეტის საფუძველზე. პაციენტები, რომლებმაც შეინარჩუნეს PASI 75 პასუხი 33 კვირაში და თავდაპირველად რანდომიზებული იყვნენ აქტიურ მკურნალობაზე A პერიოდში, ხელახლა რანდომიზირებული იყვნენ ჰუმირას 40 მგ ყოველ მეორე კვირაში ან პლაცებოზე დამატებით 19 კვირის განმავლობაში C პერიოდში. მკურნალობის ყველა ჯგუფის საშუალო საბაზისო PASI ქულა იყო 18.9, ხოლო საბაზისო ექიმის გლობალური შეფასების (PGA) ქულა მერყეობდა ზომიერიდან (ჩართული პაციენტების 53%) მძიმედან (41%) და ძალიან მძიმემდე (6%).

ფსორიაზის II კვლევამ (CHAMPION) შეადარა ჰუმირას ეფექტურობა და უსაფრთხოება მეთოტრექსატთან და პლაცებოსთან 271 პაციენტში. პაციენტები იღებდნენ საწყისი დოზას 7.5 მგ MTX, რასაც მოჰყვა პლაცებო, სანამ დოზა არ გაიზრდებოდა მაქსიმუმ 25 მგ-მდე მე-12 კვირამდე, ან საწყისი დოზა 80 მგ ჰუმირა 16 კვირის განმავლობაში, რასაც მოჰყვა 40 მგ ჰუმირა ყოველ მეორე კვირაში (დაწყებული დოზის მიღებიდან ერთი კვირის შემდეგ). არ არსებობს მონაცემები ჰუმირასა და MTX-ის შედარების შესახებ მკურნალობის 16 კვირის შემდეგ. პაციენტებში, რომლებმაც მიიღეს MTX და მიიღეს ≥PASI 50 პასუხი მე-8 და/ან კვირაში 12, დოზა შემდგომში არ გაიზარდა. მკურნალობის ყველა ჯგუფის საშუალო საწყისი PASI ქულა იყო 19.7 და საწყისი PGA ქულა მერყეობდა მსუბუქიდან (<1%) ზომიერამდე (48%), მძიმედან (46%) ძალიან მძიმემდე (6%).

პაციენტებს, რომლებიც მონაწილეობდნენ ფსორიაზის II და III ფაზის ყველა კვლევაში, უფლება ჰქონდათ ჩართულიყვნენ ღია ეტიკეტირების გაფართოებულ კვლევაში ჰუმირას მისაღებად მინიმუმ დამატებით 108 კვირის განმავლობაში. ფსორიაზის I და II კვლევებში პირველადი შედეგის საზომი იყო პაციენტთა პროპორცია, რომლებმაც მიაღწიეს PASI 75 პასუხს მე-16 კვირაში საწყისთან შედარებით (იხ. ცხრილები 15 და 16).

ცხრილი 15. Ps I კვლევა (REVEAL)-16. კვირიანი ეფექტურობის შედეგები

	პლაცებო N=398 n (%)	ჰუმირა 40 მგ ყოველ ორ კვირაში N=814 n (%)
³ PASI 75^a	26 (6,5)	578 (70,9)^b
PASI 100	3 (0,8)	163 (20,0)^b
PGA: სუფთა/მინიმალური	17 (4,3)	506 (62,2)^b

^a პაციენტთა პროპორცია, რომლებმაც მიაღწიეს PASI75 პასუხს, გამოთვლილი იყო როგორც ცენტრის მიერ მორგებული მაჩვენებელი.

^b p<0.001, ჰუმირა vs. პლაცებო

ცხრილი 16. Ps II კვლევა (CHAMPION)-16. კვირის ეფექტურობის შედეგები

	პლაცებო N=53 n (%)	MTX N=110 n (%)	ჰუმირა 40 მგ ყოველ ორ კვირაში N=108 n (%)
³ PASI 75	10 (18,9)	39 (35,5)	86 (79,6) ^{a, b}
PASI 100	1 (1,9)	8 (7,3)	18 (16,7) ^{c, d}
PGA: სუფთა / მინიმალური	6 (11,3)	33 (30,0)	79 (73,1) ^{a, b}

a p<0.001 ჰუმირა vs. პლაცებო

b p<0.001 ჰუმირა vs. მეტოტრექსატი

c p<0.01 ჰუმირა vs. პლაცებო

d p<0.05 ჰუმირა vs. მეტოტრექსატი

ფსორიაზი I კვლევაში, პაციენტების 28%-მა, რომლებმაც მიაღწიეს PASI 75-ის პასუხს და ხელახლა რანდომიზირებული იყვნენ პლაცებოს მისაღებად 33 კვირაში, განიცადა "ადეკვატური პასუხის დაკარგვა" p <0.001, შედარებით 5%-თან, ვინც განაგრძო ჰუმირათი მკურნალობა (PASI ქულა < PASI 50 პასუხის მაჩვენებელი საწყისთან შედარებით PASI ქულის ზრდით მინიმუმ 6 ქულით 33 კვირის შემდეგ და 52 კვირამდე ან 33 კვირასთან შედარებით). პაციენტებიდან, რომლებმაც არ უპასუხეს ადეკვატურად პლაცებოზე ხელახალი რანდომიზაციის შემდეგ და შემდგომში მონაწილეობა მიიღეს ღია ეტიკეტირების გაფართოებულ კვლევაში, 38% (25/66) და 55% (36/66) აღადგინეს PASI 75 პასუხი, შესაბამისად, განმეორებითი მკურნალობის 12 და 24 კვირის შემდეგ.

სულ 233 პაციენტმა, რომლებმაც მიაღწიეს PASI 75 პასუხის მაჩვენებელს მე-16 და 33 კვირაში, იღებდნენ უწყვეტ ჰუმირას თერაპიას 52 კვირის განმავლობაში ფსორიაზის I კვლევაში და განაგრძეს მკურნალობა ჰუმირათი ღია ეტიკეტირების დამატებით კვლევაში. დამატებითი 108 კვირიანი ღია მკურნალობის შემდეგ (სულ 160 კვირა), PASI 75 და PGA პასუხის მაჩვენებლები ამ პაციენტებში იყო 74.7% და 59.0%, შესაბამისად. ანალიზში, რომელშიც ყველა პაციენტი, რომლებმაც შეწყვიტეს მკურნალობა გვერდითი ეფექტების ან ეფექტურობის ნაკლებობის გამო, ან რომელთა დოზა გაიზარდა, ჩაითვალა რეაგირების არ მქონედ. PASI 75 და PGA პასუხის მაჩვენებლები (მკაფიო ან მინიმალური) ამ პაციენტებში დამატებითი 108 კვირის ღია მკურნალობის შემდეგ (სულ 160 კვირა) იყო 69.6% და 55.7%, შესაბამისად.

სულ 347 პაციენტი სტაბილური პასუხით მონაწილეობდა ღია ეტიკეტირების გაფართოებულ კვლევაში, რომელიც იკვლევდა მკურნალობის შეწყვეტას და ხელახლა დაწყებას. მკურნალობის შეწყვეტის დროს ფსორიაზის სიმპტომები დროთა განმავლობაში დაბრუნდა, რეციდივის მედიანური დრო (PGA „ზომიერი“ ან უარესი) დაახლოებით 5 თვეა. არცერთ ამ პაციენტს არ განუცდია რეციდივის ეფექტი მკურნალობის შეწყვეტის დროს. პაციენტთა სულ 76.5%-ს (218/285), რომლებიც შევიდნენ განმეორებითი მკურნალობის ფაზაში, ჰქონდათ "მკაფიო" ან "მინიმალური" PGA პასუხი განმეორებითი მკურნალობის შემდეგ, მიუხედავად იმისა, ჰქონდათ თუ არა რეციდივი მკურნალობის შეწყვეტის ფაზაში (69.1% [123/178] და 88.8% [95/107] პაციენტებში, რომლებმაც განიცადეს რეციდივი ან არ განიცადეს რეციდივი მკურნალობის შეწყვეტის პერიოდში, შესაბამისად). განმეორებითი მკურნალობის ფაზაში დაფიქსირდა მსგავსი უსაფრთხოების მსგავსი პროფილი, როგორც მკურნალობის შეწყვეტის ფაზამდე.

DLQI-მ (დერმატოლოგიური ცხოვრების ხარისხის ინდექსმა) აჩვენა მნიშვნელოვანი გაუმჯობესება საწყისიდან მე-16 კვირაში პლაცებოსთან (ფსორიაზი I და II კვლევები) და MTX (ფსორიაზი II კვლევა) შედარებით. ფსორიაზის I კვლევაში, SF-36-ის ფიზიკური და გონებრივი ქულების მნიშვნელოვანი გაუმჯობესება დაფიქსირდა პლაცებოს მნიშვნელობებთან შედარებით.

ღია ეტიკეტირების გაფართოებულ კვლევაში, პაციენტების 26.4%-მა (92/349) (92/349) მიაღწია PASI 75 პასუხს მე-12 და 24 კვირაში, შესაბამისად, მას შემდეგ, რაც დოზა გაიზარდა 40 მგ-დან ყოველ მეორე კვირაში 40 მგ-მდე ყოველ კვირას 50%-ზე დაბალი PASI ქულის გამო.

ფსორიაზი III (REACH) კვლევამ შეადარა ჰუმირას ეფექტურობა და უსაფრთხოება პლაცებოსთან 72 პაციენტში ზომიერი და მძიმე ქრონიკული ფსორიაზის და ხელის და/ან ფეხის ფსორიაზით. პაციენტები თავდაპირველად იღებდნენ 80 მგ ჰუმირას 16 კვირის განმავლობაში, შემდეგ 40 მგ ყოველ მეორე კვირაში (დაწყებული პირველი დოზის მიღებიდან 1 კვირის შემდეგ) ან პლაცებოს. მე-16 კვირაში, პაციენტების სტატისტიკურად მნიშვნელოვნად უფრო დიდ ნაწილს, რომლებიც იღებდნენ ჰუმირას, ჰქონდათ "მკაფიო" ან "თითქმის მკაფიო" PGA შედეგი ხელებსა და/ან ფეხებზე, ვიდრე პაციენტებს, რომლებიც იღებდნენ პლაცებოს (30.6% vs. 4.3%, შესაბამისად [P=0.014]).

ფსორიაზი IV კვლევამ შეადარა ჰუმირას მკურნალობის ეფექტურობა და უსაფრთხოება პლაცებოსთან 217 ზრდასრულ პაციენტში ფრჩხილის საშუალო და მძიმე ფსორიაზით. პაციენტები იღებდნენ 80 მგ ჰუმირას საწყის დოზას, რასაც მოჰყვა 40 მგ ჰუმირა ყოველ მეორე კვირაში საწყისი მკურნალობიდან 26 კვირის განმავლობაში (დაწყებული საწყისი დოზის მიღებიდან ერთი კვირის შემდეგ) ან პლაცებო, რასაც მოჰყვა დამატებითი 26 კვირის ღია ეტიკეტირების ჰუმირას მკურნალობა. ფრჩხილის ფსორიაზის მოდიფიცირებული სიმძიმის ინდექსი (mNAPSI), ფრჩხილის ფსორიაზის ექიმის გლობალური შეფასება (PGA-F) და ფრჩხილის ფსორიაზის სიმძიმის ინდექსი (NAPSI) გამოყენებული იყო ფრჩხილის ფსორიაზის შესაფასებლად (იხ. ცხრილი 17). ჰუმირამ აჩვენა სამკურნალო სარგებელი პაციენტებში ფრჩხილის ფსორიაზით კანის ჩართულობის სხვადასხვა ხარისხით (BSA ≥ 10% [პაციენტთა 60%] და BSA < 10% და ≥ 5% [პაციენტთა 40%]).

ცხრილი 17. ეფექტურობის შედეგები 16, 26 და 52 კვირაში ფსორიაზის IV კვლევაში

	მე -16 კვირა პლაცებო კონტროლირებადი		26- ე კვირა პლაცებო კონტროლირებადი		52 კვირიანი ღია ეტიკეტის კვლევა
	პლაცებო N=108	ჰუმირა 40 მგ ყოველ ორ კვირაში N=109	პლაცებო N=108	ჰუმირა 40 მგ ყოველ ორ კვირაში N=109	ჰუმირა 40 მგ ყოველ ორ კვირაში N=80
³ mNAPSI 75 (%)	2,9	26,0^a	3,4	46,6^a	65,0
წმინდა/მინიმალური და ³2 ხარისხიანი გაუმჯობესება (%) PGA-F-ში	2,9	29,7^a	6,9	48,9^a	61,3
პროცენტული ცვლილება მთლიანი ფრჩხილის NAPSI ქულაში (%)	-7,8	-44,2 ^a	-11,5	-56,2^a	-72,2

^a p<0.001-ჰუმირა vs პლაცებო

პაციენტებმა, რომლებიც მკურნალობდნენ ჰუმირათი აჩვენეს სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი გაუმჯობესება DLQI-ში პლაცებოსთან შედარებით 26 კვირაში.

ჩირქოვანი ჰიდრადენიტი / Hidradenitis suppurativa

ჰუმირას უსაფრთხოება და ეფექტურობა შეფასებული იყო რანდომიზებულ, ორმაგად ბრმა, პლაცებოზე კონტროლირებად კვლევებში და ღია ეტიკეტირების გაფართოებულ კვლევაში მოზრდილ პაციენტებში ზომიერი და მძიმე ჩირქოვანი ჰიდრადენიტით (HS), რომლებსაც ჰქონდათ აუტანლობა სისტემური ანტიბიოტიკოთერაპიის მიმართ ან ვისაც ჰქონდა უკუჩვენება ამგვარ თერაპიაზე ან ვისაც არ აღენიშნა ადეკვატური პასუხი ტესტის ფაზაზე მინიმუმ 3 თვის განმავლობაში. HS I და HS II კვლევების პაციენტებს ჰქონდათ სულ მცირე სამი აბსცესი ან ანთებითი კვანძი და ჰქონდათ ჰარლის II ან III სტადიის დაავადება.

HS I კვლევაში (PIONEER I), 307 პაციენტი გამოიკვლიეს მკურნალობის ორ პერიოდში. A პერიოდში პაციენტები იღებდნენ პლაცებოს ან ჰუმირას (160 მგ საწყისი დოზა 0. (საწყის) კვირაში, 80 მგ მე-2 კვირაში და 40 მგ კვირაში ერთხელ მე-4 კვირიდან 11 კვირამდე). კვლევის დროს დაუშვებელია ანტიბიოტიკების ერთდროული გამოყენება. მკურნალობის 12 კვირის შემდეგ, პაციენტები, რომლებიც იღებდნენ ჰუმირას A პერიოდში, ხელახლა რანდომიზებულნი იყვნენ ერთ-ერთ სამ სამკურნალო ჯგუფში B პერიოდში (ჰუმირა 40 მგ კვირაში ერთხელ, ჰუმირა 40 მგ ყოველ მეორე კვირაში, ან პლაცებო 12-დან 35-მდე კვირებიდან). პაციენტები, რომლებიც ჩართულნი იყვნენ პლაცებოს ჯგუფში A პერიოდის განმავლობაში, ასევე ჩართული იქნენ ჯგუფში, რომლებიც იღებდნენ 40 მგ ჰუმირას კვირაში ერთხელ B პერიოდის განმავლობაში.

HS-II კვლევაში (PIONEER II), 326 პაციენტი გამოიკვლიეს მკურნალობის ორ პერიოდში. A პერიოდის განმავლობაში პაციენტები იღებდნენ პლაცებოს ან ჰუმირას (საწყისი დოზა 160 მგ 0. კვირაში და 80 მგ მე-2 კვირაში და 40 მგ კვირაში ერთხელ მე-4 კვირიდან 11 კვირამდე). პაციენტების 19.3%-მა განაგრძო პირველადი ორალური ანტიბიოტიკოთერაპია მთელი კვლევის განმავლობაში. მკურნალობის 12 კვირის შემდეგ, პაციენტები, რომლებიც იღებდნენ ჰუმირას A პერიოდში, ხელახლა რანდომიზებულნი იყვნენ ერთ-ერთ სამ სამკურნალო ჯგუფში B პერიოდში (ჰუმირა 40 მგ კვირაში ერთხელ, ჰუმირა 40 მგ ყოველ მეორე კვირაში, ან პლაცებო 12-დან 35-მდე კვირებიდან). A პერიოდში პლაცებო ჯგუფში რანდომიზირებული პაციენტები ჩართულნი იყვნენ პლაცებო ჯგუფში B პერიოდში.

პაციენტებს, რომლებიც მონაწილეობდნენ HS I და HS II კვლევებში, უფლება ჰქონდათ მონაწილეობა მიეღოთ ღია ეტიკეტირების გაფართოებულ კვლევაში, რომელიც აფასებდა ჰუმირას 40 მგ კვირაში ერთხელ. მედიანური ექსპოზიცია მთელ ადალიმუმაბის პოპულაციაში იყო 762 დღე. სამივე კვლევაში პაციენტები ყოველდღიურად ისუფთავებდნენ ჭრილობებს ადგილობრივი ანტისეპტიკით მთელი კვლევის განმავლობაში.

კლინიკური პასუხი

ანთებითი დაზიანებების შემცირება და აბსცესების გაუარესების პრევენცია და დრენაჟული ფისტულები შეფასებული იყო ჩირქოვანი ჰიდრადენიტის /Hidradenitis Suppurativa კლინიკური პასუხის გამოყენებით (HiSCR; აბსცესების და ანთებითი კვანძების საერთო რაოდენობის 50%-ით შემცირება აბსცესების რაოდენობისა და დრენაჟული ფისტულების საბაზისო ხაზიდან გაზრდის გარეშე). HS-თან დაკავშირებული კანის ტკივილის შემცირება შეფასებული იყო კვლევაში ჩართულ პაციენტებში საბაზისო ქულით 3 ან უფრო მაღალი 11-ბალიანი შკალით რიცხვითი შეფასების სკალის გამოყენებით. 12 კვირის შემდეგ, პაციენტების წილი, რომლებმაც მიაღწიეს HiSCR-ს, მნიშვნელოვნად მაღალი იყო ჰუმირათი ნამკურნალებ ჯგუფში, ვიდრე პლაცებოს ჯგუფში. HS-II კვლევაში, პაციენტების მნიშვნელოვნად დიდმა ნაწილმა განიცადა HS-თან დაკავშირებული კანის ტკივილის კლინიკურად მნიშვნელოვანი შემცირება მე-12 კვირაში (იხ. ცხრილი 18). პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ჰუმირას, დაავადების გამწვავების რისკი მნიშვნელოვნად შემცირდა მკურნალობის პირველი 12 კვირის განმავლობაში.

ცხრილი 18. ეფექტურობის შედეგები მე -12 კვირა -HS I და II კვლევებში

	HS I კვლევა		HS II კვლევა
	პლაცებო	ჰუმირა 40 მგ კვირაში ერთხელ	პლაცებო	ჰუმირა 40 მგ კვირაში ერთხელ
ჩირქოვანი ჰიდრადენიტის კლინიკური პასუხი (HiSCR)^a	N = 154 40 (26,0%)	N = 153 64 (41,8%) *	N=163 45 (27,6%)	N=163 96 (58,9%) ***
³ 30% კანის ტკივილის შემცირება ^b	N = 109 27 (%24,8)	N = 122 34 (%27,9)	N=111 23 (%20,7)	N=105 48 (%45,7) ***

* p<0.05, *** p<0.001, ჰუმირა vs პლაცებო

^a ყველა რანდომიზებულ პაციენტში.

^b პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ საბაზისო HS-თან დაკავშირებული კანის ტკივილის ნიშანი ≥3, დაფუძნებული რიცხვითი შეფასების შკალაზე 0-დან 10-მდე (0 = კანის ტკივილის გარეშე, 10 = ყველაზე უარესი კანის ტკივილის წარმოდგენა).

ჰუმირას 40 მგ კვირაში ერთხელ მკურნალობამ მნიშვნელოვნად შეამცირა აბსცესების გაუარესების და ფისტულების გადინების რისკი. HS I და HS II კვლევების პირველი 12 კვირის განმავლობაში, პაციენტების წილი პლაცებოს ჯგუფში გაუარესებული აბსცესებით (23.0% 11.4%) და დრენაჟული ფისტულებით (30.0% 13.9%) იყო დაახლოებით ორჯერ მაღალი, ვიდრე ჰუმირას ჯგუფში.

12 კვირის შემდეგ, უფრო დიდი გაუმჯობესება დაფიქსირდა კანის სპეციფიკურ ჯანმრთელობასთან დაკავშირებულ ცხოვრების ხარისხში (იზომება დერმატოლოგიური სიცოცხლის ხარისხის ინდექსით, DLQI; HS I და HS II კვლევები), პაციენტის საერთო კმაყოფილება მედიკამენტით (გაზომილი მკურნალობით კმაყოფილების კითხვარით, TSQM; შემაჯამებელი ქულა, HS I კვლევა) ვიდრე პლაცებოსთან ერთად.

პაციენტებს, რომლებმაც მიაღწიეს ნაწილობრივ პასუხს ჰუმირაზე 40 მგ კვირაში ერთხელ მე-12 კვირაში და რომლებიც განაგრძობდნენ ამ მკურნალობის რეჟიმს, აღენიშნებოდათ HiSCR სიხშირე 36 კვირაში, ვიდრე პაციენტებს, რომელთა დოზირების სიხშირე მცირდებოდა ყოველ მეორე კვირამდე ან რომლებმაც შეწყვიტეს მკურნალობა (იხ. ცხრილი 19).

ცხრილი 19. პაციენტების პროპორცია, რომლებმაც მიაღწიეს HiSCR^b დონეებს 24 და 36 კვირაში ყოველკვირეულ ჰუმირაზე გადასვლის შემდეგ 12კვირაში ^a

პლაცებო ( მკურნალობის შეწყვეტა )

N = 73

ჰუმირა 40 მგ

ყოველ ორ კვირაში

N = 70

ჰუმირა 40 მგ კვირაში ერთხელ N = 70

24. კვირა

24 (32,9%)

36 (51,4%)

40 (57,1%)

36. კვირა

22 (30,1%)

28 (40,0%)

39 (55,7%)

^a პაციენტები, რომლებსაც ჰქონდათ ნაწილობრივი პასუხი მაინც ჰუმირას კვირაში ერთხელ თერაპიის 12 კვირის შემდეგ.

^b პაციენტები, რომლებიც აკმაყოფილებდნენ პროტოკოლის კრიტერიუმებს პასუხის არარსებობის ან გაუმჯობესების გამო, უნდა გამორიცხულიყვნენ კვლევისგან და ჩათვლილიყვნენ „არამოპასუხებლებად“.

პაციენტებში, რომლებმაც მიაღწიეს მინიმუმ ნაწილობრივ რემისიას 12 კვირაში და იღებდნენ ჰუმირას მკურნალობას მუდმივად კვირაში ერთხელ, HiSCR მაჩვენებელი იყო 68.3% 48 კვირაში და 65.1% 96 კვირაში. ჰუმირათი 40 მგ გრძელვადიანი მკურნალობის დროს 96 კვირის განმავლობაში უსაფრთხოების ახალი შედეგები არ გამოვლენილა.

პაციენტებში, რომლებმაც შეწყვიტეს ჰუმირათი მკურნალობა მე-12 კვირაში HS I და HS II კვლევებში, HiSCR სიხშირე დაბრუნდა წინა შეწყვეტის ანალოგიურ დონეზე (56.0%) ჰუმირას 40 მგ ერთხელ კვირაში ერთხელ დაწყებიდან 12 კვირის შემდეგ.

კრონის დაავადება

ჰუმირას სხვადასხვა დოზების უსაფრთხოება და ეფექტურობა შეფასებული იყო რანდომიზებულ, ორმაგად ბრმა, პლაცებოზე კონტროლირებად კვლევებში 1500-ზე მეტ პაციენტში ზომიერად და მძიმედ აქტიური კრონის დაავადებით (კრონის დაავადების აქტივობის ინდექსი (CDAI) ≥220 და ≥450). ნებადართული იყო ამინოსალიცილატების, კორტიკოსტეროიდების და/ან იმუნომოდულატორული საშუალებების სტაბილური დოზების ერთდროული გამოყენება და პაციენტების 80%-მა განაგრძო ამ მედიკამენტებიდან მინიმუმ ერთის მიღება.

კლინიკური რემისიის ინდუქცია (განისაზღვრება როგორც CDAI < 150) გამოკვლეული იყო ორ კვლევაში, CD I კვლევაში (CLASSIC I) და CD II კვლევაში (GAIN). CD I კვლევაში, 299 პაციენტი, რომლებსაც ადრე არ იღებდნენ TNF-ის ბლოკატორებს, შემთხვევითობის მეთოდით გადანაწილდნენ მკურნალობის ოთხი ჯგუფიდან ერთ-ერთში: პლაცებო 0. და მე-2 კვირაში, ჰუმირა 160 მგ 0. კვირაში და 80 მგ მე-2 და 0. კვირაში. 80 მგ ჰუმირა პირველ კვირაში და 40 მგ ჰუმირა მე-2 კვირაში, 40 მგ ჰუმირა 0. კვირაში და 20 მგ ჰუმირა მე- 2 კვირაში. CD II კვლევაში, 325 პაციენტი, რომლებმაც დაკარგეს პასუხი ინფლიქსიმაბის მიმართ ან ჰქონდათ აუტანლობა, რანდომიზირებული იყო 160 მგ ჰუმირაზე 0. კვირაში და 80 მგ მე-2 კვირაში ან პლაცებო 0. კვირაში და მე-2 კვირაში. პირველადი Non-Responder (არა მოპასუხეები) გამორიცხულნი იყვნენ კვლევიდან და ამიტომ შემდგომი გამოკვლევა არ ჩატარებულა მათზე.

კლინიკური რემისიის შენარჩუნება გამოკვლეული იყო CD III კვლევაში (CHARM). კვლევაში CD III, 854 პაციენტმა მიიღო ღია ეტიკეტირების 80 მგ ჰუმირა 0.კვირაში და 40 მგ მე-2 კვირაში. შემდეგ პაციენტები რანდომიზირებულნი იყვნენ, რომ მიეღოთ ან 40 მგ ჰუმირა ყოველ მეორე კვირაში, 40 მგ ჰუმირა ყოველ კვირას, ან პლაცებო მე-4 კვირას. კვლევის საერთო ხანგრძლივობა შეადგენდა 56 კვირას. პაციენტები კლინიკური პასუხით (CDAI³70-ის დაქვეითება) მე-4 კვირაში იზოლირებულნი იყვნენ პაციენტებისგან პასუხის გარეშე. მე-8 კვირის შემდეგ დაშვებული იყო კორტიკოსტეროიდების შემცირება.

CI და CD-II კვლევების რემისიის ინდუქციის და რეაგირების სიხშირე წარმოდგენილია ცხრილში 20.

ცხრილი 20. კლინიკური რემისიის ინდუქცია და კლინიკური პასუხი ( პაციენტთა პროცენტი )

	CD I კვლევა : პაციენტები , რომლებსაც ადრე არ იყენებდნენ ინფლიქსიმაბს			CD II კვლევა : პაციენტები ინფლიქსიმაბის წინმსწრები გამოყენებით
	პლაცებო N=74	ჰუმირა 80/40 მგ N = 75	ჰუმირა 160/80 მგ N=76	პლაცებო N=166	ჰუმირა 160/80 მგ N=159
4. კვირა
კლინიკური რემისია	12%	24%	36%*	7%	21%*
კლინიკური პასუხი (CR-100)	24%	37%	49%**	25%	38%**

ყველა p-მნიშვნელობა არის ჰუმირასა და პლაცებოს წყვილი შედარება.

* p<0,001

** p<0,01

მე-8 კვირაში, მსგავსი რემისიის სიხშირე დაფიქსირდა 160/80 მგ ჰუმირა და 80/40 მგ ჰუმირა ინდუქციური სქემებით, გვერდითი მოვლენები უფრო ხშირად აღინიშნა 160/80 მგ ჰუმირა ჯგუფში.

CD III კვლევაში, პაციენტების 58%-ს (499/854) ჰქონდა კლინიკური პასუხი მე-4 კვირაში და შეფასდა პირველადი ანალიზით. პაციენტების 48 პროცენტი, რომლებმაც განიცადეს კლინიკური პასუხი მეოთხე კვირაში, ადრე მკურნალობდა სხვა TNF ბლოკატორით. რემისიის შენარჩუნება და რეაგირების მაჩვენებლები წარმოდგენილია ცხრილში 21.

კლინიკური რემისიის შედეგები რჩება შედარებით თანმიმდევრული, მიუხედავად TNF ბლოკატორების წინა გამოყენებისა.

56 კვირაში, დაავადებასთან დაკავშირებული ჰოსპიტალიზაცია და ქირურგიული პროცედურები სტატისტიკურად მნიშვნელოვნად შემცირდა ჰუმირათი პლაცებოსთან შედარებით.

ცხრილი 21. კლინიკური რემისია და პასუხის შენარჩუნება ( პაციენტთა პროცენტი )

	პლაცებო	40 მგ ჰუმირა ყოველ ორ კვირაში	40 მგ ჰუმირა კვირაში ერთხელ
26. კვირა	N=170	N=172	N=157
კლინიკური რემისია	17%	40%*	47%*
კლინიკური პასუხი (CR-100)	27%	52%*	52%*
რემისია პაციენტებში, რომლებიც არ იყენებდნენ კორტიკოსტეროიდებს > = 90 დღის განმავლობაში^a	3% (2/66)	19% (11/58)**	15% (11/74)**
56. კვირა	N=170	N=172	N=157
კლინიკური რემისია	12%	36%*	41%*
კლინიკური პასუხი (CR-100)	17%	41%*	48%*
რემისია პაციენტებში, რომლებიც არ იყენებდნენ კორტიკოსტეროიდებს > = 90 დღის განმავლობაში^a	5% (3/66)	29% (17/58)*	20% (15/74)**

* p<0.001 ყველა შედარებისთვის ჰუმირასა და პლაცებოს შორის

** p<0.02 ყველა შედარებისთვის ჰუმირასა და პლაცებოს შორის

^a ვინც თავიდანვე იყენებდა კორტიკოსტეროიდებს

პაციენტებს შორის, რომლებმაც არ უპასუხეს მე-4 კვირას, პასუხის მაჩვენებელი მე-12 კვირაში იყო 43% ჰუმირას შემანარჩუნებელ ჯგუფში, ხოლო 30% პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ პლაცებოს. ეს შედეგები ვარაუდობს, რომ ზოგიერთ პაციენტს, რომლებიც არ პასუხობენ მე-4 კვირას, შეიძლება ისარგებლონ შემანარჩუნებელი თერაპიის გაგრძელებით მე-12 კვირაში. მკურნალობის გაგრძელებას მე-12 კვირას არ მოჰყოლია მნიშვნელოვნად გაუმჯობესებული ეფექტურობა (იხ. ნაწილი 4.2).

117/276 პაციენტზე CD I კვლევაში და 272/777 პაციენტზე CD II და CD III კვლევებში ჩატარდა ღია დაკვირვება ადალიმუმაბით მინიმუმ 3 წლის განმავლობაში. 88 და 189 პაციენტი, შესაბამისად, დარჩა კლინიკურ რემისიაში. კლინიკური პასუხის მაჩვენებელი (CR-100) შენარჩუნდა 102 და 233 პაციენტში, შესაბამისად.

ცხოვრების ხარისხი

პაციენტები, რომლებიც რაბდომიზებულნი იყვნენ ჰუმირაზე 80/40 მგ და ჰუმირაზე 160/80 მგ CD I და CD II კვლევებში აჩვენეს სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი გაუმჯობესება დაავადების სპეციფიკური ანთებითი ნაწლავის დაავადების კითხვარის (IBDQ) საერთო ქულების 4 კვირის შემდეგ პლაცებოსთან შედარებით. რანდომიზებულ პაციენტებს ჰუმირა 80/40 მგ და ჰუმირა 160/80 მგ CD III კვლევაში ჰქონდათ სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი გაუმჯობესება საწყის IBDQ ქულებში პლაცებოსთან შედარებით 26 და 56 კვირაში.

წყლულოვანი კოლიტი

ჰუმირას მრავალჯერადი დოზის უსაფრთხოება და ეფექტურობა შეფასებული იყო მოზრდილ პაციენტებში ზომიერი და მძიმე წყლულოვანი კოლიტით (მაიო-ქულა 6-დან 12-მდე ენდოსკოპიის ქვექულა 2-დან 3-მდე) რანდომიზებულ, ორმაგად ბრმა, პლაცებოზე კონტროლირებად კვლევებში.

UC I კვლევაში, 390 პაციენტი, რომლებსაც არ ჰქონდათ TNF ბლოკატორების წინა გამოცდილება, რანდომიზებული იქნა პლაცებოს მისაღებად 0 და 2 კვირაში, 160 მგ ჰუმირაზე 0. კვირაში და 80 მგ ჰუმირაზე მე-2 კვირაში, ან 80 მგ ჰუმირაზე 0. კვირაში, რასაც მოჰყვა 40 მგ ჰუმირა მე-2 კვირაში.

მე-2 კვირის შემდეგ, პაციენტები ადალიმუმაბის ორივე ჯგუფში იღებდნენ 40 მგ ჰუმირას ყოველ მეორე კვირაში. კლინიკური რემისია დაფიქსირდა მე-8 კვირაში. (განსაზღვრულია როგორც მაიოს ქულა £ 2, ქვექულის გარეშე > 1).

UC II კვლევაში 248 პაციენტმა მიიღო 160 მგ ჰუმირა 0. კვირაში, 80 მგ მე-2 კვირაში და შემდგომ 40 მგ ყოველ მეორე კვირას, ხოლო 246 პაციენტმა მიიღო პლაცებო. კლინიკური შედეგები შეფასებული იყო რემისიის ინდუქციისთვის მე-8 კვირაში და რემისიის შენარჩუნებისთვის 52 კვირაში.

პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ 160/80 მგ ჰუმირას ინდუქციურ დოზას, CSF-ის დეფიციტის სიხშირე მე-8 კვირაში სტატისტიკურად მნიშვნელოვნად მაღალი იყო პლაცებოსთან შედარებით UC I კვლევაში (18% vs. 9%, p=0.031) და UC II კვლევაში (17% vs. 9%, p=0.01). მიღწეული იყო მაღალი კლინიკური რემისიის მაჩვენებლები. UC II კვლევაში, ჰუმირათი ნამკურნალები პაციენტების 21/41 (51%), რომლებიც რემისიაში იმყოფებოდნენ მე-8 კვირაში, რჩებოდნენ რემისიაში 52 კვირაში. შედეგები მთელი UC II საკვლევი პოპულაციისთვის წარმოდგენილია ცხრილში 22.

ცხრილი 22. პასუხი , რემისია და ლორწოვანის შეხორცება UC II კვლევაში ( პაციენტთა %)

	პლაცებო	ჰუმირა 40 მგ ყოველ ორ კვირაში
25. კვირა	N=246	N=248
კლინიკური პასუხი	18%	30%*
კლინიკური რემისია	9%	17%*
ლორწოვანის შეხორცება	15%	25%*
³ სტეროიდების გარეშე რემისია 90 დღის განმავლობაში ^a	6% (N=140)	13 % * (N=150)
მე-8 და 52 კვირა
მდგრადი რეაგირება	12%	24%**
მდგრადი რემისია	4%	8%*
ლორწოვანი გარსის მდგრადი შეხორცება	11%	19%*

კლინიკური რემისია არის მაიოს ქულა £ 2 ქვექულების გარეშე >1;

კლინიკური პასუხი განისაზღვრა, როგორც ≥30% შემდგომი შემცირება საბაზისოდან მაიოს ქულით ≥3 ქულა და რექტალური სისხლდენის ქვექულა [RBS] ≥1, ან აბსოლუტური RBS 0 ან 1;

*p<0.05 ყველა შედარებისთვის ჰუმირასა და პლაცებოს შორის

**p<0.001 ყველა შედარებისთვის ჰუმირასა და პლაცებოს შორის

^a ვინც თავიდანვე იყენებდა კორტიკოსტეროიდებს

პაციენტებიდან, რომლებმაც უპასუხეს მე-8 კვირას, 47%-მა უპასუხა 52 კვირას, 29%-მა მიაღწია რემისიას, 41%-ს ჰქონდა ლორწოვანის შეხორცება და 20%-ს მიაღწია სტეროიდებისგან თავისუფალ რემისიას 90 დღის ან მეტი ხნის განმავლობაში.

ანტი-TNF თერაპია ინფლიქსიმაბით ვერ მოხერხდა პაციენტების დაახლოებით 40%-ში. ადალიმუმაბის ეფექტურობა შემცირდა ამ პაციენტებში ანტი-TNF-ის მქონე პაციენტებთან შედარებით. პაციენტებში, რომლებშიც წარუმატებელი იყო ანტი-TNF თერაპია, რემისიის მაჩვენებელი 52 კვირაში იყო 3% პლაცებოთი და 10% ადალიმუმაბით.

პაციენტებმა UC I და UC II კვლევებში შეძლეს გადასულიყვნენ ღია ეტიკეტირების გრძელვადიან კვლევაში. სამი წლის მკურნალობის შემდეგ კლინიკური რემისია ნაწილობრივი მაიოს ქულის მიხედვით შენარჩუნებული იყო პაციენტების 75%-ში (301/402).

ჰოსპიტალიზაციის მაჩვენებლები

UC I და UC II კვლევების 52-კვირიანი ხანგრძლივობის განმავლობაში, ყველა მიზეზით და წყლულოვანი კოლიტის ჰოსპიტალიზაციის უფრო დაბალი მაჩვენებელი დაფიქსირდა ადალიმუმაბით ნამკურნალებ ჯგუფში პლაცებო ჯგუფთან შედარებით. ჰოსპიტალიზაციის რაოდენობა ნებისმიერი მიზეზით იყო 0,18 პაციენტის წელიწადში ადალიმუმაბით ნამკურნალევ ჯგუფში, ხოლო 0,26 პაციენტის წელიწადში პლაცებოს ჯგუფში. ანალოგიურად, წყლულოვანი კოლიტის გამო ჰოსპიტალიზაციის სიხშირე იყო 0,12 პაციენტზე წელიწადში ადალიმუმაბის და პლაცებოს ჯგუფში, შესაბამისად, 0,22 პაციენტის წელიწადში.

ცხოვრების ხარისხი

UC-II კვლევაში, ადალიმუმაბით მკურნალობამ განაპირობა ნაწლავის ანთებითი დაავადების კითხვარის (IBDQ) ქულების გაუმჯობესება.

უვეიტი

ჰუმირას უსაფრთხოება და ეფექტურობა შეფასებული იყო ორ რანდომიზებულ, ორმაგად ბრმა, პლაცებოზე კონტროლირებად კვლევაში (UV I და II) ზრდასრულ პაციენტებში არაინფექციური შუალედური, უკანა და პან-უვეიტით, იზოლირებული წინა უვეიტის მქონე პაციენტების გამოკლებით. პაციენტები იღებდნენ ჰუმირას 80 მგ საწყისი დოზას, რასაც მოჰყვა 40 მგ ჰუმირა ან პლაცებო ყოველ ორ კვირაში ერთხელ, პირველი დოზის მიღებიდან ერთი კვირის შემდეგ. დასაშვები იყო ერთი არაბიოლოგიური იმუნოსუპრესანტის სტაბილური დოზების ერთდროული მიღება.

UV I კვლევამ გამოიკვლია 217 პაციენტი აქტიური უვეიტით, მიუხედავად კორტიკოსტეროიდული თერაპიისა (პერორალური პრედნიზონი დოზით 10-დან 60 მგ/დღეში). საწყის ეტაპზე, ყველა პაციენტი იღებდა პრედნიზონის სტანდარტულ დოზას 60 მგ/დღეში 2 კვირის განმავლობაში, რასაც მოჰყვა დოზის შემცირების სავალდებულო პროგრამა და კორტიკოსტეროიდები მთლიანად შეწყდა მე-15 კვირას.

UV-II კვლევამ შეაფასა 226 პაციენტი არააქტიური უვეიტით, რომლებსაც თავდაპირველად ესაჭიროებოდათ ქრონიკული კორტიკოსტეროიდული თერაპია (10-დან 35 მგ/დღეში ორალური პრედნიზონი) დაავადების გასაკონტროლებლად. პაციენტებს ჩაუტარდათ სავალდებულო დოზის შემცირების პროგრამა და კორტიკოსტეროიდები მთლიანად შეწყდა მე-19 კვირას.

ორივე კვლევაში ეფექტურობის ძირითადი საბოლოო წერტილი იყო ,,დრო მკურნალობის წარუმატებლობამდე“. მკურნალობის წარუმატებლობა განისაზღვრა მრავალკომპონენტიანი შედეგის საფუძველზე, რომელიც დაფუძნებულია ბადურის ანთებითი ქორიორეტინალური და/ან ანთებითი სისხლძარღვთა დაზიანებებზე, წინა კამერის (AC) უჯრედების შეფასებაზე, ბროლის ამღვრევის (VH) ხარისხზე და იდეალურად კორექტირებულ მხედველობის სიმახვილეზე (BCVA).

პაციენტებს, რომლებმაც დაასრულეს UV I და UV II კვლევები, უფლება ჰქონდათ მონაწილეობა მიეღოთ უკონტროლო, გრძელვადიან გაფართოებულ კვლევაში, რომელიც თავდაპირველად შემუშავებული იყო 78 კვირის განმავლობაში. 78 კვირის შემდეგ, სანამ პაციენტებს კვლავ დაენიშნებოდათ ჰუმირა, მათ მიეცათ უფლება გაეგრძელებინათ საკვლევი მედიკამენტების მიღება.

კლინიკური პასუხი

ორივე კვლევის შედეგებმა აჩვენა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი შემცირება მკურნალობის წარუმატებლობის რისკის მქონე პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ ჰუმირათი იმ პაციენტებთან შედარებით, რომლებიც იღებდნენ პლაცებოს (იხ. ცხრილი 23). ორივე კვლევამ აჩვენა, რომ ჰუმირას ჰქონდა ადრეული და მდგრადი ეფექტი მკურნალობის წარუმატებლობის სიხშირეზე პლაცებოსთან შედარებით (იხ. სურათი 2).

ცხრილი 23. დრო მკურნალობის წარუმატებლობამდე UV I და UV II კვლევებში

საანალიზო მკურნალობა	N	წარუმატებლობა N (%)	წარუმატებლობის საშუალო დრო ( თვეები )	HR^a	95% CI HR^a - ისთვის	P მნიშვნ . ^b
მკურნალობის წარუმატებლობის დრო მე-6 კვირაში ან უფრო გვიან UV I კვლევაში
პირველადი ანალიზი (ITT)
პლაცებო	107	84 (78,5)	3,0	--	--	--
ადალიმუმაბი	110	60 (54,5)	5,6	0,50	0,36, 0,70	<0,001
მკურნალობის წარუმატებლობის დრო მე-2 კვირაში ან უფრო გვიან UV II კვლევაში
პირველადი ანალიზი (ITT)
პლაცებო	111	61 (55,0)	8,3	--	--	--
ადალიმუმაბი	115	45 (39,1)	NE^c	0,57	0,39, 0,84	0,004

შენიშვნა: მკურნალობის წარუმატებლობა მე-6 კვირაში (UV I კვლევა) ან მე-2 კვირაში (UV II კვლევა) ჩათვლილი როგორც ინციდენტი. მკურნალობის წარუმატებლობის გარდა სხვა მიზეზების გამო შეწყვეტის მოვლენები არ იყო გათვალისწინებული შეწყვეტის დროს.

^a ადალიმუმაბის HR პლაცებოსთან შედარებით პროპორციული რისკების რეგრესია მკურნალობით, როგორც ფაქტორი.

^b ორმხრივი P-მნიშვნელობა Log-Rank ტესტიდან.

^cNE = არაპროგნოზირებადია. რისკის ქვეშ მყოფი პაციენტების ნახევარს განუვითარდა ინციდენტი პირის ღრუში.

სურათი 2. მკურნალობის წარუმატებლობის დროის შეჯამება მე -6 კვირაში ან უფრო გვიან (UV I კვლევა ) ან მე 2 კვირაში ან უფრო გვიან (UV II კვლევა )

კაპლან - მაიერის - მრუდეები

UV II კვლევა მკურნალობა პლაცებო ადალიმუმაბი

UV I კვლევაში იყო სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი განსხვავება ადალიმუმაბის სასარგებლოდ პლაცებოსთან შედარებით მკურნალობის წარუმატებლობის ყველა კომპონენტში. მნიშვნელოვანი განსხვავებები დაფიქსირდა. UV-II კვლევაში დაფიქსირდა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი განსხვავებები მხედველობის სიმახვილეში და ყველა სხვა კომპონენტი რიცხობრივად უპირატესობას ანიჭებდა ადალიმუმაბს.

424 პაციენტიდან, რომლებიც მონაწილეობდნენ UV I და UV II კვლევების უკონტროლო ხანგძლივობით გადავადებაში, 60 ჩაითვალა დაუშვებლად (მაგალითად, კატარაქტის ოპერაციის ან ვიტრექტომიის გამო, ანომალიების გამო, ან დიაბეტური რეტინოპათიის მეორადი გართულებების გამო) და გამოირიცხა პირველადი ეფექტურობის ანალიზიდან. დარჩენილი 364 პაციენტიდან 269 (74%) იღებდა ადალიმუმაბის ღია მკურნალობას 78 კვირის განმავლობაში. დაკვირვების მიდგომის მიხედვით, დაავადება უცვლელად დარჩა (აქტიური ანთებითი დაზიანებების გარეშე, AC უჯრედების ხარისხი ≥ 0,5+, VH ხარისხი ≥ 0,5+) 216 პაციენტში (80,3%), რომლებიც იღებდნენ თანმხლებ სტეროიდულ თერაპიას ≥ 7,5 მგ/დღეში, ხოლო 178 პაციენტში (66.2%) დაავადება დარჩა არააქტიური სტეროიდების მიღების გარეშე. 88.6%-ში BCVA გაუმჯობესდა ან შენარჩუნებული იყო 78 კვირაში (<5 მეტყველების დაზიანება). მონაცემები 78 კვირის შემდეგ ზოგადად შეესაბამება ამ შედეგებს, თუმცა ამ პერიოდის შემდეგ ჩარიცხული პაციენტების რაოდენობა შემცირდა. საერთო ჯამში, პაციენტების 18%-მა შეწყვიტა ადალიმუმაბის მკურნალობა გვერდითი რეაქციების გამო და 8%-მა არაადეკვატური პასუხის გამო.

ცხოვრების ხარისხი

პაციენტის მიერ მოხსენებული შედეგები მხედველობასთან დაკავშირებულ ფუნქციასთან დაკავშირებით შეფასებული იყო ორივე კლინიკურ კვლევაში NEI VFQ-25-ის გამოყენებით. ჰუმირამ აჩვენა რიცხვითი უპირატესობა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი საშუალო განსხვავებებით უმეტეს ქვექულებს შორის, მათ შორის გლობალური ხედვა, თვალის ტკივილი, ახლო ხედვა, ფსიქიკური ჯანმრთელობა და საერთო ქულა UV-I კვლევაში და გლობალური ხედვა და ფსიქიკური ჯანმრთელობა UV-II კვლევაში. მხედველობასთან დაკავშირებული ეფექტები რიცხობრივად არ იყო ჰუმირას სასარგებლოდ ფერების ხედვისთვის UV-I კვლევაში და ფერების ხედვისთვის, პერიფერიული ხედვისთვის და ახლო ხედვისთვის UV-II კვლევაში.

იმუნოგენურობა

ანტი-ადალიმუმაბის ანტისხეულების ფორმირება დაკავშირებულია ადალიმუმაბის გაზრდილ კლირენსთან და შემცირებულ ეფექტურობასთან. არ არსებობს აშკარა კავშირი ანტიადალიმუმაბის ანტისხეულების არსებობასა და გვერდით მოვლენებს შორის.

პაციენტებს RA კვლევებში I, II და III ჩაუტარდათ ტესტირება ანტი-ადალიმუმაბის ანტისხეულებზე 6-დან 12 თვემდე პერიოდში. საკვანძო კვლევებში, ადალიმუმაბის მიმართ ანტისხეულები გამოვლინდა ადალიმუმაბით ნამკურნალებ პაციენტთა 5.5%-ში (58/1053), ხოლო 0.5% (2/370), რომელიც იღებდა პლაცებოს. პაციენტებში, რომლებიც არ იღებდნენ თანმხლები მეთოტრექსატს, სიხშირე იყო 12.4%, ხოლო პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ადალიმუმაბს მეთოტრექსატთან ერთად, სიხშირე იყო 0.6%.

4-დან 17 წლამდე ასაკის პოლიარტიკულარული არასრულწლოვანთა იდიოპათიური ართრიტის მქონე პაციენტებში ანტი-ადალიმუმაბის ანტისხეულები გამოვლინდა ადალიმუმაბით ნამკურნალევ პაციენტთა 15.8%-ში (27/171). პაციენტებში, რომლებიც არ იღებდნენ თანმხლებ მეთოტრექსატს, სიხშირე იყო 25.6% (22/86), ხოლო პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ადალიმუმაბს მეთოტრექსატთან ერთად, სიხშირე იყო 5.9% (5/85). ანტი-ადალიმუმაბის ანტისხეულები გამოვლინდა პოლიარტიკულარული არასრულწლოვანთა იდიოპათიური ართრიტის მქონე პაციენტების 7%-ში (1/15) 2-დან 4 წლამდე ან 4 წელზე უფროსი ასაკის და 15 კგ-ზე ნაკლები წონის მქონე პაციენტებში, და ერთი პაციენტი იღებდა თანმხლები მეთოტრექსატს.

ენთეზიტთან დაკავშირებული ართრიტის მქონე პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ ადალიმუმაბით, ანტი-ადალიმუმაბის ანტისხეულები გამოვლინდა პაციენტების 10.9%-ში (5/46). სიხშირე პაციენტებში, რომლებიც არ იღებდნენ თანმხლები მეთოტრექსატს იყო 13.6% (3/22), ხოლო - 8.3% პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ადალიმუმაბს მეთოტრექსატთან ერთად.

ფსორიაზული ართრიტის მქონე პაციენტებში ანტი-ადალიმუმაბის ანტისხეულები გამოვლინდა 376 პაციენტიდან 38-ში (10%), რომლებიც მკურნალობდნენ ადალიმუმაბით. პაციენტებში, რომლებიც არ იღებდნენ თანმხლებ მეთოტრექსატს, სიხშირე იყო 13.5% (24/178 პაციენტი), ხოლო პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ადალიმუმაბს მეტოტრექსატთან ერთად, სიხშირე იყო 7% (14/198 პაციენტი).

მაანკილოზებელი სპონდილიტის მქონე პაციენტებში ანტი-ადალიმუმაბის ანტისხეულები გამოვლინდა 204 პაციენტიდან 17-ში (8.3%), რომლებიც მკურნალობდნენ ადალიმუმაბით. პაციენტებში, რომლებიც არ იღებდნენ თანმხლები მეთოტრექსატს, სიხშირე იყო 16/185 (8.6%), ხოლო პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ადალიმუმაბს მეთოტრექსატთან ერთად, სიხშირე იყო 1/19 (5.3%).

არარადიოგრაფიული ღერძული სპონდილოართრიტის მქონე პაციენტებში ანტი-ადალიმუმაბის ანტისხეულები გამოვლინდა 152 პაციენტიდან 8-ში (5.3%), რომლებიც უწყვეტად მკურნალობდნენ ადალიმუმაბით.

კრონის დაავადების მქონე პაციენტებში ანტი-ადალიმუმაბის ანტისხეულები გამოვლინდა 269 (2.6%) პაციენტიდან 7-ში, რომლებიც მკურნალობდნენ ადალიმუმაბით, ხოლო წყლულოვანი კოლიტის მქონე პაციენტებში ანტი-ადალიმუმაბის ანტისხეულები გამოვლინდა 487-დან 19-ში (3.9%) პაციენტში, რომლებიც მკურნალობდნენ ადალიმუმაბით.

ფსორიაზის მქონე ზრდასრულ პაციენტებში ანტი-ადალიმუმაბის ანტისხეულები გამოვლინდა 920 პაციენტიდან 77-ში (8.4%), რომლებიც იმყოფებოდნენ ადალიმუმაბის მონოთერაპიაზე.

Plaque-ფსორიაზის მქონე ზრდასრულ პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ადალიმუმაბის ხანგრძლივ მონოთერაპიას და მონაწილეობდნენ პრეპარატის მოხსნის და განმეორებითი მკურნალობის კვლევებში, ანტი-ადალიმუმაბის ანტისხეულების მაჩვენებელი განმეორებითი მკურნალობის შემდეგ (11/482 პაციენტი, 2.3%) მსგავსი იყო მოხსნის კვლევამდე დაფიქსირებული მაჩვენებლის (11/590 პაციენტი, 1.9%). ბავშვთა ფსორიაზის მქონე პაციენტებში ანტი-ადალიმუმაბის ანტისხეულები გამოვლინდა 5/38 პაციენტში (13%), რომლებიც მკურნალობდნენ 0.8 მგ/კგ ადალიმუმაბით მონოთერაპიის სახით.

პაციენტებში ზომიერი და მძიმე ჩირქოვანი ჰიდრადენიტით, ანტი-ადალიმუმაბის ანტისხეულები გამოვლინდა 10/99 (10.1%) იმ პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ ადალიმუმაბით.

ანტი-ადალიმუმაბის ანტისხეულების განვითარების მაჩვენებელი პედიატრიულ პაციენტებში ზომიერად მძიმედ აქტიური კრონის დაავადებით, რომლებიც იღებდნენ ადალიმუმაბი შეადგენდა 3.3%.

არაინფექციური უვეიტის მქონე ზრდასრულ პაციენტებში, ადალიმუმაბის ანტისხეულები გამოვლინდა ადალიმუმაბით ნამკურნალები პაციენტების 4.8%-ში (12/249).

საშუალო და მძიმედ აქტიური პედიატრიული წყლულოვანი კოლიტის მქონე პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ადალიმუმაბს, ანტი-ადალიმუმაბის ანტისხეულების განვითარების მაჩვენებელი იყო 3%.

ვინაიდან იმუნოგენურობის ანალიზები სპეციფიკურია პროდუქტისთვის, არ არის მიზანშეწონილი ამ პროდუქტში ანტისხეულების მაჩვენებლების სხვა პროდუქტებთან შედარება.

პედიატრიული პოპულაცია

იუვენილური იდიოპათიური ართრიტი (JIA)

პოლიარტიკულური იუვენილური იდიოპათიური ართრიტი (JIA)

ჰუმირას უსაფრთხოება და ეფექტურობა შესწავლილი იყო ორ კვლევაში (JIA I და II) ბავშვებში აქტიური პოლიარტიკულური ან პოლიარტიკულური არასრულწლოვანი იდიოპათიური ართრიტით JIA-ს სხვადასხვა ფორმებით (ყველაზე ხშირად რევმატოიდული ფაქტორი უარყოფითი ან დადებითი პოლიართრიტი და გენერალიზებული ოლიგოართრიტი).

pJIA I

ჰუმირას უსაფრთხოება და ეფექტურობა შეფასებული იყო მულტიცენტრულ, რანდომიზებულ, ორმაგად ბრმა, პარალელურ ჯგუფურ კვლევაში, რომელშიც მონაწილეობდა 171 ბავშვში (4-დან 17 წლამდე) პოლიარტიკულური არასრულწლოვანთა იდიოპათიური ართრიტით. ღია ეტიკეტირების წამყვან ფაზაში (OL LI), პაციენტები დაიყვნენ ორ ჯგუფად: MTX (მეთოტრექსატი) ნამკურნალები და MTX-არანამკურნალევი პაციენტები (პაციენტები, რომლებსაც არასდროს გამოუყენებიათ MTX ან რომელთა MTX მკურნალობა შეწყდა კვლევამდე სულ მცირე 2 კვირით ადრე). პაციენტები აგრძელებდნენ სტაბილური არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების და/ან პრედნიზონის მიღებას (£ 0.2 მგ/კგ/დღეში ან მაქსიმუმ 10 მგ/დღეში). OL LI ფაზაში, ყველა პაციენტი იღებდა ჰუმირას ყოველ მეორე კვირაში 16 კვირის განმავლობაში დოზით 24 მგ/მ2 მაქსიმუმ 40 მგ-მდე. პაციენტების კლასიფიკაცია ასაკისა და მინიმალური, საშუალო და მაქსიმალური დოზის მიხედვით მიღებული OL LI ფაზაში ნაჩვენებია ცხრილში 24.

ცხრილი 24. პაციენტების განაწილება ასაკისა და ადალიმუმაბის დოზის მიხედვით , მიღებული OL LI ფაზაში

ასაკობრივი ჯგუფი	პაციენტთა რაოდენობა საწყის ეტაპზე n (%)	მინიმალური, საშუალო და მაქსიმალური დოზა
4-7 წლის	31 (18,1)	10, 20 და 25 მგ
8-12 წლის	71 (41,5)	20, 25 და 40 მგ
13-17 წლის	69 (40,4)	25, 40 და 40 მგ

პაციენტები, რომლებმაც მიაღწიეს პედიატრიულ ACR-30 პასუხს მე-16 კვირაში, რანდომიზაციას ექვემდებარებოდნენ ორმაგად ბრმა ფაზაში, რომ მიეღო ჰუმირა 24 მგ/მ2 მაქსიმალურ დოზამდე 40 მგ ან პლაცებო ყოველ მეორე კვირაში დამატებითი 32 კვირის განმავლობაში ან დაავადების დაწყებამდე. დაავადების გამწვავების კრიტერიუმები იყო მინიმუმ 30%-ით გაუარესება საწყისიდან მინიმუმ 3 პედიატრიული ACR-ის ძირითადი კრიტერიუმებიდან, მინიმუმ 2 აქტიური სახსარი და მინიმუმ 30%-ით გაუმჯობესება ექვსი კრიტერიუმიდან არაუმეტეს ერთში. პაციენტებს მიეცათ უფლება ჩართულიყვნენ ღია ეტიკეტირების გაფართოების ფაზაში 32 კვირაში ან დაავადების გავრცელებისას.

ცხრილი 25. Ped ACR 30 პასუხები JIA კვლევაში

ჯგუფი	MTX			MTX გარეშე
ფაზა
OL-LI მე-16 კვირა
Ped ACR 30 პასუხი (n/N)	94.1% (80/85)			74.4% (64/86)
ეფექტურობის შედეგები
ორმაგი ბრმა 32-ე კვირა		ჰუმირა / MTX (N = 38)	პლაცებო /MTX (N = 37)		ჰუმირა (N = 30)	პლაცებო (N = 28)
დაავადების გამწვავება 32 კვირაში^a (n/N)		36.8% (14/38)	64.9% (24/37)^b		43,3% (13/30)	71,4% (20/28)^c
დაავადების გამწვავების საშუალო დრო		> 32 კვირა	20 კვირა		>32 კვირა	14 კვირა

^a 48 კვირის Ped ACR 30/50/70 პასუხები მნიშვნელოვნად აღემატება პლაცებოს მქონე პაციენტებს.

^b p = 0,015

^c p = 0,031

მე-16 კვირის პასუხებს შორის (n=144), პედიატრიული ACR 30/50/70/90 პასუხები შენარჩუნებული იყო 6 წლამდე OLE ფაზაში პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ჰუმირას მთელი კვლევის განმავლობაში. სულ 19 პაციენტი, მათ შორის 11 პაციენტი 4-12 წლის საწყის ეტაპზე და 8 პაციენტი 13-17 წლის დასაწყისში, განაგრძეს მკურნალობა 6 წლის ან მეტი ხნის განმავლობაში.

პასუხები ზოგადად კარგი იყო, ნაკლები ანტისხეულები განვითარდა პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ მეტოტრექსატის კომბინაციით, მხოლოდ ჰუმირასთან შედარებით. ამ შედეგებიდან გამომდინარე, ჰუმირა რეკომენდებულია მეთოტრექსატთან კომბინაციაში და მონოთერაპიის სახით იმ პაციენტებში, რომლებისთვისაც მეტოტრექსატი არ არის მიზანშეწონილი (იხ. ნაწილი 4.2).

pJIA II

ჰუმირას უსაფრთხოება და ეფექტურობა შეფასებული იყო ღია ეტიკეტირებულ, მულტიცენტრულ კვლევაში 32 ბავშვზე (2-დან 4 წლამდე ან 4 წლის და უფროსი ასაკის და სხეულის მასით < 15 კგ) საშუალო ან მძიმე აქტიური პოლიარტიკულური JIA-ით. პაციენტები იღებდნენ ჰუმირას დოზით 24 მგ/მგ2 სხეულის ზედაპირის ფართობზე, როგორც ერთჯერადი დოზას კანქვეშა ინექციით ყოველ მეორე კვირაში მინიმუმ 24 კვირის განმავლობაში, მაქსიმალურ 20 მგ დოზამდე. პაციენტების უმეტესობა კვლევის დროს იყენებდა MTX-ს ერთდროულად; ნაკლებია ცნობები კორტიკოსტეროიდების ან არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების მიღების შესახებ.

მე-12 და 24 კვირაში პედიატრიული ACR 30 პასუხები დაკვირვებული მონაცემების მიდგომის გამოყენებით იყო 93.5% და 90%, შესაბამისად. პედიატრიული ACR50/70/90 პასუხის მქონე პაციენტების სიხშირე მე-12 და 24 კვირაში განისაზღვრა, როგორც 90.3%/61.3%/38.7% და 83.3%/73.3%/36.7%, შესაბამისად. პაციენტებს შორის, რომლებმაც უპასუხეს (პედიატრიული ACR 30) 24 კვირაში (n=27/30), პედიატრიული ACR 30 პასუხები შენარჩუნებული იყო 60 კვირამდე OLE ფაზაში პაციენტებში, რომლებმაც მიიღეს ჰუმირა ამ პერიოდის განმავლობაში. საერთო ჯამში, 20 პაციენტმა განაგრძო მკურნალობა 60 კვირის ან მეტი ხნის განმავლობაში.

ართრიტი ასოცირებული ენთეზიტთან

ჰუმირას უსაფრთხოება და ეფექტურობა შეფასდა 46 პედიატრიულ პაციენტში (6-დან 17 წლამდე) ენთეზიტთან დაკავშირებული ართრიტით მულტიცენტრულ, რანდომიზებულ, ორმაგად ბრმა კვლევაში. პაციენტები რანდომიზირებულნი იყვნენ ან ჰუმირა 24 მგ/მ2 სხეულის ზედაპირის ფართობზე მაქსიმუმ 40 მგ-მდე ყოველ მეორე კვირაში ან პლაცებოს მისაღებად 12 კვირის განმავლობაში. ორმაგად ბრმა პერიოდის შემდეგ, ღია ეტიკეტირების პერიოდში, პაციენტები აგრძელებდნენ ჰუმირას კანქვეშ 24 მგ/მ2 სხეულის ზედაპირის ფართობზე მაქსიმუმ 40 მგ ყოველ მეორე კვირაში დამატებითი 192 კვირის განმავლობაში. პირველადი საბოლოო წერტილი იყო ცვლილება საწყისიდან მე-12 კვირაში აქტიური ართრიტული სახსრების რაოდენობაში (შეშუპება, რომელიც არ არის გამოწვეული დეფორმაციის ან მოძრაობის დაკარგვის გამო სახსრებში ტკივილით და/ან მგრძნობელობით). ეს შემცირება იყო საშუალოდ - 62.6% (მედიანი პროცენტული ცვლილება - 88.9%) პაციენტებში ჰუმირას ჯგუფში, შედარებით საშუალოდ - 11.6% (მედიანური პროცენტული ცვლილება - 50%) პლაცებო ჯგუფში. OL პერიოდის განმავლობაში 156 კვირის განმავლობაში, აქტიური ართროზის მქონე სახსრების რაოდენობის გაუმჯობესება შენარჩუნდა 31 პაციენტიდან 26-ში (84%) ჰუმირას ჯგუფში, რომლებიც დარჩნენ კვლევაში. მიუხედავად იმისა, რომ არ არის სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი, პაციენტების უმრავლესობამ აჩვენა კლინიკური გაუმჯობესება მეორად საბოლოო წერტილებში, როგორიცაა ენთეზიტის ადგილების რაოდენობა, მტკივნეული სახსრების რაოდენობა, შეშუპებული სახსრების რაოდენობა, პედიატრიული ACR 50 პასუხი და პედიატრიული ACR 70 პასუხი.

პედიატრიული ფსორიაზი

ჰუმირას ეფექტურობა შეფასდა რანდომიზებულ, ორმაგად ბრმა, კონტროლირებად კვლევაში 4 წლის და უფროსი ასაკის 114 პედიატრიულ პაციენტში მძიმე ქრონიკული დაფების ფსორიაზით (როგორც განსაზღვრულია PGA ≥4 ან >20% BSA ჩართვით, ან ძალიან სქელი დაზიანებებით >10% BSA, ან ≥ 20, ≥ სახის კლინიკური ჩართულობით ჩართულობა), რომლებიც არაადექვატურად კონტროლდებოდნენ ადგილობრივი თერაპიით და ჰელიოთერაპიით ან ფოტოთერაპიით.

პაციენტები იღებდნენ ჰუმირას 0,8 მგ/კგ (40 მგ-მდე) ყოველ მეორე კვირაში, 0,4 მგ/კგ (20 მგ-მდე) ყოველ მეორე კვირაში, ან მეტოტრექსატს 0,1 – 0,4 მგ/კგ (25 მგ-მდე) კვირაში. რანდომიზებულ პაციენტებს 0.8 მგ/კგ ჰუმირათი მე-16 კვირაში უფრო დიდი ეფექტურობა ჰქონდათ (PASI 75), ვიდრე პაციენტებს, რომლებიც რანდომიზებულნი იყვნენ 0.4 მგ/კგ ყოველ ორ კვირაში ან მეტოტრექსატზე.

ცხრილი 26. პედიატრიული ფსორიაზის ეფექტურობის შედეგები 16 კვირაზე

MTX^a

N=37

ჰუმირა 0.8 მგ/კგ

ყოველ ორ კვირაში

N=38

PASI 75^b

12 (32,4%)

22 (57,9%)

PGA: სუფთა/მინიმალური^c

15 (40,5%)

23 (60,5%)

^a MTX = მეტოტრექსატი

^b P=0,027, MTX vs. ჰუმირა 0.8 მგ/კგ

^cP=0.083, MTX vs. ჰუმირა 0.8 მგ/კგ

პაციენტებში, რომლებმაც მიაღწიეს PASI 75-ს და სუფთა ან მინიმალურ PGA-ს, მკურნალობა შეწყდა 36 კვირამდე და მონიტორინგი ჩატარდა დაავადების კონტროლის დაკარგვაზე (ანუ PGA-ის გაუარესება მინიმუმ 2 ხარისხით). შემდეგ პაციენტები მკურნალობდნენ 0.8 მგ/კგ ადალიმუმაბით ყოველ მეორე კვირაში შემდგომი 16 კვირის განმავლობაში. განმეორებითი მკურნალობის ფაზის დროს დაფიქსირდა პასუხების მსგავსი სიხშირე, როგორც წინა ორმაგად ბრმა ფაზაში: 78.9% PASI 75 პასუხი (19 პაციენტიდან 15) და 52.6% PGA სუფთა ან მინიმალური (10 პაციენტიდან 19).

კვლევის ღია პერიოდის განმავლობაში, PASI 75 და PGA მკაფიო ან მინიმალური პასუხები შენარჩუნებული იყო დამატებით 52 კვირამდე უსაფრთხოების ახალი შედეგების გარეშე.

მოზარდის ჩირქოვანი ჰიდრადენიტი

მოზარდებში ჩირქოვანი ჰიდრადენიტით (HS) კვლევა არ ჩატარებულა. ადალიმუმაბის ეფექტურობა HS-ის სამკურნალოდ მოზარდ პაციენტებში იყო პროგნოზირებული ეფექტურობისა და ექსპოზიცია-პასუხის ურთიერთობის საფუძველზე, რომელიც ნაჩვენებია ზრდასრულ HS პაციენტებში და იმ ფაქტზე, რომ დაავადების კურსი, პათოფიზიოლოგია და წამლის ეფექტურობა დიდწილად მსგავსია მოზრდილებში იმავე ექსპოზიციის დროს. ადალიმუმაბის რეკომენდებული დოზის უსაფრთხოება მოზარდებში HS პაციენტებში ეფუძნება ადალიმუმაბის უსაფრთხოების ჯვარედინი ჩვენებების პროფილს მოზრდილებში და ბავშვებში მსგავსი ან უფრო ხშირი დოზებით (იხ. ნაწილი 5.2).

პედიატრიული კრონის დაავადება

ჰუმირა შესწავლილი იყო მულტიცენტრულ, რანდომიზებულ, ორმაგად ბრმა კლინიკურ კვლევაში, რომელიც აფასებდა ინდუქციური და შემანარჩუნებელი თერაპიის ეფექტურობას და უსაფრთხოებას სხეულის წონაზე დაფუძნებული დოზებით (<40 კგ ან ≥ 40 კგ) 6-დან 17 წლამდე ასაკის 192 პედიატრიულ პაციენტში (ზღვრების ჩათვლით) ზომიერი და მძიმე კრონის დაავადებით (CD), განსაზღვრული, როგორც პედიატრიული კრონის დაავადების აქტივობის ინდექსი (PCDAI) > 30. ესენი იყვნენ პაციენტები, რომლებშიც ჩვეულებრივი CD თერაპია (კორტიკოსტეროიდების და/ან იმუნომოდულატორის ჩათვლით) წარუმატებელი აღმოჩნდა. შესაძლებელია, რომ პაციენტებმა დაკარგეს პასუხი ინფლიქსიმაბის წინა თერაპიაზე ან ჰქონდათ აუტანლობა ინფლიქსიმაბის მიმართ.

ყველა პაციენტმა მიიღო ღია ეტიკეტირების ფარგლებში ჰუმირას ინდუქციური თერაპია დოზით, რომელიც განისაზღვრება საწყისი სხეულის წონის მიხედვით: 160 მგ 0. კვირაში და 80 მგ მე-2 კვირაში პაციენტებისთვის ≥ 40 კგ წონით და ასევე 80 მგ და 40 მგ მე-2 კვირაში პაციენტებისთვის < 40 კგ წონით.

მე-4 კვირაში პაციენტები რანდომიზირებულნი იყვნენ 1:1 დაბალი დოზის ან სტანდარტული დოზის შემანარჩუნებელ რეჟიმებზე, სხეულის მიმდინარე წონის მიხედვით, როგორც ნაჩვენებია ცხრილში 27.

ცხრილი 27. შემანარჩუნებელი რეჟიმი

პაციენტის წონა	დაბალი დოზა	სტანდარტული დოზა
<40 კგ	10 მგ ყოველ ორ კვირაში	20 მგ ყოველ ორ კვირაში
³ 40 კგ	20 მგ ყოველ ორ კვირაში	40 მგ ყოველ ორ კვირაში

ეფექტურობის შედეგები

კლინიკური რემისია, განსაზღვრული, როგორც PCDAI ქულა ≥10 გამოყენებული იყო 26. კვირაში, როგორც კვლევის პირველადი საბოლოო წერტილი.

კლინიკური რემისიის და კლინიკური პასუხის მაჩვენებლები (განსაზღვრულია, როგორც PCDAI ქულის დაქვეითება საწყისიდან მინიმუმ 15 ქულით) წარმოდგენილია 28. ცხრილში.

კორტიკოსტეროიდებით ან იმუნომოდულატორებით მკურნალობის შეწყვეტის სიხშირე ნაჩვენებია 29. ცხრილში.

ცხრილი 28. პედიატრიული CD კვლევა PCDAI კლინიკური ემისია და პასუხი

	სტანდარტული დოზა 40/20 მგ ყოველ მეორე კვირაში N = 93	დაბალი დოზა ორ კვირაში ერთხელ N = 95	P მნიშვნ . *
26. კვირა
კლინიკური რემისია	38,7%	28,4%	0,075
კლინიკური პასუხი	59,1%	48,4%	0,073
52. კვირა
კლინიკური რემისია	33,3%	23,2%	0,1
კლინიკური პასუხი	41,9%	28,4%	0,038

* დაბალი დოზის p-მნიშვნელობის შედარება სტანდარტული დოზის p-მნიშვნელობასთან

ცხრილი 29. პედიატრიული კრონის დაავადების კვლევა : კორტიკოსტეროიდების და იმუნომოდულატორების შეწყვეტა და ფისტულის რემისია

	სტანდარტული დოზა 40/20 მგ ყოველ მეორე კვირაში	დაბალი დოზა 20/10 მგ ყოველ მეორე კვირაში	P მნიშვნ . ¹
კორტიკოსტეროიდების მიღების შეწყვეტა	N= 33	N=38
26. კვირა	84,8%	65,8%	0,066
52. კვირა	69,7%	60,5%	0,42
იმუნომოდულატორების მიღების შეწყვეტა ²	N=60	N=57
52. კვირა	30%	29,8%	0,983
ფისტულის რემისია ³	N=15	N=21
26. კვირა	46,7%	38,1%	0,608
52. კვირა	40%	23,8%	0,303

¹ დაბალი დოზის p-მნიშვნელობის შედარება სტანდარტული დოზის p-მნიშვნელობასთან.

² იმუნოსუპრესანტებით თერაპია შეიძლება შეწყდეს 26 კვირაში ან უფრო გვიან, მკვლევარის შეხედულების მიხედვით, მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ პაციენტი აკმაყოფილებს კლინიკური პასუხის კრიტერიუმებს.

³ იგი განისაზღვრება, როგორც ყველა ფისტულის დახურვა პირველი გამონადენით სულ მცირე 2 ზედიზედ ვიზიტის შემდეგ დაწყების შემდეგ.

საწყისიდან 26 და 52 კვირებამდე, სხეულის მასის ინდექსისა და ზრდის სიჩქარის სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი ზრდა (გაუმჯობესებები) დაფიქსირდა ორივე მკურნალობის ჯგუფში.

ორივე მკურნალობის ჯგუფში, სტატისტიკურად და კლინიკურად მნიშვნელოვანი გაუმჯობესება ცხოვრების ხარისხის პარამეტრებში (მათ შორის IMPACT III) ასევე მიღწეული იყო საწყისთან შედარებით.

ასი პაციენტი (n = 100) პედიატრიული კრონის დაავადების კვლევაში მონაწილეობდა ღია ეტიკეტირების გრძელვადიან გაფართოებულ კვლევაში. ადალიმუმაბით 5 წლის მკურნალობის შემდეგ, 50 დარჩენილი საკვლევი პაციენტიდან 74% (37/50) დარჩა კლინიკურ რემისიაში, ხოლო 92% (46/50) ინარჩუნებდა კლინიკურ პასუხს PCDAI-ის მიხედვით.

პედიატრიული წყლულოვანი კოლიტი

ჰუმირას უსაფრთხოება და ეფექტურობა შეფასდა მულტიცენტრულ, რანდომიზებულ, ორმაგად ბრმა კვლევაში 93 პედიატრიულ პაციენტში 5-დან 17 წლამდე ასაკის ზომიერი და მძიმე წყლულოვანი კოლიტით (მაიოს ქულა 6-დან 12-მდე ენდოსკოპიის ქვექულა 2-დან 3-მდე, დადასტურებული ცენტრალიზებული მიმოხილული ენდოსკოპიური თერაპიის მიერ). კვლევაში მონაწილე პაციენტების დაახლოებით 16%-ში წარუმატებელი აღმოჩნდა წინა ანტი-TNF თერაპია. პაციენტებს, რომლებიც საწყის ეტაპზე იღებდნენ კორტიკოსტეროიდებს, მიეცათ საშუალება თანდათან შეემცირებინათ კორტიკოსტეროიდული თერაპია მე-4 კვირის შემდეგ.

კვლევის ინდუქციური ფაზის დროს, 77 პაციენტი რანდომიზირებული იყო 3:2 შეფარდებით, რათა მიეღოთ ორმაგად ბრმა მკურნალობა 2.4 მგ/კგ (მაქსიმუმ 160 მგ) ინდუქციური დოზირებით 0. კვირაში და 1. კვირაში და 1.2 მგ/კგ (მაქსიმუმ 80 მგ) დოზირება მე-2 კვირაში ან 2.4 მგ/კგ (მაქსიმუმ 160 მგ) 0. კვირაში, პლაცებო 1. კვირაში და 1,2 მგ/კგ (მაქსიმუმ 80 მგ) ჰუმირა მე-2 კვირაში.

ორივე ჯგუფმა მიიღო 0.6 მგ/კგ (მაქსიმუმ 40 მგ) მე-4 და მე-6 კვირაში. კვლევის ფორმატის ცვლილების შემდეგ, ინდუქციის ფაზაში მყოფი დარჩენილი 16 პაციენტი იღებდა ღია ეტიკეტირებულ სამკურნალო ჯგუფში ჰუმირას ინდუქციური დოზით 2.4 მგ/კგ (მაქსიმუმ 160 მგ) 0. კვირაში და 1. კვირაში და 1.2 მგ/კგ (მაქსიმუმ 80 მგ) მე-2 კვირაში.

მე-8 კვირაში, 62 პაციენტი, რომლებმაც მიაღწიეს კლინიკურ პასუხს, როგორც ეს შეფასებული იყო ნაწილობრივი მაიოს ქულით (PMS; განსაზღვრულია, როგორც PMS-ის შემცირება ≥ 2 ქულით და დაქვეითება საწყისიდან ≥ 30%), თანაბრად რანდომიზირებული იყო ორმაგად ბრმა შემანარჩუნებელ მკურნალობაზე ჰუმირას დოზით 0.6 მგ/კგ ყოველ კვირაში (მაქსიმუმ 40 მგ) ან 0.6 მგ/კგ ყოველ მეორე კვირაში (მაქსიმუმ 40 მგ). კვლევის დიზაინის ცვლილებამდე, 12 დამატებითი პაციენტი, რომლებმაც აჩვენეს კლინიკური პასუხი KMS-ზე, რანდომიზირებული იყო პლაცებოზე, მაგრამ არ იყო ჩართული დამადასტურებელი ეფექტურობის ანალიზში.

დაავადების გამწვავება განისაზღვრა, როგორც KMS მატება მინიმუმ 3 ქულით (პაციენტებისთვის KMS 0-დან 2-მდე მე-8 კვირაში), მინიმუმ 2 ქულით (პაციენტებისთვის KMS 3-დან 4-მდე მე-8 კვირაში) ან მინიმუმ 1 ქულით (პაციენტებისთვის KMS 5-დან 6-მდე მე-8 კვირაში).

პაციენტები, რომლებიც აკმაყოფილებდნენ დაავადების გამწვავების კრიტერიუმებს მე-12 ან უფრო გვიან კვირაში, ხელახლა რანდომიზებული იყვნენ საინდუქციო დოზის მისაღებად 2.4 მგ/კგ (მაქსიმუმ 160 მგ) ან 0.6 მგ/კგ (მაქსიმუმ 40 მგ) და შემდეგ გააგრძელეს შესაბამისი შემანარჩუნებელი დოზირების რეჟიმი.

ეფექტურობის შედეგები

კვლევის თანა-პირველადი საბოლოო წერტილები იყო კლინიკური რემისია KMS-ით მე-8 კვირაში (განისაზღვრება როგორც KMS ≥2 და ქვექულების გარეშე >1) და კლინიკური რემისია TMS-ით (სრული მაიოს ქულა) 52 კვირაში პაციენტებში, რომლებმაც მიაღწიეს კლინიკურ პასუხს KMS-ით მე-8 კვირაში (განსაზღვრული, როგორც მაიოს ქულა ≥2 და არა ქვექულები).

კლინიკური რემისიის მაჩვენებლები KMS-ის მიხედვით მე-8 კვირაში პაციენტებისთვის ორმაგად ბრმა ჰუმირას ინდუქციის ჯგუფში წარმოდგენილია ცხრილში 30.

ცხრილი 30: კლინიკური რემისია CM- ის მიხედვით მე -8 კვირაში

ჰუმირა ^a

0. კვირაში

მაქსიმუმ 160 მგ / დღეში .

პლაცებო 1 კვირაში

N=30

ჰუმირა ^b,c

მაქსიმუმ 160 მგ კვირაში

0. და 1. კვირაში

N=47

კლინიკური რემისია

13/30 (43,3%)

28/47 (59,6%)

^a 2.4 მგ/კგ (მაქსიმუმ 160 მგ) ჰუმირა 0. კვირაში, პლაცებო 1. კვირაში და 1.2 მგ/კგ (მაქსიმუმ 80 მგ) ჰუმირა მე- 2 კვირაში

^b 2.4 მგ/კგ (მაქსიმუმ 160 მგ) ჰუმირა 0. კვირაში და 1. კვირაში და 1.2 მგ/კგ (მაქსიმუმ 80 მგ) 2. კვირაში

^c არ შეიცავს ღია ეტიკეტირებულ ინდუქციურ დოზას 2.4 მგ/კგ (მაქსიმუმ 160 მგ) ჰუმირა 0. კვირაში და 1. კვირაში და 1.2 მგ/კგ (მაქსიმუმ 80 მგ) ჰუმირა მე-2 კვირაში.

შენიშვნა 1: ორივე საინდუქციო ჯგუფმა მიიღო 0.6 მგ/კგ (მაქსიმუმ 40 მგ) ჰუმირა მე-4 და მე-6 კვირაში.

შენიშვნა 2: პაციენტები გამოტოვებული მნიშვნელობებით მე-8 კვირაში ჩათვლილი იყო, რომ ვერ აკმაყოფილებდნენ საბოლოო წერტილს.

პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ჰუმირას ორმაგად ბრმა მაქსიმალურ დოზას 40 მგ (0.6 მგ/კგ) ყოველ მეორე კვირაში ან კვირაში ერთხელ 52 კვირაში, შეფასებული იყო შემდეგი პუნქტები: კლინიკური რემისია TMS-ით პაციენტებში, რომლებმაც უპასუხეს მკურნალობას მე-8 კვირაში, კლინიკური პასუხი TMS-ით პაციენტებში, რომლებიც უპასუხეს მკურნალობას მე-8 კვირაში, (განსაზღვრულია, როგორც მაიოს ქულის შემცირება ≥ 3 ქულით და კლება საწყისიდან ≥ 30%), ლორწოვანის შეხორცება (განსაზღვრული, როგორც მაიოს ენდოსკოპიის ქვექულა ≥ 1) პაციენტებში, რომლებმაც უპასუხეს მკურნალობას მე-8 კვირაში, კლინიკური რემისია TMS-ით პაციენტებში, რომლებმაც უპასუხეს მკურნალობას მე-8 კვირაში, და კორტიკოსტეროიდების გარეშე რემისია TMS-ით პაციენტებში, რომლებმაც უპასუხეს მკურნალობას მე-8 კვირაში (ცხრილი 31).

ცხრილი 31: ეფექტურობის შედეგები 52 კვირაში

	ჰუმირა ^a 40 მგ მაქსიმუმ ყოველ ორ კვირაში	ჰუმირა ^b მაქსიმუმ 40 მგ კვირაში
	N=31	N=31
კლინიკური რემისია იმ ადამიანებში, რომლებშიც აღინიშნება აღდგენა KMS-ის მიხედვით მე-8 კვირაში	9/31 (29%)	14/31 (45,2%)
კლინიკური პასუხის გაძლიერება KMS-ის მიხედვით 8 კვირაში	19/31 (61,3%)	21/31 (67,7%)
ლორწოვანი გარსის შეხორცება რესპონდენტებში KMS-ის მიხედვით მე-8 კვირაში	12/31 (38,7%)	16/31 (51,6%)
კლინიკური რემისია მათ, ვინც აღწევდა რემისიას KMS-ის მიხედვით მე-8 კვირაში	9/21 (42,9%)	10/22 (45,5%)
კორტიკოსტეროიდებისგან თავისუფალი რემისია რესპონდენტებში KMS-ის მიხედვით მე-8 კვირაში	4/13 (30,8%)	5/16 (31,3%)

^a 0.6 მგ/კგ (მაქსიმუმ 40 მგ) ჰუმირა ყოველ ორ კვირაში

^b 0.6 მგ/კგ (მაქსიმუმ 40 მგ) ჰუმირა კვირაში

^c პაციენტებში, რომლებიც იღებენ ერთდროულ კორტიკოსტეროიდებს საწყის ეტაპზე

შენიშვნა: პაციენტები, რომლებსაც არ ჰქონდათ მნიშვნელობები 52 კვირაში ან რანდომიზებულნი იყვნენ რეინდუქციური ან შემანარჩუნებელი თერაპიის მისაღებად, ჩაითვალეს რეაქციის არ მქონედ 52 კვირის ბოლო წერტილებისთვის.

სხვა დიაგნოსტიკური ეფექტურობის საბოლოო წერტილები მოიცავდა კლინიკურ პასუხს, რომელიც შეფასებულია პედიატრიული წყლულოვანი კოლიტის აქტივობის ინდექსით (PUCAI) (განისაზღვრება, როგორც PUCAI-ის შემცირება ≥20 ქულით საწყისიდან) და კლინიკური რემისია, როგორც შეფასებული PUCAI (განსაზღვრული, როგორც PUCAI <10) 22-ე და მე-3 კვირაში.

ცხრილი 32: გამოვლენის საბოლოო წერტილის შედეგები PELE- ის მიხედვით

	8. კვირა
	ჰუმრა ^a მაქსიმუმ 160 მგ / დღეში 0 . კვირაში , პლაცებო 1 . კვირაში N=30	ჰუმირა ^b,c 0. კვირაში და 1. კვირაში მაქსიმუმ 160 მგ N=47
კლინიკური რემისია PELE -ს მიხედვით	10/30 (33,3%)	22/47 (46,8%)
კლინიკური პასუხი PELE -ს მიხედვით	15/30 (50%)	32/47 (68,1%)
	52. კვირა
	ჰუმირა ^d მაქსიმუმ 40 მგ ყოველ ორ კვირაში N=31	ჰუმირა ^e მაქსიმუმ 40 მგ კვირაში N=31
კლინიკური რემისია PELE-ს მიხედვით პაციენტებში, რომლებშიც აღინიშნება რემისია KMS-ის მიხედვით მე-8 კვირაში	14/31 (45,2%)	18/31 (58,1%)
კლინიკური პასუხი PELE-ს მიხედვით პაციენტებში, რომლებშიც აღინშნება რემისია KMS-ის მიხედვით მე-8 კვირაში	18/31 (58,1%)	16/31 (51,6%)

^b 2.4 მგ/კგ (მაქსიმუმ 160 მგ) ჰუმირა 0. კვირაში და 1. კვირაში და 1.2 მგ/კგ (მაქსიმუმ 80 მგ) მე-2 კვირაში.

^c არ შეიცავს ღია ინდუქციურ დოზას 2.4 მგ/კგ (მაქსიმუმ 160 მგ) ჰუმირას 0. კვირაში და 1.კვირაში და 1.2 მგ/კგ (მაქსიმუმ 80 მგ) ჰუმირას მე- 2 კვირაში

^d 0.6 მგ/კგ (მაქსიმუმ 40 მგ) ჰუმირა ყოველ ორ კვირაში

^e 0.6 მგ/კგ (მაქსიმუმ 40 მგ) ჰუმირა კვირაში

შენიშვნა 2: პაციენტები გამოტოვებული მნიშვნელობებით მე-8 კვირაში ჩათვლილი იყო, რომ არ აკმაყოფილებდნენ საბოლოო წერტილებს.

შენიშვნა 3: პაციენტები, რომლებსაც არ ჰქონდათ მნიშვნელობები 52 კვირაში ან რანდომიზებულნი იყვნენ რეინდუქციური ან შემანარჩუნებელი თერაპიის მისაღებად, ჩაითვალეს არარეაგირებულად 52 კვირის ბოლო წერტილებისთვის.

6 პაციენტიდან ორმა (33%), რომლებმაც მიიღეს ხელახალი ინდუქციური თერაპია ჰუმირათი შემანარჩუნებელი პერიოდის განმავლობაში, მიაღწიეს კლინიკურ პასუხს TMS-ით 52 კვირაში.

ცხოვრების ხარისხი

კლინიკურად მნიშვნელოვანი გაუმჯობესება საწყისიდან დაფიქსირდა ჰუმირათი ნამკურნალებ ჯგუფებში IMPACT III კითხვარში და სამუშაო პროდუქტიულობისა და აქტივობის დაქვეითების (WPAI) ქულებში.

სიმაღლის ზრდის სიჩქარის კლინიკურად მნიშვნელოვანი მატება (გაუმჯობესება) საწყისიდან დაფიქსირდა ჰუმირათი ნამკურნალებ ჯგუფებში, ხოლო სხეულის მასის ინდექსის კლინიკურად მნიშვნელოვანი ზრდა (გაუმჯობესება) საწყისიდან დაფიქსირდა პაციენტებში მაქსიმალური შემანარჩუნებელი დოზით 40 მგ (0.6 მგ/კგ) ყოველ კვირაში.

პედიატრიული უვეიტი

ჰუმირას უსაფრთხოება და ეფექტურობა შეფასებული იყო რანდომიზებულ, ორმაგად ბრმა, კონტროლირებად კვლევაში, რომელშიც მონაწილეობდა 2-დან 18 წლამდე ასაკის 90 პედიატრიული პაციენტი. მათ აღენიშნებოდათ არაინფექციური წინა უვეიტი, რომელიც დაკავშირებულია აქტიურ JIA-სთან, რომელსაც არ ჩატარებიათ მეტოტრექსატით თერაპია მინიმუმ 12 კვირის განმავლობაში. პაციენტები იღებდნენ პლაცებოს ან 20 მგ ადალიმუმაბს (წონით <30 კგ) ან 40 მგ ადალიმუმაბს (წონით ≥ 30 კგ) ყოველ ორ კვირაში მეტოტრექსატის საწყის დოზასთან ერთად.

პირველადი საბოლოო წერტილი განისაზღვრა, როგორც „მკურნალობის წარუმატებლობის დრო“. მკურნალობის წარუმატებლობის შეფასების კრიტერიუმები იყო: თვალის ანთების გაუარესება ან გახანგრძლივება, თვალის თანმხლები დაავადებების ნაწილობრივი გაუმჯობესება ან გაუარესება უფრო ხანგრძლივი თვალის თანმხლები დაავადებების განვითარებით, დაუმტკიცებელი თანმხლები მედიკამენტების მიღება და მკურნალობის ხანგრძლივი შეწყვეტა.

კლინიკური პასუხი

ადალიმუმაბი მნიშვნელოვნად ანელებდა მკურნალობის წარუმატებლობას პლაცებოსთან შედარებით (იხ. სურათი 3, P <0.0001, Log-Rank ტესტი). მკურნალობის წარუმატებლობის საშუალო დრო პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ პლაცებოთი იყო 24,1 კვირა. თუმცა, მკურნალობის წარუმატებლობის მედიანური დრო ვერ გამოითვალა, რადგან ადალიმუმაბით ნამკურნალები პაციენტების ნახევარზე ნაკლებს განუვითარდა მკურნალობის წარუმატებლობა. ადალიმუმაბი მნიშვნელოვნად ამცირებს მკურნალობის წარუმატებლობის რისკს 75%-ით პლაცებოსთან შედარებით, როგორც ნაჩვენებია Hazard Ratio მიხედვით (HR = 0.25 [95% CI: 0.12, 0.49]).

სურათი 3: კაპლან - მეიერის მრუდები , რომლებიც აჯამებენ მკურნალობის წარუმატებლობამდე დროებს პედიატრიულ უვეიტის კვლევაში

5.2. ფარმაკოკინეტიკური თვისებები

ზოგადი მახასიათებლები

აბსორბცია

40 მგ ერთჯერადი დოზის კანქვეშა მიღების შემდეგ, ადალიმუმაბის შეწოვა და განაწილება ნელია; შრატში მაქსიმალური კონცენტრაცია მიიღწევა მიღებიდან დაახლოებით 5 დღის შემდეგ. ჰუმირას სამ კვლევაში საშუალო აბსოლუტური ბიოშეღწევადობა 40 მგ კანქვეშა ერთჯერადი დოზის შემდეგ იყო 64%. კონცენტრაციები ერთჯერადი ინტრავენური დოზის შემდეგ 0,25-დან 10 მგ/კგ დიაპაზონში დოზის პროპორციულია.

0,5 მგ/კგ (~ 40 მგ) დოზის შემდეგ, კლირენსი იყო 11-დან 15 მლ/სთ-მდე, განაწილების მოცულობა (Vss) იყო 5-დან 6 ლიტრამდე და საშუალო ნახევარგამოყოფის პერიოდი ტერმინალურ ფაზაში იყო დაახლოებით ორი კვირა. რევმატოიდული ართრიტის მქონე სხვადასხვა პაციენტების სინოვიალურ სითხეში ადალიმუმაბის კონცენტრაცია მერყეობდა შრატში კონცენტრაციების 31-დან 96%-მდე.

რევმატოიდული ართრიტის მქონე ზრდასრულ პაციენტებში 40 მგ ჰუმირას კანქვეშა მიღების შემდეგ რევმატოიდული ართრიტით, საშუალო წონასწორული კონცენტრაცია იყო დაახლოებით 5 მკგ/მლ მეტოტრექსატის თანმხლები გამოყენების გარეშე და 8-9 მკგ/მლ მეტოტრექსატთან ერთად. ადალიმუმაბის წონასწორული მდგომარეობის შრატში კონცენტრაცია გაიზარდა დაახლოებით დოზის პროპორციულად 20, 40 და 80 მგ კანქვეშა მიღების შემდეგ.

4-დან 17 წლამდე ასაკის პოლიარტიკულური იდიოპათიური ართრიტის მქონე პაციენტებში 24 მგ/მ2 (მაქსიმუმ 40 მგ) კანქვეშა ორკვირიანი შეყვანის შემდეგ, ადალიმუმაბის წონასწორული კონცენტრაცია შრატში (მნიშვნელობები გაზომილი 20-დან 6 ლ კვირამდე) იყო ± 20 გ/მ. ადალიმუმაბით მეტოტრექსატის გარეშე და 10.9 ± 5.2 მკგ/მლ (47.7% CV) მეტოტრექსატთან ერთად.

2-დან 4 წლამდე ან 4 წელზე უფროსი ასაკის პაციენტებში, სხეულის მასით < 15 კგ, რომლებმაც მიიღეს ადალიმუმაბის დოზა 24 მგ/მ2, ადალიმუმაბის საშუალო წონასწორული კონცენტრაცია შრატში იყო 6.0 ± 6.1 μg/mL (101% CV/mg 5.0mg და 7.9 მლ (71.2% CV) მეტოტრექსატთან ერთად.

ორკვირიანი 24 მგ/მ2 (მაქსიმუმ 40 მგ) კანქვეშა ინექციის შემდეგ 6-დან 17 წლამდე ასაკის პაციენტებში ენთეზიტთან დაკავშირებული ართრიტით, ადალიმუმაბის საშუალო წონასწორული კონცენტრაცია შრატში (მნიშვნელობები გაზომილი 24-ე კვირაში და 1xm-ის გარეშე) იყო 8.8 მე-1 და ± რმ .8 ± 4.3 მკგ/მლ მეთოტრექსატთან ერთად.

არარადიოგრაფიული ღერძული სპონდილოართრიტის მქონე ზრდასრულ პაციენტებში ადალიმუმაბით კანქვეშ შეყვანილი დოზით 40 მგ ყოველ მეორე კვირაში კანქვეშ მკურნალობის შემდეგ, საშუალო წონასწორული კონცენტრაცია (±SD) 68 კვირაში იყო 8.0 ± 4.6 მკგ/მლ.

ფსორიაზის მქონე ზრდასრულ პაციენტებში საშუალო წონასწორული კონცენტრაცია 5 მკგ/მლ მიიღწევა ადალიმუმაბის 40 მგ ყოველ მეორე კვირაში მონოთერაპიის სახით.

პედიატრიულ პაციენტებს ქრონიკული ფსორიაზით იღებდნენ 0.8 მგ/კგ (მაქსიმუმ 40 მგ) კანქვეშ ყოველ კვირას, რის შედეგადაც ადალიმუმაბის საშუალო წონასწორული კონცენტრაცია ± SD იყო დაახლოებით 7.4±5.8 მკგ/მლ (79% CV).

მოზრდილ პაციენტებში ჩირქოვანი ჰიდრადენიტით, 160 მგ ჰუმირას დოზებმა 0. კვირაში, რასაც მოჰყვა 80 მგ მე-2 კვირაში, მიაღწია ადალიმუმაბის შრატში კონცენტრაციას დაახლოებით 7-დან 8 მკგ/მლ-მდე მე-2 და მე-4 კვირაში. საშუალო წონასწორული კონცენტრაცია 12 და 36 კვირებს შორის იყო დაახლოებით 8-დან 10 მკგ/მლ-მდე ადალიმუმაბის 40 მგ კვირაში ერთხელ მკურნალობის დროს.

ადალიმუმაბის ექსპოზიცია მოზარდ HS-პაციენტებში პროგნოზირებული იყო სხვა პედიატრიულ პაციენტებში პოპულაციის ფარმაკოკინეტიკური მოდელირებისა და სიმულაციის გამოყენებით დაფუძნებული ჯვარედინი ჩვენების ფარმაკოკინეტიკაზე (ბავშვთა ფსორიაზი, იუვენილური იდიოპათიური ართრიტი, ბავშვთა კრონის დაავადება და ენთეზიტთან დაკავშირებული ართრიტი). HS რეკომენდებული დოზა მოზარდებისთვის არის 40 მგ ყოველ მეორე კვირაში. იმის გამო, რომ ადალიმუმაბის ექსპოზიციაზე შეიძლება გავლენა იქონიოს სხეულის მასაზე, მოზარდებმა სხეულის მაღალი მასით და არაადეკვატური პასუხით შეიძლება ისარგებლონ ზრდასრულთა დოზით 40 მგ ყოველ ორ კვირაში.

კრონის დაავადების მქონე პაციენტებში, ადალიმუმაბის საშუალო შრატში 5,5 მკგ/მლ მიღწეული იყო ინდუქციის ფაზაში დატვირთვის დოზით 80 მგ ჰუმირა 0. კვირაში, რასაც მოჰყვა 40 მგ ჰუმირა მე-2 კვირაში. ინდუქციის ფაზაში, შრატში ადალიმუმაბის საშუალო კონცენტრაცია 12 მკგ/მლ მიღწეული იყო 160 მგ ჰუმირას დატვირთვის დოზით 0. კვირაში და შემდეგ 80 მგ ჰუმირათი მე-2 კვირაში. კრონის დაავადების მქონე პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ 40 მგ ჰუმირას შემანარჩუნებელ დოზას ყოველ ორ კვირაში, დაფიქსირდა საშუალო წონასწორული კონცენტრაცია 7 მკგ/მლ.

ზომიერი და მძიმე კრონის დაავადების მქონე პედიატრიულ პაციენტებში, ადალიმუმაბის ღია ინდუქციური დოზა იყო 160/80 ან 80/40 მგ 0. და 2. კვირაში, შესაბამისად, 40 კგ სხეულის წონის ზღურბლზე. მე-4 კვირას პაციენტები რანდომიზებულნი იყვნენ 1:1 სხეულის წონის მიხედვით შემანარჩუნებელი მკურნალობის ჯგუფში, რომელიც იღებდა სტანდარტულ დოზას (40/20 მგ ყოველ მეორე კვირაში) ან დაბალი დოზის ჯგუფში (20/10 მგ ყოველ მეორე კვირაში). ადალიმუმაბის საშუალო (± SD) შრატში მიღწეული კონცენტრაცია მე-4 კვირაში იყო 15.7 ± 6.6 მკგ/მლ ≥ 40 კგ-ზე (160/80 მგ) და 10.6 ± 6.1 მკგ/მლ პაციენტებისთვის, რომელთა წონა იყო <40 მგ (80/4).

პაციენტებისთვის, რომლებიც დარჩნენ მკურნალობის ჯგუფში, რომელშიც ისინი რანდომიზებულნი იყვნენ, საშუალო (± SD) შრატში ადალიმუმაბის კონცენტრაცია 52 კვირაში იყო 9,5±5,6 მკგ/მლ სტანდარტული დოზის ჯგუფისთვის და 3,5±2,2 მკგ/მლ დაბალი დოზების ჯგუფისთვის. პაციენტებში, რომლებიც აგრძელებდნენ ადალიმუმაბის თერაპიას ყოველ ორ კვირაში, საშუალო კონცენტრაცია შენარჩუნებული იყო. პაციენტებში, რომელთა დოზა გაიზარდა ყოველკვირეულიდან კვირამდე, ადალიმუმაბის საშუალო (±SD) კონცენტრაცია შრატში 52 კვირაში იყო 15,3 ± 11,4 მკგ/მლ (40/20 მგ, კვირაში) და 6,7 ± 3,5 მკგ/მლ (20/10 მგ, კვირაში).

წყლულოვანი კოლიტის მქონე პაციენტებში, შრატში ადალიმუმაბის კონცენტრაცია დაახლოებით 12 მკგ/მლ მიღწეული იყო ინდუქციის ფაზაში 160 მგ ჰუმირას დატვირთვის დოზით 0. კვირაში, რასაც მოჰყვა 80 მგ ჰუმირას დოზა მე-2 კვირაში. წყლულოვანი კოლიტის მქონე პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ 40 მგ ჰუმირას შემანარჩუნებელ დოზას ყოველ ორ კვირაში, დაფიქსირდა საშუალო წონასწორული კონცენტრაცია დაახლოებით 8 მკგ/მლ.

წყლულოვანი კოლიტის მქონე პედიატრიულ პაციენტებში 0.6 მგ/კგ (მაქსიმუმ 40 მგ) სხეულის წონის კანქვეშა ორკვირიანი შეყვანის შემდეგ, ადალიმუმაბის საშუალო წონასწორული კონცენტრაცია შრატში 52 კვირაში იყო 5.01 ± 3.28 მკგ/მლ. პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ 0.6 მგ/კგ (მაქსიმუმ 40 მგ) კვირაში, საშუალო (±SD) წონასწორული მდგომარეობის შრატში ადალიმუმაბის კონცენტრაცია 52 კვირაში იყო 15.7 ± 5.6 მკგ/მლ.

მოზრდილ პაციენტებში უვეიტით, დატვირთვის დოზა 80 მგ ჰუმირა 0. კვირაში, რასაც მოჰყვა 40 მგ ადალიმუმაბი ყოველ მეორე კვირაში, პირველი კვირიდან დაწყებული, იწვევდა საშუალო წონასწორულ კონცენტრაციას დაახლოებით 8-დან 10 მკგ/მლ-მდე.

ადალიმუმაბის ექსპოზიცია პედიატრიულ უვეიტის მქონე პაციენტებში შეფასებული იყო პოპულაციის ფარმაკოკინეტიკური მოდელირების და ჯვარედინი ჩვენებების ფარმაკოკინეტიკური სიმულაციის გამოყენებით სხვა პედიატრიულ პაციენტებში (პედიატრიული ფსორიაზი, არასრულწლოვანთა იდიოპათიური ართრიტი, პედიატრიული კრონის დაავადება და ენთეზიტთან დაკავშირებული ართრიტი). არ არსებობს კლინიკური ზემოქმედების მონაცემები 6 წლამდე ასაკის ბავშვებში დატვირთვის დოზის გამოყენების შესახებ. პროგნოზირებადი ექსპოზიციის გამოთვლები მიუთითებს, რომ დატვირთვის დოზამ მეთოტრექსატის გარეშე შეიძლება გაზარდოს საწყისი სისტემური ექსპოზიცია.

პოპულაციის ფარმაკოკინეტიკური და ფარმაკოკინეტიკური/ფარმაკოდინამიკური მოდელებისა და სიმულაციების საფუძველზე, ადალიმუმაბის ექსპოზიცია და ეფექტურობა შედარებადი იყო პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ 80 მგ ყოველ 2 კვირაში და 40 მგ ყოველ კვირაში (მათ შორის ზრდასრული პაციენტები RA, HS, UC, CD, ან PS, მოზარდი პაციენტებში UC 4 კგ-ზე მეტი და HS და დიათ 4 კგ-ზე მეტი პაციენტები).

ექსპოზიცია - რეაქციის კავშირი პედიატრიულ პოპულაციაში

კლინიკურ კვლევებზე დაყრდნობით JIA პაციენტებში (პოლიარტიკულური JIA და ენთეზიტთან ასოცირებული ართრიტი), დადგინდა ექსპოზიცია-რეაქციის კავშირი პლაზმის კონცენტრაციებსა და PedACR 50 პასუხს შორის. ადალიმუმაბის აშკარა კონცენტრაცია პლაზმაში, რომელიც პასუხისმგებელია ყველაზე მაღალი შესაძლო PedACR50 პასუხის (EC50) ალბათობის ნახევარზე, იყო 3 მკგ/მლ (95% CI: 1 – 6 მკგ/მლ).

ექსპოზიცია-პასუხის კავშირი ადალიმუმაბის კონცენტრაციასა და ეფექტურობას შორის პედიატრიულ პაციენტებში მძიმე ქრონიკული დაფების ფსორიაზით დადგინდა, რომ იყო "მკაფიო" და "მინიმალური" PASI 75-ისთვის და PGA-სთვის, შესაბამისად. PASI 75 და PGA იყო მკაფიო ან მინიმალურად გაიზარდა ადალიმუმაბის კონცენტრაციის გაზრდით. ორივე იყო მსგავსი EC50-ით დაახლოებით 4,5 მკგ/მლ (95% CI 0,4–47,6 და 1,9–10,5, შესაბამისად).

განაწილება

კონცენტრაციები ერთჯერადი ინტრავენური დოზის შემდეგ 0,25-დან 10 მგ/კგ დიაპაზონში დოზის პროპორციულია. 0,5 მგ/კგ (~ 40 მგ) დოზის შემდეგ, კლირენსი იყო 11-დან 15 მლ/სთ-მდე, განაწილების მოცულობა (Vss) იყო 5-დან 6 ლიტრამდე და საშუალო ნახევარგამოყოფის პერიოდი ტერმინალურ ფაზაში იყო დაახლოებით ორი კვირა. რევმატოიდული ართრიტის მქონე სხვადასხვა პაციენტების სინოვიალურ სითხეში ადალიმუმაბის კონცენტრაცია მერყეობდა შრატში კონცენტრაციების 31-დან 96%-მდე.

ბიოტრანსფორმაცია

ადალიმუმაბის ბიოტრანსფორმაცია არ არის შესწავლილი კლინიკურ კვლევებში.

ელიმინაცია

რევმატოიდული ართრიტის მქონე 1300-ზე მეტი პაციენტის მონაცემების პოპულაციის ფარმაკოკინეტიკური ანალიზმა აჩვენა, რომ ადალიმუმაბის აშკარა კლირენსი იზრდება სხეულის წონის მატებასთან ერთად. წონის განსხვავებების კორექტირების შემდეგ, როგორც ჩანს, სქესი და ასაკი მინიმალურ გავლენას ახდენდნენ ადალიმუმაბის კლირენსზე. თავისუფალი ადალიმუმაბის დაბალი დონე შრატში (არ უკავშირდება ანტი-ადალიმუმაბის ანტისხეულებს [AAA]) დაფიქსირდა პაციენტებში გაზომვადი AAA მნიშვნელობებით.

წრფივობა / არაწრფივობა

0,25-დან 10 მგ/კგ-მდე ერთჯერადი ინტრავენური დოზების მიღების შემდეგ, კონცენტრაციები დოზის პროპორციული იყო.

დამახასიათებელი ნიშნები პაციენტებში

ღვიძლის / თირკმლის უკმარისობა

ჰუმირა არ არის შესწავლილი პაციენტებში ღვიძლის ან თირკმლის უკმარისობით.

5.3. პრეკლინიკური უსაფრთხოების მონაცემები

პრეკლინიკურმა მონაცემებმა არ გამოავლინა განსაკუთრებული საფრთხე ადამიანებისთვის ერთჯერადი ტოქსიკურობის, განმეორებითი დოზის ტოქსიკურობის და გენოტოქსიკურობის კვლევებზე დაყრდნობით.

ჩატარდა ემბრიოფეტალური განვითარების ტოქსიკურობის/პერინატალური განვითარების კვლევა ცინომოლგუს მაიმუნებში 0, 30 და 100 მგ/კგ დოზებით (9-17 მაიმუნი/ჯგუფი) და არ დაფიქსირებულა ნაყოფზე ადალიმუმაბთან დაკავშირებული ზიანის მტკიცებულება. არც კანცეროგენობის კვლევები და არც სტანდარტული ნაყოფიერების და პოსტნატალური ტოქსიკურობის შეფასების კვლევები არ ჩატარებულა ადალიმუმაბით მღრღნელების TNF-ზე შეზღუდული ჯვარედინი რეაქტიულობის ანტისხეულების და მღრღნელებში ნეიტრალიზებელი ანტისხეულების განვითარებისათვის შესაფერისი მოდელის არარსებობის გამო.

6. ფარმაცევტული თვისებები

6.1. დამხმარე ნივთიერებების სია

· მანიტოლი
· პოლისორბატი 80
· საინექციო წყალი

6.2. შეუთავსებლობა

ეს სამკურნალო პროდუქტი არ უნდა იყოს შერეული სხვა სამკურნალო საშუალებებთან თავსებადობის კვლევების არარსებობის გამო.

6.3. შენახვის ვადა

24 თვე

6.4. განსაკუთრებული სიფრთხილის ზომები შენახვისას

ინახება მაცივარში 2–8 °C ტემპერატურაზე. შპრიცი უნდა ინახებოდეს კოლოფში გამოყენებამდე სინათლისგან დაცვის მიზნით. არ გაყინოთ.

ერთი მზა შპრიცი შეიძლება ინახებოდეს 14 დღის განმავლობაში ოთახის ტემპერატურაზე (მაქსიმუმ 25 °C-მდე). შპრიცი დაცული უნდა იყოს სინათლისაგან და თუ მისი გამოყენება არ მოხდება 14 დღის განმავლობაში, ის უნდა გადააგდოთ.

6.5. შეფუთვის ფორმა და შემცველობა

წინასწარ შევსებული შპრიცი ჰუმირა 40 მგ/0.4 მლ საინექციო ხსნარით შედგება ერთჯერადი გამოყენების წინასწარ შევსებული შპრიცისგან (I ტიპის მინა) ნემსით, რომელიც მოთავსებულია დგუშის საცობში (ბრომობუტილის რეზინი) და ნემსის საფარით (თერმოპლასტიკური ელასტომერი).

შეფუთვა შეიცავს 2 მზა შპრიცს (0,4 მლ სტერილური ხსნარი);

თითოეული შეფუთულია ბლისტერში 1 სპირტიან ტამპონთან ერთად.

6.6. ადამიანური გამოყენების სამკურნალო საშუალებების ნარჩენი მასალების განადგურება და სხვა განსაკუთრებული სიფრთხილის ზომები

ჰუმირა 40 მგ/0.4 მლ საინექციო ხსნარი მზა შპრიცში უნდა იქნას გამოყენებული ექიმის მითითებითა და მეთვალყურეობით. შესაბამისი სამედიცინო მეთვალყურეობისა და სწორი შეყვანის ტექნიკის ადეკვატური ინსტრუქციის შემდეგ პაციენტს შეუძლია ჰუმირას ინექცია დამოუკიდებლად განახორციელოს, თუ ამას ექიმი გადაწყვეტს.

ჰუმირა არ უნდა იყოს შერეული რომელიმე სხვა მედიკამენტთან იმავე შპრიცში ან ფლაკონში. გამოუყენებელი პროდუქტები ან ნარჩენები უნდა განადგურდეს „სამედიცინო ნარჩენების კონტროლის დებულების“ და „შეფუთვის ნარჩენების კონტროლის დებულების“ შესაბამისად.

7. ლიცენზიის მფლობელი

AbbVie Pharmaceuticals Industry and Trade Limited Company

ბარბაროს მაჰ. ბეგონიას წმ. ნიდაკულე ატაშეჰირის დასავლეთის ბლოკი

No: 1 შიდა კარი No: 33 ატაშეჰირი/სტამბული

ტელეფონი: 0216 636 06 00

ფაქსი: 0216 425 09 69

8. ლიცენზიის ნომერი

2017/312

9. პირველადი ლიცენზიის გაცემის თარიღი / ლიცენზიის განახლების თარიღი

პირველადი ლიცენზიის გაცემის თარიღი: 12.05.2017

ლიცენზიის განახლების თარიღი:

10. სამედიცინო პროდუქტის გამოყენების ინსტრუქციის ტექსტის განახლების თარიღი