ეტოზონი 90მგ #28ტ

ეტოზონი

1. სამკურნალო საშუალების დასახელება

 ეტოზონი 60 მგ აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტები.

 ეტოზონი 90 მგ აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტები.

2. თვისობრივი და რაოდენობრივი შემადგენლობა

თითოეული აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტი შეიცავს 60 ან 90 მგ ეტორიკოქსიბს.

ცნობილი ეფექტის მქონე დამხმარე ნივთიერებები

60 მგ-იანი თითოეული ტაბლეტი შეიცავს 2,5 მგ ლაქტოზას (მონოჰიდრატის სახით).

90 მგ-იანი თითოეული ტაბლეტი შეიცავს 3,7 მგ ლაქტოზას (მონოჰიდრატის სახით).

დამხმარე ნივთიერებების სრული ჩამონათვალი იხილეთ ნაწილში 6.1.

3. ფარმაცევტული ფორმა

აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტი.

60 მგ ტაბლეტი: თეთრი მრგვალი ორმხრივამოზნექილი აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტი (დაახლოებით 8 მმ), ერთ მხარეს ამოტვიფრულია "E9OX" და "60" მეორე მხარეს.

90 მგ ტაბლეტი: თეთრი მრგვალი ორმხრივამოზნექილი აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტი (დაახლოებით 9 მმ),  ერთ მხარეს ამოტვიფრულია "E9OX" და "90" მეორე მხარეს.

4. კლინიკური მახასიათებლები

4.1 თერაპიული ჩვენებები

ეტორიკოქსიბი ნაჩვენებია მოზრდილებში და 16 წელზე უფროსი ასაკის მოზარდებში ოსტეოართრიტის, რევმატოიდული ართრიტის, მაანკილოზებელი სპონდილიტის და მწვავე პოდაგრის ართრიტთან დაკავშირებული ტკივილისა და ანთების ნიშნების სიმპტომატიკის მოხსნისთვის.

ეტორიკოქსიბი ნაჩვენებია მოზრდილებში და 16 წელზე უფროსი ასაკის მოზარდებში სტომატოლოგიურ ქირურგიასთან დაკავშირებული ზომიერი ტკივილის მოკლევადიანი მკურნალობისთვის.

გადაწყვეტილება  COX-2-ის შერჩევითი ინჰიბიტორის დანიშვნის შესახებ უნდა ეფუძნებოდეს ცალკეული პაციენტის საერთო რისკების შეფასებას (იხ. ნაწილები 4.3, 4.4).

4.2 დოზირება და მიღების წესი

დოზირება

ვინაიდან ეტორიკოქსიბის კარდიოვასკულარული რისკები შეიძლება გაიზარდოს დოზისა და ექსპოზიციის ხანგრძლივობის მიხედვით, პრეპარატი გამოყენებული უნდა იყოს ყველაზე მცირე ხანგრძლივობითა და ყველაზე დაბალი ეფექტური დღიური დოზით. პაციენტის სიმპტომური შემსუბუქების საჭიროება და თერაპიაზე რეაგირება პერიოდულად ხელახლა უნდა შეფასდეს, განსაკუთრებით ოსტეოართრიტის მქონე პაციენტებში (იხ. ნაწილები 4.3, 4.4, 4.8 და 5.1).

ოსტეოართრიტი

რეკომენდებული დოზა არის 30 მგ დღეში ერთხელ. ზოგიერთ პაციენტში სიმპტომების არასაკმარისი შემსუბუქებით, დოზის გაზრდამ 60 მგ-მდე დღეში ერთხელ  შეიძლება გაზარდოს ეფექტურობა. თერაპიული სარგებელის გაზრდის არარსებობის შემთხვევაში, განხილული უნდა იყოს თერაპიის სხვა ვარიანტები.

რევმატოიდული ართრიტი

რეკომენდებული დოზა არის 60 მგ დღეში ერთხელ. ზოგიერთ პაციენტში სიმპტომების არასაკმარისი შემსუბუქებით, დოზის გაზრდამ 90 მგ-მდე დღეში ერთხელ  შეიძლება გაზარდოს ეფექტურობა. როგორც კი პაციენტი კლინიკურად სტაბილიზდება, შეიძლება მიზანშეწონილი იყოს დოზის შემცირება 60 მგ-მდე დღეში ერთხელ. თერაპიული სარგებლის გაზრდის არარსებობის შემთხვევაში, განხილული უნდა იყოს თერაპიის სხვა ვარიანტები.

მაანკილოზებელი სპონდილიტი

რეკომენდებული დოზა არის 60 მგ დღეში ერთხელ. ზოგიერთ პაციენტში სიმპტომების არასაკმარისი შემსუბუქებით, დოზის გაზრდამ 90 მგ-მდე დღეში ერთხელ  შეიძლება გაზარდოს ეფექტურობა. როგორც კი ,პაციენტი კლინიკურად სტაბილიზდება, შეიძლება მიზანშეწონილი იყოს დოზის შემცირება 60 მგ-მდე დღეში ერთხელ. თერაპიული სარგებლის გაზრდის არარსებობის შემთხვევაში,  განხილული უნდა იყოს თერაპიის სხვა ვარიანტები.

მწვავე ტკივილი

მწვავე ტკივილის დროს ეტორიკოქსიბი გამოყენებული უნდა იყოს მხოლოდ მწვავე სიმპტომური პერიოდისთვის.

მწვავე პოდაგრული ართრიტი

რეკომენდებული დოზა არის 120 მგ დღეში ერთხელ. მწვავე პოდაგრული ართრიტის კლინიკურ კვლევებში, ეტორიკოქსიბი გამოიყენებოდა 8 დღის განმავლობაში.

სტომატოლოგიური ოპერაციის შემდგომი ტკივილი

რეკომენდებული დოზა არის 90 მგ დღეში ერთხელ, მაქსიმუმ 3 დღის განმავლობაში. ზოგიერთ პაციენტს ეტორიკოქსიბის გარდა შეიძლება დაჭირდეს სხვა პოსტოპერაციული ანალგეზია სამდღიანი მკურნალობის პერიოდში. თითოეული ჩვენებისთვის რეკომენდებულზე მეტი დოზები არ აჩვენებდა დამატებით ეფექტურობას ან არ იყო შესწავლილი. ამიტომ ოსტეოართრიტისთვის დოზა არ უნდა აღემატებოდეს 60 მგ-ს დღეში.

რევმატოიდული ართრიტისა და მაანკილოზებელი სპონდილიტისთვის დოზა არ უნდა აღემატებოდეს 90 მგ-ს დღეში.

მწვავე პოდაგრისთვის დოზა არ უნდა აღემატებოდეს 120 მგ-ს დღეში, მაქსიმუმ 8 დღის განმავლობაში.

სტომატოლოგიური ქირურგიული ოპერაციის შემდგომი ტკივილის დოზა არ უნდა აღემატებოდეს 90 მგ-ს დღეში, მაქსიმუმ 3 დღის განმავლობაში.

განსაკუთრებული  პოპულაციები

ხანდაზმულები

ხანდაზმულებისთვის დოზის კორექცია საჭირო არ არის. როგორც სხვა პრეპარატების შემთხვევაში, სიფრთხილეა საჭირო ხანდაზმულებში (იხ. ნაწილი 4.4).

ღვიძლის უკმარისობა

ჩვენების მიუხედავად, ღვიძლის მსუბუქი დისფუნქციის მქონე პაციენტებში (ჩაილდ-პიუს ქულა 5-6) დოზა არ უნდა აღემატებოდეს 60 მგ-ს დღეში ერთხელ. ღვიძლის ზომიერი დისფუნქციის მქონე პაციენტებში (ჩაილდ-პიუს ქულა 7-9), მიუხედავად ჩვენებებისა, დოზა არ უნდა აღემატებოდეს 30 მგ-ს დღეში ერთხელ.

კლინიკური გამოცდილება შეზღუდულია, განსაკუთრებით ღვიძლის ზომიერი დისფუნქციის მქონე პაციენტებში და რეკომენდებულია სიფრთხილე. არ არსებობს კლინიკური გამოცდილება ღვიძლის მძიმე დისფუნქციის მქონე პაციენტებში (ჩაილდ-პიუს ქულა ≥10); ამიტომ  ამ პაციენტებში მისი გამოყენება უკუნაჩვენებია (იხ. ნაწილები 4.3, 4.4 და 5.2).

თირკმლის უკმარისობა

დოზის კორექცია საჭირო არ არის პაციენტებისთვის კრეატინინის კლირენსით ≥30 მლ/წთ (იხ. ნაწილი 5.2). ეტორიკოქსიბის გამოყენება პაციენტებში კრეატინინის კლირენსით <30 მლ/წთ უკუნაჩვენებია (იხ. ნაწილები 4.3 და 4.4).

პედიატრიული მოსახლეობა

ეტორიკოქსიბი უკუნაჩვენებია ბავშვებში და 16 წლამდე მოზარდებში (იხ. ნაწილი 4.3).

მიღების წესი

ეტორიკოქსიბი ინიშნება პერორალურად და შეიძლება მიღებულ იქნას საკვებთან ერთად ან მის გარეშე. სამკურნალო პროდუქტის ეფექტი შეიძლება უფრო სწრაფად დაიწყოს ეტორიკოქსიბის საკვების გარეშე მიღებისას. ეს გასათვალისწინებელია, როდესაც საჭიროა სწრაფი სიმპტომური შემსუბუქება.

4.3 უკუჩვენებები

- ჰიპერმგრძნობელობა აქტიური ნივთიერ(ებ)ის ან რომელიმე დამხმარე ნივთიერების მიმართ, რომლებიც ჩამოთვლილია 6.1 ნაწილში.

- მწვავე პეპტიური წყლული ან მწვავე სისხლდენა კუჭ-ნაწლავიდან.

- პაციენტები, რომლებსაც აცეტილსალიცილის მჟავას ან  ანთების საწინააღმდეგო არასტეროიდული საშუალებების მიღების შემდეგ, COX-2-ის (ციკლოოქსიგენაზა-2) შერჩევითი ინჰიბიტორების ჩათვლით, აღენიშნებათ ბრონქოსპაზმი, მწვავე რინიტი, ცხვირის პოლიპები, ანგიონევროზული შეშუპება, ჭინჭრის ციება ან ალერგიული ტიპის რეაქციები.

ორსულობა და ლაქტაცია (იხ. ნაწილები 4.6 და 5.3).

-                         ღვიძლის მძიმე დისფუნქცია (შრატში ალბუმინი <25 გ/ლ ან ჩაილდ-პიუის ქულა ≥10).

-                         თირკმლის კრეატინინის სავარაუდო კლირენსი <30 მლ/წთ.

-                        16 წლამდე ასაკის ბავშვები და მოზარდები.

-                        ნაწლავის ანთებითი დაავადება.

-                        გულის შეგუბებითი უკმარისობა (NYHA II-IV).

-ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტები, რომელთა არტერიული წნევა მუდმივად აღემატება 140/90 მმ ვცხ.სვ.-ს და ადეკვატურად არ კონტროლდება.

-გულის დადგენილი იშემიური დაავადება, პერიფერიული არტერიული დაავადება და/ან ცერებროვასკულური დაავადება.

4.4 სპეციალური გაფრთხილებები და სიფრთხილის ზომები გამოყენებისას

კუჭ-ნაწლავის მხრივ ეფექტები

კუჭ-ნაწლავის ზედა ნაწილების გართულებები [პერფორაციები, წყლულები ან სისხლდენები], ზოგიერთი მათგანი ფატალურ შედეგს იწვევს პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ ეტორიკოქსიბით.

სიფრთხილეა საჭირო  ანთების საწინააღმდეგო არასტეროიდული საშუალებებით კუჭ-ნაწლავის გართულების განვითარების რისკის მქონე პაციენტების მკურნალობისას; ასევე ხანდაზმულებში, პაციენტებში, რომლებიც ერთდროულად იყენებდნენ  ანთების საწინააღმდეგო სხვა არასტეროიდულ საშუალებებს ან აცეტილსალიცილის მჟავას, ან პაციენტები კუჭ-ნაწლავის დაავადებებით ანამნეზში, როგორიცაა წყლული და კუჭ-ნაწლავიდან სისხლდენა.

აცეტილსალიცილის მჟავასთან ერთად ეტორიკოქსიბის მიღებისას (თუნდაც დაბალი დოზებით) იზრდება კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის გვერდითი ეფექტების რისკი (კუჭ-ნაწლავის წყლული ან კუჭ-ნაწლავის სხვა გართულებები). კუჭ-ნაწლავის უსაფრთხოების მხრივ მნიშვნელოვანი განსხვავება  COX-2-ის შერჩევით ინჰიბიტორებს + აცეტილსალიცილის მჟავას და  ანთების საწინააღმდეგო არასტეროიდულ საშუალებებს + აცეტილსალიცილის მჟავას შორის არ გამოვლენილა გრძელვადიან კლინიკურ კვლევებში (იხ. ნაწილი 5.1).

გულ-სისხლძარღვთა სისტემის  მხრივ  ეფექტები

კლინიკური კვლევები აჩვენებს, რომ  COX-2-ის შერჩევითი ინჰიბიტორების კლასის პრეპარატები შეიძლება დაკავშირებული იყოს თრომბოზული მოვლენების რისკთან (განსაკუთრებით მიოკარდიუმის ინფარქტი და ინსულტი), პლაცებოსთან და ზოგიერთ არასტეროიდულ საშუალებებთან შედარებით. ვინაიდან ეტორიკოქსიბის კარდიოვასკულარული რისკები შეიძლება გაიზარდოს დოზისა და ექსპოზიციის ხანგრძლივობის მიხედვით, პრეპარატი გამოყენებული უნდა იყოს ყველაზე მცირე ხანგრძლივობით და ყველაზე დაბალი ეფექტური დღიური დოზით. პაციენტის სიმპტომური შემსუბუქების საჭიროება და თერაპიაზე რეაგირება პერიოდულად ხელახლა უნდა შეფასდეს, განსაკუთრებით ოსტეოართრიტის მქონე პაციენტებში (იხ. ნაწილები 4.2, 4.3, 4.8 და 5.1).

გულ-სისხლძარღვთა მოვლენების მნიშვნელოვანი რისკ-ფაქტორების მქონე პაციენტებს (მაგ. ჰიპერტენზია, ჰიპერლიპიდემია, შაქრიანი დიაბეტი, მწეველები) ეტორიკოქსიბით მკურნალობა უნდა ჩაუტარდეთ მხოლოდ სიფრთხილით, განხილვის შემდეგ (იხ. ნაწილი 5.1).

COX-2 სელექციური ინჰიბიტორები არ არის აცეტილსალიცილის მჟავას შემცვლელი გულ-სისხლძარღვთა თრომბოემბოლიური დაავადებების პროფილაქტიკისთვის მათი ანტითრომბოციტული ეფექტის ნაკლებობის გამო. ამიტომ ანტითრომბოციტული თერაპია არ უნდა შეწყდეს (იხ. ნაწილები ზემოთ, 4.5 და 5.1.).

თირკმლის ეფექტები

თირკმლის პროსტაგლანდინებმა შეიძლება კომპენსატორული როლი შეასრულოს  თირკმლის პერფუზიის შენარჩუნებაში. ამიტომ თირკმლის პერფუზიის დარღვევის პირობებში, ეტორიკოქსიბის მიღებამ შეიძლება გამოიწვიოს პროსტაგლანდინების წარმოქმნის და მეორე მხრივ, თირკმლის სისხლის ნაკადის შემცირება და შედეგად თირკმლის ფუნქციის დაქვეითება. ამ რეაქციის ყველაზე დიდი რისკის ქვეშ არიან პაციენტები, რომლებსაც აქვთ მანამდე არსებული თირკმელების ფუნქციის მნიშვნელოვანი დაქვეითება, არაკომპენსირებული გულის უკმარისობა ან ციროზი. ასეთ პაციენტებში გათვალისწინებული უნდა იყოს თირკმლის ფუნქციის მონიტორინგი.

სითხის შეკავება, შეშუპება და ჰიპერტენზია

სხვა სამკურნალო საშუალებების მსგავსად, რომლებიც თრგუნავენ პროსტაგლანდინების სინთეზს, პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ეტორიკოქსიბს, აღინიშნა სითხის შეკავება, შეშუპება და ჰიპერტენზია. ყველა ანთების საწინააღმდეგო არასტეროიდული პრეპარატი, მათ შორის ეტორიკოქსიბი, შეიძლება ასოცირებული იყოს გულის შეგუბებითი უკმარისობის ახალ განვითარებასთან ან რეციდივთან. ეტორიკოქსიბის დოზასთან დაკავშირებული პასუხის შესახებ ინფორმაციისთვის იხილეთ ნაწილი 5.1. სიფრთხილეა აუცილებელი ანამნეზში გულის უკმარისობის, მარცხენა პარკუჭის დისფუნქციის ან ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტებში და პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ადრე არსებული შეშუპება ნებისმიერი სხვა მიზეზის გამო. თუ არსებობს ამ პაციენტების მდგომარეობის გაუარესების კლინიკური ნიშნები, მიღებული უნდა იყოს შესაბამისი ზომები ეტორიკოქსიბის მიღების შეწყვეტის ჩათვლით.

ეტორიკოქსიბი შეიძლება ასოცირებული იყოს უფრო ხშირ და მძიმე ჰიპერტენზიასთან, ვიდრე ზოგიერთი ანთების საწინააღმდეგო სხვა არასტეროიდული საშუალება და COX-2-ის  შერჩევითი ინჰიბიტორები, განსაკუთრებით მაღალი დოზებით. ამიტომ, ჰიპერტენზია უნდა კონტროლდებოდეს ეტორიკოქსიბით მკურნალობამდე (იხ. ნაწილი 4.3) და განსაკუთრებული ყურადღება უნდა მიექცეს არტერიული წნევის მონიტორინგს ეტორიკოქსიბით მკურნალობის დროს. არტერიული წნევა უნდა კონტროლდებოდეს მკურნალობის დაწყებიდან ორი კვირის განმავლობაში და შემდგომ პერიოდულად. თუ არტერიული წნევა მნიშვნელოვნად მოიმატებს, განხილული უნდა იყოს ალტერნატიული მკურნალობა.

ღვიძლის ეფექტები

ალანინ ამინოტრანსფერაზას (ALT) და/ან ასპარტატ ამინოტრანსფერაზას (AST) მატება (ნორმის ზედა ზღვარზე დაახლოებით სამჯერ ან მეტჯერ) დაფიქსირდა პაციენტების დაახლოებით 1%-ში კლინიკურ კვლევებში, რომლებიც მკურნალობდნენ დღეში 30, 60 და 90 მგ ეტორიკოქსიბით 1 წლამდე პერიოდით.

ნებისმიერი პაციენტი, რომელსაც აქვს სიმპტომები და/ან ნიშნები, რომლებიც მიუთითებს ღვიძლის დისფუნქციაზე, ან რომლებშიც აღინიშნა ღვიძლის ფუნქციის ტესტში დარღვევები, უნდა იყოს მონიტორინგის ქვეშ. თუ გამოვლინდა ღვიძლის უკმარისობის ნიშნები, ან თუ გამოვლინდა ღვიძლის ფუნქციის მუდმივი პათოლოგიური ტესტები (ნორმის ზედა ზღვარზე სამჯერ მეტი), ეტორიკოქსიბი უნდა შეწყდეს.

ზოგადი

თუ მკურნალობის დროს აღინიშნება ზემოთ აღწერილი ორგანოთა სისტემის რომელიმე ფუნქციის გაუარესება, მიღებული უნდა იყოს შესაბამისი ზომები და განხლილული უნდა იყოს ეტორიკოქსიბით თერაპიის შეწყვეტა. ეტორიკოქსიბის გამოყენებისას ხანდაზმულებში და თირკმლის, ღვიძლის ან გულის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში აუცილებელია სათანადო სამედიცინო ზედამხედველობა.

სიფრთხილეა აუცილებელი დეჰიდრატაციის მქონე პაციენტებში ეტორიკოქსიბით მკურნალობის დაწყებისას. რეკომენდებულია პაციენტების რეჰიდრატაცია ეტორიკოქსიბით თერაპიის დაწყებამდე.

კანის სერიოზული რეაქციები, ზოგიერთი მათგანი ფატალური, მათ შორის ექსფოლიაციური დერმატიტი, სტივენს-ჯონსონის სინდრომი და ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზი,  ძალიან იშვიათად არის აღწერილი  ანთების საწინააღმდეგო არასტეროიდული საშუალებების და COX-2-ის შერჩევითი ინჰიბიტორების გამოყენებასთან დაკავშირებით პოსტმარკეტინგული მეთვალყურეობის დროს (იხ. ნაწილი 4.8). როგორც ჩანს, პაციენტები ამ რეაქციების ყველაზე მაღალი რისკის არიან ქვეშ თერაპიის დასაწყისში, რეაქციის დაწყება უმეტეს შემთხვევაში ხდება მკურნალობის პირველი თვის განმავლობაში. სერიოზული ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციები (როგორიცაა ანაფილაქსია და ანგიონევროზული შეშუპება) დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ეტორიკოქსიბს (იხ. ნაწილი 4.8). ზოგიერთი შერჩევითი COX-2 ინჰიბიტორი ასოცირდება კანის რეაქციების გაზრდილ რისკთან პაციენტებში, რომლებსაც ანამნეზში აქვთ წამლისმიერი ალერგია. ეტორიკოქსიბის მიღება უნდა შეწყდეს კანზე გამონაყარის, ლორწოვანი გარსის დაზიანების ან ჰიპერმგრძნობელობის ნებისმიერი სხვა ნიშნის გამოვლენისთანავე.

ეტორიკოქსიბმა შეიძლება შენიღბოს ცხელება და ანთების სხვა ნიშნები.

სიფრთხილეა საჭირო ეტორიკოქსიბის ვარფარინთან ან სხვა ორალურ ანტიკოაგულანტებთან ერთად მიღებისას (იხ. ნაწილი 4.5).

ეტორიკოქსიბის, ისევე როგორც ნებისმიერი სამკურნალო პროდუქტის გამოყენება, რომელიც ცნობილია, რომ თრგუნავს ციკლოოქსიგენაზას/პროსტაგლანდინების სინთეზს, რეკომენდებული არ არის ქალებში, რომლებიც ცდილობენ დაორსულებას (იხ. ნაწილები 4.6, 5.1 და 5.3).

დამხმარე ნივთიერებები

ეტორიკოქსიბის ტაბლეტები შეიცავს ლაქტოზას. პაციენტებმა იშვიათი მემკვიდრეობითი პრობლემებით, როგორიცაა გალაქტოზას აუტანლობა, ლაქტაზას სრული დეფიციტი ან გლუკოზა-გალაქტოზას მალაბსორბცია, არ უნდა მიიღონ ეს პრეპარატი.

ეს სამკურნალო პროდუქტი შეიცავს 1 მმოლ-ზე ნაკლებ ნატრიუმს (23 მგ) თითო აპკიანი გარსით დაფარულ ტაბლეტზე, ანუ არსებითად „არ შეიცავს ნატრიუმს“.

4.5 ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები

ფარმაკოდინამიკური ურთიერთქმედება

პერორალური ანტიკოაგულანტები: ვარფარინით ქრონიკული თერაპიით სტაბილიზებულ სუბიექტებში, ეტორიკოქსიბის 120 მგ დღეში მიღება დაკავშირებული იყო პროთრომბინის დროის საერთაშორისო ნორმალიზებული თანაფარდობის (INR) დაახლოებით 13%-ით ზრდასთან. ამიტომ, პაციენტები, რომლებიც იღებენ პერორალურ ანტიკოაგულანტებს, უნდა იმყოფებოდნენ მჭიდრო მონიტორინგის ქვეშ პროთრომბინის დროის INR-ზე, განსაკუთრებით პირველ დღეებში, როდესაც იწყება ეტორიკოქსიბით თერაპია ან იცვლება ეტორიკოქსიბის დოზა (იხ. ნაწილი 4.4).

დიურეზული, აგფ ინჰიბიტორები და ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ანტაგონისტები:  ანთების საწინააღმდეგო არასტეროიდულმა საშუალებებმა შეიძლება შეამციროს დიურეზული და სხვა ანტიჰიპერტენზიული საშუალებების მოქმედება. ზოგიერთ პაციენტში თირკმელების ფუნქციის დარღვევით (მაგ. დეჰიდრატირებული პაციენტები ან ხანდაზმული პაციენტები თირკმელების ფუნქციის დარღვევით) აგფ ინჰიბიტორის ან ანგიოტენზინ II ანტაგონისტის და ციკლოოქსიგენაზას ინჰიბირების აგენტების ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს თირკმლის ფუნქციის შემდგომი გაუარესება, მათ შორის შესაძლო მწვავე თირკმლის უკმარისობა, რომელიც ჩვეულებრივ შექცევადია. ეს ურთიერთქმედება გათვალისწინებული უნდა იყოს პაციენტებში, რომლებიც იღებენ ეტორიკოქსიბს აგფ ინჰიბიტორებთან ან ანგიოტენზინ IIრეცეპტორების ანტაგონისტებთან ერთად. ამიტომ, კომბინაცია სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული, განსაკუთრებით ხანდაზმულებში. პაციენტები უნდა იყვნენ ადეკვატურად ჰიდრატირებული და განხილული უნდა იყოს თირკმელების ფუნქციის მონიტორინგი თანმხლები თერაპიის დაწყების შემდეგ და შემდგომ პერიოდულად.

აცეტილსალიცილის მჟავა: ჯანმრთელ პირებში ჩატარებულ კვლევაში, წონასწორულ მდგომარეობაში ეტორიკოქსიბი 120 მგ დღეში ერთხელ არ მოქმედებდა აცეტილსალიცილის მჟავას ანტითრომბოციტულ მოქმედებაზე (81 მგ დღეში ერთხელ). ეტორიკოქსიბი შეიძლება გამოყენებული იყოს აცეტილსალიცილის მჟავასთან ერთად დოზებში, რომლებიც გამოიყენება გულ-სისხლძარღვთა პროფილაქტიკისთვის (აცეტილსალიცილის მჟავა დაბალი დოზით). თუმცა, აცეტილსალიცილის მჟავას დაბალი დოზების ერთდროულმა გამოყენებამ ეტორიკოქსიბთან შეიძლება გამოიწვიოს კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის წყლულის ან სხვა გართულებების გაზრდილი სიხშირე, ვიდრე მხოლოდ ეტორიკოქსიბის გამოყენებამ. რეკომენდებული არ არის ეტორიკოქსიბის თანმხლები მიღება აცეტილსალიცილის მჟავას ზემოთ მოცემულ დოზებთან, რომლებიც გამოიყენება კარდიოვასკულური პროფილაქტიკისთვის ან  ანთების საწინააღმდეგო სხვა არასტეროიდულ საშუალებებთან (იხ. ნაწილები 5.1 და 4.4.).

ციკლოსპორინი და ტაკროლიმუსი: მიუხედავად იმისა, რომ ეს ურთიერთქმედება არ არის შესწავლილი ეტორიკოქსიბთან, ციკლოსპორინის ან ტაკროლიმუსის ერთდროულმა გამოყენებამ ნებისმიერ ანთების საწინააღმდეგო არასტეროიდულ საშუალებასთან ერთად შეიძლება გაზარდოს ციკლოსპორინის ან ტაკროლიმუსის ნეფროტოქსიკური ეფექტი. თირკმლის ფუნქციის მონიტორინგი უნდა ჩატარდეს ეტორიკოქსიბის და რომელიმე ამ პრეპარატის კომბინირებული გამოყენებისას.

ფარმაკოკინეტიკური ურთიერთქმედება

ეტორიკოქსიბის ეფექტი სხვა პრეპარატების ფარმაკოკინეტიკაზე

ლითიუმი: ანთების საწინააღმდეგო არასტეროიდული საშუალებები ამცირებს ლითიუმის თირკმელებით ექსკრეციას და შესაბამისად ზრდის ლითიუმის დონეს პლაზმაში. საჭიროების შემთხვევაში, აუცილებელია სისხლში ლითიუმის დონის მონიტორინგი და ლითიუმის დოზის კორექცია კომბინაციის გამოყენებისას და ანთების საწინააღმდეგო არასტეროიდული საშუალებების მოხსნისას.

მეთოტრექსატი:  2 კვლევისას შესწავლილი იყო ეტორიკოქსიბის 60, 90 ან 120 მგ დოზები დღეში ერთხელ შვიდი დღის განმავლობაში პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ მეთოტრექსატს რევმატოიდული ართრიტისთვის კვირაში ერთხელ დოზებით 7,5-დან 20 მგ-მდე. ეტორიკოქსიბი 60 და 90 მგ არ მოქმედებდა მეთოტრექსატის პლაზმურ კონცენტრაციაზე ან თირკმლის კლირენსზე. ერთ კვლევაში ეტორიკოქსიბი 120 მგ-ს არ ჰქონდა ეფექტი, მაგრამ მეორე კვლევაში ეტორიკოქსიბი 120 მგ ზრდიდა მეთოტრექსატის კონცენტრაციას პლაზმაში 28%-ით და ამცირებდა მეთოტრექსატის თირკმლისმიერ კლირენსს 13%-ით. რეკომენდირებულია მეთოტრექსატთან დაკავშირებული ტოქსიკურობის ადეკვატური მონიტორინგი ეტორიკოქსიბისა და მეთოტრექსატის ერთდროულად მიღებისას.

პერორალური კონტრაცეპტივები: ეტორიკოქსიბი 60 მგ ერთდროულად მიღებულ ორალურ კონტრაცეპტივთან ერთად, რომელიც შეიცავს 35 მიკროგრამ ეთინილ ესტრადიოლს და 0.5-დან 1 მგ ნორეთინდრონს 21 დღის განმავლობაში, ზრდიდა ეთინილ ესტრადიოლის წონასწორულ მდგომარეობას AUC0-24 სთ EE 37%-ით. ეტორიკოქსიბი 120 მგ, გამოყენებული იგივე პერორალურ კონტრაცეპტივთან ერთად ან 12 საათის ინტერვალით, ზრდიდა ეთინილ ესტრადიოლის  წონასწორულ მდგომარეობას AUC0-24 სთ 50-დან 60%-მდე. ეთინილ ესტრადიოლის კონცენტრაციის ეს ზრდა გასათვალისწინებელია პერორალური კონტრაცეპტივის არჩევისას ეტორიკოქსიბთან ერთად გამოსაყენებლად. ეთინილ ესტრადიოლის ექსპოზიციის ზრდამ შეიძლება გაზარდოს ორალურ კონტრაცეპტივებთან დაკავშირებული გვერდითი მოვლენების სიხშირე (მაგ.: ვენური თრომბოემბოლიური მოვლენები რისკის ქვეშ მყოფ ქალებში).

ჰორმონჩანაცვლებითი თერაპია: 120 მგ ეტორიკოქსიბის გამოყენებისას ჰორმონის შემცვლელი თერაპიასთან ერთად, რომელიც შედგება კონიუგირებული ესტროგენებისგან (0.625 მგ (პრემარინი (PREMARIN^TM)) 28 დღის განმავლობაში, გაიზარდა არაკონიუგირებული ესტრონის (41%), ექვილინის (76%) და 17-β-ესტრადიოლის (22%)  საშუალო წონასწორული მდგომარეობის AUC0-24სთ. ეტორიკოქსიბის (30, 60 და 90 მგ) რეკომენდებული ქრონიკული დოზების ეფექტი შესწავლილი არ არის. 120 მგ ეტორიკოქსიბის ზემოქმედება პრემარინის ამ ესტროგენული კომპონენტების ექსპოზიციაზე (AUC0-24 სთ) იყო ნახევარზე ნაკლები, ვიდრე დაფიქსირდა პრემარინის ცალკე შეყვანისას და დოზა გაიზარდა 0.625-დან 1.25 მგ-მდე. ამ ზრდის კლინიკური მნიშვნელობა უცნობია და პრემარინის უფრო მაღალი დოზები არ იყო შესწავლილი ეტორიკოქსიბთან კომბინაციაში. ესტროგენის კონცენტრაციის ეს ზრდა მხედველობაში უნდა იქნას მიღებული პოსტმენოპაუზის ჰორმონული თერაპიის არჩევისას ეტორიკოქსიბთან გამოსაყენებლად, რადგან ესტროგენის ექსპოზიციის ზრდამ შეიძლება გაზარდოს ჰორმონჩანაცვლებით თერაპიასთან დაკავშირებული გვერდითი მოვლენების რისკი.

პრედნიზონი/პრედნიზოლონი: პრეპარატთან ურთიერთქმედების კვლევებში ეტორიკოქსიბს არ ჰქონდა კლინიკურად მნიშვნელოვანი გავლენა პრედნიზონის/პრედნიზოლონის ფარმაკოკინეტიკაზე.

დიგოქსინი: ეტორიკოქსიბი 120 მგ დღეში ერთხელ 10 დღის განმავლობაში ჯანმრთელ მოხალისეებში არ ცვლის პლაზმაში AUC_0-24სთ წონასწორულ მდგომარეობას ან დიგოქსინის თირკმელებით ელიმინაციას. აღინიშნა დიგოქსინის Cmax მატება (დაახლოებით 33%). ეს ზრდა ზოგადად მნიშვნელოვანი არ არის პაციენტების უმეტესობისთვის. თუმცა, დიგოქსინის ტოქსიკურობის მაღალი რისკის მქონე პაციენტები უნდა იმყოფებოდნენ მონიტორინგის ქვეშ ეტორიკოქსიბის და დიგოქსინის ერთდროულად მიღებისას.

ეტორიკოქსიბის მოქმედება პრეპარატებზე, რომლებიც მეტაბოლიზდება

სულფოტრანსფერაზებით

ეტორიკოქსიბი არის ადამიანის სულფოტრანსფერაზას აქტივობის ინჰიბიტორი, კერძოდ SULT1E1. ნაჩვენებია, რომ ის ზრდის შრატში ეთინილ ესტრადიოლის კონცენტრაციას. მიუხედავად იმისა, რომ  სულფოტრანსფერაზას მრავლობითი ეფექტის შესახებ ცოდნა ამჟამად შეზღუდულია და მრავალი პრეპარატისთვის კლინიკური შედეგები ჯერ კიდევ შესწავლის პროცესშია, შეიძლება გონივრული იყოს სიფრთხილე ეტორიკოქსიბის გამოყენებისას სხვა პრეპარატებთან ერთად, რომლებიც ძირითადად მეტაბოლიზდება ადამიანის სულფოტრანსფერაზებით (მაგ: ორალური სალბუტამოლი და მინოქსიდილი).

ეტორიკოქსიბის ეფექტი CYP იზოფერმენტებით მეტაბოლიზებულ პრეპარატებზე

ინ ვიტრო კვლევებზე დაყრდნობით, მოსალოდნელი არ არის, რომ ეტორიკოქსიბმა დათრგუნოს ციტოქრომები P450 (CYP) 1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 ან 3A4. ჯანმრთელ სუბიექტებში ჩატარებულ კვლევაში, 120 მგ ეტორიკოქსიბის დღიურმა მიღებამ არ შეცვალა ღვიძლის CYP3A4 აქტივობა, როგორც შეფასდა ერითრომიცინის სუნთქვის ტესტით.

სხვა პრეპარატების ზემოქმედება ეტორიკოქსიბის ფარმაკოკინეტიკაზე

ეტორიკოქსიბის მეტაბოლიზმის ძირითადი გზა დამოკიდებულია CYP ფერმენტებზე. როგორც ჩანს, CYP3A4 ხელს უწყობს ეტორიკოქსიბის მეტაბოლიზმს in vivo. ინ ვიტრო კვლევებმა აჩვენა, რომ CYP2D6, CYP2C9, CYP1A2 და CYP2C19 ასევე შეუძლიათ ძირითადი მეტაბოლური გზის კატალიზირება, მაგრამ მათი რაოდენობრივი როლი არ ყოფილა შესწავლილი in vivo.

კეტოკონაზოლი: კეტოკონაზოლი, CYP3A4-ის ძლიერი ინჰიბიტორი, დოზით 400 მგ ერთხელ დღეში 11 დღის განმავლობაში ჯანმრთელ მოხალისეებში, არ ახდენდა რაიმე კლინიკურად მნიშვნელოვან ეფექტს 60 მგ ეტორიკოქსიბის ერთჯერადი დოზის ფარმაკოკინეტიკაზე (AUC-ს 43% ზრდა).

ვორიკონაზოლი და მიკონაზოლი: ორალური ვორიკონაზოლის ან ადგილობრივი მიკონაზოლის პერორალური გელის, CYP3A4 ძლიერი ინჰიბიტორების ერთდროულმა გამოყენებამ ეტორიკოქსიბთან ერთად გამოიწვია ეტორიკოქსიბის ექსპოზიციის უმნიშვნელო მატება, მაგრამ , ეს არ მიიჩნევა კლინიკურად მნიშვნელოვნად გამოქვეყნებული მონაცემების საფუძველზე.

რიფამპიცინი: ეტორიკოქსიბის ერთდროულმა გამოყენებამ რიფამპიცინთან, CYP ფერმენტების ძლიერ ინდუქტორთან ერთად, გამოიწვია ეტორიკოქსიბის პლაზმური კონცენტრაციის 65%-ით შემცირება. ამ ურთიერთქმედებამ შეიძლება გამოიწვიოს სიმპტომების განმეორება ეტორიკოქსიბის რიფამპიცინთან ერთად გამოყენებისას. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ინფორმაცია შეიძლება მიუთითებდეს დოზის გაზრდაზე, ეტორიკოქსიბის დოზა, რომელიც აღემატება თითოეული ჩვენებისთვის ჩამოთვლილ დოზას, შესწავლილი არ არის რიფამპიცინთან კომბინაციაში და, შესაბამისად, არ არის რეკომენდებული (იხ. ნაწილი 4.2).

ანტაციდები: ანტაციდები არ ახდენს გავლენას ეტორიკოქსიბის ფარმაკოკინეტიკაზე კლინიკურად მნიშვნელოვანი ხარისხით.

4.6 ნაყოფიერება, ორსულობა და ლაქტაცია

ორსულობა

ეტორიკოქსიბისთვის არ არსებობს კლინიკური მონაცემები ექსპოზიციური ორსულობის შესახებ. ცხოველებზე ჩატარებულმა კვლევებმა აჩვენა რეპროდუქციული ტოქსიკურობა (იხ. ნაწილი 5.3). ორსულობის დროს ადამიანისთვის რისკის პოტენციალი უცნობია. ეტორიკოქსიბმა, ისევე როგორც სხვა სამკურნალო საშუალებებმა, რომლებიც აინჰიბირებენ პროსტაგლანდინების სინთეზს, შეიძლება გამოიწვიოს საშვილოსნოს ინერტულობა და არტერიული სადინრის ნაადრევი დახურვა ბოლო ტრიმესტრში. ეტორიკოქსიბი უკუნაჩვენებია ორსულობის დროს (იხ. ნაწილი 4.3). თუ ქალი დაორსულდება მკურნალობის დროს, ეტორიკოქსიბი უნდა შეწყდეს.

ძუძუთი კვება

უცნობია გამოიყოფა თუ არა ეტორიკოქსიბი დედის რძეში. ეტორიკოქსიბი გამოიყოფა მეძუძური ვირთხების რძეში. ქალებმა, რომლებიც იყენებენ ეტორიკოქსიბს, არ უნდა კვებონ ძუძუთი (იხ. ნაწილები 4.3 და 5.3).

ნაყოფიერება

ეტორიკოქსიბის, ისევე როგორც ნებისმიერი პრეპარატული ნივთიერების გამოყენება, რომელიც ცნობილია, რომ აინჰიბირებს COX-2-ს,  რეკომენდებული არ არის ქალებში, რომლებიც ცდილობენ დაორსულებას.

4.7 ზემოქმედება ავტომობილის მართვისა და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე

პაციენტებმა, რომლებსაც ეტორიკოქსიბის მიღებისას აღენიშნებათ თავბრუსხვევა, ვერტიგო ან ძილიანობა, თავი უნდა შეიკავონ ავტომობილის მართვისგან ან მექანიზმებთან მუშაობისგან.

4.8 არასასურველი ეფექტები

უსაფრთხოების პროფილის შეჯამება

კლინიკურ კვლევებში, შეფასდა ეტორიკოქსიბის უსაფრთხოება 9295 ინდივიდში, მათ შორის 6757 პაციენტს ჰქონდა ოსტეოართრიტი, რევმატოიდული ართრიტი,  წელის ქრონიკული ტკივილი ან მაანკილოზებელი სპონდილიტი (ოსტეოართრიტის და რევმატოიდული ართრიტის მქონე  დაახლოებით 600 პაციენტი მკურნალობდა ერთი წლის ან მეტი ხნის განმავლობაში).

კლინიკურ კვლევებში არასასურველი ეფექტების პროფილი მსგავსი იყო ოსტეოართრიტის და რევმატოიდული ართრიტის მქონე  პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ ეტორიკოქსიბით ერთი წლის ან მეტი ხნის განმავლობაში.

მწვავე პოდაგრული ართრიტის კლინიკურ კვლევაში პაციენტები მკურნალობდნენ 120 მგ ეტორიკოქსიბით დღეში ერთხელ 8 დღის განმავლობაში. არასასურველი გამოცდილების პროფილი ამ კვლევაში, ზოგადად, მსგავსი იყო ოსტეოართრიტის და რევმატოიდული ართრიტის და ქრონიკული წელის ტკივილის კვლევებში.

3 აქტიური შედარებითი კონტროლირებადი კვლევებიდან მიღებული გაერთიანებული მონაცემების გულ-სისხლძარღვთა უსაფრთხოების შედეგების პროგრამაში, ოსტეოართრიტის ან რევმატოიდული ართრიტის მქონე 17, 412 პაციენტი მკურნალობდა ეტორიკოქსიბით (60 მგ ან 90 მგ) საშუალო ხანგრძლივობით დაახლოებით 18 თვის განმავლობაში. უსაფრთხოების მონაცემები და დაწვრილებითი ინფორმაცია ამ პროგრამიდან წარმოდგენილია ნაწილში 5.1.

ქირურგიული ჩარევის შემდეგ სტომატოლოგიური პოსტოპერაციული მწვავე ტკივილის კლინიკურ კვლევებში 614 პაციენტის მონაწილეობით, რომლებიც მკურნალობდნენ ეტორიკოქსიბით (90 მგ ან 120 მგ), გვერდითი მოვლენების პროფილი ძირითადად მსგავსი იყო ოსტეოართრიტის, რევმატოიდული ართრიტის და ქრონიკული წელის ტკივილის კვლევებში.

გვერდითი რეაქციების  ჩამონათვალი ცხრილის სახით:

შემდეგი არასასურველი ეფექტები მოხსენებული იყო პლაცებოზე მეტი სიხშირით კლინიკურ კვლევებში პაციენტებში ოსტეოართრიტით, რევმატოიდული ართრიტით, წელის ქრონიკული ტკივილით ან მაანკილოზებელი სპონდილიტით, რომლებიც მკურნალობდნენ ეტორიკოქსიბით 30 მგ, 60 მგ ან 90 მგ რეკომენდებულ დოზამდე 12 კვირამდე; MEDAL-ის პროგრამის კვლევებში 3½ წლამდე: მოკლევადიანი მწვავე ტკივილის კვლევები 7 დღემდე; ან პოსტმარკეტინგული გამოცდილებისას (იხ. ცხრილი 1):

ცხრილი 1:

შემდეგი სერიოზული არასასურველი ეფექტები დაფიქსირდა  ანთების საწინააღმდეგო არასტეროიდული საშუალებების გამოყენებასთან დაკავშირებით და არ არის გამორიცხული ეტორიკოქსიბის გამოყენებისას: ნეფროტოქსიურობა, მათ შორის ინტერსტიციული ნეფრიტი და ნეფროზული სინდრომი.

შეტყობინება საეჭვო გვერდითი რეაქციების შესახებ

 საეჭვო გვერდითი რეაქციების შესახებ შეტყობინება მნიშვნელოვანია პრეპარატის ავტორიზაციის შემდეგ. ეს სამკურნალო პროდუქტის სარგებელი/რისკის ბალანსზე მუდმივი მონიტორინგის საშუალებას იძლევა. ჯანდაცვის პროფესიონალებს სთხოვენ შეატყობინონ ნებისმიერი საეჭვო გვერდითი რეაქცია ეროვნული შეტყობინების სისტემის მეშვეობით, რომელიც ჩამოთვლილია დანართ V-ში.

4.9 დოზის გადაჭარბება

კლინიკურ კვლევებში, ეტორიკოქსიბის 500 მგ-მდე ერთჯერადი დოზების და 150 მგ/დღეში მრავალჯერადი დოზების მიღებამ 21 დღის განმავლობაში არ გამოიწვია მნიშვნელოვანი ტოქსიკურობა. იყო შეტყობინებები ეტორიკოქსიბის მწვავე ჭარბი დოზირების შესახებ, თუმცა გვერდითი მოვლენები უმეტეს შემთხვევაში არ იყო მოხსენებული. ყველაზე ხშირად გამოვლენილი არასასურველი გამოცდილება შეესაბამებოდა ეტორიკოქსიბის უსაფრთხოების პროფილს (მაგ. კუჭ-ნაწლავის მოვლენები, კარდიორენალური მოვლენები).

დოზის გადაჭარბების შემთხვევაში, მიზანშეწონილია ჩვეულებრივი დამხმარე ზომების მიღება, მაგალითად, არააბსორბირებული მასალის გამოდევნა კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან, კლინიკური მონიტორინგი და საჭიროების შემთხვევაში, დამხმარე თერაპიის დანიშვნა.

ეტორიკოქსიბი არ არის დიალიზებადი ჰემოდიალიზით; არ არის ცნობილი ეტორიკოქსიბი დიალიზებადია თუ არა პერიტონეალური დიალიზით.

5. ფარმაკოლოგიური თვისებები

5.1 ფარმაკოდინამიკური თვისებები

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი: ანთების საწინააღმდეგო და ანტირევმატული საშუალებები, არასტეროიდები, კოქსიბები.

ათქ კოდი: M01AH05

მოქმედების მექანიზმი

ეტორიკოქსიბი არის პერორალური,  ციკლოოქსიგენაზა-2-ის (COX-2) შერჩევითი ინჰიბიტორი დოზის კლინიკურ დიაპაზონში.

კლინიკურ ფარმაკოლოგიურ კვლევებში, ეტორიკოქსიბი ახდენდა COX-2-ის დოზადამოკიდებულ ინჰიბირებას COX-1-ის ინჰიბირების გარეშე დოზით 150 მგ-მდე დღეში. ეტორიკოქსიბი არ თრგუნავს პროსტაგლანდინების კუჭისმიერ სინთეზს და არ ახდენს გავლენას თრომბოციტების ფუნქციაზე.

ციკლოოქსიგენაზა პასუხისმგებელია პროსტაგლანდინების წარმოქმნაზე. აქვს ორი იზოფორმა, იდენტიფიცირებულია COX-1 და COX-2. COX-2 არის ფერმენტის იზოფორმა, რომელიც დადასტურებულია, რომ ინდუცირდება ანთების საწინააღმდეგო სტიმულებით და დადგინდა, რომ ძირითადად პასუხისმგებელია ტკივილის, ანთების და ცხელების პროსტანოიდული შუამავლების სინთეზზე. COX-2 ასევე მონაწილეობს ოვულაციაში, არტერიული სადინრის იმპლანტაციასა და დახურვაში, თირკმლის ფუნქციის რეგულირებაში და ცენტრალური ნერვული სისტემის ფუნქციებში (ცხელების გამოწვევა, ტკივილის აღქმა და კოგნიტური ფუნქცია). მას ასევე შეუძლია შეასრულოს როლი წყლულის განკურნებაში. COX-2 იდენტიფიცირებულია მამაკაცებში კუჭის წყლულის მიმდებარე ქსოვილში, მაგრამ მისი მნიშვნელობა წყლულის განკურნებისთვის დადგენილი არ არის.

კლინიკური ეფექტურობა და უსაფრთხოება

ეფექტურობა

ოსტეოართრიტის მქონე პაციენტებში ეტორიკოქსიბი 60 მგ დღეში ერთხელ უზრუნველყოფდა ტკივილის მნიშვნელოვან გაუმჯობესებას და დაავადების სტატუსის შეფასებას. ეს სასარგებლო ეფექტები დაფიქსირდა თერაპიის მეორე დღეს და შენარჩუნდა 52 კვირამდე. 30 მგ დღეში ერთხელ ეტორიკოქსიბით კვლევებმა აჩვენა ეფექტურობა პლაცებოსთან შედარებით 12 კვირიანი მკურნალობის პერიოდში (ზემოხსენებული კვლევების მსგავსი შეფასებების გამოყენებით). დოზების დიაპაზონის კვლევაში, 60 მგ ეტორიკოქსიბმა აჩვენა მნიშვნელოვანი გაუმჯობესება, ვიდრე 30 მგ-მა,  მკურნალობისას 6 კვირის განმავლობაში. 30 მგ დოზა არ არის შესწავლილი ზედა კიდურების ოსტეოართრიტის დროს.

რევმატოიდული ართრიტის მქონე პაციენტებში, დღეში ერთხელ ეტორიკოქსიბი 60 მგ და 90 მგ  ორივე უზრუნველყოფდა ტკივილის, ანთების და მობილობის მნიშვნელოვან გაუმჯობესებას. კვლევებში, რომლის ფარგლებშიც შეფასდა 60 მგ და 90 მგ დოზები, ეს სასარგებლო ეფექტები შენარჩუნდა 12-კვირიანი მკურნალობის პერიოდში. კვლევაში, რომლის ფარგლებშიც შეფასდა 60 მგ დოზა 90 მგ დოზასთან შედარებით, ეტორიკოქსიბი 60 მგ დღეში ერთხელ და 90 მგ დღეში ერთხელ ორივე უფრო ეფექტური იყო, ვიდრე პლაცებო. 90 მგ დოზა აღემატებოდა 60 მგ დოზას პაციენტის ტკივილის გლობალური შეფასებისას (0-100 მმ ვიზუალური ანალოგის მასშტაბი), საშუალო გაუმჯობესებით -2,71 მმ (95% CI: -4,98 მმ,0,45 მმ).

პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებოდათ მწვავე პოდაგრული  ართრიტის შეტევები, ეტორიკოქსიბი 120 მგ ერთხელ დღეში რვადღიანი მკურნალობის განმავლობაში, ხსნიდა სახსრების ზომიერ და ძლიერ ტკივილს და ანთებას, ინდომეტაცინის 50 მგ სამჯერ დღეში გამოყენებასთან შედარებით. ტკივილის შემსუბუქება დაფიქსირდა მკურნალობის დაწყებიდან ოთხი საათის შემდეგ.

მაანკილოზებელი სპონდილიტის მქონე პაციენტებში ეტორიკოქსიბი 90 მგ დღეში ერთხელ აუმჯობესებდა ხერხემლის ტკივილს, ანთებას, რიგიდულობას და ფუნქციას. ეტორიკოქსიბის კლინიკური სარგებელი დაფიქსირდა მკურნალობის დაწყებიდან თერაპიის მეორე დღეს და შენარჩუნებული იყო მკურნალობის 52 კვირიანი პერიოდის განმავლობაში. მეორე კვლევაში, რომლის ფარგლებშიც შეფასდა 60 მგ დოზა 90 მგ დოზასთან შედარებით, ეტორიკოქსიბმა 60 მგ დღეში და 90 მგ დღეში აჩვენა მსგავსი ეფექტურობა დღეში 1000 მგ ნაპროქსენთან შედარებით. 6 კვირის განმავლობაში, დღეში 60 მგ-ზე  არაადეკვატური პასუხისას დოზის 90 მგ-მდე გაზრდამ გააუმჯობესა ხერხემლის ტკივილის ინტენსივობის ქულა (0-100 მმ ვიზუალური ანალოგის მასშტაბი) 60 მგ დღეში გაგრძელებასთან შედარებით, საშუალო გაუმჯობესებით -2,70 მმ (95% CI: -4,88 მმ, -0,52 მმ).

კლინიკურ კვლევაში, რომლის ფარგლებშიც შეფასდა პოსტოპერაციული სტომატოლოგიური ტკივილი, ეტორიკოქსიბი 90 მგ,  გამოიყენებოდა იყო დღეში ერთხელ სამ დღემდე. საწყის ეტაპზე ზომიერი ტკივილის მქონე პაციენტთა ქვეჯგუფში, ეტორიკოქსიბმა 90 მგ,  აჩვენა იბუპროფენის 600 მგ-ის მსგავსი ტკივილგამაყუჩებელი ეფექტი (16,11 vs. 16,39; P=0,722) და უფრო მეტი, ვიდრე  600 მგ/60 მგ პარაცეტამოლმა/კოდეინმა (11.00; P<0.001) და პლაცებომ (6.84; P<0.001), რაც გაიზომა ტკივილის სრული შემსუბუქებით პირველი 6 საათის განმავლობაში (TOPAR6). პაციენტთა პროპორცია, რომლებაც გამოიყენეს გადარჩენის პრეპარატი დოზირების პირველი 24 საათის განმავლობაში, იყო 40.8% ეტორიკოქსიბისთვის 90 მგ, 25.5% იბუპროფენისთვის 600 მგ ყოველ 6 საათში და 46.7% პარაცეტამოლი/კოდეინი 600 მგ/60 მგ ყოველ 6 საათში, 76% პლაცებოსთან შედარებით. ამ კვლევაში, 90 მგ ეტორიკოქსიბის მოქმედების მედიანური დაწყება (ტკივილის შესამჩნევი შემსუბუქება) აღინიშნებოდა დოზირებიდან 28 წუთის შემდეგ.

უსაფრთხოება

ეტორიკოქსიბისა და დიკლოფენაკის ართრიტის გრძელვადიანი მრავალეროვნული (MEDAL) პროგრამა

MEDAL პროგრამა იყო პერსპექტიულად შემუშავებული კარდიოვასკულარული უსაფრთხოების შედეგების პროგრამა, რომელიც მოიცავდა სამი რანდომიზებული, ორმაგად ბრმა, აქტიური კომპარატორით კონტროლირებადი კვლევებიდან, MEDAL კვლევა, EDGE II და EDGE მიღებულ გაერთიანებულ მონაცემებს.

MEDAL კვლევა იყო საბოლოო წერტილით განპირობებული კარდიოვასკულარული შედეგების კვლევა ოსტეოართრიტის მქონე 17,804 პაციენტში და რევმატოიდული ართრიტის 5,700 პაციენტში, რომლებიც მკურნალობდნენ ეტორიკოქსიბით 60 (ოსტეოართრიტი) ან 90 მგ (ოსტეოართრიტი და რევმატოიდული ართრიტი) ან დიკლოფენაკით 150 მგ დღეში 20.3 თვის საშუალო პერიოდის განმავლობაში (მაქსიმუმ 42.3 თვე, საშუალოდ 21,3 თვე). ამ კვლევაში დაფიქსირდა მხოლოდ სერიოზული გვერდითი მოვლენები და პრეპარატის შეწყვეტა რომელიმე გვერდითი მოვლენის გამო.

EDGE და EDGE II კვლევებისას მოხდა ეტორიკოქსიბის შედარება დიკლოფენაკთან კუჭ-ნაწლავის მიერ ამტანობის მხრივ. EDGE კვლევა მოიცავდა ოსტეოართრიტის მქონე 7,111  პაციენტს, რომლებიც მკურნალობდნენ ეტორიკოქსიბის დოზით 90 მგ დღეში (ოსტეოართრიტისთვის რეკომენდებულ დოზაზე 1,5-ჯერ მეტი დოზა) ან დიკლოფენაკით 150 მგ დღეში საშუალო პერიოდის განმავლობაში 9,1 თვე (მაქსიმუმ 16,6 თვე, საშუალოდ 11,4 თვე). EDGE II კვლევა მოიცავდა რევმატოიდული ართრიტის მქონე 4086 პაციენტს, რომლებიც მკურნალობდნენ ეტორიკოქსიბით 90 მგ დღეში ან დიკლოფენაკით 150 მგ დღეში 19.2 თვის საშუალო პერიოდის განმავლობაში (მაქსიმუმ 33.1 თვე, საშუალოდ 24 თვე).

MEDAL-ის გაერთიანებულ პროგრამაში ოსტეოართრიტის ან რევმატოიდული ართრიტის მქონე 34,701 პაციენტი  მკურნალობდა საშუალო ხანგრძლივობით 17,9 თვე (მაქსიმუმ 42,3 თვე, საშუალოდ 16,3 თვე), აქედან დაახლოებით 12,800 პაციენტი მკურნალობდა 24 თვეზე მეტი ხნის განმავლობაში. პროგრამაში ჩარიცხულ პაციენტებს საწყის ეტაპზე ჰქონდათ გულ-სისხლძარღვთა და კუჭ-ნაწლავის რისკ-ფაქტორების ფართო სპექტრი. კვლევიდან გამოირიცხა პაციენტები ანამნეზში უახლესი მიოკარდიუმის ინფარქტით, კორონარული არტერიის შუნტირებით ან პერკუტანული კორონარული ჩარევით ჩარიცხვამდე 6 თვის განმავლობაში. კვლევებში ნებადართული იყო გასტროპროტექტორული საშუალებების და ასპირინის დაბალი დოზების გამოყენება.

საერთო უსაფრთხოება:

არ აღინიშნა მნიშვნელოვანი განსხვავება ეტორიკოქსიბსა და დიკლოფენაკს შორის გულ-სისხლძარღვთა თრომბოზული მოვლენების სიხშირის მხრივ. კარდიორენალური გვერდითი მოვლენები უფრო ხშირად აღინიშნებოდა ეტორიკოქსიბთან, ვიდრე დიკლოფენაკთან, და ეს ეფექტი იყო დოზაზე დამოკიდებული (იხ. კონკრეტული შედეგები ქვემოთ). კუჭ-ნაწლავის და ღვიძლის მხრივ გვერდითი მოვლენები მნიშვნელოვნად უფრო ხშირად აღინიშნებოდა დიკლოფენაკთან, ვიდრე ეტორიკოქსიბთან. გვერდითი მოვლენების სიხშირე EDGE-სა და EDGE II-ში და არასასურველი გამოცდილების სიხშირე, რომელიც მიჩნეული იყო სერიოზულად ან შეწყვეტის მიზეზად MEDAL კვლევაში, უფრო მაღალი იყო ეტორიკოქსიბთან, ვიდრე დიკლოფენაკთან.

გულ-სისხლძარღვთა უსაფრთხოების შედეგები:

დადასტურებული თრომბოზული გულ-სისხლძარღვთა სერიოზული გვერდითი მოვლენების სიხშირე (რომელიც შედგება გულის, ცერებროვასკულარული და პერიფერიული სისხლძარღვების მოვლენებისგან) შედარებული იყო ეტორიკოქსიბსა და დიკლოფენაკს შორის და მონაცემები შეჯამებულია ქვემოთ მოცემულ ცხრილში. არ აღინიშნა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი განსხვავებები თრომბოზული მოვლენების სიხშირეში ეტორიკოქსიბსა და დიკლოფენაკს შორის ყველა გაანალიზებულ ქვეჯგუფში, საბაზისო კარდიოვასკულარული რისკის დიაპაზონში არსებული პაციენტების კატეგორიების ჩათვლით. ცალკე განხილვისას, დადასტურებული თრომბოზული გულ-სისხლძარღვთა სერიოზული გვერდითი მოვლენების შედარებითი რისკი 60 მგ ან 90 მგ ეტორიკოქსიბის გამოყენებისას 150 მგ დიკლოფენაკთან შედარებით მსგავსი იყო.

ცხრილი 2: დადასტურებული თრომბოზული კარდიოვასკულური მოვლენების სიხშირე (გაერთიანებული MEDAL პროგრამა)

კარდიოვასკულური სიკვდილიანობა, ისევე როგორც საერთო სიკვდილიანობა, მსგავსი იყო ეტორიკოქსიბისა და დიკლოფენაკის სამკურნალო ჯგუფებს შორის.

კარდიორენალური მოვლენები:

MEDAL კვლევაში ჩართული პაციენტების დაახლოებით 50%-ს საწყის ეტაპზე ანამნეზში ჰქონდა ჰიპერტენზია. კვლევაში, ჰიპერტენზიასთან დაკავშირებული გვერდითი მოვლენების გამო პრეპარატის შეწყვეტის სიხშირე სტატისტიკურად მნიშვნელოვნად მაღალი იყო ეტორიკოქსიბისთვის, ვიდრე დიკლოფენაკისთვის. გულის შეგუბებითი უკმარისობის გვერდითი მოვლენების სიხშირე (შეწყვეტა და სერიოზული მოვლენები) დაფიქსირდა მსგავსი სიხშირით 60 მგ ეტორიკოქსიბთან 150 მგ დიკლოფენაკთან შედარებით, მაგრამ უფრო მაღალი იყო 90 მგ ეტორიკოქსიბთან 150 მგ დიკლოფენაკთან შედარებით (სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი 90 მგ ეტორიკოქსიბთან vs. 150 მგ დიკლოფენაკი ოსტეოართრიტის MEDAL კოჰორტაში). გულის შეგუბებითი უკმარისობის დადასტურებული გვერდითი მოვლენების სიხშირე (მოვლენები, რომლებიც სერიოზული იყო და მოჰყვა ჰოსპიტალიზაციას ან გადაუდებელ განყოფილებაში ვიზიტს) იყო არამნიშვნელოვნად უფრო მაღალი ეტორიკოქსიბთან, ვიდრე 150 მგ დიკლოფენაკტან, და ეს ეფექტი იყო დოზაზე დამოკიდებული. შეშუპებასთან დაკავშირებული გვერდითი მოვლენების გამო მიღების შეწყვეტის სიხშირე უფრო მაღალი იყო ეტორიკოქსიბთან, ვიდრე 150 მგ დიკლოფენაკთან, და ეს ეფექტი იყო დოზაზე დამოკიდებული (სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი ეტორიკოქსიბისთვის 90 მგ, მაგრამ არა ეტორიკოქსიბისთვის 60 მგ).

EDGE და EDGE II-ში კარდიორენალური შედეგები შეესაბამებოდა MEDAL კვლევაში აღწერილს.

MEDAL პროგრამის ცალკეულ კვლევებში, ეტორიკოქსიბისთვის (60 მგ ან 90 მგ), მკურნალობის შეწყვეტის აბსოლუტური სიხშირე იყო 2.6%-მდე ჰიპერტენზიის, 1.9%-მდე შეშუპების და 1.1%-მდე გულის შეგუბებითი უკმარისობის გამო, შეწყვეტის უფრო მაღალი სიხშირე აღინიშნა 90 მგ ეტორიკოქსიბთან, ვიდრე 60 მგ ეტორიკოქსიბთან.  

MEDAL პროგრამის შედეგები კუჭ-ნაწლავის ამტანობაზე:  

მკურნალობის შეწყვეტის მნიშვნელოვნად უფრო დაბალი სიხშირე კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ ნებისმიერი კლინიკური (მაგ: დისპეფსია, მუცლის ტკივილი, წყლული) გვერდითი მოვლენის გამო დაფიქსირდა ეტორიკოქსიბთან, ვიდრე დიკლოფენაკთან MEDAL პროგრამის 3 კომპონენტიდან თითოეულ კვლევაში. არასასურველი კლინიკური კუჭ-ნაწლავური მოვლენების გამო მიღების შეწყვეტის სიხშირე ას პაციენტში წელზე კვლევის მთელი პერიოდის განმავლობაში იყო შემდეგი: 3.23 ეტორიკოქსიბისთვის და 4.96 დიკლოფენაკისთვის MEDAL კვლევაში; 9.12 ეტორიკოქსიბთან და 12.28 დიკლოფენაკთან EDGE კვლევაში; და 3.71 ეტორიკოქსიბთან და 4.81 დიკლოფენაკთან EDGE II კვლევაში.

MEDAL პროგრამის შედეგები კუჭ-ნაწლავის მხრივ უსაფრთხოებაზე:

კუჭ-ნაწლავის ზედა ტრაქტის საერთო მოვლენები განისაზღვრა, როგორც პერფორაციები, წყლულები და სისხლდენები. კუჭ-ნაწლავის ზედა ტრაქტის საერთო მოვლენების ქვეჯგუფი, რომელიც მიჩნეული იყო გართულებად, მოიცავდა პერფორაციას, ობსტრუქციას და გართულებულ სისხლდენას; კუჭ-ნაწლავის ზედა ტრაქტის მოვლენების ქვეჯგუფი, რომელიც განიხილება გაურთულებლად, მოიცავდა გაურთულებელ სისხლდენებს და გაურთულებელ წყლულებს. კუჭ-ნაწლავის ზედა ტრაქტის საერთო მოვლენების მნიშვნელოვნად უფრო დაბალი სიხშირე დაფიქსირდა ეტორიკოქსიბთან დიკლოფენაკთან შედარებით. არ აღინიშნა მნიშვნელოვანი განსხვავება ეტორიკოქსიბსა და დიკლოფენაკს შორის გართულებული მოვლენების სიხშირის მხრივ. კუჭ-ნაწლავის ზედა ტრაქტიდან სისხლდენის მოვლენების ქვეჯგუფისთვის (გართულებული და გაურთულებელი ერთად), არ აღინიშნა მნიშვნელოვანი განსხვავება ეტორიკოქსიბსა და დიკლოფენაკს შორის. კუჭ-ნაწლავის ზედა ტრაქტისთვის სარგებელი ეტორიკოქსიბისთვის დიკლოფენაკთან შედარებით არ იყო სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი პაციენტებში, რომლებიც ერთდროულად იღებდნენ ასპირინს დაბალი დოზებით (პაციენტთა დაახლოებით 33%).

კუჭ-ნაწლავის ზედა ტრაქტის დადასტურებული გართულებული და გაურთულებელი კლინიკური მოვლენების (პერფორაციები, წყლულები და სისხლდენები) ას პაციენტზე წელიწადში იყო 0.67 (95% CI 0.57, 0.77) ეტორიკოქსიბთან და 0.97 (95% CI 0.8105), დიკლოაკთან, რის შედეგადაც შედარებითი რისკი არის 0.69 (95% CI 0.57, 0.83).

შეფასდა დადასტურებული კუჭ-ნაწლავის ზედა ტრაქტის მხრივ მოვლენების სიხშირე ხანდაზმულ პაციენტებში და ყველაზე დიდი შემცირება დაფიქსირდა ≥ 75 წლის ასაკის პაციენტებში (1.35 [95% CI 0.94, 1.87] vs. 2.78 [95% CI 2.14, 3.56] მოვლენები 100  პაციენტზე  ეტორიკოქსიბისთვის და დიკლოფენაკისთვის, შესაბამისად.

დადასტურებული კუჭ-ნაწლავის ქვედა ტრაქტის კლინიკური მოვლენების სიხშირე (წვრილი ან მსხვილი ნაწლავის პერფორაცია, ობსტრუქცია ან სისხლდენა) მნიშვნელოვნად არ განსხვავდებოდა ეტორიკოქსიბსა და დიკლოფენაკს შორის.

MEDAL პროგრამის შედეგები ღვიძლის უსაფრთხოების მხრივ:

ეტორიკოქსიბი, დიკლოფენაკთან შედარებით, ასოცირებული იყო შეწყვეტის სტატისტიკურად უფრო დაბალ სიხშირესთან, რაც გამოწვეული იყო ღვიძლის მხრივ გვერდითი მოვლენებით. MEDAL-ის გაერთიანებულ პროგრამაში, ეტორიკოქსიბზე მყოფი პაციენტების 0.3%-მა და დიკლოფენაკზე მყოფი პაციენტების 2.7%-მა შეწყვიტეს მიღება ღვიძლთან დაკავშირებული გვერდითი მოვლენების გამო. მაჩვენებელი ას პაციენტზე წელიწადში იყო 0.22 ეტორიკოქსიბისთვის და 1.84 დიკლოფენაკისთვის (p-მნიშვნელობა იყო <0.001 ეტორიკოქსიბისთვის vs. დიკლოფენაკისთვის). თუმცა, ღვიძლის მხრივ გვერდითი ეფექტების უმეტესობა MEDAL-ის პროგრამაში იყო არასერიოზული.

თრომბოზული გულ-სისხლძარღვთა უსაფრთხოების დამატებითი მონაცემები

კლინიკურ კვლევებში, MEDAL პროგრამის კვლევების გამოკლებით, დაახლოებით 3100 პაციენტი მკურნალობდა ეტორიკოქსიბით ≥60 მგ დღეში 12 კვირის ან მეტი ხნის განმავლობაში. არ აღინიშნა შესამჩნევი განსხვავება დადასტურებული სერიოზული თრომბოზული გულ-სისხლძარღვთა მოვლენების სიხშირეში პაციენტებს შორის, რომლებიც იღებდნენ ეტორიკოქსიბს ≥60 მგ, პლაცებოს ან არა-ნაპროქსენის არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებს. თუმცა, ამ მოვლენების სიხშირე უფრო მაღალი იყო პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ეტორიკოქსიბს იმ პაციენტებთან შედარებით, რომლებიც იღებდნენ ნაპროქსენს 500 მგ დღეში ორჯერ. ანტითრომბოციტული აქტივობის სხვაობა ზოგიერთ COX-1-ის მაინჰიბირებელ არასტეროიდულ საშუალებებსა და COX-2-ის სელექციურ ინჰიბიტორებს შორის შეიძლება იყოს კლინიკური მნიშვნელობის მქონე პაციენტებში თრომბოემბოლიური მოვლენების რისკის ქვეშ. შერჩევითი COX-2 ინჰიბიტორები ამცირებენ სისტემური (და, შესაბამისად, შესაძლოა ენდოთელური) პროსტაციკლინის წარმოქმნას თრომბოციტულ თრომბოქსანზე ზემოქმედების გარეშე. ამ დაკვირვებების კლინიკური მნიშვნელობა დადგენილი არ არის.

კუჭ-ნაწლავური უსაფრთხოების დამატებითი მონაცემები

ორ 12-კვირიან, ორმაგად ბრმა ენდოსკოპიის კვლევაში, გასტროდუოდენალური წყლულის კუმულაციური სიხშირე მნიშვნელოვნად უფრო დაბალი იყო პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ ეტორიკოქსიბით 120 მგ დღეში ერთხელ, ვიდრე პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ ნაპროქსენით 500 მგ ორჯერ დღეში ან იბუპროფენით 800 მგ სამჯერ დღეში. ეტორიკოქსიბთან აღინიშნა წყლულების უფრო მაღალი სიხშირე პლაცებოსთან შედარებით.

თირკმლის ფუნქციის შესწავლა ხანდაზმულებში

რანდომიზებული, ორმაგად ბრმა, პლაცებო კონტროლირებადი, პარალელური ჯგუფის კვლევისას შეფასდა 15 დღის განმავლობაში მკურნალობისას ეტორიკოქსიბის (90 მგ), ცელეკოქსიბის (200 მგ ორჯერ), ნაპროქსენის (500 მგ დღეში) და პლაცებო ეფექტები შარდში ნატრიუმის ექსკრეციაზე, არტერიული წნევაზე და თირკმელების ფუნქციის სხვა პარამეტრები 60-დან 85 წლამდე ასაკის სუბიექტებში, რომლებიც იმყოფებოდნენ 200 მეკვ/დღეში ნატრიუმის კვებაზე. ეტორიკოქსიბს, ცელეკოქსიბს და ნაპროქსენს ჰქონდათ მსგავსი ეფექტი შარდში ნატრიუმის ექსკრეციაზე მკურნალობის 2 კვირის განმავლობაში. ყველა აქტიურმა კომპარატორმა აჩვენა ზრდა პლაცებოსთან შედარებით სისტოლურ არტერიულ წნევასთან მიმართებაში; თუმცა, ეტორიკოქსიბი დაკავშირებული იყო სტატისტიკურად მნიშვნელოვან მატებასთან მე-14 დღეს ცელეკოქსიბთან და ნაპროქსენთან შედარებით (სისტოლური არტერიული წნევის საშუალო ცვლილება საწყისიდან: ეტორიკოქსიბი 7.7 მმ.ვცხ.სვ., ცელეკოქსიბი 2.4მმ.ვცხ.სვ., ნაპროქსენი 3.6მმ.ვცხ.სვ.).

5.2 ფარმაკოკინეტიკური თვისებები

აბსორბცია

პერორალურად მიღებული ეტორიკოქსიბი კარგად შეიწოვება. აბსოლუტური ბიოშეღწევადობა არის დაახლოებით 100%. 120 მგ-ს დღეში ერთხელ მიღების შემდეგ წონასწორულ მდგომარეობამდე, მაქსიმალური პლაზმური კონცენტრაცია (გეომეტრიული საშუალო Cmax = 3,6 მკგ/მლ) დაფიქსირდა უზმოზე მოზრდილებში მიღებიდან დაახლოებით 1 საათის შემდეგ (Tmax). გეომეტრიული საშუალო ფართობი მრუდის ქვეშ (AUC0-24 სთ) იყო 37.8 μg•სთ/მლ. ეტორიკოქსიბის ფარმაკოკინეტიკა წრფივია დოზის კლინიკურ დიაპაზონში.

საკვებთან (ცხიმიანი კვება) ერთად დოზის მიღება გავლენას არ ახდენს ეტორიკოქსიბის აბსორბციის ხარისხზე 120 მგ დოზის მიღების შემდეგ. აღინიშნება ზემოქმედება აბსორბციის სიჩქარეზე, რის შედეგადაც Cmax მცირდებოდა 36%-ით და Tmax იზრდებოდა 2 საათში. ეს მონაცემები არ მიიჩნევა კლინიკურად მნიშვნელოვნად. კლინიკურ კვლევებში ეტორიკოქსიბი მიიღებოდა საკვების მიღების გარეშე.

განაწილება

ეტორიკოქსიბი დაახლოებით 92% უკავშირდება ადამიანის პლაზმის ცილას 0,05-დან 5 მკგ/მლ-მდე კონცენტრაციების დიაპაზონში. განაწილების მოცულობა წონასწორულ მდგომარეობაში (Vdss) იყო დაახლოებით 120 ლ ადამიანებში.

ეტორიკოქსიბი გადის  პლაცენტას ვირთხებსა და კურდღლებში, ხოლო ვირთხებში - ჰემატოენცეფალურ ბარიერს.  

ბიოტრანსფორმაცია

ეტორიკოქსიბი ინტენსიურად მეტაბოლიზდება შარდში  დოზის <1%-ის აღდგენით, როგორც ძირითადი პრეპარატი. მეტაბოლიზმის ძირითადი გზა 6'-ჰიდროქსიმეთილის წარმოებულის წარმოსაქმნელად კატალიზდება CYP ფერმენტებით. როგორც ჩანს, CYP3A4 ხელს უწყობს ეტორიკოქსიბის მეტაბოლიზმს in vivo. ინ ვიტრო კვლევებმა აჩვენა, რომ CYP2D6, CYP2C9, CYP1A2 და CYP2C19 ასევე შეუძლიათ ძირითადი მეტაბოლური გზის კატალიზება, მაგრამ მათი რაოდენობრივი როლი in vivo არ არის შესწავლილი.

ადამიანში გამოვლენილია ხუთი მეტაბოლიტი. ძირითადი მეტაბოლიტი არის ეტორიკოქსიბის 6'-კარბოქსილის მჟავის წარმოებული, რომელიც წარმოიქმნება 6'-ჰიდროქსიმეთილის წარმოებულის შემდგომი დაჟანგვის შედეგად. ეს ძირითადი მეტაბოლიტები ან არ აჩვენებენ გაზომვად აქტივობას ან აჩვენებენ მხოლოდ სუსტ აქტივობას, როგორც COX-2 ინჰიბიტორები. არცერთი ეს მეტაბოლიტი არ აინჰიბირებს COX-1-ს.

ელიმინაცია

ეტორიკოქსიბის ერთჯერადი 25 მგ რადიონიშნული ინტრავენური დოზის შეყვანის შემდეგ ჯანმრთელ სუბიექტებში, რადიოაქტიურობის 70% აღდგენილი იყო შარდში და 20% განავალში, ძირითადად მეტაბოლიტების სახით. 2%-ზე ნაკლები იყო აღდგენილი, როგორც უცვლელი პრეპარატი.

ეტორიკოქსიბის ელიმინაცია ხდება თითქმის მხოლოდ მეტაბოლიზმის გზით, რასაც მოჰყვება თირკმლის ექსკრეცია. ეტორიკოქსიბის სტაბილური კონცენტრაცია მიიღწევა შვიდი დღის განმავლობაში 120 მგ დღეში ერთხელ მიღებიდან, აკუმულაციის თანაფარდობით დაახლოებით 2, რაც შეესაბამება ნახევარგამოყოფის პერიოდს დაახლოებით 22 საათის განმავლობაში. პლაზმური კლირენსი 25 მგ ინტრავენური დოზის შემდეგ შეადგენს დაახლოებით 50 მლ/წთ-ს.

მახასიათებლები პაციენტებში

ხანდაზმულები: ფარმაკოკინეტიკა ხანდაზმულებში (65 წლის და უფროსი ასაკის) ახალგაზრდებში არსებულია მსგავსია.

სქესი: ეტორიკოქსიბის ფარმაკოკინეტიკა მამაკაცებსა და ქალებში მსგავსია.

ღვიძლის უკმარისობა: ღვიძლის მსუბუქი დისფუნქციის მქონე პაციენტებში (ჩილდ-პიუს ქულა 5-6), რომლებიც იღებდნეს ეტორიკოქსიბს 60 მგ დღეში ერთხელ, საშუალო AUC დაახლოებით 16%-ით უფრო მაღალი იყო, ვიდრე ჯანმრთელ სუბიექტებში, იგივე რეჟიმის გამოყენებისას. ღვიძლის ზომიერი დისფუნქციის მქონე პაციენტებში (ჩაილდ-პიუს ქულა 7-9), რომლებიც იღებდნენ ეტორიკოქსიბს 60 მგ ყოველ მეორე დღეს, ჰქონდათ იგივე საშუალო AUC, როგორც ჯანმრთელ სუბიექტებს, რომლებიც იღებდნენ 60 მგ ეტორიკოქსიბს დღეში ერთხელ; ეტორიკოქსიბი 30 მგ დღეში ერთხელ არ არის შესწავლილი ამ პოპულაციაში. არ არსებობს კლინიკური ან ფარმაკოკინეტიკური მონაცემები ღვიძლის მძიმე დისფუნქციის მქონე პაციენტებში (ჩაილდ-პიუს ქულა ≥10). (იხილეთ ნაწილები 4.2 და 4.3.)

თირკმლის უკმარისობა: ეტორიკოქსიბის 120 მგ ერთჯერადი დოზის ფარმაკოკინეტიკა პაციენტებში თირკმელების ზომიერი და მძიმე უკმარისობით და ჰემოდიალიზზე მყოფი თირკმლის დაავადების ბოლო სტადიის მქონე პაციენტებში მნიშვნელოვნად არ განსხვავდებოდა ჯანმრთელ სუბიექტებში არსებულისგან. ჰემოდიალიზმა უმნიშვნელოდ შეუწყო ხელი ელიმინაციას (დიალიზის კლირენსი დაახლოებით 50 მლ/წთ). (იხილეთ ნაწილები 4.3 და 4.4.)

პედიატრიული პაციენტები: ეტორიკოქსიბის ფარმაკოკინეტიკა პედიატრიულ პაციენტებში (<12 წლამდე) შესწავლილი არ არის.

ფარმაკოკინეტიკური კვლევაში (n=16), რომელიც ჩატარდა მოზარდებში (12-დან 17 წლამდე), ფარმაკოკინეტიკა მოზარდებში, რომლებიც იწონიდნენ 40-დან 60 კგ-მდე და იღებდნენ ეტორიკოქსიბს 60 მგ დღეში ერთხელ, და 60 კგ-ზე მეტი წონის მოზარდებში, რომლებიც იღებდნენ ეტორიკოქსიბს 90 მგ დღეში ერთხელ, იყო ისეთივე, როგორიც მოზრდილებში, რომლებიც იღებდენ ეტორიკოქსიბს 90 მგ დღეში ერთხელ. ეტორიკოქსიბის უსაფრთხოება და ეფექტურობა პედიატრიულ პაციენტებში დადგენილი არ არის (იხ. ნაწილი 4.2).

5.3 პრეკლინიკური უსაფრთხოების მონაცემები

პრეკლინიკურ კვლევებში ეტორიკოქსიბმა აჩვენა, რომ არ არის გენოტოქსიკური. ეტორიკოქსიბი არ იყო კანცეროგენული თაგვებში. ვირთხებს განუვითარდათ ჰეპატოცელულარული და ფარისებრი ჯირკვლის ფოლიკულური უჯრედების ადენომა სისტემური ექსპოზიციაზე, რომელიც >2-ჯერ აღემატებოდა ადამიანის დღიურ დოზას [90 მგ], როდესაც დოზები მიიღებოდა ყოველდღიურად დაახლოებით ორი წლის განმავლობაში. ვირთხებში დაფიქსირებული ჰეპატოცელულარული და ფარისებრი ჯირკვლის ფოლიკულური უჯრედების ადენომა მიიჩნევა, რომ არის ღვიძლის CYP ფერმენტის ინდუქციასთან დაკავშირებული ვირთხების სპეციფიკური მექანიზმის შედეგი. ნაჩვენები არ არის,  რომ ეტორიკოქსიბი იწვევს ღვიძლისმიერი CYP3A ფერმენტის ინდუქციას ადამიანებში.

ვირთხებში, ეტორიკოქსიბის მიერ გამოწვეული კუჭ-ნაწლავის ტოქსიკურობა იზრდებოდა დოზისა და ექსპოზიციის მიხედვით. ტოქსიკურობის 14-კვირიან კვლევაში ეტორიკოქსიბი იწვევდა კუჭ-ნაწლავის წყლულებს უფრო დიდი ექსპოზიციისას, ვიდრე ადამიანებში თერაპიული დოზის მიღებისას. 53 და 106-კვირიან ტოქსიკურობის კვლევაში, კუჭ-ნაწლავის წყლულები ასევე დაფიქსირდა ექსპოზიციის დროს, რომელიც შედარებულია ადამიანებში თერაპიული დოზის მიღებისას არსებულთან. ძაღლებში თირკმლის და კუჭ-ნაწლავის დარღვევები დაფიქსირდა მაღალი ექსპოზიციის დროს.

ეტორიკოქსიბი არ იყო ტერატოგენული რეპროდუქციული ტოქსიკურობის კვლევებში, რომლებიც ჩატარდა ვირთხებში დოზით 15 მგ/კგ/დღეში (ესდაახლოებით 1,5-ჯერ აღემატება ადამიანის დღიურ დოზას [90 მგ] სისტემური ექსპოზიციის საფუძველზე). კურდღლებში, მკურნალობასთან დაკავშირებული გულ-სისხლძარღვთა მალფორმაციების ზრდა დაფიქსირდა კლინიკური ექსპოზიციის დაბალი დონის დროს ადამიანის ყოველდღიური დოზით (90 მგ). თუმცა მკურნალობასთან დაკავშირებული ნაყოფის გარეგანი ან ჩონჩხის მალფორმაციები არ დაფიქსირებულა. ვირთხებსა და კურდღლებში აღინიშნა პოსტიმპლანტაციური დანაკარგის  დოზადამოკიდებული ზრდა ექსპოზიციაზე, რომელიც 1,5-ჯერ ან უფრო მეტად აღემატებოდა ადამიანში არსებულ ექსპოზიციას (იხ. ნაწილები 4.3 და 4.6).

ეტორიკოქსიბი გამოიყოფა მეძუძური ვირთხების რძეში პლაზმაში არსებულზე დაახლოებით ორჯერ მეტი კონცენტრაციით. დაფიქსირდა ლეკვების სხეულის წონის დაქვეითება რძის ზემოქმედების შემდეგ, როდესაც დედები იღებდნენ ეტორიკოქსიბს ლაქტაციის პერიოდში.

6. ფარმაცევტული მონაცემები

6.1 დამხმარე ნივთიერებების სია

კალციუმის წყალბადის ფოსფატი (E341), ცელულოზა, მიკროკრისტალური (E460) კროსკარმელოზა, ნატრიუმი (E468), მაგნიუმის სტეარატი (E572) .

ტაბლეტის გარსი: ლაქტოზას მონოჰიდრატი,ჰიპრომელოზა (E464), ტიტანის დიოქსიდი (E171), ტრიაცეტინი (E1518).

6.2 შეუთავსებლობა

არ შეესაბამება.

6.3 შენახვის ვადა

3 წელი

6.4 განსაკუთრებული სიფრთხილის ზომები შენახვისას

ეს სამკურნალო პროდუქტი არ საჭიროებს შენახვის განსაკუთრებულ პირობებს.

6.5 კონტეინერის სახეობა და შიგთავსი

oPA/Al/PVC/ალუმინის ბლისტერები.

შეიძლება ყველა ზომის შეფუთვა არ იყოს გაყიდვაში.

6.6 განსაკუთრებული სიფრთხილის ზომები განადგურებისა და სხვა მოხმარებისას

განსაკუთრებული მოთხოვნები არ არის.

ნებისმიერი გამოუყენებელი სამკურნალო პროდუქტი ან ნარჩენი მასალა უნდა განადგურდეს ადგილობრივი მოთხოვნების შესაბამისად.

გაცემის წესი: ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი II, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით.

7. სავაჭრო მფლობელი და მწარმოებელი

სავაჭრო ნებართვის და ლიცენზიის მფლობელი საქართველოში

შპს "ავერსი-ფარმა"

აღმაშენებლის გამზ. 148

0112 თბილისი. საქართველო.

8. მწარმოებელი

Synthon Hispania, SL

Pol. Ind. Les Salines c/Castelló, 1

08830 SANT BOI DE LLORBREGAT

(Barcelona) Spain

(ბარსელონა) ესპანეთი.