ამიკაცინი 500მგ/2მლ 2მლ #1ფლ
7.70 ლარი
ფარმაკოლოგიური ჯგუფი:
ამინოგლიკოზიდების ჯგუფი
ქვეყანა: რუმინეთი
მწარმოებელი: რომფარმ კომპანი რუმინეთი
ჯენერიკი - შეადარეთ ანალოგები:
ამიკაცინი
გაცემის ფორმა: II ჯგუფი რეცეპტული
კოდი: 1035
გააზიარე:
გამოყენების ინსტრუქცია
ამიკაცინი
500მგ/2მლ საინექციო ხსნარი
თვისობრივი და რაოდენობრივი შემადგენლობა
თითო 2მლ ფლაკონი შეიცავს 500მგ ამიკაცინს.
შემავსებლები:
ნატრიუმის მეტაბისულფიტი, ნატრიუმის ციტრატი, გოგირდმჟავა 35% (pH-ის დასარეგულირებლად)/ნატრიუმის ჰიდროქსიდი 1მ (pH-ის დასარეგულირებლად), საინექციო წყალი.
სამკურნალო ფორმა
საინექციო ხსნარი
ფარმაკოლოგიური თვისებები
ფარმაკოდინამიკური თვისებები
ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი: ინფექციის საწინააღმდეგო სისტემური გამოყენების პრეპარატები. სისტემური გამოყენების ანტიბაქტერიული საშუალებები. ამინოგლიკოზიდური ანტიბაქტერიული საშუალებები. სხვა ამინოგლიკოზიდები.
ათქ კოდი: J01GB06
ამიკაცინის სულფატი წარმოადგენს ამინოგლიკოზიდურ ანტიბიოტიკს, რომელიც აქტიურია გრამ-უარყოფითი მიკროორგანიზმების ფართო სპექტრის მიმართ, მათ შორის Pseudomonas spp, Escherichia coli, ინდოლ-დადებითი და ინდოლ-უარყოფითი Proteus spp., Klebsiella-Enterobacter-Serratia spp, Salmonella, Shigella, Acinetobacter, Citrobacter freundii და Providencia spp.
აღნიშნული გრამ-უარყოფითი მიკროორგანიზმების მრავალი შტამი (გენტამიცინის და ტობრამიცინის მიმართ რეზისტენტული) შესაძლოა მგრძნობიარე იყოს ამიკაცინის მიმართ in vitro პირობებში. ამიკაცინის მიმართ მგრძნობიარე ძირითადი გრამ-დადებითი მიკროორგანიზმი არის Staphylococcus aureus, მეთიცილინის მიმართ რეზისტენტული შტამების ჩათვლით. ამიკაცინს აქვს გარკვეული მოქმედება სხვა გრამ-დადებითი მიკროორგანიზმების მიმართაც, მათ შორის Streptococcus pyogenes, Enterococci და Streptococcus pneumoniae-ს ზოგიერთი შტამი.
ფარმაკოკინეტიკური თვისებები
კუნთში შეყვანის შემდეგ ამიკაცინი სწრაფად შეიწოვება. შრატში მაქსიმალური დონეები დაახლოებით 11მგ/ლ და 23მგ/ლ მიიღწევა 250მგ და 500მგ დოზების კუნთში შეყვანიდან ერთ საათში. აღნიშნული დოზების შეყვანიდან 10 საათში შრატისმიერი დონეები არის 0.3მგ/ლ და 2.1მგ/ლ.
≤20% უკავშირდება შრატის ცილას და 10–12 საათის განმავლობაში მგრძნობიარე ორგანიზმებისთვის კონცენტრაციები რჩება ბაქტერიციდულ დიაპაზონში.
ამიკაცინი ადვილად ვრცელდება ექსტრაცელულარულ სითხეებში და უცვლელი ფორმით გამოიყოფა შარდში, ძირითადად გორგლოვანი ფილტრაციით. თირკმლის ნორმალური ფუნქციის მქონე სუბიექტებში ნახევარგამოყოფის პერიოდი შეადგენს 2–3 საათს.
250მგ დოზის კუნთში შეყვანის შემდეგ დაახლოებით 65% გამოიყოფა 6 საათში და 91% 24 საათში. შარდში კონცენტრაცია საშუალოდ არის 563მგ/ლ პირველი 6 საათის განმავლობაში და 163მგ/ლ 6–12 საათის განმავლობაში. 500მგ დოზის კუნთში შეყვანისას შარდში საშუალო კონცენტრაცია არის 832მგ/ლ პირველი 6 საათის განმავლობაში.
ნორმალურ მოზრდილებში 500მგ ერთჯერადი დოზის 30 წუთიანი ინტრავენური ინფუზიის შემდეგ შრატში მაქსიმალური კონცენტრაცია 38მკგ/მლ მიიღწევა ინფუზიის დასასრულს. განმეორებითი ინფუზიებისას აკუმულაცია არ აღინიშნება.
პარენტერალური გამოყენებისას ამიკაცინი აღმოჩენილია ცერებროსპინალურ სითხეში, პლევრულ სითხეში, ამნიონურ სითხეში და მუცლის ღრუში.
მრავალჯერადი დღიური დოზების გამოყენებით ჩატარებული კვლევების მიხედვით ნორმალურ ჩვილებში ცერებროსპინალურ სითხეში დონეები შეადგენს შრატისმიერი კონცენტრაციების დაახლოებით 10–20%-ს და შესაძლოა მიაღწიოს 50%-ს მენინგიტის შემთხვევაში.
ინტრამუსკულარული და ინტრავენური გამოყენება
ახალშობილებში და განსაკუთრებით დღენაკლულ ჩვილებში მცირდება ამიკაცინის გამოყოფა თირკმელებით.
კლინიკური მონაცემები
თერაპიული ჩვენებები
ამიკაცინის სულფატი წარმოადგენს ამინოგლიკოზიდურ ანტიბიოტიკს, რომელიც აქტიურია გრამ-უარყოფითი მიკროორგანიზმების ფართო სპექტრის მიმართ, მათ შორის Pseudomonas spp, Escherichia coli, Proteus spp, Klebsiella, Enterobacter, Serratia, Salmonella, Shigella, Acinetobacter და სხვა.
ამიკაცინი გამოიყენება სერიოზული ინფექციების ხანმოკლე მკურნალობისთვის, რომლებიც გამოწვეულია მგრძნობიარე შტამებით. ასევე გამოიყენება სტაფილოკოკური ინფექციების სამკურნალოდ.
გათვალისწინებული უნდა იყოს ანტიბაქტერიული საშუალებების სათანადო გამოყენების ოფიციალური რეკომენდაციები.
დოზები და გამოყენების წესი
უმეტეს ინფექციების შემთხვევაში სასურველია პრეპარატის კუნთში შეყვანა, მაგრამ სიცოცხლისთვის საშიში ინფექციების დროს ან პაციენტებში, რომელთაც არ შეუძლიათ ინტრამუსკულარული ინექციის ჩატარება, შესაძლებელია ვენაში შეყვანა ნელი ბოლუსური (2–3 წუთი) ინექციის ან ინფუზიის (0.25% 30 წუთი) სახით.
ინტრამუსკულარული და ინტრავენური გამოყენება
ამიკაცინის სულფატის შეყვანა შესაძლებელია კუნთში ან ვენაში.
მგრძნობიარე მიკროორგანიზმებით გამოწვეული გაურთულებელი ინფექციების შემთხვევაში რეკომენდებული დოზების მიღებისას მკურნალობაზე რეაქცია უნდა აღინიშნოს 24–48 საათში.
თუ კლინიკური ეფექტი არ აღინიშნება 3–5 დღეში, უნდა განიხილოს ალტერნატიული მკურნალობა.
მკურნალობის დაწყებამდე საჭიროა პაციენტის სხეულის წონის განსაზღვრა დოზის სწორად დასადგენად.
საჭიროა შეფასდეს თირკმლის ფუნქცია შრატში კრეატინინის ან ენდოგენური კრეატინინის კლირენსის მიხედვით. ამ მიზნით ნაკლებად სანდოა სისხლის შარდოვანას აზოტი (BUN). მკურნალობის დროს პერიოდულად უნდა შეფასდეს თირკმლის ფუნქცია.
თუ შესაძლებელია, უნდა განისაზღვროს ამიკაცინის კონცენტრაციები შრატში, რათა უზრუნველყოფილი იყოს სათანადო და არა ზედმეტი დონეები. სასურველია პერიოდულად განისაზღვროს როგორც მაქსიმალური, ასევე მინიმალური კონცენტრაციები შრატში.
არ არის სასურველი 35მკგ/მლ-ზე მეტი მაქსიმალური კონცენტრაციები (30–90 წუთი ინექციის შემდეგ) და 10მკგ/მლ-ზე მეტი მინიმალური კონცენტრაციები (შემდეგი დოზის მიღებამდე).
მოზრდილები და 12 წელზე უფროსი ბავშვები
რეკომენდებული ინტრამუსკულარული ან ინტრავენური დოზა თირკმლის ნორმალური ფუნქციის მქონე პაციენტებში არის 15მგ/კგ/დღე, რომელიც გამოიყენება ერთჯერადი დღიური დოზის სახით ან იყოფა 2 თანაბარ დოზად, ანუ 7.5მგ/კგ ყოველ 12 საათში.
საერთო დღიური დოზა არ უნდა აღემატებოდეს 1.5გ-ს. ენდოკარდიტისა და ფებრილური ნეიტროპენიის მქონე პაციენტებში დოზა შეიძლება მიეცეს დღეში ორჯერ.
4 კვირიდან 12 წლამდე ბავშვები
რეკომენდებული დოზა არის 15–20მგ/კგ/დღე, რომელიც მიიღება ერთხელ დღეში ან იყოფა 7.5მგ/კგ ყოველ 12 საათში.
ახალშობილები
საწყისი დამტვირთავი დოზა არის 10მგ/კგ, შემდეგ 7.5მგ/კგ ყოველ 12 საათში.
დღენაკლული ჩვილები
რეკომენდებული დოზაა 7.5მგ/კგ ყოველ 12 საათში.
ინტრავენური გამოყენების სპეციალური რეკომენდაციები
ინტრავენური ხსნარი მზადდება 500მგ ფლაკონში 100–200მლ სტერილური გამხსნელის დამატებით (0.9% ნატრიუმის ქლორიდი ან 5% დექსტროზა ან სხვა თავსებადი ხსნარი).
მოზრდილებში ხსნარი მიიღება 30–60 წუთის განმავლობაში.
ბავშვებში ინფუზიის დრო შეიძლება იყოს 30–60 წუთი, ჩვილებში 1–2 საათი.
არ შეიძლება ამიკაცინის შერევა სხვა პრეპარატებთან.
ხანდაზმულები
საჭიროა თირკმლის ფუნქციის კონტროლი და დოზის კორექცია.
სიცოცხლისთვის საშიში ინფექციები (Pseudomonas და სხვ.)
მოზრდილებში დოზა შეიძლება გაიზარდოს 500მგ-მდე ყოველ 8 საათში, მაგრამ არ უნდა აღემატებოდეს 1.5გ-ს დღეში.
შარდსასქესო ტრაქტის ინფექციები
7.5მგ/კგ დღეში ორად გაყოფილი დოზებით.
თირკმლის ფუნქციის დარღვევა
პაციენტებში თირკმლის უკმარისობით საჭიროა დოზის კორექცია კრეატინინის კლირენსის მიხედვით და შრატში კონცენტრაციების მონიტორინგი.
ინტრაპერიტონეალური გამოყენება
გამოიყენება 0.25% ხსნარის სახით პერიტონიტის შემთხვევაში.
უკუჩვენებები
მიათენია გრავის.
ამიკაცინის მიმართ ალერგია.
ამინოგლიკოზიდების მიმართ მძიმე ჰიპერმგრძნობელობა.
განსაკუთრებული გაფრთხილებები და გამოყენებასთან დაკავშირებული სიფრთხილის ზომები
სიფრთხილეა საჭირო პაციენტებში, რომლებსაც უკვე აღენიშნებათ თირკმლის უკმარისობა ან სმენის/ვესტიბულური დარღვევები. პარენტერალური ამინოგლიკოზიდებით მკურნალობისას პაციენტები უნდა იმყოფებოდნენ კლინიკური დაკვირვების ქვეშ, რადგან არსებობს ოტოტოქსიკურობის და ნეფროტოქსიკურობის რისკი.
მკურნალობის უსაფრთხოება, რომლის ხანგრძლივობა აღემატება 14 დღეს, არ არის დადგენილი. აუცილებელია დოზირების და სათანადო ჰიდრატაციის კონტროლი.
თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში საჭიროა თირკმლის ფუნქციის მონიტორინგი მკურნალობის დაწყებამდე და პერიოდულად. დოზები უნდა შემცირდეს ან ინტერვალები გაიზარდოს, რათა თავიდან იქნას აცილებული ტოქსიკური დაგროვება.
ხანდაზმულ პაციენტებში განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია თირკმლის ფუნქციის მონიტორინგი, რადგან სტანდარტულ ტესტებში შეიძლება არ გამოვლინდეს დარღვევა.
თუ მკურნალობა გრძელდება ≥7 დღეზე მეტხანს თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში ან 10 დღეზე მეტხანს სხვა პაციენტებში, საჭიროა აუდიოგრამის ჩატარება. სმენის ან ტინიტუსის განვითარების შემთხვევაში პრეპარატი უნდა შეწყდეს.
ნეირო/ოტოტოქსიკურობა
შესაძლებელია ვესტიბულური ან კოხლეარული დაზიანება, რაც იწვევს სმენის დაკარგვას, თავბრუსხვევას ან ორივეს ერთად.
ამიკაცინი ძირითადად მოქმედებს მაღალი სიხშირის ბგერებზე და ცვლილებები შეიძლება გამოვლინდეს მხოლოდ აუდიომეტრიით.
სიმპტომები შეიძლება იყოს ტინიტუსი, თავბრუსხვევა, მგრძნობელობის დაკარგვა, კუნთების სისუსტე და სხვა ნევროლოგიური გამოვლინებები.
ამინოგლიკოზიდების ოტოტოქსიკურობა ზოგჯერ შეუქცევადია.
ნეფროტოქსიკურობა
თირკმლის დაზიანება შეიძლება გამოვლინდეს შარდში ცილებით, კრეატინინის მატებით, აზოტემიით და ოლიგურიით.
აუცილებელია ჰიდრატაციის კონტროლი და თირკმლის ფუნქციის რეგულარული მონიტორინგი.
ჰიპერმგრძნობელობა
პრეპარატი შეიცავს ნატრიუმის მეტაბისულფიტს, რომელმაც შეიძლება გამოიწვიოს ალერგიული რეაქციები, მათ შორის ანაფილაქსია.
სხვა გაფრთხილებები
ამინოგლიკოზიდების გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს სუპერინფექცია რეზისტენტული მიკროორგანიზმებით.
ახალშობილებში და დღენაკლულ ჩვილებში პრეპარატის ელიმინაცია შენელებულია.
გავრცელებული და გვერდითი მოვლენები
გვერდითი მოვლენები კლასიფიცირებულია ორგანოთა სისტემების მიხედვით და სიხშირის მიხედვით.
ინფექციები და ინვაზიები
ნაკლებად გავრცელებული: სუპერინფექციები ან კოლონიზაცია რეზისტენტული ბაქტერიებით ან საფუარით.
სისხლის და ლიმფური სისტემის დარღვევები
იშვიათი: ანემია, ეოზინოფილია.
იმუნური სისტემის დარღვევები
უცნობი სიხშირე: ანაფილაქსიური რეაქცია (მათ შორის ანაფილაქსიური შოკი და ანაფილაქტოიდური რეაქცია), ჰიპერმგრძნობელობა.
მეტაბოლიზმი და კვება
იშვიათი: ჰიპომაგნიემია.
ნერვული სისტემის დარღვევები
უცნობი სიხშირე: დამბლა.
იშვიათი: კანკალი, პარესთეზია, თავის ტკივილი, წონასწორობის დარღვევა.
მხედველობის დარღვევები
იშვიათი: სიბრმავე, ბადურის ინფარქტი.
სმენისა და ლაბირინთის დარღვევები
იშვიათი: ტინიტუსი, სმენის დაქვეითება.
უცნობი: სიყრუე, სენსონევრალური სიყრუე.
სისხლძარღვთა დარღვევები
იშვიათი: ჰიპოტენზია.
სასუნთქი სისტემის დარღვევები
უცნობი: აპნოე, ბრონქოსპაზმი.
კუჭ-ნაწლავის სისტემის დარღვევები
ნაკლებად გავრცელებული: გულისრევა, ღებინება.
კანისა და კანქვეშა ქსოვილის დარღვევები
ნაკლებად გავრცელებული: გამონაყარი.
იშვიათი: ქავილი, ჭინჭრის ციება.
საყრდენ-მამოძრავებელი სისტემის დარღვევები
იშვიათი: ართრალგია, კუნთების კრუნჩხვა.
თირკმლის და შარდსასქესო სისტემის დარღვევები
უცნობი: თირკმლის მწვავე უკმარისობა, ტოქსიკური ნეფროპათია, ცილა შარდში, აზოტემია.
იშვიათი: ოლიგურია, კრეატინინის მომატება, ალბუმინურია, ერითროციტები და ლეიკოციტები შარდში.
ზოგადი დარღვევები და შეყვანის ადგილი
იშვიათი: ცხელება.
ყველა ამინოგლიკოზიდს შეუძლია გამოიწვიოს ოტოტოქსიკურობა, ნეფროტოქსიკურობა და ნეირომუსკულური ბლოკადა. რისკი იზრდება თირკმლის დაავადების, მაღალი დოზების და ხანგრძლივი მკურნალობის შემთხვევაში.
ჭარბი დოზა
ჭარბი დოზის შემთხვევაში შეიძლება განვითარდეს ნეფროტოქსიკურობა, ოტოტოქსიკურობა და ნეირომუსკულური ბლოკადა, რაც იწვევს სუნთქვის დათრგუნვას. საჭიროა კალციუმის მარილების გამოყენება და საჭიროების შემთხვევაში დიალიზი.
გამოყენების ინსტრუქცია
ამიკაცინი
500 მგ/2 მლ საინექციო ხსნარი
თვისობრივი და რაოდენობრივი შემადგენლობა
თითო 2 მლ ფლაკონი შეიცავს 500 მგ ამიკაცინს.
შემავსებლები:
ნატრიუმის მეტაბისულფიტი, ნატრიუმის ციტრატი, გოგირდმჟავა 35% (pH-ის დასარეგულირებლად)/ნატრიუმის ჰიდროქსიდი 1M (pH-ის დასარეგულირებლად), საინექციო წყალი.
სამკურნალო ფორმა
საინექციო ხსნარი
ფარმაკოლოგიური თვისებები
ფარმაკოდინამიკური თვისებები
ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი: ინფექციის საწინააღმდეგო სისტემური გამოყენების პრეპარატები. სისტემური გამოყენების ანტიბაქტერიული საშუალებები. ამინოგლიკოზიდური ანტიბაქტერიული საშუალებები. სხვა ამინოგლიკოზიდები.
ATC კოდი: J01GB06
ამიკაცინის სულფატი წარმოადგენს ამინოგლიკოზიდურ ანტიბიოტიკს, რომელიც აქტიურია გრამ-უარყოფითი მიკროორგანიზმების ფართო სპექტრის მიმართ, მათ შორის Pseudomonas spp., Escherichia coli, ინდოლ-დადებითი და ინდოლ-უარყოფითი Proteus spp., Klebsiella-Enterobacter-Serratia spp., Salmonella, Shigella, Acinetobacter, Citrobacter freundii და Providencia spp.
აღნიშნული გრამ-უარყოფითი მიკროორგანიზმების მრავალი შტამი (გენტამიცინის და ტობრამიცინის მიმართ რეზისტენტული) შესაძლებელია მგრძნობიარე იყოს ამიკაცინის მიმართ in vitro პირობებში.
ამიკაცინის მიმართ მგრძნობიარე ძირითადი გრამ-დადებითი მიკროორგანიზმია Staphylococcus aureus, მეთიცილინის მიმართ რეზისტენტული შტამების ჩათვლით. ამიკაცინს გააჩნია გარკვეული მოქმედება სხვა გრამ-დადებითი მიკროორგანიზმების მიმართაც, მათ შორის Streptococcus pyogenes, Enterococci და Streptococcus pneumoniae-ს ზოგიერთი შტამის წინააღმდეგ.
ფარმაკოკინეტიკური თვისებები
კუნთში შეყვანის შემდეგ ამიკაცინი სწრაფად შეიწოვება. შრატში მაქსიმალური დონეები — დაახლოებით 11 მგ/ლ და 23 მგ/ლ მიიღწევა 250 მგ და 500 მგ დოზების კუნთში შეყვანიდან ერთ საათში.
≤20% უკავშირდება შრატის ცილას და 10–12 საათის განმავლობაში მგრძნობიარე ორგანიზმებისთვის კონცენტრაციები რჩება ბაქტერიციდულ დიაპაზონში.
ამიკაცინი ადვილად ვრცელდება ექსტრაცელულარულ სითხეებში და უცვლელი ფორმით გამოიყოფა შარდში, ძირითადად გორგლოვანი ფილტრაციით. თირკმლის ნორმალური ფუნქციის მქონე პირებში ნახევარგამოყოფის პერიოდი შეადგენს 2–3 საათს.
250 მგ დოზის შემდეგ დაახლოებით 65% გამოიყოფა 6 საათში და 91% 24 საათში.
შარდში კონცენტრაცია საშუალოდ არის 563 მგ/ლ პირველი 6 საათის განმავლობაში და 163 მგ/ლ 6–12 საათის განმავლობაში.
500 მგ დოზის შემდეგ შარდში საშუალო კონცენტრაცია არის 832 მგ/ლ პირველი 6 საათის განმავლობაში.
კლინიკური მონაცემები
თერაპიული ჩვენებები
ამიკაცინის სულფატი წარმოადგენს ამინოგლიკოზიდურ ანტიბიოტიკს, რომელიც აქტიურია გრამ-უარყოფითი მიკროორგანიზმების ფართო სპექტრის მიმართ, მათ შორის Pseudomonas spp., Escherichia coli, ინდოლ-დადებითი და ინდოლ-უარყოფითი Proteus spp., Klebsiella-Enterobacter-Serratia spp., Salmonella, Shigella, Acinetobacter (იგივე Minea-Herellea) სახეობების, Citrobacter freundii და Providencia spp.-ის მიმართ.
აღნიშნული გრამ-უარყოფითი მიკროორგანიზმების მრავალი შტამი (გენტამიცინის და ტობრამიცინის მიმართ რეზისტენტული) შესაძლებელია მგრძნობიარე იყოს ამიკაცინის მიმართ in vitro პირობებში. ამიკაცინის მიმართ მგრძნობიარე ძირითადი გრამ-დადებითი მიკროორგანიზმია Staphylococcus aureus, მეთიცილინის მიმართ რეზისტენტული შტამების ჩათვლით. ამიკაცინს გააჩნია გარკვეული მოქმედება სხვა გრამ-დადებითი მიკროორგანიზმების მიმართ, მათ შორის Streptococcus pyogenes, Enterococci და Streptococcus pneumoniae-ს ზოგიერთი შტამის წინააღმდეგ.
ამიკაცინი გამოიყენება გრამ-დადებითი ბაქტერიების მგრძნობიარე შტამებით გამოწვეული სერიოზული ინფექციების ხანმოკლე მკურნალობისთვის. იგი ასევე ნაჩვენებია დადგენილი ან საეჭვო სტაფილოკოკური დაავადებების სამკურნალოდ.
მხედველობაში უნდა იქნეს მიღებული ანტიბაქტერიული საშუალებების სათანადო გამოყენებასთან დაკავშირებული ოფიციალური რეკომენდაციები.
დოზები და გამოყენების წესი
უმეტეს ინფექციების შემთხვევაში სასურველია პრეპარატის კუნთში შეყვანა, მაგრამ სიცოცხლისთვის საშიში ინფექციების დროს ან იმ პაციენტებში, რომლებსაც ვერ უკეთდება ინტრამუსკულარული ინექცია, შესაძლებელია ვენაში შეყვანა ნელი ბოლუსის (2–3 წუთი) ან ინფუზიის (0.25% ხსნარი, 30 წუთი) სახით.
ინტრამუსკულარული და ინტრავენური გამოყენება
ამიკაცინის სულფატის შეყვანა შესაძლებელია კუნთში ან ვენაში.
მგრძნობიარე მიკროორგანიზმებით გამოწვეული გაურთულებელი ინფექციების შემთხვევაში რეკომენდებული დოზების მიღებისას მკურნალობაზე რეაქცია უნდა აღინიშნოს 24–48 საათში.
თუ კლინიკური ეფექტი არ აღინიშნება 3–5 დღეში, უნდა განიხილებოდეს ალტერნატიული მკურნალობა.
მკურნალობის დაწყებამდე საჭიროა პაციენტის სხეულის წონის დადგენა დოზის სწორად განსაზღვრისთვის.
საჭიროა თირკმლის ფუნქციის შეფასება შრატში კრეატინინის ან კრეატინინის კლირენსის მიხედვით.
თირკმლის ფუნქციის კონტროლი მკურნალობის განმავლობაში პერიოდულად უნდა განხორციელდეს.
თუ შესაძლებელია უნდა განისაზღვროს ამიკაცინის კონცენტრაციები შრატში, რათა უზრუნველყოფილი იყოს სათანადო და არაზედმეტი დონეები. სასურველია პერიოდულად განისაზღვროს როგორც მაქსიმალური, ასევე მინიმალური კონცენტრაციები შრატში.
არ არის სასურველი 35 მკგ/მლ-ზე მეტი მაქსიმალური კონცენტრაციები (30–90 წუთი ინექციის შემდეგ) და 10 მკგ/მლ-ზე მეტი მინიმალური კონცენტრაციები (შემდეგი დოზის მიღების წინ). დოზა უნდა დაკორექტირდეს შესაბამისად. თირკმლის ნორმალური ფუნქციის მქონე პაციენტებში შესაძლებელია პრეპარატის დღეში ერთხელ მიღება; ასეთ შემთხვევაში მაქსიმალურმა კონცენტრაციებმა შესაძლოა გადააჭარბოს 35 მკგ/მლ-ს.
ჩვეულებრივ მკურნალობა გრძელდება 7–10 დღე. პრეპარატის ნებისმიერი მეთოდით მიღებისას საერთო დღიური დოზა არ უნდა აღემატებოდეს 15–20 მგ/კგ-ს. რთული და გამწვავებული ინფექციების შემთხვევაში, როდესაც მკურნალობა 10 დღეს აჭარბებს, საჭიროა ამიკაცინის გამოყენების ხელახლა შეფასება და თირკმლის, სმენითი და ვესტიბულური ფუნქციის კონტროლი.
თუ 3–5 დღეში კლინიკური რეაქცია არ აღინიშნა, მკურნალობა უნდა შეწყდეს და ხელახლა შეფასდეს მიკროორგანიზმის მგრძნობელობა ან განიხილოს ინფექციის კერის არსებობა.
მოზრდილები და 12 წელს ზემოთ ბავშვები:
რეკომენდებული ინტრამუსკულარული ან ინტრავენური დოზა თირკმლის ნორმალური ფუნქციის მქონე პაციენტებში არის 15 მგ/კგ/დღე, რომელიც შეიძლება მიეცეს ერთჯერადად ან გაიყოს ორ თანაბარ დოზად (7.5 მგ/კგ ყოველ 12 საათში).
საერთო დღიური დოზა არ უნდა აღემატებოდეს 1.5 გრამს. ენდოკარდიტისა და ფებრილური ნეიტროპენიის დროს ხშირად გამოიყენება დღეში ორჯერადი რეჟიმი.
4 კვირიდან 12 წლამდე ბავშვები:
რეკომენდებული დოზაა 15–20 მგ/კგ/დღე ერთჯერადად ან ორ თანაბარ ნაწილად (7.5 მგ/კგ ყოველ 12 საათში).
ახალშობილები:
საწყისი დოზა არის 10 მგ/კგ, შემდეგ 7.5 მგ/კგ ყოველ 12 საათში.
დრენაკლული ჩვილები:
რეკომენდებული დოზაა 7.5 მგ/კგ ყოველ 12 საათში.
პრეპარატის ინტრავენურ გამოყენებასთან დაკავშირებული განსაკუთრებული რეკომენდაცია
ამიკაცინის სულფატის ინდივიდუალური დოზა, საერთო დღიური დოზა და საერთო კუმულაციური დოზა ინტრამუსკულარული დოზის იდენტურია. ვენაში შესაყვანი ხსნარი მზადდება 500 მგ ფლაკონის შიგთავსში 100–200 მლ სტერილური გამხსნელის დამატებით, როგორიცაა 0.9% ნატრიუმის ქლორიდის ინექცია ან 5% დექსტროზის ინექცია ან ნებისმიერი თავსებადი ხსნარი, რომელიც ჩამოთვლილია ნაწილში “უტილიზაციასთან დაკავშირებული სიფრთხილის განსაკუთრებული ზომები”.
მოზრდილებში ხსნარი მიიღება 30–60 წუთის განმავლობაში.
პედიატრიულ პაციენტებში გამხსნელის რაოდენობა დამოკიდებულია ამიკაცინის რაოდენობაზე, რომლის ატანაც შეუძლია პაციენტს. ჩვეულებრივ ხსნარი უნდა გადაიწვეთოს 30–60 წუთში. ჩვილებს სჭირდებათ 1–2 საათიანი ინფუზია.
დაუშვებელია ამიკაცინის შერევა სხვა პრეპარატებთან; მათი მიღება ხდება ცალ-ცალკე, რეკომენდირებული დოზისა და გზის მიხედვით.
ხანდაზმულები
ამიკაცინი გამოიყოფა თირკმელებით. შეძლებისდაგვარად უნდა შემოწმდეს თირკმლის ფუნქცია და შესაბამისად დაკორექტირდეს დოზა ფუნქციის დაქვეითების შემთხვევაში.
სიცოცხლისთვის საშიში და/ან Pseudomonas მიერ გამოწვეული ინფექციები
მოზრდილთა დოზა შესაძლებელია გაიზარდოს 500 მგ-მდე ყოველ 8 საათში, მაგრამ არ უნდა გადააჭარბოს 1.5 გ-ს დღეში და მკურნალობა არ უნდა აღემატებოდეს 10 დღეს. მაქსიმალური საერთო დოზა არ უნდა აღემატებოდეს 15 გ-ს.
შარდსასქესო გზების ინფექციები (გარდა ფსევდომონური ინფექციებისა):
7.5 მგ/კგ/დღე ორ თანაბარ დოზად (შესაბამისია 250 მგ დღეში ორჯერ).
თირკმლის ფუნქციის დარღვევა
პაციენტებში, რომელთაც აღენიშნებათ თირკმლის ფუნქციის დაქვეითება, საჭიროა დოზის კორექცია კრეატინინის კლირენსის მიხედვით.
რეკომენდებულია შრატში ამიკაცინის კონცენტრაციების მონიტორინგი და დოზის ინდივიდუალური რეგულირება.
უკუჩვენებები
მიასთენია გრავის.
ამიკაცინის სულფატის ინექცია უკუნაჩვენებია პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ ალერგია ამიკაცინის ან პრეპარატის რომელიმე კომპონენტის მიმართ.
ანამნეზში ჰიპერმგრძნობელობის ან სერიოზული ტოქსიკური რეაქციების არსებობა ამინოგლიკოზიდების მიმართ შესაძლებელია უკუჩვენებას წარმოადგენდეს ნებისმიერი ამინოგლიკოზიდის გამოყენებისას ჯვარედინი მგრძნობელობის გამო.
განსაკუთრებული გაფრთხილებები და გამოყენებასთან დაკავშირებული სიფრთხილის ზომები
სიფრთხილეა საჭირო პაციენტებში, რომლებსაც უკვე აღენიშნებათ თირკმლის უკმარისობა ან სმენის ან ვესტიბულური დარღვევები. პარენტერალური ამინოგლიკოზიდებით მკურნალობისას პაციენტები უნდა იმყოფებოდნენ კლინიკური დაკვირვების ქვეშ, რადგან არსებობს ოტოტოქსიკურობისა და ნეფროტოქსიკურობის რისკი.
მკურნალობის უსაფრთხოება, რომლის ხანგრძლივობა აღემატება 14 დღეს, არ არის დადგენილი. დაცული უნდა იყოს სიფრთხილის ზომები დოზირების და სათანადო ჰიდრატაციის თვალსაზრისით.
პაციენტებში თირკმლის ფუნქციის დაქვეითებისას საჭიროა თირკმლის ფუნქციის შეფასება მკურნალობის დაწყებამდე და შემდეგ პერიოდულად.
სისხლის შრატში კრეატინინის მატების შემთხვევაში საჭიროა დოზის შემცირება ან დოზებს შორის ინტერვალის გაზრდა.
სმენითი ფუნქციის დარღვევის ნიშნების (ტინიტუსი, სმენის დაქვეითება, თავბრუსხვევა) შემთხვევაში პრეპარატის მიღება უნდა შეწყდეს.
ნეირო-ოტოტოქსიკურობა
შესაძლებელია განვითარდეს ვესტიბულური ან კოხლეარული დაზიანება, განსაკუთრებით ხანგრძლივი მკურნალობისას ან მაღალი დოზების გამოყენებისას.
პირველად შეიძლება გამოვლინდეს მაღალი სიხშირის ხმების აღქმის დაქვეითება.
ნეირომუსკულარული ბლოკადა
შესაძლებელია განვითარდეს სუნთქვის დათრგუნვა, განსაკუთრებით ანესთეზიასთან ან კუნთების რელაქსანტებთან ერთად გამოყენებისას. ასეთ შემთხვევაში შესაძლოა საჭირო გახდეს კალციუმის მარილების გამოყენება და მექანიკური ვენტილაცია.
ნეფროტოქსიკურობა
თირკმლის ფუნქციის დარღვევა შეიძლება იყოს შექცევადი, მაგრამ საჭიროებს მკაცრ მონიტორინგს.
ვერდითი მოვლენები
გვერდითი მოვლენების კლასიფიკაცია წარმოდგენილია ორგანოთა სისტემების მიხედვით და სიხშირის კატეგორიებით.
ინფექციები და ინვაზიები
ნაკლებად გავრცელებული: სუპერინფექციები ან კოლონიზაცია რეზისტენტული ბაქტერიებით ან სოკოებით.
სისხლისა და ლიმფური სისტემის დარღვევები
იშვიათი: ანემია, ეოზინოფილია.
იმუნური სისტემის დარღვევები
უცნობი სიხშირე: ანაფილაქსიური რეაქციები, ანაფილაქსიური შოკი, ჰიპერმგრძნობელობა.
მეტაბოლიზმისა და კვების დარღვევები
იშვიათი: ჰიპომაგნემია.
ნერვული სისტემის დარღვევები
უცნობი სიხშირე: დამბლა.
იშვიათი: კანკალი, პარესთეზია, თავის ტკივილი, წონასწორობის დარღვევა.
მხედველობის დარღვევები
იშვიათი: სიბრმავე, ბადურის ინფარქტი.
სმენისა და ლაბირინთის დარღვევები
იშვიათი: ტინიტუსი, ჰიპაკუზია.
უცნობი სიხშირე: სიყრუე, ნეიროსენსორული სიყრუე.
სისხლძარღვთა სისტემის დარღვევები
იშვიათი: ჰიპოტენზია.
სასუნთქი სისტემის დარღვევები
უცნობი სიხშირე: აპნოე, ბრონქოსპაზმი.
კუჭ-ნაწლავის სისტემის დარღვევები
ნაკლებად გავრცელებული: გულისრევა, ღებინება.
კანისა და კანქვეშა ქსოვილის დარღვევები
ნაკლებად გავრცელებული: გამონაყარი.
იშვიათი: ქავილი, ჭინჭრის ციება.
ძვალ-კუნთოვანი სისტემის დარღვევები
იშვიათი: ართრალგია, კუნთების კრუნჩხვა.
თირკმლისა და შარდსასქესო სისტემის დარღვევები
უცნობი სიხშირე: თირკმლის მწვავე უკმარისობა, ტოქსიკური ნეფროპათია, შარდში უჯრედები.
იშვიათი: ოლიგურია, კრეატინინის მომატება, ალბუმინურია, აზოტემია, ერითროციტები შარდში, ლეიკოციტები შარდში.
ზოგადი დარღვევები და ინექციის ადგილის რეაქციები
იშვიათი: ცხელება.
